zaterdag 23 juli 2016

Twee gouden momenten

Voor het eerste gouden moment zorgde onze 8-jarige zoon. Hij mocht voor het eten bidden, en dat ging zo: "wilt U alle problemen in de hele wereld oplossen, en ook in het universum?" Omdat ik vond dat hij er op deze manier wel een vertoning van maakte - mede door het toontje waarop hij dit had gezegd - zei ik hem van het bidden geen grapje te maken. Zegt hij heel verontwaardigd: "wil jij soms dat er oorlog komt op Mars?"

Het tweede gouden moment komt van onze 6-jarige, jongste, zoon. Een denkertje die op de meest onverwachtse momenten diepe vragen stelt. Vandaag ging het zo: "mam, als je doodgaat, ben je dan voor de rest van je leven in het donker?"

zaterdag 2 juli 2016

Tikketikketik

Tot nu toe is het nog niet zo'n heerlijke buitenzwem-zomer. Toch gaat de jongste Achterberg (6) al sinds mei elke week drie keer naar zwemles in het buitenbad. Vandaag na de zwemles zit hij bibberend op de achterbank van de auto, met de belofte van warme chocolademelk thuis.

Zegt hij ineens: "mama, mijn tanden gaan net zo hard als jij kan typen".

dinsdag 31 mei 2016

Goed huwelijk uit een boekje

De Achterbergen hebben een goed huwelijk. Dat kan ik met een gerust hart zeggen, want dit jaar is het alweer 25 jaar geleden dat dit huwelijk begon. Wij zijn niet elkaars soulmates-zonder-dat-het-ook-maar-een-beetje-moeite-kost, en deze 25 jaar zijn dan ook een aardige leerschool geweest.

Een van de dingen die daarbij fantastisch hebben geholpen, is het boek "de 5 talen van de liefde" van Gary Chapman. Een enorm verhelderend boek dat je laat begrijpen waarom jouw pogingen om de ander jouw liefde te bewijzen soms niet zo aankomen als je bedoelt, en wat je kunt doen om het wel te laten aankomen.

Gary Chapman heeft ontdekt dat er binnen de liefde verschillende talen en dialecten ontstaan, en als je een goed huwelijk wilt hebben, zul je erachter moeten komen welke van die talen bij jouzelf past, en welke van die talen bij je partner. Een van die talen is bijvoorbeeld cadeaus krijgen. Als dat jouw belangrijkste taal is, dan heb je waarschijnlijk als kind al extra veel waarde gehecht aan cadeaus. Je koesterde ze, en gaf ze een speciaal plekje. En als je iemand wilde laten zien hoeveel je hem of haar waardeerde, zocht je met zorg een cadeau voor diegene uit.
Een ander heeft niets met cadeaus, maar gedijt extra goed op positieve woorden. En zo beschrijft hij nog drie andere hoofdtalen: samen zijn, aanraking, en dienen.

Veel mensen denken dat de taal die zij zelf spreken, ook de taal van hun geliefde is. Ze geven hun echtgenote bijvoorbeeld voortdurend cadeaus en komen om de haverklap met bloemen thuis. Maar als die echtgenote als hoofdtaal de taal van het samen zijn heeft, en eigenlijk veel liever heeft dat haar man tijd voor haar neemt om samen te zijn, dan komen die liefdesbetuigingen niet echt aan. Sterker  nog, ze kan gaan denken dat haar man niet echt van haar houdt, omdat hij haar behoefte niet begrijpt en er al helemaal niet aan voldoet. Het wrange is dat de taal die je als hoofdtaal hebt, ook het gebied aangeeft waarop je het diepst gekwetst wordt. Iemand die als hoofdtaal positieve woorden heeft, wordt ongelooflijk hard geraakt door negatieve woorden, meer dan anderen. En iemand die als hoofdtaal aanraking heeft en de partner weigert dit op belangrijke momenten, zal er serieus aan denken of er geen punt achter het huwelijk gezet moet worden.

André en ik hebben dit boek samen gelezen. We zijn er allebei  niet helemaal van overtuigd welke van de vijf talen onze eigen hoofdtaal is, toch was het een enorme eye-opener om te begrijpen dat de behoefte van de ander op een heel ander gebied kan liggen dan je eigen behoefte. Gary schrijft verder dat liefhebben een keuze is, niet alleen maar een gevoel. Je kunt ervoor kiezen om de taal van je partner te leren spreken, zodat jouw liefde aankomt. Vanuit persoonlijke ervaring kan ik zeggen dat dit werkt, wederzijds.

Gary Chapman heeft meer boeken geschreven. Liefde is er bijvoorbeeld ook tussen ouders en kinderen, en hier gelden dezelfde talen. Wil je dat je liefde bij je kind aankomt, dan moet je zijn of haar hoofdtaal van de liefde leren spreken. En je begrijpt waarom het ene kind veel harder geraakt wordt door bijvoorbeeld boze woorden dan het andere. Ook dit boek (De 5 talen van de liefde van kinderen) kan ik vanuit persoonlijke ervaring van harte aanbevelen!

zaterdag 21 mei 2016

Teamplayer

De Achterbergen zijn niet het schoolvoorbeeld van teamspelers. Groepsopdrachten op school zijn altijd lastig - een Achterberg doet de dingen nou eenmaal liever alleen. Daar ben ik zelf geen uitzondering op. Daarom ben ik gisteren ook zo verbaasd geworden over wat ik 's middags heb meegemaakt.

Op mijn werk werd een teamsessie gehouden met een begeleider van buitenaf. Zoals jullie misschien weten, werk ik sinds half maart voor het uitzendbureau bij een grote organisatie. Het is een wasserij waar bedrijfskleding wordt gewassen, en ik werk - heel stoer - op de afdeling waar de vuile kleding wordt gesorteerd en in van die grote waszakken verder wordt gestuurd naar de wasmachines. Hier werken acht mensen, waarvan zeven mannen. En ik. Hoewel ik aan deze kant van de afdeling pas ongeveer een week zit, hoor ik natuurlijk wel bij het team, en zaten we de hele middag in de kantine met deze begeleider.

We kregen onder andere een interessante opdracht. Ons werd verteld dat we als team in de woestijn gestrand waren met een vliegtuig. We wisten onze lokatie niet en uit het uitgebrande vliegtuig waren slechts 15 voorwerpen gered, variërend van zouttabletten tot aan een zaklantaarn en een regenjas. Aan ons de vraag om die voorwerpen ieder voor zich op volgorde van belangrijkheid te zetten. In stilte. Hierna moesten we als team de volgorde van deze 15 voorwerpen bepalen, in 12 minuten. Op zich was dit al heel interessant en ging ik begrijpen dat de begeleider een superinteressant beroep heeft. Hij ging namelijk zitten observeren hoe wij dit als team deden - en kwam later tot verrassend scherpe en rake opmerkingen hierover. Die ik hier trouwens niet zal herhalen.

Nu is het zo, dat er een "officiële" lijst bestaat van de volgorde van belangrijkheid van deze 15 voorwerpen, opgesteld door experts. Deze werd ons gedicteerd, en vervolgens moesten we allemaal gaan uitrekenen hoeveel wijzelf individueel - en hoeveel wij als team - afweken van de rangorde van de experts. Ik weet niet of ik het duidelijk genoeg heb verteld, maar uiteindelijk krijg je dus twee getallen: als team weken wij 62 punten van de officiële lijst af, en individueel was dat een ander getal, voor mij 64. Er waren maar twee personen die onder de 62 zaten, de meesten zaten erboven, sommigen zelfs ver. Wat is hiervan nu de conclusie? De overlevingskansen in de woestijn zijn voor de allermeesten groter als ze als team opereren, omdat we als team een betere score hadden dan de mensen individueel.

En nu ben ik dus (voor het eerst?) echt gemotiveerd om een teamplayer te zijn.

woensdag 20 april 2016

Zal ik weer...?

Een nieuwe fase in mijn leven is aangebroken, en het begint te kriebelen om erover te schrijven. Het zou namelijk nuttig kunnen zijn om dat te doen. Zou kunnen. En misschien werkt het tegen me. Dus, wat is wijsheid?

Sinds kort probeer ik namelijk weer een betaalde baan te vinden. En dat valt niet mee. Mijn opleiding, ervaring en beste krachten liggen op het secretariële vlak, HBO-niveau, maar recente werkervaring ontbreekt mij ten enenmale. Tenminste, in een betaalde functie en op regelmatige basis.
En het blijkt dat de markt op dit gebied oververzadigd is waar het mensen met recente opleiding en ervaring betreft.

Dan maar solliciteren op MBO-functies: administratief medewerker, boekhoudkundig medewerker, etc. Maar ook hier blijken er al meer dan voldoende geschikte kandidaten voor elke denkbare functie ook van baan te willen veranderen c.q. aan een baan te willen beginnen. Daartussen valt mijn CV - en ik daarbij - wel wat uit de toon.

Wat dan? Uit arren moede heb ik via het uitzendbureau gesolliciteerd op een LBO-functie. En werd ik gebeld of ik alsjeblieft wilde komen werken bij een grote wasserij, waar ze heel hard iemand nodig hadden op de afdeling poetsdoeken. Beter iets dan niets, dacht ik, en dus startte ik de volgende dag. Full-time, dat wil zeggen 36 uur per week.

Dit is inmiddels vier weken geleden. Van het ene op het andere moment ben ik werkend, en worden de jongens door hun vader naar school gebracht en uit school gehaald. En eigenlijk gaat het best goed. Ik verdien alleen veel te weinig. We zijn immers met elf personen thuis. Ik blijf dus op zoek naar iets wat beter betaalt, en wat beter bij mij en mijn capaciteiten past.

Over deze zoektocht zou ik willen bloggen. Zou dat zinvol, verstandig en nuttig kunnen zijn? Wie kan mij hierover bijpraten?

zaterdag 4 juli 2015

Geen dagelijks leven meer?

Beste bloglezers,

Ruim zes jaar geleden begon ik dit blog, vooral als manier om belangstellenden te laten meekijken bij onze geplande grote verbouwing. Het bloggen bleek goed te bevallen en door de jaren heen heb ik jullie een kijkje gegeven in het reilen en zeilen van ons grote gezin.

Zes jaar is een lange tijd, en ik wil niet zeggen dat het saai is geworden bij ons thuis, wel is het zo dat ik liever niet meer van alles op het wereldwijde web zet, om verschillende redenen. Zoals het is gegaan, is het goed, maar nu is er toch een nieuwe fase aangebroken. Het heeft even geduurd voordat ik dat inzag, want het blog helemaal opgeven, dat is wel een grote stap. In plaats van diepzinnige stukjes en leuke kinderuitspraken plaatste ik dan recepten en stukjes over gezondheid en dieet. Wat niet door iedereen in dank werd afgenomen. Ik denk dan ook dat het beter is om dit blog af te sluiten. Met het blog over diverse vormen van vasten ga ik wel door, juist omdat hierover in het Nederlands nog zo ontzettend weinig informatie over te vinden is.

Vanmorgen stuurde iemand mij een commentaar dat helaas te lang was en halverwege afgekapt is. Ik kan het dus niet helemaal lezen en zal het nog niet plaatsen. Misschien kun je mij gewoon persoonlijk mailen? Mijn mailadres staat op de homepage.

Alle lezers heel erg bedankt voor jullie vaak nuttige tips! Ik denk met veel dankbaarheid terug aan deze periode.

Het blog laat ik staan zoals het is. Ik lees zelf soms alle stukjes terug met het label "diepzinnig", of die met het label "ASS". En natuurlijk maak ik ook gebruik van de recepten.

Mis je de stukjes over het geloof? Ik verwijs je graag door naar deze bemoedigende website!

donderdag 4 juni 2015

Onverwachts goede oplossing voor vieze groente

Al roerend in de grote Achterbergse wokpan vroeg ik me af waarom ik in vredesnaam op het idee was gekomen om groenten te kopen die de Achterbergen niet lusten. Ja, ik weet wel waarom: ik was het zat dat de keuzemogelijkheid wat groente betreft steeds verder werd ingeperkt: de laatste tijd kwamen we niet veel verder dan wortel, bieten en sla met komkommer. En nog meer sla, met losse tomaten ernaast om een paar Achterbergen niet te ontrieven.
Dus kocht ik een courgette, een grote bak champignons en een struik broccoli. En ik besloot heldhaftig dat ze dit maar moesten leren eten.
Maar ja, als je het dan aan het koken bent, kruipen de twijfels toch tevoorschijn. Ook al ziet het er in mijn eigen ogen nóg zo lekker uit: een grote pan vol met rul gebakken gehakt, kleingesneden groente, ui en knoflook, een paar bouillonblokjes en een pak gezeefde tomaten. Maar ik wist dat ik een vervelend halfuurtje tegemoet ging. Of drie kwartier.

Gelukkig was de oplossing dichterbij dan ik van tevoren kon bedenken: de staafmixer. Binnen de kortste keren was de hele pan groente met gehakt veranderd in één homogene brij. Klinkt viezer dan het was. De Achterbergen vonden het zowaar lekker. Allemaal! Ook toen langzaam maar zeker de ingrediënten van de saus die vandaag over de rijst zat, werden onthuld.

Lang leve de staafmixer!