donderdag 31 december 2009

Rechter


Je zult maar een ondernemend kereltje van 2 jaar zijn, een wervelwind die overal z'n sporen achterlaat, lees: overal z'n spullen uittrekt en vervolgens kwijtraakt. Dan wil je op oudjaarsavond mee naar buiten om alvast wat mooi vuurwerk af te steken, maar je moeder kan je schoenen niet vinden, tenminste... alleen maar twee rechter schoenen. Volgens Jan is dat omdat hij later rechter wil worden...

woensdag 30 december 2009

Commode

Het heeft ook zo z'n voordelen dat er in de slaapkamerkast nog maar één deur zit: op precies de goede hoogte hebben we nu een extra commode in huis. Het was trouwens toch al een multifunctionele kast, want in dit vak kan zowel een kledingstang als twee planken worden gemonteerd.

En dan nog even voor het ooooh- en aaaah-gehalte een foto van de jongste Achterberg:

echt één van ons, en dan toch weer anders

dinsdag 29 december 2009

Dol op het broertje


Iedereen is hier dol op het kleine broertje, en de tijd dat Bart wakker is, kan hij dus genieten van broederlijke en zusterlijke koestering. Dat gaat niet altijd zo gestroomlijnd: gisteren was ik boven, Gido had Bart op de arm, Irene was ook in de buurt. Ik kon dus best even naar de wc. Door de dichte deur van de badkamer hoorde ik Bart na een poosje huilen, en hij bleef maar huilen... Zo snel mogelijk kwam ik weer tevoorschijn; liep Chris met zijn kleine broertje over de overloop! Hij had hem zo ongeveer bij zijn schouders beet, zodat Bart er een beetje bij bungelde.
Volgende keer toch net iets meer instructies geven...

zondag 27 december 2009

Hatseflats


Het was een heuglijke dag bij de Achterbergen. Nadat André zo'n beetje ons hele huwelijk lang al had opgeschept over een heerlijke maaltijd die hij kon maken - hatseflats - maar nog nooit was het zover gekomen, hadden de kinderen hem halverwege dit jaar zover gekregen dat hij beloofd heeft om het dit jaar nog te maken. En dat was vandaag. Samen met Irene en Frank heeft hij een grote pan hatseflats gemaakt, nadat ze eerder al samen de boodschappen ervoor hadden gedaan (je had het boodschappenlijstje moeten zien...). Hatseflats was een begrip in de tijd dat André in het zusterhuis aan de Catharijnesingel woonde, en ook tijdens de vakanties met zijn broers werd het gekookt. Nu weten we waar hij het over heeft. En hij had gelijk, het is echt lekker. De basis is macaroni, en er zitten veel eiwitten door: kipfilet, gehakt, lunchworst, ham, spek én kaas. Ui en fijngesneden paprika, gewone mix voor macaroni, tomatenpuree en kruiden: paprikapoeder, chilipoeder, kerrie, knoflook, peterselie en tabasco. Nadat alles gaar is en door elkaar zit, wordt het nog eens gebakken (zonder extra vet), dat maakt het toch extra lekker. En nu weer achttien jaar wachten op de volgende keer...

zaterdag 26 december 2009

Geen uitgebreid verslag

Graag zou ik juist wel uitgebreid verslag doen van het gemeentekerstfeest gisteren, maar dan zou ik te veel gezinstijd opofferen... Daarom een kleine opsomming: verkondiging van het woord, liederen samen zingen, de jeugd die geleerd heeft om als één team te zingen, en daarbij op de dirigente te letten, een vierstemmig lied (ik mocht een van de alten zijn), poppenkast (met stip op nr. 1 volgens Chris), een toneelstuk, een overheerlijke luxe broodmaaltijd, muziek, een fotopresentatie van het afgelopen jaar, en voor de kinderen een cadeautje. Ontspannen, feestelijk en goed.

En vandaag? Ook ontspannen en feestelijk. Dit zijn de ingrediënten voor een ontspannen gezinsdiner, zonder stress vooraf of tijdens het eten: Een kant en klare gourmetschotel op tijd in de vriezer zetten (en op tijd eruit halen natuurlijk), wat flesjes saus in huis halen en wat huzaren- en aardappelsalade. Kruidenboter en peterselieboter op tafel, plus wat afgebakken stokbrood. Schaaltjes met komkommerschijfjes, reepjes paprika, tomaten, en ook uiringen en champignons die kunnen worden gebakken, nog wat appels om ook in schijfjes te bakken. Laat het mooie tafelkleed van de eerste kerstochtend gewoon liggen, dan hoeft dat niet opnieuw. Zorg voor twee grillplaten en laat de kinderen helpen alles op tafel te zetten.
Als grand dessert vier kant en klare puddingen waarvan iedereen mag nemen wat hij wil.

Wat een verschil met andere jaren, als je uren in de keuken doorbrengt om daarna alles in no time te zien verdwijnen. Hier is het andersom: geen tijd in de keuken, maar wel met elkaar aan tafel. Elkaar een beetje helpen, en net genoeg op tafel om het net dat beetje extra te geven dat zo'n dag verdient, maar niet decadent te worden.

En dan te bedenken dat het morgen zondag is: weer een dag met elkaar!

vrijdag 25 december 2009

Eerste kerstdag

Nog vol verwachting van wat allemaal komen gaat - alles waarvoor zo veel en zo goed geoefend is de afgelopen tijd, maar wat pas vanmiddag en vanavond op het programma staat, begonnen we de eerste kerstdag heerlijk ontspannen. Hoewel we weten dat Jezus waarschijnlijk niet op 25 december geboren is, kan het toch geen kwaad om daar op deze dag eens extra met elkaar bij stil te staan.
Een traditie binnen ons gezin is het kerstontbijt. Allemaal een kaarsje bij het bord, een tafel vol met dingen die je anders niet in huis hebt, en sowieso al het met elkaar ontbijten is bij de Achterbergen een unicum...
Daarna was het tijd om het naaiwerk af te maken... zoals altijd op het laatste moment, maar Irene straalt er wel in - en terecht, ze heeft het zelf ontworpen!

dinsdag 22 december 2009

Vakantie...


Het is vakantie... en dat betekent superweinig computertijd. We staan laat op, elke dag neem ik ook nog een ruime middagpauze van een uurtje of twee, en de tijd daartussenin is gevuld met van alles en nog wat - uiteraard. Het bloggen staat dus even op een laag pitje.
Irene had nog steeds niets om aan te trekken op het kerstfeest a.s. vrijdag. Ze had afgesproken om met iemand naar de stad te gaan, maar de sneeuwval van de afgelopen dagen gooide witte roet in het eten. Met als gevolg dat we samen gisteren de enorme stapel oude Knips zaten te bekijken, Irene haar eigen ideeën op papier zette en we op zoek gingen naar een mooi lapje stof - rood satijn, waar we een topje van hebben geknipt. Vanavond hebben we het samen in elkaar geregen zodat ze het kon passen, en wonder boven wonder: ze is er super blij mee! Nu nog in elkaar zien te krijgen, maar dat zal vast wel lukken - op het laatste moment, zoals gewoonlijk.

zondag 20 december 2009

Wat een rijkdom

Wat een rijke dag vandaag, waarschijnlijk heeft heel Nederland hetzelfde gevoel gehad, met die prachtige sneeuwval! Minder handig was dat onze drie oudste kinderen 25 km verderop aan de dijk zaten... Aan het eind van de middag moesten ze weer terug, maar er was niemand met wie ze mee konden rijden, en voor André was het al te donker. Ik zag het toch echt niet zitten om ze te gaan halen, en toen was er een heeeel aardig echtpaar, dat onze kinderen het hele eind kwam brengen. Konden ze gelijk ons Bartje bewonderen, en onze verbouwing...

De andere jongens hebben de kerstboom volgehangen met plastic kerstballen. Hebben we daar tenminste geen stress over dit jaar. Op dit moment zitten er vijf jongens gebroederlijk aan de eettafel met twee spellen, en Irene ligt met haar broertje op de bank:

Eerst heeft ze de schouw nog voorzien van een kerstaankleding:

Helaas krijg ik het niet voor elkaar om de sfeer die er in de kamer heerst door de kaarsjes, over te brengen op de foto. Blijft moeilijk, fotograferen!

zaterdag 19 december 2009

Spannende post en een leuk spelletje

Gisteren zaten er maar liefst drie cadeautjes bij de post, plus een aantal felicitatiekaarten. De post was laat, dus bij het avondeten werd alles aan tafel door deze en gene opengemaakt - met als gevolg dat we bijna niet meer konden achterhalen welk cadeautje van wie kwam. Een onbedoeld neveneffect van het gezellig samen doen...
Vandaag ging de bel. Een horde jongens vloog naar de voordeur en kwam terug met een grote bos bloemen:

Helaas weten we niet van wie ze afkomstig zijn, want behalve een aardige felicitatie op het kaartje, staat er verder geen afzender vermeld! De mevrouw van de bloemenwinkel, die we gebeld hebben, had het ook al gezien, maar zij kon er niets aan doen; zo'n bestelling komt via de fax of zo binnen, en zij had ook al geen afzender kunnen ontdekken... Dus, mocht(en) de afzender(s) dit lezen, heel hartelijk dank voor het mooie boeket, maar misschien mogen we alsnog weten van wie???

Dit doet het ook nog steeds ontzettend goed: André die Bartje op zijn wijsvinger laat zuigen, en daarna een goed gesprek begint, met Danny als toehoorder: "Bartje, vind jij mama lief?" Bartje knikt heel ernstig. "Bartje, vind jij Chrisje lief?" Bartje knikt weer ernstig. "Bartje, vind jij Danny lief?" Bartje schudt nee.
Danny kon het niet geloven. Hij ging zelf nog eens vragen: "Bartje, vind jij mij lief?" Gelukkig knikte Bartje nu van ja.
Zelfs volwassenen trappen er nog regelmatig in. Ze schrikken zich soms wild van de aan onze baby toegedichte mentale vermogens, zonder te beseffen dat zijn hoofdje toch echt vastzit aan een wijsvinger...

vrijdag 18 december 2009

Rustig dagje

Vandaag een heerlijk rustig dagje bij de Achterbergen. Geen kraamverzorgster meer, en de meeste kinderen nog naar school. Als we uit het raam kijken, zien we dit:

En als we in de kinderwagen kijken, zien we dit:
Zo heeft hij er een uur bij gelegen: wakker en stil. Welk uitzicht is nou het mooiste...

woensdag 16 december 2009

Bart speelt zijn rol

Op de lagere school worden altijd twee kerstvieringen gehouden, een avond voor de bovenbouw en een voor de onderbouw. Nadat we alle voors en tegens tegen elkaar hadden afgewogen, was ik uiteindelijk degene die met Frank en Gido, en met Irene als hulp, naar de kerstviering voor de bovenbouw ging, en twee uurtjes helemaal achteraan in een rustig hoekje zat met Bart op schoot en met mijn hoofd tegen de muur achter mij geleund.
Altijd genieten, zo'n avond, van al die kinderen die zo hun best doen. En ik wist niet dat je zó trots kon zijn op je zoon die zingend met zijn klas komt binnenlopen en vier tonen lager zingt dan de rest.
Het kerstverhaal werd op een meeslepende manier verteld door een enthousiaste juf. Bartje, die tot dat moment heerlijk had liggen slapen op schoot bij Irene, werd een beetje wakker en begon zich af te vragen of hij nog te drinken kreeg. De herders uit het verhaal gingen op zoek naar de stal met het kindje erin, en precies toen de juf zei: Daar is het! slaakte Bart Achterberg een luide babykreet.
Wat zullen we nog meer met hem gaan beleven?

Bartje in de wieg

Sinds gisteravond kan Bartje in onze wieg terecht. Tot nu toe had hij steeds bij ons in bed geslapen (op onze eigen verantwoordelijkheid), maar nu leek het me ineens fijn om even het bed voor mezelf te hebben, en heb ik 's avonds laat nog de bekleding erin en eraan gehangen en de wieg opgemaakt. Bart vindt alles best:

Waarom is dit nou een punt? Tja, kijk hieronder maar. Bij de Achterbergen spelen ze het klaar om de schroeven en bouten van het onderstel van de wieg kwijt te raken met de verbouwing, en geen tijd vrij te maken om equivalenten op te sporen. De wieg staat er dus zo bij:

dinsdag 15 december 2009

Hij staat

Nee, niet de kerstboom...
Menrike vroeg hoe het nu met mij gaat. Laat ik het illustreren met dit voorbeeld: Vandaag wilde ik graag dat de kinderwagen tevoorschijn gehaald zou worden. Omdat Jan thuis was, vroeg ik netjes of hij hem van de zolder wilde halen, wat hij deed toen ik mijn middagslaapje deed. Toen de kraamverzorgster naar huis was, wilde ik de kinderwagen in elkaar zetten, maar het onderstel bleek nog in de schuur opgeslagen te zijn, onder het lege zwembad en nog een paar dingen. Die heb ik dus wel zelf van de plank getild, onder al die zware spullen vandaan. Dit mag waarschijnlijk helemaal niet, maar ik voel me wel zo dat dit kan. Het is maar goed dat ik geen paracetamol gebruik, zo houd ik het best feeling met mijn lichaam, en ik voel dan ook heel goed aan wanneer ik moet stoppen. Wat ik dan ook doe op zo'n moment. Het mag duidelijk zijn dat het heel goed gaat, zo ken ik mezelf weer. En als het niet gaat, heb ik gelukkig mijn ridders en een jonkvrouw die van alles voor me doen!
En wat staat er nu dus te pronken in de kamer?

Voor de vorige baby opnieuw bekleed omdat het witte leer van de kap lelijk was geworden, en de lichte bloemetjesbinnenkant aangetast door "het weer". Voorzichtig heb ik toen alles losgemaakt en van de zelfde stoffen als de hangwieg nageknipt en weer in elkaar genaaid. Rood canvas aan de buitenkant, oranje katoen aan de binnenkant, een zacht laagje fleece ertussenin bij de bak, en een strookje geel katoen ertussen rondom de kap. Met kleine spijkertjes heb ik de bekleding van de bak vastgetimmerd (je ziet dat ik dat heb gedaan aan de kromme exemplaartjes) en het resultaat mag er best zijn! Kosten: restjes stof...

maandag 14 december 2009

Sjonge zeg

Vanmorgen kwam de verloskundige die de bevalling zou doen, even langs. Het was fijn om met haar na te praten, want toen ik uit de narcose bijkwam, was zij niet meer in het ziekenhuis. Zij vulde ons toch al wonderbaarlijke verhaal nog aan met een paar bloedstollende elementen. Ten eerste het ziekenhuis waar wij waren: Hofpoort in Woerden. Daar hebben we zo'n geluk mee gehad! Ze heeft ook ervaring met bevallingen in andere ziekenhuizen in de regio uiteraard, en ze weet hoe het daar was gegaan, nl. eerst bij de bloeding de arts-assistent waarschuwen, die zou dan een echo laten maken, en daarna overleggen met de gynaecoloog. In ons geval zou dat veel te lang hebben geduurd... En verder het tijdstip waarop het gebeurde, zo tegen het einde van de werkdag. Zelfs in het Hofpoort ziekenhuis staat na die tijd niet op elk moment een OK-team klaar. Nu was de OK net schoon, en stond de anesthesist op de gang te kijken of er wellicht nog een klein ingreepje gedaan moest worden. Stel je voor dat we een kwartiertje later waren gekomen... Het is net of alles van tevoren was uitgedacht - geregisseerd - als in een spannende film, en ik daarin meespeelde zonder het van tevoren te hebben geweten. En, eerlijk gezegd, is dat niet ook zo?

Nog een leuke foto van onze jongste twee. Kijk eens naar die handen: wij dachten dat Chris van die kleine handjes had!

zondag 13 december 2009


No pictures please!

zaterdag 12 december 2009

Weer thuis!

Even snel een berichtje zonder foto deze keer want de camera ligt beneden en ik ben boven...
Mijn complimenten aan André voor het vorige bericht. Je ziet, hij trekt veel meer reacties dan ik...! Zijn verslag is aardig compleet, dus hoef ik mijn op de IC opgeschreven verhaal niet over te typen. Maar wat een ervaring! Alleen al de keizersnee. Tussen het moment van eerste gebeurtenis (bloedverlies) en keizersnee zitten maar 17 minuten, en voor mij duurde het daarna 1 seconde voordat ik wakker werd op een rijdend bed. Direct vroeg ik waar mijn baby was, en gelukkig was er iemand die naast me liep en die me zei dat hij gezond was. Wat een geluk! Ik dacht eigenlijk meteen aan de lofzang van Maria uit Lucas, omdat ik zo'n gevoel had als zij moet hebben gehad: hoe bestaat het, dat Hij, die zo groot is, op zo'n volmaakte manier naar mij heeft omgezien, en alles zo perfect heeft geleid. Ik voel me zo ontzettend bevoorrecht; ik bedoel maar: hoe vaak gaat het wél mis, en waarom zou dat niet bij ons gebeuren?
In de loop van de afgelopen dagen begon ik ook te beseffen dat ikzelf ook gespaard ben. In totaal ben ik meer dan 3 liter bloed verloren, en als je dan gaat nadenken over hoe het was gegaan als we thuis rustig hadden gaan zitten afwachten... niet doen dus. Alleen maar reden voor meer dankbaarheid.

Inmiddels is de bleekscheet van het vorige bericht weer aardig bijgekleurd dankzij vier zakjes bloed. Wel voel ik me nog steeds een beetje als een walvis op het droge, vooral als ik me om wil draaien... Ik zal nooit meer licht denken over keizersnedes in elk geval!

Bij de Achterbergen gaat nu de thuis-kraamweek in, als het goed is in totaal zes dagen nog hulp, en daarna het gewone leven. En het blog-leven? Hopelijk lukt het om de regelmaat erin te houden! We zullen zien.

Nog één dingetje voor vandaag: DE NAAM. Een beetje flauw natuurlijk, want de naam die we gekozen hebben, staat uiteraard wel in ons namenboek, en we hadden gevraagd om andere namen, maar eerlijk gezegd denk ik dat zo'n beetje alle suggesties ook wel in dat boek stonden, dus voel ik me niet schuldig dat we voor Bart hebben gekozen. Een tijdje terug heb ik eens teruggekeken wie die naam allemaal hadden geopperd, en dat bleek alleen Zeeuwse Mama te zijn geweest! En wat was het grappig dat ze vorige week ook nog eens een reactie instuurde dat ze aan me had gedacht, en dat ze dacht aan de naam Bart. Dus inderdaad Sandra, je hebt gescoord. Eerlijk gezegd moet ik nog steeds nadenken over een prijs; heb je zelf een suggestie? ;-)

woensdag 9 december 2009

Mamma?!

Ja, gisteren de weblog niet bijgewerkt. Is er iets gebeurd soms...? Nou, reken maar!! Maar laat ik (André) eerst even melden dat ik (bij hoge uitzondering) het schrijven van Karien even over neem. En mijn schrijftalent beperkt zich vooral tot het produceren van architecturele, functionele en technische specificaties op het gebied van medische ICT. Saai joh... ;-)

Tsja, gisteren (8 december) braken de vliezen spontaan en wisten we dus dat de bevalling niet lang meer op zich zou laten wachten. We hebben de verloskundige dus maar even uit bed gebeld, die nog half slaperig wat aanwijzingen heeft gegeven. We moesten even afwachten of de weeën ook spontaan op gang zouden komen. Helaas bleef dat, op een paar harde buiken na, uit.

Karien had toch nog even geslapen en vertelde dat ze had gedroomd dat eerst de navelstreng eruit kwam en daarna een aangekleed baby'tje met een krulletje in het haar.... (Belachelijk, toch?!?)

Om twaalf uur kwam de verloskundige zelf. Ze had een paar uur in de auto in de file gezeten, omdat er op de A27 een groot ongeval was gebeurd. Ook moest ze eerst nog naar een andere cliënt. Ook zij constateerde dat het niet snel genoeg op gang kwam en heeft een homeopathisch middel gegeven om te kijken of dat de weeën wilde stimuleren.

Na ruim een uur met daarin nog geen merkbaar verschil, hebben we besloten dat het dan toch maar geen thuisbevalling zou gaan worden. Dus mochten we maar spulletjes bij elkaar zoeken en naar het ziekenhuis vertrekken. Uiteraard nog even wat opvang en oppas geregeld voor de kleine die thuis zou blijven en de anderen die van school gehaald moesten worden, dan wel zelf uit school zouden komen. In de auto nog gauw even wat SMS'jes gestuurd.

In het ziekenhuis op de verloskamers aangekomen, duurde het een poosje voordat Karien aan het infuus (Syntocinon) gelegd werd, maar na een uurtje lag ze aan de bewakingsmonitor, inclusief infuus. Oh ja, zullen we de oranje of de groene naald nemen? Ach, laten we de groene maar doen, dan kunnen we eventueel als het nodig mocht zijn ook nog andere infuusjes erop aansluiten... Papa had nu tijd om weer eens een sudoku uit de categorie 'zeer moeilijk' te maken...

Er kwamen wel wat weeën, maar om te zeggen dat het hard ging, ... nee. Weinig weeën, niet sterk, weinig ontsluiting. Wel waren we (zowel het personeel als wij zelf) erg ontspannen en verliep het contact lekker. Karien gaf op een gegeven moment aan dat ze naar de WC moest en ging even verzitten. Nou, voordat we het infuus een tandje hoger zouden zetten, nog even kijken en flotsch..... daar kwam een plons bloed naar buiten (ongeveer een 200 cc). Toen ging het allemaal even heel erg snel. Direct het infuuus gestopt, gynaevoloog gebeld, nog even gekeken, OK en anaestesie gebeld, lift vrijgehouden (tenminste, dat was de bedoeling...), snel alles losgekoppeld (wat gaat zo'n schedelelektrode toch lastig los van zo'n klein kinderhoofdje...) en oooeppss, daat zat nog een stekker in de muur..., snel naar de operatiekamer gesjeesd. Nu was het een kwestie van hooguit een paar minuten, want waarschijnlijk was de placenta al geheel losgelaten en zou het kind dus zonder zuurstof komen te liggen in mamma's buik...

Snel nog fototoestel meegrissen, snel omgekleed (of eigenlijk 'overgekleed) en als een speer mee naar de OK. Dit had ik niet verwacht. De vorige twee kinderen had ik nog zelf 'aangepakt' (zoals dat in vakterminologie heet), maar een keizersnede liet ik toch eigenlijk maar liever aan de gynaecoloog over. (Lafaard hè?!) Ik mocht mij bezighouden met hoe het fototoestel van mijn dochter werkt (zo'n geavanceerd ding met alle toeters en bellen erop en op je gemak de handleiding lezen op een OK is er ook al niet bij....)

'Gelukkig' hadden we de groene infuusnaald gebruikt, er hoefde niet opnieuw geprikt te worden, waardoor weer kostbare tijd verloren zou gaan! en 'gelukkig' waren we dus nu in het ziekenhuis en hoefden we niet een ambulance te laten komen en door de weilanden te scheuren.... Heel veel kostbare tijd....


Smash, daar lag het kind al op de inspectietafel. Die zag er goed uit! Tsjonge, wat een mooi kleurtje en wat een goede reacties. Alles erop en eraan en gaaf! Even een blik op de klok.. 16:58 is het inmiddels. Snel een paar kiekjes gemaakt van de meute die het kind inpecteerden en verzorgden. Apgarscore 9 /10. Daarna snel in de couveuse en weer terug naar de verloskamer. Waaaa, waaaa, .... gelukkig, er zat goed geluid in en die longetjes deden het ook goed.

Ja, meestal mag zo'n pasgeboren baby'tje meteen na de bevalling bij moeder op de buik, maar in dit geval mocht ik het lekker knuffelen. Surrogaat hoor!! Natuurlijk, van zo'n vaderlijke stem, warm huidcontat en een rustige hartslag wordt je weer rustig en val je zelfs regelmatig in slaap, maar slobber, slobber, waar zijn die dingen nou gebleven?!? Ja, jongentje, vette pech, dit is je vader...!


Een uurtje na de geboorte mocht ik met onze 54 cm, 3600 gram (inmiddels beter bekend onder de naam Bart) naar de intensive care, waar Karien inmiddels allang weer wakker lag te zijn. Tsjonge, wat voelden we ons gelukkig (zijn we nog steeds hoor!) En ja, die belachelijke droom was dus toch uitgekomen, want het eerste wat Karien zag was een (door mij) aangekleed baby'tje met een knoop in zijn mutsje....


Het was wel overduidelijk dat God ook hier over ons gewaakt heeft en ons een levend en gezond kind heeft geschonken. Dit had allemaal zo anders af kunnen lopen.... Ook het personeel zei meerdere malen 'dat het zo heeft moeten zijn' en dat het wel heel bijzonder was gelopen. Maar ook hoe opmerkelijk het was dat wij zelf zo rustig in deze situatie konden blijven en dat we het personeel gewoon de ruimte gaven om 'hun ding' te kunnen doen.


Er was inmiddels wel aardig wat bloed verloren en op onze vraag of Karien morgenochtend wel weer haar krantenwijk mocht doen ;-) vertelde de verloskundige ons dat ze waarschijnlijk (pas) zaterdag weer uit het ziekenhuis mocht. Ah, dan heb ik de acht andere kinderen eindelijk eens een paar dagen voor mij alleen... en het huishouden en zo....

Nou goed, ook ik brei er een eind aan. 't Is misschien ook wel leuk voor Karien om te lezen hoe haar eigen bevallling is gegaan, want met zo'n algehele narcose krijg je er toch maar bitter weinig van mee... Jullie zullen dus voorlopig waarschijnlijk nog even wat minder van mamma horen / lezen. Ik ga gauw aan de was, strijk, stof, vloer, afwas, kinderen uit school, extra auto ophalen, koken, en natuurlijk als er nog wat tijd over is, mijn eigen werk, de administratie en dat soort dingen. En als ik daarmee klaar ben kan ik weer gewoon verder met de sudoku's ;-)

Omdat we het niet laten kunnen, ook nog wat foto's van de oudste broers en zus op bezoek...



maandag 7 december 2009

Stilte voor de storm?

De laatste dagen is het hier wel heel erg stil geweest. Net of er bij de Achterbergen niets gebeurde. Natuurlijk wel: we hadden hier de elk jaar weer hectische sinterklaastijd, waarbij sommige jongens drie dagen achter elkaar sinterklaas mochten vieren, er het een en ander geholpen moest worden met surprises en gedichten, en we onze eigen viering ook op het laatste moment pas hebben voorbereid (twee aan twee de dieren van Noach ingepakt bijvoorbeeld). Maar om daar iedereen nou mee te gaan vermoeien... of met het feit dat ik niet meer goed geslapen heb, en overdag regelmatig wat bijtank, waardoor er niet of weinig tijd voor de PC overblijft...
Nou, we doen gewoon maar rustig aan, we laten de kastdeuren voor onze slaapkamer ingepakt staan (de aannemer zal nu toch moeten opdraven, want de vloer is toch nog te bol, de deuren staan scheef waardoor er schuine kieren komen bij de muren, en de deuren lopen vanzelf weg...), en we gaan gewoon verder met chocolaatjes met muisjes maken, en verder proberen we gewoon te doen wat kan, en ons niet op te winden over wat niet kan. Net zoals iedereen eigenlijk... Dus geen stilte voor de storm, of misschien toch?

vrijdag 4 december 2009

Toch mooi op tijd?


Eindelijk, eindelijk is de kastenwand in onze slaapkamer geplaatst (de schuifdeuren moeten trouwens nog, maar we kunnen de roedes erin gaan hangen en alle kleding etc. hier opbergen). Er waren nogal wat tegenvallers: de vloer was bol, zodat een stukje laminaat eruit moest, de vloer daaronder egaler en het laminaat terug. Ook bleek de (nieuwe) wand achter de kast een knik te hebben, zodat de kasten gingen wijken aan de voorkant, waardoor de planken eruit moesten en er een stukje afgezaagd moest. En de enige die dit allemaal kan doen heeft inmiddels veel tijd nodig om geld te verdienen voor wat we hier allemaal aan hebben uitgegeven... en tijd om ook nog eens wat andere dingen tussendoor te kunnen doen... Maar goed, nu we op dit punt zijn beland, kan eindelijk het "bedbankje" weggehaald worden waardoor ik eindelijk weer normaal uit bed kan stappen (hoop ik), omdat er niet meer gezaagd hoeft te worden in deze kamer. Betekent ook dat we alle zaagsel kunnen gaan opzuigen die door de hele kamer ligt, inclusief in de opgemaakte reiswieg en tussen de babyspulletjes.
Ik zei het al: dat is toch mooi op tijd voor de bevalling?
NB Naar aanleiding van mijn vorige blog over de geboortetraktatie waren er nogal wat mensen die dachten dat de baby er al was... niet dus. Als ik een voorspelling mag doen, reken dan op een heel feestelijk blogje ergens in de tweede helft van de volgende week.

donderdag 3 december 2009

Chocola met muisjes


Een leuke voorbereiding op de bevalling: elke dag een witte en een melk-chocoladereep omvormen tot chocola met muisjes: onze voorgenomen traktatie op de scholen. Hopelijk zijn we op deze manier op tijd klaar, en anders moet het een tandje hoger...
Voor wie wil weten hoe: Smelt een reep van je favoriete merk chocola in de magnetron in een schaaltje (niet op de hoogste stand). Laat flinke druppels gesmolten chocola vallen op een stuk bakpapier, wrijf het een beetje uit tot een mooi rondje (ik haal uit een reep van 75 g 8 rondjes), strooi er dan wat muisjes op (rose mag ook, maar daar hebben wij zelf weinig ervaring mee), en druk die een klein beetje in de chocola. Even in de koelkast laten opstijven, en dan proberen om eraf te blijven totdat er getrakteerd wordt.

woensdag 2 december 2009

Hoe je van je overtollige spullen afkomt


Wie niet veel tijd, maar wel te veel spullen heeft, kan dit natuurlijk handig inzetten bij het maken van surprises. Gido en Frank moeten allebei voor vrijdag op school een surprise maken; ziehier het resultaat. Misschien herken je de dessinroller die ik een tijdje geleden op allerlei manieren (weblog, Facebook, gratisaftehalen.nl) in de aanbieding heb gedaan, maar daarvoor was geen enkele belangstelling. Komt nu heel goed van pas (de andere helft van de roller is ook in de running voor de sinterklaasviering van de jongensclub zondag). Links staat een grote kaars met een nogal aparte versiering, maar gezien het formaat van de kandelaar kan dat best, en zo komen we ook mooi van dat leuke dolfijnenlampjessnoer af. Ook héééél handig: mandarijnenkistjes!

dinsdag 1 december 2009

Doro wot


Eigenlijk houd ik niet van kookboeken waar geen foto's in staan, maar toch staat er één in onze kast waar ik geregeld iets uit maak, en dat boek heb ik besteld naar aanleiding van een recensie in de krant; het is namelijk speciaal bedoeld voor het koken voor grote groepen (32 personen). Voor grote gezinnen dus makkelijk te maken recepten, hoewel ik daar soms ook mijn vraagtekens bij heb...
Maar niet bij dit Ethiopische recept van kip in gekruide saus, dat is bij ons inmiddels al gepromoveerd tot toprecept voor als er ook nog eens veel gasten meeëten:
DORO WOT
Snijd 800 g kipfilet in stukjes en wentel ze door 4 eetlepels bloem. Fruit 2 gesnipperde uien in een scheut hete olie, als de ui glazig is, doe je de kip erbij. Bak de kip omscheppend op een hoog vuur. Voeg dan toe (van tevoren klaarzetten is heel makkelijk): 4 dl water, 1 groot blik (140 g) tomatenpuree, 2 blokjes kippenbouillon, 4,5 koffielepel kaneel, 3 koffielepels nootmuskaat, wat chilipoeder en 4,5 eetlepel kerrie (dan is gelijk duidelijk waarom het een Ethiopisch recept is met al die kruiden!). Roer alles goed door elkaar en breng de saus aan de kook. Laat het 15 minuten op laag vuur sudderen met een deksel erop, of voeg af en toe wat water toe.
Opdienen met rijst en groente naar keus.
Dit recept is een kwart van het oorspronkelijke recept, en wij eten er met ons tienen goed van (500 g zilvervliesrijst matcht hier goed bij).

maandag 30 november 2009

Hiep hiep hoera


Danny is vier geworden! Vandaag echt jarig, maar we gebruikten de deze keer redelijk rustige zondagmiddag voor taart, cadeautjes, patat en ijs. Net zo'n taart, die je uit een pakket maakt waar je alleen water aan hoeft toe te voegen, hadden we de drie logeergezinnen van de jongens gegeven toen wij laatst naar Noorwegen waren, en omdat het echt een grote-kleine-jongenstaart was - piratentaart - hadden we hem voor Danny's verjaardag ook besteld en gemaakt. Nou, dat viel even tegen... tenminste wijzelf vonden hem wel erg nep smaken, maar juist de jongste jongens, die anders de zelfgebakken nog-redelijk-gezonde taart niet op krijgen, aten nu hun vingers erbij op. Hebben wij nep-kinderen?

zaterdag 28 november 2009

Afdingtip


Toen wij voor het eerst samen een auto gingen kopen, moest ik flink wennen aan het afdinggedrag van André. Ik weet nog dat ik hardop in de showroom de auto ging bewonderen, en hoe dom dat was, omdat er dan niet meer zo veel van de prijs afgehaald kon worden... Helemaal wennen doet het nooit, ik ben nou eenmaal niet zo'n handelsvrouw, maar André weet op de meeste nieuwe artikelen die we kopen, wel wat af te dingen.
Vanaf vandaag zijn we weer in het bezit van twee auto's. Al een poosje liepen we met het idee rond dat het misschien wel handig is om er een auto bij te hebben als we met ons allen ergens naartoe willen, zeker straks met een baby erbij, en soms is het ook wel heel prettig als de ene auto alvast wat eerder naar huis kan vertrekken. Bovendien is het natte en winderige jaargetijde aangebroken en gaat Danny vanaf maandag de ochtenden naar school, zodat hij om 12 uur moet worden opgehaald, en op dagen dat André toch de auto meeheeft naar een afspraak, moet dat dus op de fiets. Op zich niet erg voor de jongens die niet van suikergoed zijn gemaakt, maar ja, met zo'n klein mannetje erbij denk je er toch anders over. Kortom, de tijd was rijp om na een paar jaar met één auto te hebben gereden, weer een tweede aan te schaffen.
Al zo'n 12 jaar zijn wij vaste klant bij de Hyundai-dealer in Nieuwegein, en dus toog André van de week daarheen om te kijken of ze een tweedehands voor ons hadden staan. Met twee advertenties kwam hij terug: een Hyundai Accent Dynamic en een Hyundai Getz. Alleen die namen al: lees de eerste als die-neem-ik, en de tweede spreekt voor zich. Zo'n Getz hadden we ook al eens als leenauto meegekregen, en toen had ik al gezegd dat 'ie net zo rijdt als hij klinkt... Niet dus.
Vanmiddag is André met Elwin naar Nieuwegein gegaan en na een paar uur kwamen ze weer terug, met dé afdingtip voor aspirant-autokopers: je hebt pas goed afgedongen als de verkoper overleg moet plegen met zijn chef...
Natuurlijk hebben we hem nog niet voor de deur staan, dat duurt zo'n twee weken. Een goede reden om te hopen dat de baby gewoon tot 40 weken wacht met geboren worden!!!

donderdag 26 november 2009

Met een beetje weemoed

De vorige keer schreef ik al dat we hadden besloten om de hangwieg deze keer toch niet te gaan gebruiken. Met een beetje weemoed, dat wel, want hij is helemaal zelf gemaakt. Voor de verbouwing hadden we de ruimte gewoon niet voor een wieg op de grond, dus hing hij in onze slaapkamer boven ons bed:

Nu hebben we de ruimte weer wel, dus gaan we toch maar weer de witte gezinswieg in ere herstellen, maar hadden we onze nieuwe slaapkamer nu wèl afgehad, dan hadden we wellicht toch eerst nog de hangwieg opgehangen, want zeg nou zelf, dat had hij toch wel verdiend! Omdat ik weet dat veel creatievelingen, die mijn weblog lezen, het leuk vinden om te zien, hier een foto van de wieg, en hieronder een detail:
Eigenlijk is het heel eenvoudig om te maken: eerst een matrasje kopen voor de precieze maat, daarna een soort boodschappentas van canvas (IKEA) eromheen naaien, in dit geval gevoerd met een dunne oranje stof. Het gele randje is voor de sier. Even heel goed opletten, want de korte einden moeten een langere flap om de stok hebben omdat die boven de andere stok komt, gaatjes in de uiteinden van de stokken, en twee koorden erdoorheen halen. Bovenaan een knoop en een haak, en in het plafond een oog. Eromheen had ik oranje voile gebonden. Onder het matrasje zat een even groot stukje gaatjesboard voor de stevigheid. Volgens mij zou je met het maken van zulke wiegen geld kunnen verdienen! Doe ik lekker niet, één keer is voor mij voldoende, en geld verdienen lukt gelukkig op een andere manier, met een iets beter uurloon. Maar wie het ook eens wil proberen, en nog meer gegevens nodig heeft, vraag dat gerust!
In het gebruik is de wieg trouwens heel goed bevallen: je hoeft je voet maar uit te steken om de wieg aan het schommelen te krijgen!

dinsdag 24 november 2009

Update Buik


Nu het nog kan, een update van de Buik. Zo allesoverheersend is 'ie ook weer niet, want ik vind dat ik er nog steeds geen last van heb.
Inmiddels heb ik afgeleerd om op de meningen van anderen af te gaan, want de een zegt: wat ben je dik, en de ander (gelukkig de meerderheid deze keer, dat is dan toch wel weer prettig) zegt: je bent helemaal niet dik hoor!
Hoe dan ook, lang zal het wel niet meer duren, want deze week is het alweer 38 weken, en zo langzamerhand hebben we alles wel in orde: klossen en ondersteek in huis, reiswiegje opgemaakt, knopen doorgehakt (toch maar niet de hangwieg ophangen, de wieg past prima in onze slaapkamer erbij), kruiken gecontroleerd, kleertjes uitgezocht etc. etc.
Van mij mag hij komen hoor, maar elke dag dat het niet gebeurt, kunnen we nog proberen om toch nog iets verder te komen met de lange lijst van klussen die ook nog moeten gebeuren, dus verkeren we in de prettige positie dat het gewoon niet uitmaakt. Nog niet in elk geval!

zondag 22 november 2009

Het goede knopje


Voor Frank is het extra moeilijk, lijkt het wel, om zijn agressie binnen bepaalde perken te houden. Elke keer als hij er weer op los slaat of schopt, en wij hem zeggen dat hij in plaats daarvan naar ons had moeten komen, roept hij: u denkt dat dat makkelijk is!!! Alle hulpmiddelen van de gedragstherapie ten spijt leken we op een doodlopend weggetje te staan.
En nu hebben we het goede knopje gevonden! Ironisch genoeg mag hij er nu volop virtueel op los slaan en schoppen als hij dat in het echte leven niet doet. We hadden hem namelijk alle vechtspelletjes op de computer verboden, en als hij vroeg waarom, dan legden we steeds weer uit dat hij er waarschijnlijk agressief van werd, en als hij zijn broertjes schopt of slaat, moet hij dat niet stimuleren via die spelletjes. Gisterenochtend heb ik met hem afgesproken dat hij vandaag een vechtspelletje mocht doen als hij in de hele tussentijd "lief zou zijn". Een lievere Frank hebben we zelden meegemaakt. Wat een verbluffende, waarschijnlijk onpedagogische, maar deze keer perfect werkende oplossing! Hoe het ook verder gaat, het is nu in elk geval gebleken dat er wél manieren zijn om hem tijdens de broertjes-situaties eraan te laten denken dat agressie niet toegestaan wordt. En dat is een flinke opsteker voor degenen die hem mogen opvoeden!
Dolgelukkig speelde hij vanmorgen eindelijk weer eens "zwaarden en sandalen", en gul beloofde hij mij dat als hij zou winnen, dat hij dan zijn overwonnen tegenstander niet zou doden aan het eind (dat is iets dat je kunt kiezen), dan was het ook niet zo bloederig...

zaterdag 21 november 2009

De voorpret is hier eindelijk ook begonnen


Omdat wij vorige week de intocht van sinterklaas hebben gemist, had ik gepland om vandaag naar de intocht van de goede man te gaan kijken in IJsselstein. Wat er dus niet van kwam. Het leeft ook niet zo bij onze jongens, die niet vragen om het sinterklaasjournaal te mogen zien (via internet). Kortom, we moeten er een beetje aan trekken. Toch lukte het om ze vanavond gezamenlijk sinterklaasliedjes te laten zingen bij de open haard, Gido er een beetje ongeïnteresseerd bij (staand), maar de anderen uit volle borst, zelfs Chrisje, die uit volle borst ongearticuleerde klanken produceert. De oudste drie waren in geen velden of wegen te bekennen, maar ja. Ik wed dat ik vanavond ineens hun schoen er ook bij zie staan...

vrijdag 20 november 2009

Weer een makkelijk recept


Voor mensen die, zoals wij, één keer per week de boodschappen doen en aan het eind van de week door de verse groente heenraken, is dit misschien wel een goede tip. Wij vinden het in elk geval heel erg lekker:
Spinaziestamppot met spekjes en kaas
Aardappels koken, ondertussen spinazie uit de diepvries ontdooien en opwarmen in de magnetron (of op het vuur), kaasblokjes naar smaak of naar eer en geweten snijden, en spekreepjes uitbakken. Aardappels stampen, goed hete spinazie erbij, spek en kaas erbij, en iedereen eet weer voldoende groente. Zout doe ik er nooit extra bij als er kaas en spek (of ham) door zit.
Onze hoeveelheden: ongeveer 1800 g aardappels, 3 x 450 g spinazie, 1 pakje spekreepjes en een flink stuk kaas zonder de weegschaal te gebruiken.

donderdag 19 november 2009

Wel heel erg wennen


Vandaag mocht Danny wennen op school, omdat hij eind van de maand 4 wordt. Stoïcijns zat hij vanmorgen op zijn nieuwe stoeltje in de klas voor zich uit te kijken zonder naar mij te zwaaien. Dat gaat goed, dacht ik, die mist me echt niet.
Om twaalf uur haalde ik hem weer op en zouden we thuis een broodje gaan eten. Danny niet, die hield het bij een plakje kaas en hij hield bij hoog en bij laag vol dat hij niets meer hoefde. Omdat we dachten dat hij gewoon te veel indrukken opgedaan had, hebben we hem maar in bed gestopt. Dat beviel zeker heel goed, want Danny kwam niet, zoals anders, na een uur of anderhalf naar beneden. Sterker nog, hij kwam helemaal niet naar beneden. Eindelijk, om vier uur, ging ik zelf even bij hem kijken, en daar lag meneer in zijn bed, met hoge koorts. Schoolziekte???

dinsdag 17 november 2009

Lieve grote broer


Toen wij weg waren, heeft Jan (samen met Harry, maar dat was alleen in naam) zaterdag en zondag op Frank gepast. Onder andere zijn ze met twee kennissen naar het Omniversum en naar het strand geweest, en hebben van alles gedaan. Gisteren vroeg ik Frank wat hij nou het allerleukst of allerfijnst vond van de tijd dat wij weg waren. Hier komt zijn top drie:
1. Jan heeft een broodje frikandel gemaakt.
2. Jan heeft pizza gebakken.
3. Jan heeft patat gebakken.
Tof he, zo'n grote broer!!

maandag 16 november 2009

Weer terug...


Na een autorit van 16 uur (we hoefden niet zelf te rijden, maar werden heel luxe gereden door een ander echtpaar) reden we vrijdagochtend om 6.30 uur het terrein van Brunstad op. Een beetje gesloopt, dat toch wel, maar met nog een hele dag voor ons waarin we weer wat op krachten konden komen. Onderweg had ik wat geslapen, André helemaal niet, dus die was wel een paar uur onder zeil, terwijl ik het al eerder voor gezien hield en ging genieten van het uitzicht vanuit het appartement waar wij sliepen. En toen begon het terrein zo langzamerhand vol te stromen met andere echtparen, oud en jong, veel bekenden en veel onbekenden, uit alle delen van de wereld: Amerika, Oekraïne, Hongarije, Zuid-Afrika, Frankrijk, Duitsland, Nederland etc. etc. In totaal naar schatting zo'n vijfduizend mensen. Het bijzondere was natuurlijk dat het om merendeels echtparen ging (met de borstgevoede baby's), wat een heel eigen sfeer geeft, anders dan wanneer er evenveel kinderen en tieners tussendoor lopen.
Het voelde alsof ik in de hemel was. We hebben samenkomsten gehad, feest gevierd, mensen ontmoet, meestal in het restaurant gegeten zodat je daar steeds weer anderen kon spreken, en dat allemaal zonder voortdurend op de kinderen te hoeven letten, vreselijk gelachen, af en toe ook met tranen in de ogen gezeten, en ja, als je dat allemaal wilt gaan vertellen, dan weet je gewoon niet hoe. En o ja, de eerste dag heeft het hard gesneeuwd! Een sprookjeswereld, die helaas niet te fotograferen viel omdat het donker was, en de volgende ochtend regende het...
Wat ik o.a. heb geleerd, is dat je het gelukkigst bent als je jezelf niet zo bijzonder vindt, niet zo nodig in het middelpunt hoeft te staan en blij bent met wat je hebt. Met o.a. het voorbeeld van koning Saul, die goed begon, maar al snel op eigen houtje begon te handelen en daardoor de zegen van God over zijn leven verloor. Ook genoemd werd Haman, die dacht dat de koning hem wel zou bedoelen toen de koning iemand grote eer wilde bewijzen. Het duurde niet lang of hij hing. Om zulke voorbeelden kun je lachen, maar in feite houden ze een bittere ernst in, en kunnen we er een hoop van leren voor ons eigen leven. Voor het gezinsleven was er ook aandacht, vooral bemoediging om niet zozeer de kinderen te drillen tot nette burgers in de maatschappij ("wat zijn díe goed opgevoed"), maar hen juist liefde bij te brengen (dus voor te leven) voor elkaar en voor hun medemensen, een vrije atmosfeer in plaats van een bedrukte, barmhartigheid in plaats van oordeel.

De terugreis verliep al even ontspannen als de heenreis. Vanmorgen om 9 uur reden we Nederland weer binnen, en gingen eerst onze auto ophalen (oeps, autoradio gestolen, inclusief helaas de CD die erin zat), en daarna naar mijn ouders die vandaag op Chris en Danny zouden passen. En wat denk je dat Danny zei toen hij ons eindelijk na vijf dagen weer zag? "We gaan nog niet naar huis!" Chrisje rende gelukkig wel op ons af, maar hij had geen enkel probleem gehad met onze afwezigheid. En waar denk je dat Frank en Gido na schooltijd gingen spelen - in plaats van direct naar huis te komen om hun lieve mama zo snel mogelijk een knuffel te kunnen geven? Juist, bij de vriendjes waar ze hadden gelogeerd. We kunnen dus met een gerust hart alvast weer plannen maken voor de volgende keer!

woensdag 11 november 2009

Lekker weg!!!

Alle logeerspullen staan klaar om weggebracht te worden, de cadeaus waren al lang ingepakt, de begeleidende briefjes zijn uitgeprint, de looplijst voor de kranten ook, de blaasontsteking is bezworen en er staan huismiddeltjes klaar, voornamelijk met cranberry, om nog even wat extra weerstand op te bouwen, kortom we zijn er klaar voor! Morgen vertrekken we naar Noorwegen. Samen met een ander stel, dus hoeven we niet eens te rijden, of hoogstens een klein stukje. We gaan naar het conferentiecentrum van onze gemeente, waarvan hier een luchtfoto, waar we een weekend voor ouders/echtparen mee zullen maken, voor het eerst echt met z'n tweeën. We mogen overnachten in het appartement van andere vrienden, en eten doen we in de restaurantjes, waar we weer heel veel anderen ontmoeten, en waardoor we ook niet hoeven af te wassen. Wat wil je nog meer?
Maandag hopen we weer terug te komen, maar of er dan ook direct iets op het weblog staat...

dinsdag 10 november 2009

(Geen) Bob de Bouwer


Elke keer als een van onze kinderen een filmpje van Bob de Bouwer keek, viel het me weer op: die man is een genie. Geef hem één dag de tijd, en hij legt een tuin aan of bouwt een huis, inclusief het in elkaar zetten van de meubels. Een beetje deprimerend, want daar kunnen wij nooit aan tippen. De kast die hier op de foto staat, heeft nog geen deur, is van tevoren al een keer door de zaagmachine gehaald en voorzien van boorgaatjes, evengoed kostte het nog een dag voordat hij in elkaar zat. Maar nu staat hij daar wel ruim te zijn op de goede plek, en zo worden het er uiteindelijk vijf op een rij, de hele wand (3.60 m) vol, met daarvoor van die mooie (vind ik) landelijke, witte schuifdeuren met panelen. Kast nummer vier is trouwens ook al klaar: die was eerst voor deze plek bestemd, maar het plafond bleek hier net iets lager te hangen, zodat het niet paste... Irene en Gido hebben vanavond alvast de babyspullen uit de dozen gehaald en in de kast gelegd; als we volgende week terug zijn uit Noorwegen, leggen we ze wel wat ruimer neer :-)

maandag 9 november 2009

Babyshower


Beladen met cadeautjes en een hoofd vol indrukken kwamen Irene en ik gisterenavond terug van een babyshower - deze keer gehouden voor het feestvarkentje in mijn eigen buik. Met iets meer dan twintig vrouwen zaten we op de gezellige vide boven het zaaltje waar wij meestal onze samenkomsten houden, en iedereen kwam met haar cadeautje en een persoonlijke toespraak, soms in gedichtvorm op papier, soms uit het hoofd, maar altijd recht uit het hart. Van alle kanten werd mij lof toegezwaaid over de manier waarop ik in het leven sta, en dat is apart om te ervaren. Want als mensen zeggen dat ik zo ontspannen ben, dan zie ik zelf daarvan de andere kant: misschien ben ik af en toe wel té ontspannen. Of wanneer ze mij eren over hoe ik met de kinderen omga, dan is dat alleen maar om de dingen die ze wèl hebben gezien (naar ik mag aannemen), maar ik weet zelf dat het niet altijd zo is... Dus buig ik al die lof maar om naar aansporingen en bemoedigingen en hulp voor mijn leven, en dat maakt het tot een bijzonder waardevolle avond, niet alleen voor mij, maar ook (denk ik) voor de anderen.
Behalve tijd voor koffie, gebak, toespraakjes en cadeautjes bewonderen was er ook nog tijd voor een spel waarin vier groepen een verhaaltje moesten schrijven met daarin verwerkt een aantal gegeven woorden plus zoveel mogelijk jongensnamen met een B. Mochten wij er met de naam nog niet uit zijn, dan hebben we nu een aantal nieuwe suggesties gekregen, vooral buitenlandse.
En nu wacht ik totdat de jongens wakker zijn en hopelijk is er dan voor schooltijd nog genoeg tijd om samen de cadeautjes bekijken.

zaterdag 7 november 2009

Nog meer taarten


Vandaag hebben we maar liefst drie walnotentaarten gebakken. Met twee walnotenbomen in de tuin is het wel zo handig om een lekker recept voor een zoete taart bij de hand te hebben, en met dit recept hebben we inmiddels ook alweer heel wat anderen blij gemaakt. Dat gaan we nu ook weer doen: twee hiervan gaan naar mensen die de komende week allerlei diensten voor ons gaan verrichten terwijl wij in het hoge noorden vertoeven. We geven ze nu alvast, omdat er aankomende week niet zoveel tijd over zal blijven om ook nog eens te bakken. Hoewel, met de hoeveelheid werk is het me weer eens heel erg meegevallen. Gisteren, toen ik aan het koken was, heeft Irene alvast drie keer de hoeveelheid deeg gemaakt met de keukenmachine. Dat bleef makkelijk een dag goed in de koelkast. De walnoten, 300 gram deze keer, had ik 's morgens al gezellig samen met Danny en Chris gekraakt (Chris krijgt het zelfs al voor elkaar om noten te kraken!). Behalve het notenkraken is het verder nauwelijks meer werk om het recept te verdubbelen of te verdrievoudigen, en deze taarten kunnen ook in de diepvries, hoewel ze die bij ons nog nooit hebben gehaald...
De taart is een echte aanrader voor wie van caramel en walnoten houdt!

vrijdag 6 november 2009

Vertalen

Van mijn Engelse vriendin Esther, die in Noorwegen woont en ook een weblog bijhoudt, kreeg ik van de week een mailtje dat ze mijn blog weer had bijgelezen, met de optie "Vertalen", die ik er voor haar had opgezet. Op andere blogs was ik deze mogelijkheid tegengekomen, had het daar uitgeprobeerd en had uitgevonden dat de vertaling dan wel niet helemaal goed was, maar toch duidelijk maakte wat zo ongeveer bedoeld werd.
Esther schreef me dat ze de vertaling best lachwekkend vond, en op sommige plaatsen eng. Toch snapt ze er nu veel meer van dan eerst, toen het alleen plaatjes kijken was. Voor mezelf is het ook heel grappig om eens iets anders te proberen: Grieks, Arabisch of andere voor mij totaal onleesbare talen, of Duits, Frans of Spaans, wat ik een beetje kan begrijpen, of in het Noors of Engels, wat voor mij bekender gebied is.
Toch wonderlijk om te bedenken dat een willekeurig andere-taal-sprekend persoon ook kan meelezen met onze wederwaardigheden!

donderdag 5 november 2009

Appeltaart



Wij zijn altijd in voor een nieuw appeltaartrecept. Al een poosje geleden hebben wij de Griekse appeltaart uit de Allerhande uitgetest. Onze conclusie: volgende keer zonder filodeeg (ziet eruit als bakpapier, maar smaakt eerlijk gezegd ook een beetje zo). Verder was 'ie erg lekker: walnoten en honing, en onderop een laagje cakedeeg. Het recept gaat daarom in onze geslaagde-recepten-map, categorie "zoet".

woensdag 4 november 2009

Voorpret


Wat ben ik blij dat André thuis werkt, en dat Jan vandaag gedeeltelijk thuis was! Zo kon ik lekker een paar uur bijslapen, ongeveer van 11 tot 2 uur, en hoefde ik niet te denken aan het ophalen van de jongens van school, het eten met hen en het in bed leggen van Chris.
Gisteren zijn de boodschappen bezorgd, waaronder een heleboel luxe artikelen die wij zelf nooit zouden bestellen, of juist waarmee wij heel goede ervaringen hebben, alles in drievoud. Hiermee hebben wij drie pakketjes gemaakt, met de plaid er als een soort nest onder. De jongens zijn inmiddels begonnen met aftellen tot aan hun logeerpartij - de voorpret is begonnen!

Ach en wee

Nou, gelukkig geen wee eigenlijk. Wel ach, want na een heleboel jaar zonder, heb ik nu ineens wel weer een blaasontsteking. Heel plotseling, en het drinken van veel water, het eten van veel vitamine C, en een lekker warme deken hielpen helaas niet.
Even googlen, daaruit bleek dat je in deze fase van de zwangerschap niet zelf moet gaan dokteren, want de blaasontsteking kan de bevalling opwekken. Dus had ik daarnet een nachtelijk uitstapje met André naar de huisartsenpost en vandaar naar de apotheek in Utrecht. André zit nu weer in zijn kantoortje (!) om iets nog af te maken, en ik hoop dat ik nog even kan slapen. Dat ga ik nu dus maar gauw doen!

maandag 2 november 2009

Bedbankje


Tussen alles door toch even een berichtje plaatsen. Is wel zo goed voor de continuïteit. Wat niet zo geschikt is om uitgebreid te vertellen, maar wat wel heel veel energie vreet, is het worstelen dat de opvoeding mij af en toe kost. Soms zou je willen dat bij elk kind een handboek was geleverd...
Verder ben ik bezig geweest om alles op papier te zetten wat met onze reis naar Noorwegen volgende week te maken heeft. Het geeft een hoop rust als alles genoteerd staat, en dat begint er nu gelukkig aardig op te lijken. De plaids zijn af, de bijbehorende cadeautjes (gewone gebruiks-dingen van de supermarkt) worden morgen met de andere boodschappen bezorgd, voor elk kind staat genoteerd wat er mee moet, de krantenwijk is uitbesteed, zodat de alleen thuis zijnde jongens die verantwoordelijkheid niet hoeven te dragen (en het mij stress scheelt of het wel lukt allemaal); dat zal dus wel in orde komen. O, ik denk er nu wel ineens aan dat ik nog wel moet gaan uitzoeken wat wijzelf allemaal moeten meenemen...
Boven ons bed is inmiddels een mooi bedbankje of -tafeltje gekomen. En in ons bed een heleboel zaagsel. Ook op de vloer natuurlijk, wat lekker de nieuwe vloerbedekking op de overloop opgelopen wordt. Er wordt nu dus twee of drie keer per dag gestofzuigd daar.
André heeft veel werk gehad aan het maken van de sokkels voor de kasten. Het grappige is dat het nog bijna niet toont. Hij heeft niet heel veel vrije momenten (dat schiet ook niet zo op als je vrouw je tijdens je werk vraagt of je even kunt oppassen omdat ze plotseling naar de tandarts moet met een afgebroken vulling), maar de tijd die er vrijgemaakt kan worden, wordt nu besteed om de kasten in elkaar te zetten. Waarbij er bij elke op maat gezaagde plank toch nog een paar mm afgezaagd moet worden omdat het in de bouwmarkt toch niet helemaal gegaan is zoals had gemoeten. En dan hoop ik dat we zullen zien dat het nu ineens heel snel gaat!

zaterdag 31 oktober 2009

Oei


Vandaag wilde André de eerste kast(en) in elkaar gaan zetten op onze slaapkamer. De schuifdeuren waren al geleverd, de meubelpanelen voor de kasten waren op maat gezaagd en opgehaald. Maar... toen hij er vanmorgen echt tegenaan wilde gaan, bleek de vloer van onze slaapkamer een bolling te hebben. En daar kun je geen vijf schuifdeuren op zetten, dan zouden ze steeds vanzelf van hun plek gaan. Dus in plaats van opbouwen, maar weer wat afbreken: het laminaat er weer gedeeltelijk uit, de houten vloer er ook voor een stukje uit... Als je Achterberg heet, moet het grondig en goed. Tijdens dit alles lag ik op bed voor mijn verplichte middagrust, en - inderdaad - ik viel bij al dat lawaai gewoon in slaap!
We hadden ook kunnen wachten tot maandag, en dan de aannemer erover bellen. Dan zouden we kunnen wachten tot hij mensen kan sturen om het op te lossen, want goed beschouwd is het zijn verantwoordelijkheid dat de vloer waterpas wordt opgeleverd. Gelukkig zijn wij zo niet, gelukkig voor hem, en ook voor onszelf, want nu duurt het dan wel wat langer dan gehoopt, maar hebben we het toch in eigen hand. Wordt vervolgd... (de kasten moeten het liefst wel klaar zijn voor de bevalling!)

vrijdag 30 oktober 2009

Overal wasmanden


Op elke verdieping, behalve de zolder, kun je tegenwoordig bij ons de vuile was kwijt. Op de begane grond hebben we ook vaak iets in de was te doen. Vroeger lag dat dan in een doedeltje bij de trap, maar nu staat er een heuse wasmand (1 euro omdat er geen deksel bij zat) achter de vaatwasser in de keuken. Reuze handig, en lekker opgeruimd. Op de tweede verdieping staat er net zo één, in een hoekje van de overloop, net even het zetje dat sommigen nodig hebben om de was niet in hun eigen kamer te laten liggen...
Voor wie het leuk vindt: op de foto kun je goed zien welk laminaat er op de tweede overloop ligt; alsof-tegels. Daaronder ligt een nieuw soort geluiddempende ondervloer. Aan de andere kant van het hekje, aan de overkant van het trapgat, kun je trouwens ook nog zien dat daar nog geen laminaat ligt...