zaterdag 25 juli 2009

Gezellig!


Vandaag kregen we - een beetje onverwachts - acht mensen te eten. Met vooruitziende blik had ik nogal wat pastasalade gemaakt, en we konden gelukkig lekker buiten zitten. Mijn oudste zus woont in België, en die zien we natuurlijk niet zo vaak, maar vandaag was ze met haar gezin in de auto gestapt om bij mijn broer op kraamvisite te gaan. Tegen etenstijd kwamen ze bij ons aan om "even" naar het huis te kijken, maar dat liep (gelukkig) een paar uurtjes uit! Tussendoor even met elkaar bijpraten, dat zijn gouden momenten voor mij. We hebben heel verschillende levensomstandigheden; ik heb bijvoorbeeld vaak het idee dat ik weinig energie heb, dan vergelijk ik mezelf met gezinsmanagers die alles picobello in orde hebben en dan weet ik dat ik daar nooit aan kan tippen. Maar mijn zus vertelde me dat ze bij het lezen van mijn blogjes vaak achterover valt van de hoeveelheid energie die ik (wel) heb, en van de hoeveelheid werk die ik dagelijks kan verzetten. Zo zie je maar weer, dat je jezelf nooit moet/hoeft te vergelijken met anderen. We kunnen gewoon blij zijn met de omstandigheden waarin we leven, met de energie die we wel hebben, en als we binnen onze grenzen blijven, worden we daar ook gezegend.
Wel leuk trouwens, ineens zoveel meiden over de vloer: mijn zus heeft juist vier meisjes en één jongen, en er was ook nog een ander nichtje bij!

4 opmerkingen:

Yukiko zei

Hoeveel kinderen heb jij nou ook alweer en wat zijn het? Allemaal jongens of heb je ook dochters?

Karien zei

@Yukiko, in de linkerkolom van het blog, een beetje ver naar onder weggezakt, staan de namen van onze gezinsleden. Valt inderdaad niet meer zo op, met die lijst van Labels daarboven, misschien moet ik het maar anders indelen. Maar inderdaad, we hebben 1 meisje en 7 jongens, en een jongetje op komst!

Yukiko zei

Wel heel leuk hoor, zo'n groot gezin. Vind je het erg zwaar? Ik vind het vooral heel erg vermoeiend omdat we in een heel klein huisje wonen, echt een postzegel, waardoor het permanent vol en rommelig is. Iedere ochtend en middag/vroege avond ruim ik alles weer op, maar het is zinloos.

Karien zei

@Yukiko, nee hoor, ik vind het helemaal niet zwaar eigenlijk. Toen de drie oudsten klein waren wel, maar zodra ze iets kunnen doen, al is het maar weinig, even iets ophalen, even op een kleintje letten, valt de druk weg. Ook helpt het heel erg dat André thuis werkt. Het is echt heel ontspannen vergeleken met toen hij tot aan het avondeten elke dag weg was, nu komt dat nog zelden voor. Af en toe gaan we door een wat lastiger periode, met vervelende kinderen, en dan vind ik het soms wel zwaarder ja, maar dat heeft denk ik iedereen...