woensdag 1 april 2009

Schoenen


Vandaag mag ik eens een stukje in het weblog schrijven. Het heet tenslotte niet voor niets Achterbergen, al had het van mij ook wel Achterbergjes mogen heten. Gisteren heb ik een mijlpaal bereikt. Ik mocht namelijk schoenen aan! Eerst wist ik niet wat me overkwam. Bij elke stap moest ik mijn voeten maar eens heel hoog optillen. Gelukkig wende ik er snel aan en begon ik aan mijn rondjes door de tuin. Een heel karwei, want elk rondje is zo'n beetje 60 meter, en ik heb er een heel aantal gedaan! Mijn moeder was plukjes gras tussen de stenen aan het weghalen (waarom doet ze dat nou?), en die vond dat mijn lopen net zo klonk als een van de computerspelletjes die wij hebben, en waarin een aapje heen en weer loopt: plok plok plok plok, en dan heel snel achter elkaar.
Eigenlijk wil ik nog wel iets anders ook vertellen: ik heb namelijk een groot compliment gekregen. Ze vinden mij beresterk! Ik vond het eerst niet zo leuk, want ik wilde zo graag op de uitkijktoren in onze tuin klimmen, en toen viel ik tussen de treden door, en hing ik hoog boven de grond aan een trede met mijn twee handen. Ik begon gauw om mijn moeder te roepen, maar die was aan de andere kant van de tuin aan het graven, en dat is best ver. Het duurde heel lang voordat ze bij me was en mij kon pakken, maar al die tijd heb ik aan mijn handen gehangen, en dat vonden ze vreselijk knap! Nou, dacht ik, als je dat dan zo knap vindt, dan zet ik het mooi op internet!

1 opmerking:

mellody zei

Oeps, wel even schrikken voor je moeder dat jij daar zo hoog hing!