zondag 31 mei 2009

Alweer een boek


Ook al is het alweer de negende keer dat ik zwanger ben, het is voor mij nog steeds even bijzonder als de eerste. Hoewel ik blij ben dat ik nu niet meer zo onzeker ben... Een boek dat ik bij een van de laatste zwangerschappen heb gekocht, is "een wolk van een baby" van Stuart Campbell. Met elke week 3D- en 4D-echofoto's en op een leuke manier beschreven wat deze week de vorderingen in de ontwikkeling van junior zijn. Het was nog even een toer om het boek weer terug te krijgen aan het begin van de zwangerschap, want het was uitgeleend en wij wilden ons nieuws nog niet wereldkundig maken. Maar goed, het ligt weer bij ons thuis en ik verbaas me weer over het wonder van het leven.
Zo, dat was even snel een blogje voordat ik straks met de drie oudsten richting Pagedal vertrek voor de tweede dag van de Pinksterconferentie. Vanmorgen een samenkomst, vanmiddag sporten de jongens, en vanavond jeugd. Daarna rijden we weer naar huis. Jammer, maar we kunnen het huis nu eenmaal in deze toestand (open) niet een paar dagen achter elkaar achterlaten.

zaterdag 30 mei 2009

Boomhut - deel 1


Vol verbazing lig ik te luisteren naar de bedrijvigheid buiten. Harry, die normaal niet naar buiten te branden is, is al de hele dag bezig om een boom voor te bereiden op het herbergen van een boomhut. Waarschijnlijk aangestoken door de opmerking van Frank gisteren, en geholpen door de berg afvalhout die er bij zo'n verbouwing komt kijken, en daarbij het plan om deze ene boom op termijn uit de tuin te verwijderen (anders is het toch ook zielig om er allemaal schroeven en spijkers in te jagen?), en daarbij de niet te versmaden hulp van broertjes en vader, ontstaat er langzamerhand een plan. Ik ben benieuwd of dit blog nog een vervolg krijgt! En ik ben even opgestaan om toch nog een logje te schrijven. Tegenwoordig gun ik mezelf af en toe de luxe van mijn bed - dat toch in de woonkamer staat - vooral als de rillingen me vanwege de hormonen over mijn lichaam lopen. Tja, niet alles gaat van een leien dakje, maar gelukkig weet ik uit ervaring dat het ook weer over gaat...

vrijdag 29 mei 2009

Heeft er iemand supergoede mest?

Frank: Mama, mag ik een stukje tuin?
Wat wil je daar dan neerzetten?
Dan laat ik daar een boom groeien, en maak ik daar een boomhut in.

donderdag 28 mei 2009

Trots op Frank


Sinds kort heeft Frank cognitieve gedragstherapie. Dat klinkt heel moeilijk, maar het is gewoon een speltherapie die hem helpt om beter om te kunnen gaan met zijn emoties, vooral zijn boosheid. Frank is bijna 8, en heeft niet zo veel aansluiting bij zijn leeftijdgenootjes, doordat hij heel andere interesses heeft, zoals ingewikkelde computerspellen en monsters, (op de foto is hij verkleed als rood monster).
Natuurlijk probeerden wij hem als ouders ook te helpen bij het sturen van zijn boosheid, maar hij vond het gewoon veel en veel te moeilijk. De boosheid overvalt hem gewoon, bijvoorbeeld als Danny hem treitert - en dat kan hij! - en dan begint hij te schreeuwen, soms ook te slaan. Maar goed, nu hebben we gelukkig A.! De tweede keer dat hij bij A. was, heeft Frank van krimpfolie een krokodilletje gemaakt, dat hem helpt om het stoplicht op rood te zetten als hij boos wordt. Hij heeft het altijd bij zich, en zo simpel als het is, werkt het! Zelf meegemaakt: Danny begint treiterig te doen, Frank haalt zijn krokodil tevoorschijn en zegt rustig: Danny, ik vind het niet leuk dat je dat doet, wil je daarmee stoppen? En vanmorgen in de auto maakte Danny weer geluidjes waaraan Frank zich altijd enorm ergerde, en toen zei hij tegen mij: mama, ik vraag niet of hij wil stoppen, want eigenlijk is het niet zo'n erg geluidje. Een heel ander kind, en dat door zo'n krokodilletje!

woensdag 27 mei 2009

Dakkapellen


Inmiddels wordt er hard gewerkt aan het plaatsen van de twee dakkapellen. Alle kozijnen staan op hun plaats, met een loodslabbetje eraan. Daarbovenop een net rijtje balkjes, en daar weer bovenop zijn ze op deze foto begonnen met het leggen van houten platen waarop de dakbedekking komt. Bij de andere dakkapel is dit allemaal al gebeurd, en is er ook een boeiboord geplaatst. Valt alleen minder goed op de foto te zetten, omdat alles in plastic ingepakt blijft zolang er niets mee gedaan wordt.
Gelukkig is alles heel gebleven bij de storm! Wel moesten André en Jan de stapel dakplaten die nog in de tuin ligt, vastzetten met spanbanden, anders hadden we die vast door het hele dorp kunnen terugzoeken!

maandag 25 mei 2009

48,3 millimeter

Het tweede bezoek aan de verloskundige: lekker op de fiets, Chris voorop, over het mooie toeristische fietspad naar IJsselstein, waar we al voor de vijfde keer aan de serie bezoekjes zijn begonnen. Eigenlijk vind ik er niks aan en zou ik liever thuis blijven, maar deze keer zou er een echo gemaakt worden, en dat is dan wel weer heel leuk: 48,3 millimeter van kruin tot stuitje, en eerst lekker rustig liggen slapen, en daarna toch nog laten zien dat er ook beweging in kan zitten. En daar voel ik dan (uiteraard) nog niets van.
De vorige keer was mijn bloeddruk aan de hoge kant; de verloskundige heeft wel drie keer gemeten om een iets lagere waarde op te kunnen schrijven, maar hij bleef toch boven de 80. Ook daarom wilde ik vandaag wel graag gaan, om een betere meting te krijgen, en inderdaad: de onderdruk zat nu weer netjes op 69, en dat na net zeven kilometer te hebben gefietst!

Na vier vrije dagen achter elkaar is de verbouwing nu ook weer opgepakt, maar daarover een andere keer meer.

zondag 24 mei 2009

Zomers


Was het een week geleden nog grijs en winderig buiten, vandaag kon het niet op met de zon. Bij huize Achterberg doet iedereen daar op zijn manier wat mee: Terwijl grootste broer binnen op de bank wat slaap ligt in te halen, grote zus in haar bikini op de trampoline ligt, andere broer met een T-shirt met lange mouwen een computerspelletje speelt, weten deze drie rakkers te genieten van de combinatie hete zon en koud water. De twee anderen doen hun middagdutje. Ik zit natuurlijk een weblog te schrijven, en André probeert een uurtje te werken...

zaterdag 23 mei 2009

Gezonder?

Omdat ik vooral 's middags en 's avonds ontzettend misselijk en beroerd ben, en het 's morgens juist wel meevalt, heb ik besloten om eens uit te proberen om gewoon niets te eten. Nou ja, niets: beginnen met alleen thee, en daarna wat tomatensap, en met de lunch bleekselderij met een tomaat en een halve banaan. Kortom: alleen maar fruit en groente en thee.
Misschien te vroeg om te zeggen, maar de misselijkheid is vandaag op veilige afstand gebleven, en sluimert alleen een beetje ergens achter mijn maag.
Bij het avondeten heb ik dan wel een gekookt ei door de rauwe andijvie gedaan, en een eetlepel olie, dan heb ik toch koolhydraten (fruit), eiwitten en vetten binnen? Als je alles bij elkaar optelt, is het toch maar 350 kcal, en dat is wel heel ontzettend weinig, maar als je bedenkt dat een ander helemaal niets binnenhoudt, dan vind ik het zo slecht nog niet!
Misschien een tip voor anderen met zwangerschapsmisselijkheid?

vrijdag 22 mei 2009

Werken in de bouw

Werken in de bouw is zo gek nog niet: vandaag (de dag na hemelvaart) lekker vrij, de dag na koninginnedag vrij, en als ik het goed gehoord heb, nu nog 48 vrije dagen te gaan dit jaar. Het mag een wonder zijn dat de bouwprojecten afkomen! Gelukkig heeft de aannemer al die vrije dagen ingecalculeerd, en is het toch op tijd af. Of zou hij zich vergissen.....?

donderdag 21 mei 2009

Hemelvaartsdag



Vandaag waren we de hele dag met de gemeente bij elkaar. Omdat het op de gebruikelijke terrassen hard waaide, gingen we uit de wind zitten naast een van de gebouwen, bij het springkussen waar de kleine kinderen zich heerlijk konden vermaken, terwijl de groteren een ruige wedstrijd elders op het terrein deden. Het was een ontspannen dag, die goed georganiseerd was doordat iedereen iets meenam voor de catering: de een koeken, de ander een pan ragout of rijst voor het avondeten, zodat we met weinig moeite per persoon toch met zovelen een hele dag bij elkaar konden zijn.
Voor de kinderen was er een viswedstrijd. Midden in de vijver was een vlonder, waar je naartoe kon lopen over smalle balkjes. En je raadt het al: Danny stond op een gegeven moment op die vlonder. Nu is Danny niet iemand die geneigd is snel te luisteren, dus toen hij te horen had gekregen dat dat absoluut niet mocht, stond hij er even later weer op, en viel toen prompt in het water! En dan heeft hij ook nog een moeder die eerst een foto van hem neemt voordat ze hem liefdevol afdroogt en omkleedt!
Gelukkig leerde hij hier niet zozeer een harde, maar dan toch wel een les. Gisteren maakten we iets heel anders met hem mee: toen ik met Elwin via de buitenladdertjes naar de zolder was geklommen en hem stond uit te leggen waar het nieuwe bad zou komen, en de kamers van de grote broers en zus, zag ik ineens een bekende schaduw over het zeil schuiven: dat was Danny, die in z'n eentje ook naar boven was geklommen, en over de hoogste verdieping van de steiger liep! En als je weet dat er tussen de steiger en de muur een ruimte is waar een Danny best tussendoor past, snap je misschien ook dat ik hem deze keer een voor mijn doen zeer strenge uitleg gaf op zijn achterwerkje, in de hoop dat hij leert dat als hem iets verboden wordt, dat dat niet is om hem te plagen, maar om hem te behoeden voor een valpartij. Dan maar liever in het water!

woensdag 20 mei 2009

De vlag on top


Gaat de vlag op nationale feestdagen bij ons maar sporadisch uit, nu wappert hij fier boven op ons huis in aanbouw, omdat het hoogste punt is bereikt. Hij heeft zelfs een nieuwe stok gekregen - omdat die makkelijker was vast te zetten - en André had er zelfs een valpartij van de ladder voor over (ik schrok me wezenloos want ik zat net aan de andere kant van het raam achter de computer en zag het gebeuren)! Gelukkig mankeerde hij niets en stond gelijk weer op zijn benen.
Het wordt nu echt leuk boven. Omdat de nieuwe trap binnen er nog niet is, moet je buitenom ladders beklimmen: eerst naar het platte dak van de uitbouw, en dan de smalle steiger-laddertjes, en dan kun je de vloer op. Er is nu een soort balustrade getimmerd van 90 cm hoog. Hierop komen de kozijnen van de dakkapel. Je kunt hierdoor heel goed zien hoe groot de kamers worden, en de kinderen mogen daarom ook boven een kijkje nemen. Best eng met die kleintjes, want er zit wat ruimte tussen de steiger en het huis... Ze mogen dan ook één voor één gaan kijken, en vooral bij een van ons blijven. En die kamers zijn niet eens voor de jongste kinderen...

dinsdag 19 mei 2009

Gaat maar door, houdt niet op


Een gevleugelde uitdrukking bij ons, en het komt uit een aflevering van Pieter Post (allemaal pakjes): "gaat maar door, houdt niet op". Toen Frank nog niet naar school ging, keek hij graag een video met daarop o.a. deze aflevering, en hij kende letterlijk alles uit z'n hoofd. Zo schattig, zoals hij op het randje naast de open haard zat te kijken, en hardop alles meezei.
Maar bij ons is het (gelukkig) ook zo voorlopig. Gisteren zijn de dakplaten geleverd: 18 cm dik. Nog een hele klus om die boven vast te krijgen! Onder de dakplaten komt over de hele lengte van het huis een dakkapel, en dat aan twee kanten. Daaronder komt ook nog een stukje met dakpannen, en ernaast een overstek. Maar functioneel hebben we straks dus drie volwaardige verdiepingen plus een bergzolder. Bijna te royaal voor dit kleine dorp!

maandag 18 mei 2009

Goeie mop

Wat doe je nou als grote jongen van 16 als je vader nog buiten aan het werk is, je moeder druk bezig is om het eten op te scheppen, en een paar broertjes heel veel moeite met elkaar hebben? Dan vertel je toch een heel lange, spannende mop! En terug is de goede sfeer aan tafel.
Super, zo'n grote zoon!!!!

zondag 17 mei 2009

Een zonnig zondags berichtje


Hoe grijs en winderig het verder buiten ook is, op één plek in onze tuin is het gelukkig zonnig, en ik word helemaal vrolijk als ik daarnaar kijk.
Mocht iemand anders nog behoefte hebben aan een brokje zonnigheid, dan krijg je dat bij deze van mij!

zaterdag 16 mei 2009

Op hoop van regen


Nee, de manier waarop het zeil gisteren over de verdiepingsvloer was gelegd, beviel niet echt. Dat bleek tijdens een hoosbui die gisteravond over ons dorp kwam. Helemaal beneden merk je er natuurlijk niet veel van, maar toen ik 's avonds laat mijn computerwerkzaamheden af had - ik ga een e-mailcursus Noors geven en heb de eerste les gemaakt - vroeg André of ik meeging naar boven om te dweilen. Misschien hebben we in totaal wel 20 liter - twee volle emmers - van het laminaat en het zeil gedweild, en het bleef maar druppen van de balken. Allemaal hemelwater dat z'n weg tussen de zeilen door had gevonden. Vandaag heeft André nog wat extra maatregelen genomen, en was daar uren zoet mee in z'n eentje boven op het huis... Gelukkig kwam de beloofde regenbui niet opzetten vandaag, maar mocht het voor maandag nog gaan regenen, krijgen we hopelijk minder water binnen!
Het geeft trouwens niet zo heel erg veel, behalve dat het wat extra werk oplevert. Tot nu toe is het water nog niet tot de begane grond doorgedrongen.

vrijdag 15 mei 2009

Weer een stap verder


Sinds gisteren hebben we weer een dak boven ons hoofd. Nou ja, dak... het zijn de vloerplaten van de tweede verdieping, maar ze dekken wel het hele stuk af, en dat kunnen we goed merken doordat het beneden weer een stuk aangenamer is in de gang en keuken.
En toen begon het te regenen! Vannacht begon het met gerommel in de verte, en toen ik vanmorgen boven kwam, zag ik overal teilen en emmers staan om het water op te vangen dat tussen de zeilen is doorgelekt, die op de vloerplaten waren neergelegd. Die had André daar vannacht allemaal neergezet. De schade valt mee: het meeste water wat toch nog op de grond kwam, is op zeil en laminaat gevallen, en valt makkelijk weg te dweilen (wel lekker met al dat gruis er nog in!). De stapels gipsplaten zijn droog gebleven, en alleen een partij balken heeft wat water gekregen, maar dat kunnen ze best hebben.
Vandaag gaan Danny en Chrisje een paar uurtjes met een paar vrienden mee, en dan kan ik lekker aan de gang met onze op dit moment zeer rommelige woonkamer. Dat zijn van die leuke telefoontjes: "zullen we de kleintjes even meenemen?", "we gaan morgen voor jullie koken" (echt waar, sommigen zien dat zitten!). Het scheelt allemaal, en we zijn blij dat we zulke vrienden mogen hebben.

donderdag 14 mei 2009

Nog over de spectaculaire dag

De dag was ook nog eens spectaculair omdat het zulk stralend mooi weer was. Er is nog geen spatje regen gevallen terwijl ons dak open ligt! Van tevoren had ik al veel hulp - en nog steeds - aan een couplet van een lied uit onze liederenbundel:

Wat mij overkomen mag, is mij om 't even:
naar of fijn, groot of klein.
Nu geloof ik dat God altijd overwinning schenkt,
wat het leven mij ook brengt.

Dit hielp mij om mij geen zorgen te maken over de verbouwing, en tot nu toe is alles zo goed verlopen; zorgen maken zou echt verspilde moeite zijn geweest.
Maar goed. Ik wilde nog even laten zien wat de hijskraan na mijn blog van gisteren nog heeft gedaan. Op deze foto zie je links (gelukkig hebben die buren een flinke voor-parkeerplaats) een soort hutje staan. Je ziet het niet helemaal, maar het zijn de twee middelste dakspanten die ze op de grond alvast voorgemonteerd hebben. Zie je dat het geheel bijna net zo hoog is als het huis van onze andere buren rechts? En dan komt het bij ons bovenop de twee onderste verdiepingen!


In de lunchpauze van de bouwvakkers mag Gido boven het boodschappenmandje van de hijskraan met puin vullen. André loopt ook steeds rond, haalt nog wat bruikbare onderdelen van bijv. deuren af en houdt het geheel een beetje in de gaten.
En daar gaat 'ie dan! Dit is de omlijsting van onze nieuwe badkamer en overloop. Lijkt klein zo, maar de onderste stalen balk is ongeveer zes meter lang.

Om vijf uur was het eindelijk allemaal klaar, en nu torent ons huis met zijn vier kale spanten boven alles uit in ons kleine dorp. Natuurlijk moesten we het magnifieke uitzicht bewonderen en even bovenop de zolderbalken staan.
Vandaag komen de vloerplaten erop!



woensdag 13 mei 2009

Spectaculaire dag

Om aan Elwin tegemoet te komen (zie vorige blog), en misschien vinden we het allemaal wel leuk om wat overzicht te hebben, heeft André op het whiteboard een afstreepkalender gemaakt voor de verbouwing. Typisch een zakenman: bovenaan de weeknummers, en drie keer raden wie er als de kippen bij is om een vinkje te zetten als de werkdag voorbij is...

Vandaag is een spectaculaire dag. Vandaag wordt al het sloopwerk (waarschijnlijk) afgemaakt, en begint het opbouwen. Dankzij een vriendelijk verzoek onder de ruitenwissers van de auto's was vanmorgen de parkeerplaats tegenover ons huis helemaal leeg, en kwam er om 7 uur een grote auto parkeren:

Metamorfose:

Deze hijskraan heeft een soort megaboodschappenmandje aan z'n takel hangen, en die zet hij zo van bovenaf in ons huis. Dan wordt daar het puin etc. in gedaan, en dan wordt het geheel zo naar de puincontainers voor het huis getakeld. Makkelijk hoor.
Ook heeft hij stapels en stapels gipsplaten, hout en isolatiemateriaal naar "binnen" getakeld. Zometeen komt er een vrachtwagen met de nieuwe dakspanten en dan kunnen die op het dak getakeld worden.


dinsdag 12 mei 2009

Is het nog niet klaar?


Voor kinderen duurt een verbouwing natuurlijk veel langer dan voor mensen die het geheel wat meer kunnen overzien.
Afgelopen zaterdag mochten Gido, Elwin en Danny een paar uurtjes met opa en oma mee; dan hadden wij onze handen wat meer vrij.
Als ze dan weer door opa worden teruggebracht, verzucht Elwin bij het zien van ons huis: Zijn ze nou nog niet klaar met de verbouwing?

maandag 11 mei 2009

Gezin van 10 personen dakloos


Vandaag is een gezin bestaande uit 10 personen dakloos geworden...

zaterdag 9 mei 2009

Wasmachine

En toen ging onze wasmachine stuk. Er ging een was in, deurtje dicht, knopje "aan" induwen - en hup, daar sprong het deurtje vanzelf open! Met geen mogelijkheid konden we hem weer laten doen wat we wilden - dat was gisteren.
Tja, wat doe je dan als de wasmachine al dienst doet sinds 1989... Toch maar even kijken wat er allemaal voor nieuws te koop is. Op de verschillende winkelsites, zoals van BCC, kun je de verschillende mogelijkheden goed vergelijken, en als je er dan één hebt uitgekozen, ga je die intypen bij www.vergelijk.nl. Kassa! 230 euro goedkoper, en op voorraad. Als ik hem zelf kwam ophalen, dan kon die vandaag alweer draaien.
En nu zijn we in het bezit van een nieuwe wasmachine met een grotere capaciteit (8 kg), energieklasse A++ en een heleboel snufjes die ik waarschijnlijk niet ga gebruiken; ik was vooral geïnteresseerd in de hoeveelheid wasgoed die hij in één keer wil verstouwen.
En ik heb een schitterende tocht (wat staan er veel bomen in Nederland!) dwars door Nederland gemaakt - naar Enter en weer terug - met op Radio4 een uitvoering van "Elias" van Mendelssohn. Bovendien kon ik nog even een paar cadeautjes voor André scoren, die a.s. maandag jarig is.
Als klap op de vuurpijl bleek bij thuiskomst weer dat de heren en dame ook niet stilgezeten hadden: de trap en overloop die vol gruis en steentjes zaten, zijn helemaal schoon, voor het huis is ook geveegd, en er is een provisorisch hekje gemaakt zodat Chris en Danny niet steeds vanuit de achtertuin naar voren lopen.
Van mij mag morgen de wasdroger kapot gaan!

vrijdag 8 mei 2009

Lawaai

Onze cv-ketel hangt er mooi bij - tegen een muur die niet gesloopt wordt. Door het raam kun je de caravan in de tuin zien staan, waarin Irene samen met Chris slaapt - de meest luxe slaapplek op het moment, want...

deze dagen worden de bovenste gedeeltes van de gevels weggebroken! En dat is me toch een klus: ons huis is heel degelijk gebouwd met een dubbele laag B2-blokken, en dat is ontzettend hard! Op allerlei manieren wordt geprobeerd om de zware stenen netjes los te krijgen en af te voeren; de rest van het huis moet als het even kan ook mooi blijven!

Zo ziet het er van de binnenkant uit:

Dit wordt dus het uitzicht vanuit de kamers van Jan en Gido. Ik ben benieuwd naar het uitzicht aan de andere kant: van daaruit schijn je Ameide te kunnen zien liggen. Wie weet is al het hak- en breekwerk vandaag klaar.

donderdag 7 mei 2009

Nog een leuk boek


Een aanrader voor grote gezinnen: "Een huis vol herrie" van Marianne Witte. Nadat ik een aantal hoofdstukken als losse verhalen in de Bobo (!) gelezen had, heb ik het boek besteld. Het gaat over een gezin waar na zes kinderen een tweeling wordt geboren. Alle leeftijden zijn vertegenwoordigd, van puber tot kleuter, peuter en baby, en de situaties zijn - denk ik - zeer herkenbaar voor wie ook in zo'n huis vol herrie woont!

woensdag 6 mei 2009

Afgesneden

Gisteren hadden we ineens geen internet meer, en ook geen telefoon. André kon niet vinden waar het aan lag, en vertrok om 12 uur naar een vergadering in Den Haag. Dan merk je hoeveel je met internet doet: boodschappen bestellen, bloggen, e-mailen... 's Avonds heel erg laat, toen ik al sliep, kreeg André het eindelijk weer voor elkaar om alles aan de praat te krijgen, dus kan ik weer van alles doen. Helaas zijn op de een of andere manier alle foto's gewist die ik gisteren had gemaakt. Jammer, want het was wel spectaculair: drie bouwvakkers op een rijtje die met zware mokers een bakstenen slaapkamermuur eruit hakken. En een plezier dat ze hadden! Onze bovenverdieping is nu een speelparadijs voor pubers. Die hadden er 's avonds weer de grootste lol: wat vind je hiervan: als je in de waskamer komt, gaat langzaam de kastdeur vanzelf open en op de bovenste plank ligt een hoofd ondersteboven. Dat is Jan, die op de hanebalken is geklommen... In onze oude slaapkamer is het pleisterwerk (2 cm dik!) van één muur losgekomen, en dat kun je er nu met grote stukken tegelijk vanaf halen, bron van vermaak voor Jan, Irene en Gido, die die zogenaamde harde stukken met hun hoofden doormidden slaan (geïnspireerd door de koningin in Shrek 3, die op deze manier uit de gevangenis breekt).
De dakpannen zijn er ook af. Vannacht lag er een groot zeil over het dak heen. Binnen is het nog steeds droog gelukkig!

maandag 4 mei 2009

Vaart in de zaak

Op verbouwingsgebied hebben we dit keer heel wat te melden. Na vier rustige dagen ging vandaag de beuk erin. Het kantoor heeft een piekfijn afwerkingsrandje gekregen boven aan het boeiboord:
Een paar mensen is de hele dag bezig geweest om ons huis in de steigers te zetten. Nog niet helemaal klaar. Grappig genoeg steekt het nu nog bij de nok boven het dak uit, maar dat is na de verbouwing niet meer zo!
Boven staat de wasmachine nog eenzaam op zijn oude plek. Als in het nieuwe kantoor het water en de afvoer zijn aangelegd, komt 'ie daar tijdelijk te staan.


De plafonds van de slaapkamers boven zijn er allemaal uitgesloopt en ook de vloer van de zolder. Aan de voorgevel zien we nu zo de cv-ketel hangen (die krijgt straks een tijdelijke plek en verhuist naar de verdieping erboven die er nu nog niet is).

Chrisje heeft vanmiddag in de caravan geslapen, die in de tuin staat. Daar is het redelijk rustig. Ook is de bouwkeet die op de oprit stond, verplaatst naar de achtertuin (via de tuin van de buren). We zijn er klaar voor!

zondag 3 mei 2009

Twee fantastische dagen en een zeer prettige thuiskomst


Zo'n kinderconferentie zou je alle kinderen wel toewensen! De beste die ik ooit heb meegemaakt, en ik mocht daarbij zijn met drie van mijn jongens. We hebben genoten van musicals over Gideon, Esther en Paulus en Silas in de gevangenis. Zoals wij allemaal, kenden ook zij hun momenten van strijd, en kozen zij voor het goede. Elke keer kwam er weer hetzelfde liedje terug, dat wij al van tevoren hadden geleerd: om "stop" te zeggen tegen het slechte wat in je opkomt, zodat ons hart rein blijft en wij tot zegen kunnen zijn. Ook waren er een toneelstukje en een film die in deze tijd speelden, waarin hetzelfde thema terugkwam. De twee middagen werden traditiegetrouw gebruikt voor spelletjes (oeps: Gido heeft geen zwemspullen bij zich - gauw even naar de Hema, en nu heeft hij een nieuwe zwembroek plus handdoek), en de laatste avond werd afgesloten met een feest. Onvergetelijk. Toen we gisteravond tegen twaalf uur weer thuiskwamen, wachtte mij een zeer prettige verrassing: alle troep die ik had achtergelaten was opgeruimd, en alles was ook lekker schoon. Eerlijk gezegd had ik de moed even verloren wat de rommel en de troep betrof, en heb ik alles maar gewoon achtergelaten zoals het erbij lag - zoals een vuilnisbelt - maar dit was wel een heel grote verrassing! André heeft samen met de thuisblijvers een hele berg werk verzet en dat verdient een heel grote pluim! Ik denk dat ik over een paar weken maar weer een weekendje wegga...