woensdag 8 juli 2009

Ons klein ondeug

Van mijn moeder kreeg ik onderstaand Zuid-Afrikaans gedicht,
waar ze aan moest denken toen ze onze Chris meemaakte:




Klein ondeug (door Jan Celliers)

Klein ondeug, moeders sorg en skat,
haar lus, haar las, haar vreug;
hij vroetel hier, hij snuffel daar,
hij pluk die heel huis deurmekaar,
keer voor daar! - liewe deug!

Te laat, - daar gaat die koppie al,
en stukkend op die vloer;
knor jij hem - jij krij knor terug,
of nijdig smijt hij 'm op sij rug,
en trappel fluks tamboer.

Hij's kort-kort bij die water-bak,
al jaag jij 'm twintig-maal;
jou Sondag-stewels krij hul bad,
dan is 't weer die arme kat,
wat jij daar uit moet haal.

Al trippe-trap die mure langs
kan jij sij stappies hoor;
hij's weg en stil nou, so's 'n muis,
maar glo mij nou dit's glad nie pluis,
kom, hier is al sij spoor;

daar hê j' dit al, die muur-papier
in repe afgetrek,
geskeur in stukkies, klein en kort,
die ink-pot daarop uitgestort,
en hij, éen zwarte vlek!

Daar val meteens die solder-leer,
ja, so's 'n donder-slag!
Ons loop te hulp met grootste haast,
Daar sit die kleine vent daar-naas -
En skater so's hij lach!

D'is brabbel-praat, d'is woel en val,
van 's mor'ens vroeg tot laat,
d'is koppie stamp, en huil en lach
so twintig male elke dag,
tot basie kooi toe gaat.

Die laaste soentje is van haar
wat sorg noch las ooit heug;
met mond en pootjes skoon gewas
slaap nou klein ondeug, - moeders las
haar skat, haar sorg, haar vreug.

4 opmerkingen:

huize steen zei

OOOH wat een enorme boef !! heerlijk :-)

mellody zei

Die foto alleen al! ;-))

Karien zei

Ja, en dan is 'ie kwijt, en dan weten we zeker dat hij niet in de caravan zit, want de onderdeur was op slot...

Ada zei

Mmmm, ik zit hier met tranen in mijn ogen van dat gedicht. Als we het zo toch altijd kunnen nemen! Die vreugde, ondanks alles! Bedankt voor het delen van dit gedicht.