maandag 31 augustus 2009

Badkamer 1


De badkamer die we al hadden, had na negen jaar behoorlijk vieze voegen. En als je dan toch bezig bent met een megaklus, kan het er ook nog wel bij om deze badkamer eens op te knappen! André heeft een aantal weken geleden alle voegen in de douchehoek uitgekrabd (daar was hij best even mee bezig!), en toen hebben we allebei een kant van de hoek opnieuw gevoegd. Een nieuwe douchebak erin, de kraan kalkvrij gemaakt met azijn, en alles ziet er weer lekker fris uit. Omdat de nieuwe badkamer op de tweede verdieping aangesloten moest worden op deze afvoer, moest er ook het een en ander uitgebroken worden. Gelukkig minimaal, zodat we genoeg hadden aan het restant tegels dat we nog hadden, om de afvoerbuis weer netjes weg te werken. En nu moeten die nieuwe tegeltjes ook gevoegd worden, zodat de nieuwe douchewand gemonteerd kan worden. Dat gebeurt allemaal tussen de bedrijven door, dus is het een plan voor de langere termijn...

zondag 30 augustus 2009

Een doopdienst en eentje die het wilde nadoen


Vandaag hadden we de start van het nieuwe seizoen met de gemeente, en er werden ook vier jonge mensen gedoopt. Dit dopen vindt buiten plaats in zo'n blauw zwembad, waar we dan met z'n allen omheen staan. Het was de bedoeling dat de kinderen vanmiddag ook gebruik konden maken van het zwembad, als het warm genoeg was, maar daarvoor waaide het te hard. Gelukkig waren er verder genoeg dingen te doen, zodat iedereen bleef tot een uur of half vijf. Voor de koukleumen was er een kampvuur, er werd shoarmavlees gebakken, er waren hamburgers en broodjes, er was muziek, de jongens waren bezig met hutten bouwen en geheime clubopdrachten: kortom het was ontzettend gezellig. Omdat het niet warm was, zaten we niet zoals anders met z'n allen op de steiger bij de vijver, maar meer bij het vuur op de zandplaats, en daarom had niemand in de gaten dat onze Chris wel erg dicht bij de rand van de steiger kwam, en er op een gegeven moment overheen viel. Gelukkig waren er toch nog een paar mensen die op de steiger zaten te praten, waaronder André, die toen hij de plons hoorde, onmiddellijk opsprong en ook een duik in de vijver nam. Ik wist van niets totdat ze met z'n tweetjes druipnat bij het kampvuur kwamen aanlopen... Met geleende, veel te grote kleren aan, heeft Chris een hele poos op schoot zitten bijkomen, waarna hij weer lekker ging rondscharrelen. Deze keer met toch nog ietsje meer toezicht!

zaterdag 29 augustus 2009

Zaterdagen

Zo lang ik me kan herinneren, zijn de zaterdagen een beetje chaotisch. 's Morgens vroeg zijn er de kranten, en daarna probeer ik meestal zo snel mogelijk weg te komen om boodschappen te doen, zodat het nog lekker rustig is in de winkel, en we ook nog een redelijk lange dag hebben om van alles te kunnen doen. Wat meestal enorm tegenvalt, omdat er ook nog kinderen thuis zijn die van alles willen... Als ik dan met een auto vol boodschappen thuiskom, lopen er meestal nog een paar in hun pyjama, wil ik graag snel koffie, moeten de boodschappen uit de auto en in de kasten, wil Chrisje daar heel graag bij helpen maar dat is niet handig, maar willen de groten niet helpen en dat is ook niet handig, worden een paar jongens aangespoord om zich aan te gaan kleden, wordt er ook nog iemand aangespoord om eens op te staan, staat iemand anders met een heel verhaal te wachten dat verteld moet worden, en ligt er een enorme bende speelgoed in de kamer omdat te weinig is aangeleerd dat speelgoed ook weer moet worden opgeruimd na gebruik, en alles voor het grijpen ligt.
Omdat de zaterdag meestal de enige dag in de week is dat we overdag allemaal thuis zijn, proberen we ook een paar gezellige momenten in te bouwen. Bijvoorbeeld een bijzondere lunch, of iets lekkers bij de koffie, of allebei natuurlijk. We zitten dan niet aan de eettafel met de lunch, maar in de zithoek, en dat is altijd heel gezellig.
En dan gaat het weer in vliegende vaart verder. Er moet er één slapen, een ander wil ergens spelen, André gaat naar de bouwmarkt voor het een en ander en enige structuur is ver te zoeken.
Ach, zo gaat het nou eenmaal bij ons en het heeft zijn charmes... Waarschijnlijk zijn de dagen dat we niets te doen hebben en dat we iets leuks kunnen ondernemen nog ver bij het heden vandaan. Maar ik vraag me soms wel af of het bij andere gezinnen ook zo gaat?

Omdat ik geen toepasselijke foto wist voor vandaag, hieronder de laatste gezinsfoto die in de zomer is gemaakt, maar dan wel een jaar geleden:

vrijdag 28 augustus 2009

Gezinssamenstelling

We denken er meestal niet zo bij na, maar voor elk van onze kinderen is de beleving van het gezin weer heel anders. Elk gezin heeft een oudste kind dat geen oudere broer of zus heeft, dus dat is niet zo bijzonder, maar onze baby heeft straks een broer die 17 jaar ouder is.
Vanmorgen kwam Elwin beneden, waar ik alleen zat in een rustige kamer. "Ben ik de eerste?" "Nee hoor, Jan is al naar zijn werk (vakantiebaantje)". "Ja, maar ik bedoel van de kinderen"...

Wat Jan betreft: Eindelijk is er tijd om zijn kamer iets verder aan te pakken. Hij heeft zelf zijn muren wit en de plinten zwart geverfd, en nu kon het zeil, dat al weken lag te wachten, naar boven en worden gelegd. Supertrots was hij, en met recht; het knapt er echt van op, en toen hij vroeg of ik kwam kijken, had ik de camera meegenomen in de verwachting een vloer te zien die af was. Niet dus:
Jan gaat dit jaar voor de tweede keer naar 5 VWO. Gek om te bedenken dat als hij niet twee keer was blijven zitten, nu zijn VWO-diploma op zak zou hebben gehad, en wie weet waar hij dan mee bezig zou zijn geweest! En dan nog een klein broertje krijgen. Ik ben maar blij dat hij nog gewoon scholier is, maar we hopen natuurlijk wel dat hij dit keer wel beter door het jaar heen rolt. Daarvoor hebben we een huiswerkbegeleidingsinstituut om hulp gevraagd, waarvan aanstaande maandag, als hij zijn rooster heeft gekregen, iemand een uurtje komt praten om te kijken of ze genoeg hulp kunnen bieden. Gisteren heb ik deze man aan de telefoon gehad, en dat voelde best goed. Deze vorm van steun is wel prijzig, maar je krijgt er wel wat voor: een doorgewinterde student komt dan bij ons aan huis en fungeert als persoonlijke coach, hulp bij het plannen, stok achter de deur, controleert indien gewenst of alles ook echt gebeurt, alles volgens onze eigen wensen. En als het in het begin intensief is geweest (zeg drie uur per week), en het werkt goed, dan kan het daarna minder frequent of minder uur, alles naar eigen wens. Ben benieuwd!

donderdag 27 augustus 2009

Op verzoek

Op verzoek deze foto.
Welkom BUIK! Ineens is 'ie er. Twee weken geleden paste ik mijn kleding van voor de zwangerschap nog, en nu lijk ik wel ik weet niet hoeveel maanden zwanger! Het blijft een raadsel, maar waarschijnlijk komt het doordat mijn baarmoeder normaal gesproken naar achteren gekanteld staat, en zolang daar ruimte was voor de groei, aan de voorkant niet veel te zien was.
Vanmorgen zat ik met Danny op de bank, toen ik de baby voelde schoppen. Ik liet Danny ook voelen, en daarna pakte hij mijn hand en legde die op zijn eigen buik: "Voel eens mama", en inderdaad, een onvervalste duw tegen mijn hand vanuit zijn buik. En wie dat deed: natuurlijk de baby die in zijn buik zat.
Danny heeft ook de buikfoto gemaakt. Hij stond op de trap, en zodra hij mijn hoofd en mijn buik in zicht had op het schermpje, mocht hij afdrukken. Met dit resultaat...



En toen wilde hij zelf natuurlijk ook met zijn buik op de foto!

woensdag 26 augustus 2009

Op tijd


Daar hangen ze dan, drie gymtassen, precies op tijd. Morgen beginnen de gymlessen. Bij de allermeeste gezinnen zullen de gymtassen al ver voor de eerste schooldag klaarhangen, met goed passende schoenen erin, en fris gewassen gymkleding. Zo niet bij de Achterbergen. Daar wachten ze gewoon tot de allerlaatste dag voordat er gegymd wordt, en 's middags om half vijf wordt er nog even gekeken of alles nog wel past... Niet dus. Gido's schoenen waren echt te klein, en in de megavoorraaddoos met schoenen zat niet één paar dat hem paste, dus reden we aan het eind van de middag nog snel even naar Nieuwegein om voor Gido nieuwe gymschoenen te kopen. Zo gaat dat hier dus... En voor wie zich afvraagt of de kleding nu gewassen is: blijf je dat maar rustig afvragen.

dinsdag 25 augustus 2009

Gedwongen pauzes


Niet omdat ik wil klagen, maar gewoon omdat het bij mij en ons gezinsleven hoort, vertel ik hier iets over mijn rechter enkel. Al van jongs af aan heb ik daar erg veel last van gehad, maar toen ik een jaar of 16 was, heb ik er op een van onze conferenties voor laten bidden, en toen ben ik de pijn kwijt geraakt. Wel moest ik altijd opletten dat ik de enkel niet te veel belastte, maar binnen bepaalde grenzen kon ik toch gewoon goed meekomen. De laatste jaren is dit weer veranderd, en met name in de zomer heb ik veel last van vocht in de enkel. En dan ben ik gauw aan het eind van mijn kunnen, en kan ik de rest van de dag met mijn voet omhoog gaan zitten... Afgelopen zondag was mijn broer met zijn gezin bij ons, en hij vroeg mij of ik het dan niet zou intapen. Van die oplossing had ik niet gehoord, tenminste niet dat het zou helpen tegen het dik worden, maar we hebben het vandaag geprobeerd. André heeft ooit geleerd om een drukverband aan te leggen, en bovendien heb ik wat gegoogled en zag inderdaad dat iemand steunkousen had gekregen tegen het vocht in zijn enkels, dus... Nou, het helpt zeker wel! Niet dat ik als een dolle door het huis kan racen, maar mijn grenzen kunnen wel worden verlegd. Hartelijk bedankt dus Bas, voor je tip! Toch blijf ik bewust af en toe een pauze nemen, hetzij achter de computer, hetzij op de bank, met de enkel omhoog. Een breiwerkje erbij (ik dacht dat ik kon breien, maar sinds ik www.zijmaakthet.web-log.nl heb bezocht, weet ik dat mijn breikunst niet veel voorstelt, en probeer nu allerlei nieuwe technieken uit met het maken van de schattige teckel die op die site staat - de handschoenen zijn af). Bovendien ga ik extra goed op mijn gewicht letten, want al te veel gewicht op de enkel zal ook wel niet het beste zijn. En zo hopen we dat het gezin goed draaiende kan blijven en het huishouden gedaan kan blijven worden!

maandag 24 augustus 2009

Druk bezig


Langzaam maar zeker worden er onderdelen van de verbouwing afgerond. Vandaag is de schoorsteenpijp geplaatst - waarbij we af en toe luid boegeroep door de open haard mochten horen - ik verheug me al op de keren dat we tijd gaan maken om gezellig bij de open haard te zitten! De keet is nu ook eindelijk weer uit de tuin weggehaald, en morgen komen de timmermannen dan officieel voor het laatst. Betekent niet dat het dan klaar is, want er is ook nog werk voor de schilder en de installateurs, maar er zit gelukkig wel vooruitgang in.
Vandaag was ook de eerste schooldag van de lagere school weer, en dat zet het huishouden gelijk weer op een ander spoor. Ook wel weer fijn. Een van de dingen die ook vandaag op orde gebracht zijn, is het zakgeld. In een schrift wordt bijgehouden wanneer de lagere-schoolkinderen zakgeld hebben gekregen, en de laatste keer was alweer 10 weken geleden, dus dat tikte wel lekker aan. Elke keer dat dit gebeurt, neem ik me voor om weer elke zaterdag trouw de spaarpotten bij te vullen, maar dan kom ik er toch weer achter dat er alweer heel wat zaterdagen tussen zitten... Nou ja, in elk geval zijn we vanmiddag met drie jongens met geld, een jongetje zonder geld en een meisje met ook geld naar het dorp gereden, waar de jongens alledrie een pakketje hebben gekocht waarin een soort zachte steen zit, waaruit ze een dinosaurusskelet konden bikken. Erg leuk, bij thuiskomst vroeg niemand om de computer, maar gingen ze lekker aan het werk, en waren ze alle drie heel trots op het resultaat. Ook de troep die al dat gebik losmaakte, is weer netjes door hen opgeruimd. Het meisje heeft trouwens ook inkopen gedaan voor een lieve tante van haar (mijn zus) die ze morgen gaat bezoeken.

zondag 23 augustus 2009

Aan het eind van de middag kon ik vier zeer tevreden kinderen ophalen van het weekend dat ze met de "kinderdaggroep" van onze gemeente gehad hadden. Wat hebben ze het weer ontzettend fijn gehad: gevaren, een nachtspel voor de groten op de vrijdag, een "nacht"spel met de jongeren op de zaterdag, een kookwedstrijd tussen de drie groepen (handig, dan hoeft de leiding niet te koken!), en wat ik morgen nog van hen ga horen. Tot nu toe bestond de groep uit alle kinderen van 7 tot en met 15 jaar, maar het wordt nu toch lastig om iets te doen te vinden voor zo'n uiteenlopende leeftijd, dus wordt het nu veranderd naar de kinderen die in groep 3 t/m groep 8 zitten. Dat betekent dat Irene en Harry afscheid hebben genomen - niet dat er voor die leeftijd niets te doen valt, genoeg zelfs, maar ze horen dus niet meer bij de "kinderdag", en als het goed is, mag Elwin er nu wel heen, want hij begint morgen in groep 3!
Thuisgekomen bleek er een vriendin van ons op bezoek te zijn gekomen. Zij kan echt niet stilzitten, want elke keer als ze komt, gaat ze of in de tuin werken of de ramen lappen of zo, en ook deze keer nam ze 's avonds onze schuifpui onder handen - en dat was heel hard nodig. Hoe groot het verschil was, bleek daarnet: André had de vuurkorf aangestoken en omdat Elwin daar zo speciaal om gevraagd had en hij toch nog niet sliep, hadden we hem nog even uit zijn bed gehaald. Hij blij natuurlijk, totdat hij om half tien naar bed werd gestuurd en knoerthard tegen het schone glas van de schuifpui aanknalde... Het deed echt denken aan zo'n vogel die zich tegen een ruit te pletter vliegt. Gelukkig was de schrik groter dan de pijn. André bracht hem liefdevol naar zijn bed terug, waar Elwin half huilend vroeg: "maar waarom moeten de ramen dan ook schoon zijn"?

zaterdag 22 augustus 2009

Rustig dagje


Vandaag een rustig dagje, want we zijn maar met z'n zessen. Hoewel, rustig: vanmorgen snel de boodschappen doen, daarna Gido en Frank wegbrengen naar "het weekend" (Irene en Harry zijn gisteravond al gegaan). Toen Chris en Danny sliepen, ben ik naar Maarssen gereden om een secretaire te gaan halen, die voor mij gereserveerd stond. Tot voor kort was ik nog niet bekend met het woord brocante, maar toen ik voor onze slaapkamer op Marktplaats op zoek was naar een secretaire, zodat ik mijn persoonlijke spulletjes enigszins veilig op kan bergen - dat moet wel als de kinderen groter worden: dan beschouw je het hele huis niet meer als van jou, maar dan moet je je weer terugtrekken op je eigen kamer zoals vroeger - stuitte ik op een bedrijf dat brocante verkoopt: ze knappen oude meubels op en maken er op een andere manier oude meubels van; ze schilderen het krijtwit, met net nog een klein beetje van het donkere hout erdoorheen zichtbaar, en daarna zetten ze het in een of andere wassoort. Porseleinen knopjes erop en het is klaar; zogenaamd oud. Nu ben ik niet zo'n liefhebber van oud, en al helemaal niet van die viesbruine veegjes die er expres op waren gemaakt, dus toen ik thuiskwam met mijn lading, heb ik hem gelijk overgespoten met een dun laagje witte verf, waar de secretaire flink van opknapte. Hopelijk beledig ik niemand hiermee...! En nu maar wachten tot de verf helemaal is opgedroogd, dan kan die op z'n plek en volgestouwd worden!

vrijdag 21 augustus 2009

Breien, haken en naaien


Voor drie ramen heb ik vouwgordijnen genaaid. Je kunt ze ook wel kopen, maar dan moet je ze op maat laten maken, want vouwgordijnen kun je niet gewoon smaller maken zoals rolgordijnen, en laten maken valt iets buiten mijn idee van wat betaalbaar is. Bij de Kwantum kocht ik stof die redelijk verduistert, en met hulp van mijn "groot gordijnenboek" heb ik zowaar drie vouwgordijnen in elkaar geknutseld, compleet met latjes door tunneltjes. Zelf maken is niet altijd meer zo lonend, want koop maar eens zo'n kikkertje waar je het optrekkoord aan kunt vastzetten... Bij de grotere bouwmarkten vind je ze niet, en op internet kosten ze toch al snel 14 euro per stuk! Tot ik gelukkig bij de Formido kikkertjes kon kopen voor 2 euro per 2. Dat klinkt een stuk beter!
Bij de bestelling stof die ik een poosje geleden had gedaan, zat ook 25 meter witte organza - doorschijnende stof, bedoeld als draperie om de ramen met vouwgordijnen heen. Een daarvan hangt inmiddels, al zit het nog wel aan de rol; die ligt op de grond onder het raam. De andere moeten nog wachten op hun gordijnroede, aan het ophangen daarvan waag ik me maar niet - verschil in taken moet er zijn, niet?


Deze handwerkjes kwam ik ook weer tegen. Omdat het zo lang geleden is dat ik ermee bezig was, wist ik van allebei niet meer hoe het moest... Gelukkig kon ik opzoeken waar ik de steken vandaan had, en nu kan ik weer af en toe nuttig bezig zijn als ik even op de bank zit - als Chris zich niet tussen mijn brei/haakwerk en mijzelf op mijn schoot wurmt... Zoals een oude kennis van mij lang geleden zei (ze was nog van de 19e eeuw): een vrouwenhand staat nooit stil.
Wie wil weten wat het voor moet stellen: het breiwerk wordt een handschoen - waarschijnlijk maak ik er daarna nog één - zonder vingers, waarmee ik in de winter makkelijk de kranten kan bezorgen. Het haakwerk is een brede sjaal, luchtig maar toch warm, en gehaakt in een soort luiewijvensteek, netstokjes genoemd. Deze steek heb ik gevonden in een hééél oud haakboek, dat ik van mijn oma heb geërfd. Leuk die boeken, je ziet dat het allemaal weer in komt.

donderdag 20 augustus 2009

Chocodanny en Chocochris



"Frank, ga even kijken waar de jongetjes zijn, ik hoor ze niet..."

Komt Frank met een heel vieze (of lekkere, 't is maar hoe je het bekijkt) Chocochris aanzetten, die achter het huis stond met een eenpersoonspotje chocoladepasta.
Had hij van zijn grotere broer Chocodanny gekregen...
Danny kijkt trouwens heel wat meer schuldbewust in de camera dan Chris...


woensdag 19 augustus 2009

Weer weg

Impulsief als ik ben, zijn we er vanmorgen weer op uit geweest. In onze brievenbus zat het blaadje van de Aldi, waar ik normaal gesproken nooit in kijk omdat er geen Aldi bij ons in de buurt zit. Maar ik wilde even iets nuttigs lezen op de wc en zag zo gauw niets anders dan die folder, en daar stond nou net iets in wat ik graag wilde hebben: een MP3-speler die je aan de computer kunt opladen, dus zonder die ellende met steeds een leeg batterijtje, en uiteraard voor een Aldi-prijsje. Daar rijd ik wel een stukje voor, en dan kijk ik gelijk of er ook iets leuks in de buurt zit. Ja dus, de Aldi die ik wel ken, zit in Culemborg (20 min. rijden), en daar zit toevallig ook een kinderboerderij. En een heel leuke ook, met een enorme speeltuin, o.a. in de vorm van een echt kasteel, en de jongens die ik had meegenomen, hebben zich daar ook nog een uurtje prima vermaakt. Het was er erg druk, waarschijnlijk hadden ze in Culemborg ook zo'n kindervakantieweek, want er liepen een heleboel kinderen rond met een naamplaatje op hun T-shirt. We komen zeker eens terug als het wat minder warm is... En deze digibeet had vergeten een fototoestel mee te nemen, dus staan er nu wel twee foto's op mijn mobiel, maar ik weet echt niet hoe die op dit weblog terecht komen...

dinsdag 18 augustus 2009

De chaos is compleet

Het was wel even wennen, gistermorgen. 's Morgens vroeg de bouwvakkers weer over de vloer, die een plafond willen gaan maken in een kamer waar twee kinderen nog diep liggen te slapen. De hele dag de radio weer aan, en luidkeels meezingende bouwvakkers (wel gezellig!). 's Middags geen enkele kamer vrij waar Chris zijn middagdutje kan doen, want overal moet nog wel iets worden gedaan, vooral de radiatoren. Chris dus maar weer eens in zijn campingbedje in de caravan, wat hij niet op prijs stelde... Alle kinderen nog steeds vakantie, en ik aan het eind van mijn energie, waardoor ik in plaats van het huis schoon, netjes en aan kant te houden, op de bank of op bed lig, of buiten zit met mijn laptop. Ik zal maar geen foto plaatsen van hoe het er hier nu uit ziet, want dat zou de titel erg veel eer aandoen... Maar we hebben vandaag wel heerlijk buiten pannenkoeken gegeten, met een frisse taart die we vanmiddag zelf hebben gebakken (verse aardbeien en citroenroom op bladerdeeg). De jongens hebben lekker gezwommen in het zwembad, dat eergisteren opnieuw gevuld is. Irene heeft al haar schoolboeken al gekaft, en vier van onze kinderen mogen uitzien naar een weekendje weg a.s. vrijdag/zaterdag/zondag. Jan is ook weer thuisgekomen, met zijn hoofd nog helemaal in de wolken omdat het zo ontzettend leuk en fijn is geweest in Noorwegen. We zijn dus gelukkig midden in de chaos!

maandag 17 augustus 2009

Kleine moeite, groot plezier (en weinig kosten)


Niet nieuw, maar nog niet eerder had ik erover geschreven: Irene had op een knutselclub een mok beschilderd met een kant-en-klaar knutselsetje waarbij een beker, verf en kwastje zaten, en wat ervan overgebleven was, had ze mee naar huis gekregen. In die miniverfpotjes zat nog zoveel verf, dat we er zelf nog een heleboel saaie bekers (waar de opdruk vanaf was gesleten) mee konden beschilderen. Het leuke is dat de kinderen zich helemaal zelf kunnen uitleven, en we er daarna allemaal nog heel lang plezier van hebben. De beschilderde bekers moeten een poosje in de oven, en daarna is de verf nog lang bestand tegen de vaatwasser gebleken, kortom: het is de moeite waard om deze tip door te geven!


zondag 16 augustus 2009

Licht in het donker


Een idee dat ooit in het blad Doe-het-zelf heeft gestaan, hebben we nu gebruikt: onder ons bed is een lamp gemonteerd (in dit geval een lichtslang rondom), die bij de deur én bij het bed aan- of uitgedaan kan worden. De belangrijkste reden daarvoor is dat André, die nachtblind is, 's nachts zonder zich overal aan te stoten de weg naar de deur of naar zijn kant van het bed kan vinden. Verder geeft het gewoon een heel bijzonder effect.
Frank ligt in mijn bed om in slaap te komen, zodat hij Chris niet wakker houdt, met wie hij op één kamer slaapt. 't Is nog niet de ideale toestand, maar is voorlopig wel een goede oplossing voor het slaaptekort van sommige kinderen...

zaterdag 15 augustus 2009

Gemeente

Waarschijnlijk is het lastig uit te leggen aan mensen die dit niet kennen, maar omdat de gemeente toch een groot deel van ons leven uitmaakt, wil ik daar vandaag iets over schrijven. Wij horen bij een gemeente, die zich over de hele wereld uitstrekt, en sinds een aantal jaar worden er ook bijeenkomsten en conferenties via de satelliet uitgezonden (en via internet voor de mensen aan de andere kant van de wereld, die geen contact met deze satelliet kunnen krijgen). Het is denk ik bijna niet uit te leggen hoe verbonden je je kunt voelen met al die mensen, ook al ken je ze lang niet allemaal persoonlijk.
Ook al konden we deze zomer niet zelf naar de conferentie in Noorwegen gaan, we hebben wel een satellietontvanger, zodat we veel kunnen meemaken, en toch ook veel mensen kunnen zien. Ware het niet dat onze schotel eraf moest voor de verbouwing, en we dus thuis niets konden meemaken tijdens de eerste conferentieperiode begin juli. Toen de tweede conferentieperiode begon (opgezet omdat anders niet iedereen op het terrein gehuisvest kan worden, maar ze worden wel beide uitgezonden), hing de schotel weer, en André had hem op het platte dak ook afgesteld, en beeld en geluid gekregen. Maar toen we binnen wilden gaan kijken, deed hij niks meer... Lastig om uit te leggen hoe je je dan voelt... Ik had me er al bij neergelegd; bovendien hadden we het toch gewoon heel erg druk met alles, en daarom was ik vanavond in de tuin bezig met onkruid wieden (dat mag trouwens ook wel in de krant, want dat gebeurt hier dus nooit...), toen André mij plotseling binnenriep. Het was eindelijk gelukt om beeld te krijgen, en we konden gelukkig de allerlaatste uitzending van deze periode nog volgen! Waarin een filmpje opgenomen met een totaaloverzicht over de zomerperiode, dus kregen we toch nog een redelijk beeld.
Wie meer wil weten over deze gemeente, kan de website bezoeken die speciaal is opgezet om informatie te geven aan iedereen die interesse heeft, en die vol staat met bemoedigingen voor christenen die hun leven voor God willen leven: www.cgn.nl. Je kunt hem ook lezen in het Noors, Engels, Duits, Deens, Zweeds, Fins, Frans, Pools, Hongaars, Italiaans, Russisch en Chinees!

vrijdag 14 augustus 2009

Kersen eten



Een van de voordelen van het werken in de fruitbranche (Irene's vakantiebaantje dus) is dat je af en toe iets mee naar huis krijgt... als er bijvoorbeeld een krat vol kersen op de grond is gevallen... Het was een grote bak vol, we kregen het niet eens in één keer op met z'n allen, en vooral Chris vond het lekker (zie foto's).
Gisteren was ik ook even op het fruitbedrijf, omdat Elwin ging spelen bij het zoontje van de baas daar, en maakte ik even een praatje met de baas zelf. Bleek dat hij heel tevreden is over Irene, en dat ze als één van de weinigen mag blijven! Ze werkt dan in totaal drie weken, en is verzekerd van vakantiewerk als ze volgend jaar weer zou willen en kunnen werken.

donderdag 13 augustus 2009

Wat een goed idee!

Vandaag hebben we een computerloze dag ingelast - wat spelletjes betreft wel te verstaan. Ik werd het helemaal zat dat de jongens de h e l e tijd aan dat ding zaten, om de beurt weliswaar, maar als de ander mocht, dan zaten er alsnog drie omheen... Na de verbouwing gaat de computer naar boven, op de overloop, zodat we nog wel wat toezicht hebben, maar dan is het makkelijker om ieder ook niet al te veel computertijd te geven, maar nu staat hij gewoon nog in de woonkamer, met alles wat daarbij hoort. Dus op een gegeven moment heb ik gisteren besloten dat we vandaag geen spelletjes zouden spelen.
En wat denk je? We hebben nog nooit (nou ja, in tijden dan) niet zo'n gezellige en ontspannen dag gehad! De gewone spelletjes kwamen weer uit de kast (Wie is het?), er werd met Playmobil gespeeld, er werd niet gezeurd om de computer - nou ja, bijna niet dan, Frank kreeg het aan het eind van de middag even te kwaad - en er is bijna geen onvertogen woord gevallen. Als ik het voor het zeggen had, dan deden we de computer maar helemaal weg, maar dat zal me wel niet in dank worden afgenomen. Laat ik mijn hoop dan maar vestigen op een verbetering van de situatie als iedereen echt een beperkte computertijd per dag heeft...!

woensdag 12 augustus 2009

Een gespreid bedje


En dit is wat er van de lapjes satijn is terechtgekomen. Als het zo op bed ligt, vind ik het Marokkaans aandoen, en het is niet precies wat ik voor ogen had. Maar wat geeft het? Even wat bijstellen van binnen en het is prachtig! De rand rondom zit nog met spelden vast aan één kant, dat moet met de hand, dus elke dag een klein stukje, maar het gevaarte dat al een poosje op onze eettafel lag, is nu gelukkig naar boven en ligt daar toch best wel mooi te wezen!
Op mijn nachttafeltje een kaarsje dat al sinds moederdag wacht op een plekje om neergezet te worden:

Van Irene gekregen, en gelukkig heeft ze een kleur uitgekozen die uitstekend past bij onze slaapkamer! Of misschien ben ik juist daardoor wel geïnspireerd...

dinsdag 11 augustus 2009

Harry Potter

En nu was het tijd om met de ouderen er tussenuit te knijpen. Toevallig zag ik vanmorgen dat de zesde Harry Potterfilm nog net draait in IJsselstein, en daar hebben we vanavond met Irene, Harry en Gido gebruik van gemaakt. Naar de bioscoop gaan we eigenlijk nooit, dus het was best een hele belevenis, en de tijd is omgevlogen - een goed teken.
Na in mijn mening wat heen en weer gezwalkt te zijn over Harry Potter ben ik een aantal jaar geleden de boeken gaan lezen, en heb ze prompt allemaal gekocht, toen tot en met het vijfde deel. Op de vertalingen van de laatste twee delen heb ik niet kunnen wachten, dus die hebben we in het Engels, maar dat kan ook wel, aangezien die twee delen meer bestemd zijn voor de wat ouderen. Ik vind het een schitterende serie, de boeken meer dan de films, maar de kinderen houden niet zo van lezen, en die zijn weer dol op de films. Waar we er op dit moment twee van kwijt zijn, dus als een van de lezers de videoband van HP 1 tegenkomt, of de DVD van HP 5, dan zou het fijn zijn als je je even af wilt vragen of je die misschien van ons geleend hebt...

maandag 10 augustus 2009

Even ertussenuit

Het was wel even slikken toen het weer niet lukte om de satellietontvangst goed te krijgen, nu er in Noorwegen de tweede zomerconferentie wordt gehouden (waar Jan naar toe is). Nu moeten we maar een andere ontvanger kopen, deze is sowieso aardig verouderd, en dan maar hopen dat we er in het vervolg wel weer bij zijn!
Maar goed, bij de pakken neerzitten helpt niet, en al helemaal niet als er nog zoveel te doen is. Dus hebben we de tijd gisteren verder goed benut met allerlei klusjes aan de kamers: hier een kast in elkaar, daar een gordijn opgehangen, etc. etc.
En vandaag wilde André weer graag wat werken, nog steeds in de woonkamer, en dat tijdens de vakantie, dus ben ik met vijf jongens naar de kinderboerderij in Nieuwegein geweest:

Drie (!) handen houden Chris' armpje vast, omdat hij het konijn ook moest aaien...

Ezels waren er ook...

Voor Chris wordt goed gezorgd, ik hoef hem zelf niet te tillen :-)

Dit varken was meer in trek dan zijn levende soortgenoten binnen

Naast de kinderboerderij zijn we naar de tentoonstelling "Toverbos" geweest in het Milieu Educatie Centrum. Officieel was de tentoonstelling niet open, maar er waren toch mensen binnen, en de deur was wel open, en toen mochten we naar binnen, als we zachtjes konden doen... (Frank tegen de meneer: "ik zal net doen of het een museum is"). Wat niet lukte uiteraard... Met een toverstokje konden ze zogenaamd allemaal dieren laten praten, en hoorden ze allemaal wetenswaardigheden. Erg leuk allemaal, maar wel een beetje lastig met vijf jongens, waarvan twee nog heel jong, en als ze ook nog stil moeten zijn!

zaterdag 8 augustus 2009

22 weken en waar blijft de BUIK?

Vandaag 22 weken zwanger - al dik over de helft dus. Nou ja, dik... ik pas nog steeds in mijn spijkerbroek die ik voor de zwangerschap ook gewoon aankon (die was toen echt niet te groot). Door mijn aparte eetgedrag waarschijnlijk - veel groente en fruit en weinig dikmakers - is er nog steeds niet veel buik te zien, hoewel... als ik zwangerschapskleding aantrek, komt het gelijk een stuk naar voren zetten. En de vakantie doet mijn nieuwe eetgewoonte ook niet veel goed: het is nu veel leuker om met de anderen mee te doen en allerlei leuke recepten uit te proberen. Van de week heb ik geprobeerd om uit te vinden of ik half november nog met het vliegtuig naar Noorwegen kan voor een echtparenconferentie. Op de heenweg precies 36 weken, op de terugweg 36 weken en 2 dagen. Verloskundige gemaild of ze daarvoor een verklaring kan schrijven - de vliegmaatschappijen accepteren zwangerschappen tot 36 weken - maar helaas, ik trof er nou net een die daarvoor geen verantwoordelijkheid wilde nemen. Nu maken we maar plannen om met de auto te gaan...

vrijdag 7 augustus 2009

Mezelf even lekker uitleven


Als de ideeën eenmaal komen opborrelen, valt er niet zo makkelijk een stop op te zetten. Ik vind het heerlijk om mezelf uit te leven in allerlei creatieve dingen, maar soms moet ik mezelf ook afvragen hoe nodig het is... Niettemin heb ik een serie satijnen stoffen besteld bij de eerder genoemde internetwinkel, en daar ga ik een sprei en wat kussens voor onze slaapkamer van maken. Hoofdkleur blijft bruin en lichtbruin, accentkleuren voor de ene kant roze/wit, en voor de andere kant rood/oranje/geel. Zo hoef ik alleen de sprei en de kussens om te draaien, en hebben we toch een ander kleuraccent in de slaapkamer. De hangwieg die ik deze keer van plan ben om weer te gebruiken (hoewel niet meer zo nodig omdat er geen plaatsgebrek meer is), is ook gemaakt van rode, oranje en gele stof.
Met deze warmte heb ik soms flink last van mijn ene voet, die wordt dan heel dik en ik zak er extra snel door. Veel zitten dus, en dat komt goed uit met zo'n grote naaimachineklus! Vroeger heb ik ontzettend veel met de machine gedaan, het transportplaatje was zelfs versleten, en dat had de meneer van de naaimachinewinkel nog nooit meegemaakt... De laatste jaren stond 'ie meer als kastvulling onnuttig te wezen, maar nu wordt er even meer dan volop gebruik van gemaakt.

donderdag 6 augustus 2009

Het vordert ... langzaam


Met mijn leuke ideeën over een blokhutkamer in de jungle heb ik André wel met een heleboel werk opgezadeld... Eindelijk zijn de wanden klaar, en ook de vloer zit erin. De gordijnen wachten nog even op de rails, en daarna kunnen ze gezoomd worden. Gido is wel heel erg enthousiast; elke dag als hij van zijn vriendje thuiskomt, gaat hij boven kijken hoe het ervoor staat; en als het goed is, gaat hij vannacht in de kamer slapen; met het matras voorlopig op de grond, want een bed moet ook nog zelf gemaakt worden... Maar daar zullen we voorlopig niet aan toekomen, want er zijn er nog meer die een vloer willen, en behang, of gordijnen, of...
NB Het jochie op de foto is niet Gido, maar Danny, die heel graag op de foto wilde

woensdag 5 augustus 2009

Vakantiewerk

Even laten weten dat ik trots ben op Irene. Ze is deze week begonnen met vakantiewerk op de fruitkwekerij verderop, en ze mag de hele dag lang bessen plukken, samen met een aantal andere jongeren uit de buurt, met wie ze op de lagere school heeft gezeten. 's Morgens om 8 uur, en als het heel warm wordt zelfs al om 7 uur, beginnen ze, en ze mogen een hele dag of een halve dag werken.
Uitbetalen doet de kweker per volgeplukt kratje, omdat er vorig jaar typetjes tussen zaten die liever in het gras lagen dan doorwerkten. Wij vonden dat ook heel eerlijk, en best leuk, want dat stimuleert natuurlijk bij het werken. Dat werd voor Irene best een tegenvaller, want hoe ze ook haar best doet, ze loopt altijd op de anderen achter. Haar vriendinnen plukken twee keer zo snel als zij, en ze kan er maar niet achter komen wat ze dan anders doet. Toch gaat ze door, en we stimuleren haar daar uiteraard ook in. Als je puur naar haar eigen resultaten kijkt, verdient het nog niet eens zo gek: Maandag heeft ze 28 euro verdiend met een hele dag werken, en dinsdag en vandaag elk 16 euro omdat ze stopte om 15.00 uur. Als je het omrekent, is dit al meer dan het minimum jeugdloon, maar het steekt haar natuurlijk wel dat de anderen nog veel meer krijgen... Er loopt zelfs een man bij die wel 120 euro verdient op een dag.
Al met al een mooie ervaring, en dat geldt voor meerdere gebieden!

dinsdag 4 augustus 2009

Loslaten


Gido heeft lang gespaard; van een paar verjaardagen had hij nog geld, en hij krijgt het overblijfgeld dat hij uitspaart als hij in de lunchpauze naar huis komt fietsen (50 cent per keer). Al met al liep het bedrag zo op, dat er een bankrekening voor hem werd geopend.
Laatst hebben we bij een winkel de nieuwe Playmobil-catalogus meegenomen, en Gido was op slag verkocht toen hij de nieuwe safari-artikelen zag. Hij moest en zou dus met Harry op de fiets naar de speelgoedwinkel. Of dat mocht? Nou, dat is wel zo'n 7 km fietsen, en met z'n tweetjes naar die grote, enge stad (IJsselstein)? En weten jullie de weg wel goed? Ze wilden allebei erg graag, en toen hebben we ze laten gaan. Met allerlei raadgevingen over goed op je portemonnaie letten, en de fietsen op slot zetten (ja, we zijn hier niet veel gewend in dit gehucht...). Ik vertrok naar boven om een middagdutje te doen, en toen ik - veel - later weer beneden kwam, hadden ze alles al staan: drie grote dozen met o.a. een safaridierenkliniek, bomen, nepwater, dieren, echt mooi voor Gido's nieuwe kamer! Wij hebben nooit een probleem gemaakt van nieuwe Playmobil kopen, omdat de kwaliteit over het algemeen goed genoeg is voor jaren speelplezier. En ik had net ergens gelezen dat het voor kinderen goed is om hun zakgeld zelf te mogen besteden, inclusief eventuele miskopen, omdat ze daarvan alleen maar leren. Extra loslaten dus, zowel wat betreft het alleen naar de stad laten gaan, als het zakgeld uitgeven (en hij heeft heel trots voor het eerst gebruik gemaakt van zijn PIN-code - die ik niet mag weten)!

maandag 3 augustus 2009

Komt Elwin aanzetten met een strip paracetamol: "Mam, hier zijn je pupillen".

Stof in de brievenbus


Te doen hebben we erg veel, tijd hebben we erg weinig. Geen tijd dus om een zaterdagochtend naar de lapjesmarkt in Utrecht te gaan, ook al is dat niet ver weg (overigens wel een aanrader!). Wat doe je dus als je de overige stoffenwinkels in de buurt al hebt bezocht (Kwantum, Ikea)? Toch maar eens op internet kijken. Tot mijn verbazing vond ik een aantal sites met uitgebreide stoffencollecties, en na lang wikken en wegen besloot ik het erop te wagen en een bestelling te plaatsen. Met lichte aarzeling, want ik vind het toch veel prettiger om eerst even zelf te voelen... Maar ik ben niet teleurgesteld: zaterdag werd meer dan 60 m bestelde stof aan de voordeur afgeleverd - het paste toch niet in de brievenbus. Bij nameten bleek dat de winkel ruim heeft afgeknipt, en ook de kwaliteit viel niet tegen. Vandaar dat ik deze site wil aanbevelen: www.stoffenvosje.nl. Gekocht heb ik dierenprintstoffen voor gordijnen, met voering, en crèpe satijn voor een sprei, gecombineerd met brokaat. De eerste meters zijn inmiddels al verwerkt: voor Gido's jungle-boomhutkamer een tijgergordijn voor het giraf-raam.

zondag 2 augustus 2009

Poffert - verbeterd recept


Dubbel zo groot als mijn vorige poffert, en veel mooier gerezen, want deze is in de oven gebakken. Dat is toch beter, daarom nog een keer het recept:
1 pak (500 g) zelfrijzend bakmeel
500 ml melk
1 zakje rozijnen (of naar smaak)
beetje kaneel
Alles door elkaar, in een beboterde springvorm van 24 cm doorsnee, in de oven op 200 graden tot hij gaar is, dat was in ons geval 40 minuten. Zo heet mogelijk opeten met boter (margarine). Echt een zondagse lunch!

zaterdag 1 augustus 2009

Weer (even) compleet

Gisteren om half twaalf vertrok ik met Gido richting Stadskanaal om op Pagedal Harry en Irene op te halen, die deze week op hun respectievelijke (want jongens- en meisjes-) survivalkamp van de gemeente zijn geweest. Voor mij een extraatje, omdat wij deze zomer geen periode op Pagedal zijn, noch in Noorwegen, en dan is het wel zo leuk om zo'n paar uurtjes allemaal bekenden te zien en even te spreken.
Het was best spannend hoe de twee het gehad hadden, want voor Harry was het de eerste keer (en hij is niet zo'n ruig type dat houdt van wilde dingen, en al helemaal niet van te weinig slaap), en Irene vond het twee jaar geleden niet leuk, en is vorig jaar niet gegaan. Maar hoe ik deze twee weer terug kreeg, overtrof al mijn hoop en verwachting. Allebei enthousiast, Harry heeft nu ook vrienden, Irene kon er niet over uit hoe leuk het was geweest, en dat zij de leukste groep had gehad, en ook nog de eerste prijs had gewonnen, en hoe positief het allemaal was. Ze kwam pas om kwart voor zes naar buiten, en eigenlijk heeft ze verteld en gepraat over het kamp vanaf die tijd tot aan kwart over negen, toen we eindelijk weer thuis waren.
Wat zijn wij dankbaar dat we deze mogelijkheden hebben, dat honderden positieve jonge mensen een kleine week met elkaar doorbrengen, en dat de harten van onze kinderen aan God gebonden worden! Nog twee dagen, en dan vertrekt Jan ook met een groep jongens, deze keer voor een reis naar Noorwegen, waar ze o.a. de tweede conferentieperiode meemaken, en een paar dagen de bergen ingaan. Ook een fantastische mogelijkheid, zeker omdat we zelf dit jaar niet gaan vanwege de verbouwing.