dinsdag 29 september 2009

Vervolg "in functie"

Gisteravond was ik nogal laat thuis vanwege een lange vergadering die ik mocht notuleren, en daarom heb ik alleen even een foto geplaatst met een paar zinnetjes over de werkkamer die in gebruik is genomen, maar misschien is het leuk om iets meer over André's werk te vertellen. Toen ik André leerde kennen, werkte een broer van mij bij een bedrijf dat een computerprogramma ontwikkelde dat gebruikt wordt tijdens bevallingen. André zelf was nog bezig met een avondopleiding informatica, en werkte overdag in het Academisch Ziekenhuis van Utrecht, als administratief medewerker, en het leek hem wel leuk om bij het bedrijf waar mijn broer werkte, te solliciteren. Daar werd hij aangenomen, en bij dat bedrijf heeft hij 14 jaar gewerkt. Degenen van jullie die in het ziekenhuis zijn bevallen, hebben grote kans dat ze dit programma zijn tegengekomen: MOSOS, nog steeds het grootste product van dit bedrijf (volgens mij), al zijn er vele producten bijgekomen, allemaal op het gebied van de verloskunde. Op het programma worden de apparaten aangesloten die de hartslag van de ongeboren baby's en de weeën registreren; op de zusterpost is zo ook een overzicht te zien van alle verloskamers, en uiteraard worden er allerlei gegevens ingevoerd waarmee bijvoorbeeld een brief aan de huisarts kan worden samengesteld.
Een paar jaar geleden (3 of 4, ik weet het niet eens precies), is André uit het dienstverband gestapt en is hij voor zichzelf begonnen. De lease-auto die we gebruikten, hebben we zelf gekocht, de mobiele telefoon mocht hij inleveren en daar was hij helemaal op zichzelf aangewezen... Nu werkt hij als ict-consultant, nog steeds op het gebied van verloskunde, wat natuurlijk best grappig is met zo veel zwangerschappen thuis ... Hij weet er na al die jaren haast net zoveel vanaf als gynaecologen en verloskundigen, en dat resulteert weer in interessante gesprekken tijdens onze thuisbevallingen... Voor het gezin is het alleen maar fijn dat het allemaal zo gelopen is, niet zozeer vanwege de financiën, maar vooral vanwege de vrijheid van het zelf indelen van werktijden, de mogelijkheid die er ineens is om overdag eens de kinderen uit school te halen, samen koffie te drinken, even een boodschap te doen en 1001 dingen meer, die allemaal niet of lastig te regelen zijn als je een negen-tot-zes-baan hebt van vijf dagen in de week. Voor mij is het leven er beslist meer ontspannen door geworden.

Toch blijft het nu nog steeds wennen dat hij nu in de werkkamer zit. Maar dat is een bewijs dat het tussen ons twee wel goed zit toch?

maandag 28 september 2009

In functie


Ook al zijn de kasten nog niet geleverd, staat er nog geen keukenblokje, hangt er een kaal peertje en moet er verder ook nog het één en ander gedaan en heengebracht worden, het kantoor is in functie!
't Is wel flink wennen dat André niet meer gezellig in de huiskamer zit...

zondag 27 september 2009

Chris is twee


Nou bijna dan, want eigenlijk is hij morgen pas jarig, maar zo'n mooie rustige dag als vandaag is natuurlijk veel beter geschikt voor een gezellig gezinsfeestje. Wist Chris eerst niet wat hem overkwam: er werd voor hem gezongen, iedereen keek naar hem (dat gebeurt anders natuurlijk nóóóit), toen het op cadeautjes krijgen aankwam, had hij het vlug in de gaten: zag hij bij iemand een cadeautje op schoot liggen, dan ging hij eerst een handje geven, en griste daarna vlug het cadeautje weg. Samen uitpakken, en elke keer weer heel enthousiast zijn over wat erin zat. Badspeelgoed, dat vanavond uiteraard door het grootste deel van het gezin moest worden uitgetest, vier muziekinstrumenten, direct al door het grootste deel van het gezin uitgetest, een vormenstoof (die hadden we nog niet!) en nog een paar leuke peuterdingen. Mede door het mooie weer, de pannenkoeken met ijs toe als avondeten, en het gezellig bij elkaar zijn zonder andere verplichtingen echt een dag om met dankbaarheid op terug te kijken!

zaterdag 26 september 2009

Stelletje gogo's

Vorige week kreeg ik 6 gogo's bij mijn boodschappen, die ik thuis aan de jongens gaf om te verdelen. Geen idee dat het zo'n grote hit zou worden, zelfs in ons afgelegen dorpje, en dat vooral Frank met zijn kleine beetje al gogo's op school begon te ruilen.
Gisteren belde zijn juf 20 minuten nadat de school uit was gegaan, op (hij mag alleen naar huis fietsen) dat Frank nogal overstuur was omdat hij een van zijn gogo's (zijn favoriet) had verloren. Hij was alweer twee keer teruggefietst naar school zonder hem te vinden, en nu hadden ze hem naar huis gestuurd. Gelukkig was Irene inmiddels thuis, zodat ik Frank tegemoet kon fietsen: een zielig hoopje kind. Ik kon hem troosten met de belofte dat hij vandaag mee zou mogen naar de winkel, en dat we dan vast wel weer nieuwe gogo's zouden krijgen. Vanmorgen kwam hij om kwart over zeven al aangekleed en wel beneden: gaan we al? En even na achten liepen we inderdaad al in het rustige winkelcentrum, waar een nog vroegere meneer liep met een handvol gogo's. Of Frank die soms wilde hebben?

Een hele tijd later, met onze eigen boodschappen bij de kassa, hield hij het totaalbedrag op het scherm in de gaten, waaraan je met enig rekenwerk kunt aflezen hoeveel gogo's je krijgt. En hij was als een kind zo blij (hoe kan het ook anders, het is ook een kind) dat het er wel acht werden! Wel thuis verdelen natuurlijk.

Tip voor andere gogospaarders: ga mee naar de winkel, en vraag vooral van tevoren aan de mensen voor je bij de kassa, of ze jou de gogo's willen geven, als ze die zelf niet hoeven. De meneer die vanmorgen voor ons bij de kassa stond, wilde ze niet hebben, en toen ik daarop zei: had ja gezegd, want Frank wil ze wel, liep hij gewoon weg; hij hoorde het waarschijnlijk niet. De kassière wel, maar die mag ze dan blijkbaar niet alsnog weggeven...

donderdag 24 september 2009

Werkkamer - stap 1 en 2 gezet


De laatste tijd werd het duidelijk dat het hoog tijd wordt om de werkkamer gebruiksklaar te maken: André heeft nog wel eens een telefonische vergadering waarbij hij zijn werkplek nodig heeft, en dan moet ik de jongetjes dus heel stil houden als we beneden zijn, of met ze weggaan. Da's niet zo heel handig.
Ook werkt André nog steeds veel in de late uurtjes, tot een uur of 3 's nachts, omdat het dan tenminste rustig is in de kamer; ook niet zo heel handig. Uitslapen 's morgens gaat immers niet zo heel makkelijk. Deze week is het afmaken van de werkkamer daarom bovenaan het lijstje gezet. Samen met Jan heeft André glasweefselbehang op de muren gelijmd, en gisteravond laat is er nog een witte latex overheen gegaan. Nu een vloer gaan uitzoeken, kasten halen, en daarna kan er alvast verhuisd worden (hoelang zou dat nog duren?) - het keukenblokje komt later wel (en hoelang zou dát nog duren?)...

woensdag 23 september 2009

Een stap verder voor Elwin en Danny



Hoog steken de torens boven de kasteelmuur uit. Twee dappere ridders verdedigen hun vesting. Gelukkig zijn ze dol op hun nieuwe kamer, en horen we niet meer zo vaak: "ik heb toch liever een dinokamer" (Elwin).

We hebben toch maar de planken die erbij hoorden, tussen de kasten gemonteerd in plaats van de ene speelgoedkast; die blijft nu beneden staan, want ál het speelgoed boven opruimen leek toch niet zo'n goed idee. Er komt dus nog één kast tegen een andere muur te staan, maar de kantelen pasten er toch niet op, want de diepte van de kast was toch kleiner dan opgegeven...

Nu nog de gordijnen...

Dit blogje heb ik ook opgegeven (net als die van 17 september) voor deze Noorse website voor ouders.

dinsdag 22 september 2009

Netwerk

Hoe zouden jullie het vinden als je voor de gemeente waar je bij hoort, betaald werk zou mogen doen, waarbij je zelf afstand doet van je verdiensten ten gunste van de zendingsprojecten van je gemeente? En als er dan met de Belastingdienst een deal is gesloten dat er voor dit soort werk geen sociale lasten hoeven te worden afgedragen? Da's extra fijn, zou je toch zeggen?
Zo denkt kennelijk niet iedereen erover, want gisteravond werd daar op een heel negatieve manier publiciteit aan gegeven in het programma Netwerk. Er worden zelfs Kamervragen gesteld...
Nou, wakker lig ik er niet van. Natuurlijk kan ik alleen maar voor mezelf spreken, maar van het beeld wat daar van "mijn" gemeente wordt neergezet, vooral door iemand die bij ons is weggegaan, herken ik weinig tot niets, en al helemaal niet in de huidige situatie van ons eigen gezin en gemeente. En mijn eigen ervaring met de belastingen is, dat wij het zelf altijd "met vreugde" hebben betaald en nog betalen, zoals het christenen betaamt - en we maken uiteraard ook gebruik van de regelingen die er zijn mbt aftrekposten. We merken ook dat God ons zegent, ook financieel, dus het lijkt er niet op dat je er slechter van wordt om aan je financiële verplichtingen te voldoen, en dan bedoel ik niet alleen belasting betalen, maar ook giften geven, rechtstreeks of via vrijwilligerswerk.
Als je goed luisterde, kon je de conclusie trekken dat de eigenlijke kritiek op de Belastingdienst werd gegeven, want hoe kon die nou zoiets goedkeuren?
En verder was het vooral de nare toonzetting van de programmamaker, die met situaties uit een ver verleden, die toen door de hele maatschappij heen als vrij normaal golden, maar nu (hopelijk) nergens meer voorkomen, de kijkers een zwarte, negatieve mening voorhield over deze groep mensen.
Eigenlijk zou ik jullie willen vragen, mochten jullie de uitzending gezien hebben of nog bekijken, en je weet dat dat nou die gemeente is waar Karien zo enthousiast over is: wat vinden jullie nou? Geef gerust je eigen mening, dat vind ik juist fijn, en als je erbij zet dat je het liever niet als reactie gepubliceerd wilt zien, dan doe ik dat ook niet.

maandag 21 september 2009

Nieuwe skyline


Vorige week is ons uitzicht weer veranderd. Het maisveld dat achter onze tuin het uitzicht op de dijk langzaam maar zeker wegvaagde, is gerooid (of hoe noem je dat). Voor onze jongens een schitterende ervaring, zo'n enorme dorswagen vlak aan de overkant van ons kleine slootje, die dan een stroom gehakselde maisplanten in de bak achter de tractor spuit. Het blijft mooi, zo'n steeds wisselend uitzicht!
Door het jaar heen heb ik de titel-afbeelding van het weblog steeds aan ons uitzicht aangepast, en vandaag is het zelfs gelukt om met Paint wat meer te doen dan alleen één foto bewerken!

zondag 20 september 2009

Over latten leggen - hoog en laag

Na een verbouwing van ruim drie maanden (door de aannemer), die voor de bouwvak redelijk ver af was, en grootse plannen die wij zelf allemaal zouden afronden voor de aanstaande bevalling, en na de weken die op de bouwvak zijn gevolgd, waarin we stap voor stap de grootse plannen zijn gaan realiseren, is het tijd om tot het nuchtere besef te komen dat niet alles op tijd af zal komen. Het gewone leven is inmiddels ook weer begonnen, met alle eisen die daardoor aan ons gesteld worden, en er is gewoon niet zo heel veel tijd beschikbaar voor het maken van kasten, behangen, vloeren leggen, naaien van gordijnen, etc., laat staan voor het elke keer naar de stad rijden om weer wat uit te gaan zoeken.
Ik heb ontdekt dat het veel prettiger werkt om onszelf voor één dag een (haalbaar) doel te stellen, dan te gaan jagen om zoveel mogelijk van de enorme berg werk die er nog ligt, weg te werken. En hoe prettig het is om dat doel ook te halen, misschien zelfs een bonusklusje te doen.

Kortom: leg wel een lat, maar op de juiste hoogte!

vrijdag 18 september 2009

Chris slaapt


En zo vonden wij hem in zijn bedje; kennelijk had hij eerst zijn broek uitgetrokken, en daarna weer aangedaan. Net een zeemeermin!

donderdag 17 september 2009

Spijkers met koppen


En wat doe je dan als er van die mooie kasteelkasten staan te wachten op een plekje? Snel even de wand afschilderen natuurlijk. De stenen waren al klaar (alle kanten van de spons zijn ervoor gebruikt), en vanmorgen is er wat schaduw met zwart aangebracht, een streepje met een penseel en een schaduwlijntje daaronder met behulp van een oud washandje. Met een ander washandje en witte latex zijn er nog wat wolken op de lucht gestampt, en voilà, de basis is er in elk geval...
En wat doe je dan daarna, als je man met een telefonische vergadering bezig is in de woonkamer, en de kleine jongens daar eigenlijk niet zo bij gewenst zijn (hij wil dit weekend beginnen met het inrichten van zijn werkkamer)? Juist ja, in de auto en op zoek naar een vloer. En die hebben we gelukkig gevonden: mooie donkergrijze "tegels" in zeil, en ook nog op voorraad.
Gido heeft vanmiddag de oude laminaatvloer uit de kamer gehaald, dus het zeil kan er in principe in.
En ga nu geen complimentjes geven voor de muur: voor een keer ziet het er op de foto veel mooier uit dan in het echt...
Dit blogje heb ik ook opgegeven op dit Noorse weblog voor ouders bij het thema van januari 2010, barnerom (kinderkamers).


Even naar Middelburg en terug


Gisteren konden we de kasteelkasten gaan ophalen, die al maandenlang voor ons gereserveerd stonden. Een van de speelgoedkasten die we al hadden, had ik gepland voor op de slaapkamer bij Elwin en Danny, en daarnaast had ik twee smalle, hoge kasten gepland, die we dan zouden opleuken met kantelen. Probleem was een beetje dat ik de kasten met de gewenste maat en gewenste prijs niet kon vinden. En toen stonden ze daar gewoon op Marktplaats, kant en klaar, met de goede maten, en met nog een mooi schild op de deuren ook. De garderobekast, met ook twee deuren, ontdoen we van kasteel-elementen, die we vast nog wel kunnen gebruiken, en die kast kan mooi bij Harry staan.
Dus reed ik gisteren twee uur heen met Gido en Elwin achterin, en daarna met een propvolle auto, Gido en Elwin inmiddels allebei voorin, weer terug. De kinderen krijgen allemaal vandaag een Zeeuwse bolus mee naar school van de Arnemuidense bakker.

dinsdag 15 september 2009

Geen zwangerschapssuiker

Gisteren was ik weer bij de verloskundige. Deze keer herinnerde ze mij eraan dat ik op dit moment van de zwangerschap een bloedsuikertest zou doen, om te kijken of ik geen zwangerschapsdiabetes heb. Onze oudste zoon heeft diabetes, en sindsdien wordt er bij elke zwangerschap gekeken of ik het niet ook heb (vorige keer zijn ze het trouwens vergeten).
Nu hebben wij zelf een bloedsuikermeter, dus ik zei haar vrolijk dat ik dat gewoon thuis kon doen. Maar daar wilde ze niets van horen: ik zou naar het ziekenhuis moeten voor een glucose-tolerantietest (heel veel suiker eten en twee uur daarna meten in de ader, niet met een vingerprik). Nou, dan kent ze mij nog niet... Omdat ik al mijn vorige dagcurves keurig lage waardes had, heb ik er nu ook wel vertrouwen in dat het goed zit, en daarom liet ik haar weten dat ik toch echt veel liever thuis mijn waardes meet. Nou, goed dan, omdat ik zo aandring, maar dan moet ik wel: nuchter meten, daarna twee boterhammen met zoet beleg eten plus twee koppen thee met elk drie scheppen suiker erin drinken, en daarna om 11 uur weer meten. Al mijn haren (inwendig dan toch) gingen bij dat voorschrift overeind staan, maar ik knikte braaf en dacht er het mijne van... Volgens mij is het bij de test erom te doen of ik bij normaal eetgedrag hoge bloedsuikerwaardes heb, en niet wat mijn lichaam doet bij extreem veel suikerinname. Maar goed, voor mijn doen heb ik vanmorgen dan toch een heel zoet ontbijt genomen, met toch maar een keer twee boterhammen met zoet beleg, en daarbij voor een keertje chocolademelk. Voor wie de waardes wil weten: nuchter 6.2, een uur na het eten 7.1, nog een uur later 6.1. Volgens mij keurig (hoort tussen 4 en 8 te zitten).
Lastig he, die eigenwijze zwangere vrouwen!!!

maandag 14 september 2009

Klein of groot?


Als je hem zo ziet lopen - twee turven hoog - dan is hij nog zo ontzettend klein. Hij past nog makkelijk in maatje 80, hoewel hij over twee weken zijn tweede verjaardag viert. Maar van luiers heeft hij maat maxi, en dat klinkt al best groot. Zelf vindt hij zichzelf al heel erg groot. Hij wordt boos als ik hem wil voeren, en inderdaad: hij kan het meestal ook best zelf. Ook kan hij zelfstandig de vaatwasser aanzetten, en de wasdroger. Hij kan met het spuitpistool van de compressor lucht spuiten, of met een rondslingerende boor boren. Heel handig, want dan horen wij gelijk waar hij zit. Een paar weken geleden kreeg hij zomaar een hogedrukspuit van iemand anders aan de praat, tot zijn eigen schrik trouwens.
Slim is 'ie ook: vandaag wilde ik hem verschonen, maar liep hij bij me weg toen ik hem riep. André gaf hem een boekje: "geef maar aan mama". Had 'ie gelijk door wat daarachter zat: hield hij het boekje zo dat ik er nét bijkon, en wilde toen snel wegrennen...
Samen lagen we vorig jaar in het ziekenhuis in Noorwegen, omdat hij met z'n tien maanden een grote kop kokendhete thee over zich heen had getrokken. Na de eerste grote schrik en pijn heeft hij er zelf gelukkig geen last meer van gehad - hooguit was het lastig dat het verband elke dag verwisseld moest worden, en hij daarbij niet mocht bewegen, dus vastgehouden moest worden. Hij is ook de eerste van onze kinderen bij wie we echt denken te merken dat de inentingen bijwerkingen opleveren, zodat we bij hem daarmee zijn gestopt. Hij heeft waarschijnlijk nog steeds een overgevoeligheid voor koemelk en noten, maar er zijn periodes waarin hij veel wel kan hebben, en andere periodes waarin hij soms kort na het eten van iets onder de galbultjes zit.
Wat is het toch een heerlijk mannetje, en wat heeft hij een leuke leeftijd: volgend jaar is hij van zijn troon verstoten door zijn kleine broertje dat er nu nog niet is, en horen we waarschijnlijk vaker ergens in huis, op een heel boze toon: "Chrisje!"

zondag 13 september 2009

Eindelijk weer wat lucht

Dit weekend is er hard gewerkt, met gelukkig zichtbare resultaten. Ten eerste is het project "Harry's kamer behangen" afgerond, en is daar ook gelijk het door hem uitgekozen zeil gelegd:

Natuurlijk hebben we er ook gelijk een bed en een bureau heen gebracht, zodat Harry zich voor het eerst van zijn leven in de luxe positie bevindt dat hij een eigen kamer heeft - na bijna 13 jaar... Nou ja, als baby heeft hij ook een poos alleen geslapen, maar dat weet hij niet meer.

Huize Achterberg heeft vanaf nu ook een slaapkamer minder, want de twee stapelbedden zijn nu weg uit de kamer die we op de begane grond hadden laten maken toen dat nog de enige optie was. In plaats daarvan staat daar nu alvast een bureau met boekenkast, voor mensen die graag hun huiswerk beneden maken, zoals Irene:


Heerlijk, weer wat lucht in de huiskamer. De bureaus stonden (weliswaar uit elkaar gehaald) in de huiskamer tegen een wand, ook het boekenkastje stond daar want er moest toch ergens een plek zijn waar het huiswerk gemaakt kon worden.

En zo schiet het, langzaam maar zeker, toch wel op!

zaterdag 12 september 2009

Verlate viering 14e verjaardag

Gisteravond heeft Irene haar 14e verjaardag verlaat gevierd, samen met twee andere meiden uit onze gemeente. Daarvoor was ik samen met haar naar het huis van een van de andere twee gereden, waar het vrouwelijk deel van "de jeugd" (middelbare schoolleeftijd tot halverwege de dertig) was uitgenodigd. Zelf zat ik in een hoekje met mijn laptop om een groot document te vertalen, maar ik heb vanaf dat plekje zo genoten van wat er allemaal gebeurde, dat ik daar graag een blogje aan wijd.
Eerst rende de hele groep naar boven om de nieuwe zolderetage van een van de andere jarigen te bewonderen, maar na een poosje zaten ze allemaal weer beneden in de huiskamer. Na een tijdje begonnen ze een lied te oefenen dat een van hen had aangesproken, en dat ze vanavond op de jeugdbijeenkomst wilden gaan zingen met elkaar. Het ging over het bidden, en daarna kwam er vanzelf een gesprek op gang over dat onderwerp. Het was ontroerend om te horen hoe een van de jongere meisjes de jarigen, dus ook Irene, bemoedigde en haar vertelde hoe fijn haar bijdragen aan de jeugdsamenkomsten (getuigenissen) zijn. Ze zei haar dat ze daar altijd hulp aan had, en hoe goed het is om daarmee door te gaan, omdat je er zelf ook zoveel hulp aan kunt hebben. Sommigen vertelden dat ze regelmatig bidden voor bijvoorbeeld degenen die op de middelbare school zitten.
Het was bijzonder om mee te maken hoe deze groep met elkaar omgaat, en het was dan ook lastig om er weer een eind aan te maken...

donderdag 10 september 2009

Geen middagslaapje meer


Danny heeft nog lang zijn middagslaapje nodig gehad, maar de laatste tijd mag hij 's middags opblijven, anders gaat hij 's avonds klieren in bed. Dat wil alleen niet zeggen dat hij dan ook de hele dag wakker blijft. We vinden hem op de gekste momenten slapend terug, zo in de tweede helft van de middag. Op de bank, in iemand anders bed, of, zoals vanmiddag, op de trampoline, met zijn hoofd onder de opblaaskrokodil... Na een half uurtje komt hij dan weer langzaam bij en gaat 's avonds gewoon slapen. De volgende ochtend zo tussen half zeven en zeven uur komt hij dan weer vrolijk uit zijn bed met een echte Achterberg-vraag: "Mag ik aan de computer?" (Geen idee waarom hij dat steeds blijft vragen, het mag toch niet om die tijd!)

woensdag 9 september 2009

Metselen van boven naar beneden


Altijd moeilijk om zoiets leuks uit te stellen als je er zoveel zin in hebt... Vanmorgen de bovenlijn met potlood op de muur uitgezet, terwijl Danny en Chris ronddartelden in de lege kamer, waar verder alleen een matras ligt.
Vanmiddag, toen Chris sliep, het lichtgrijs op de muur gezet. Aan het eind van de middag even snel naar Lopik met Danny en Chris om een spons te halen, en tijdens het koken begonnen met metselen. Ziet er toch goed uit?

dinsdag 8 september 2009

Daar heb ik zin in!

In de kamer van Elwin en Danny - de ridderkamer - hebben wij van het weekend de bovenste helft van de muren lichtblauw gemaakt met de rest van de verf die de schilder voor het plafond heeft gebruikt. Ook heeft André de lamp - een zon - opgehangen midden in de blauwe lucht. Eerst was ik van plan om de onderste helft van de wanden groen te maken, als heuvels in de verte, en daar zou dan de kasteelkast leuk als kasteel in komen te staan. Maar een groot bed midden in je landschap is toch wel een beetje raar, en toen ik Elwin vroeg wat voor kleur onder op de wanden moest komen, zei hij "grijs". Na een beetje nadenk- en doorvraagwerk, en na wat gezoek op het wereldwijde web vond ik deze foto:

Hierdoor komt de inspiratie voor zijn kamer weer lekker binnenstromen, en zie ik al helemaal voor me hoe het moet gaan worden: een binnenplaats van een kasteel, met rondom muren met kantelen, en daarboven de blauwe lucht. Eerst wilde ik nog van die steenstrips op de wanden plakken, die heb je echt ontzettend mooi, maar dat zou toch wel wat te prijzig worden (meer dan 80 euro per vierkante meter...), en zelf stempelen met een spons lijkt me ook wel heel erg leuk om eens te doen. Nou nog kijken wanneer dat gaat lukken - eerst maar eens het behang op Harry's kamer afmaken, dat is nu bijna klaar, nog even een lastig stukje om een raam heen, met vensterbank, en verwarming, en schuin stuk vanwege dakkapel, en dat allemaal op die ruim anderhalve meter die we nog moeten. Toch gold hiervoor ook: elke dag een baantje is een kamer in een week!

maandag 7 september 2009

Voor onze baby


Je kunt het op deze foto niet duidelijk zien (had ik nou maar geleerd hoe ik de spiegelreflexcamera van Irene kon gebruiken...), maar dit is een zelfgebreide teckel. In het echt is 'ie ontzettend schattig, en ik heb hem gebreid voor onze baby.
Met alle complimenten voor de maakster van het patroon: hij wordt gebreid uit één stuk, op een lange rondbreinaald. Je kunt goed merken dat de ontwerpster driedimensionaal denkt, in plaats van zoals ik gewend was, allemaal platte stukjes breien, en die dan aan elkaar zetten tot een beest. Patroon te vinden op www.zijmaakthet.web-log.nl.

zondag 6 september 2009

Oogst


Vandaag zouden we eigenlijk naar Pagedal gaan, voor een landelijke bijeenkomst, maar omdat hier een aantal zieken zijn, besloten we thuis te blijven. En dat was maar goed ook, want Danny kreeg vandaag koorts, en Elwin besloot aan de tweede ronde spugen te beginnen...
En ja, wat doe je dan op zo'n dag. Een beetje behangen, een uurtje slapen, wentelteefjes bakken, en de kinderen de tuin insturen om de appels van de boom te halen, en walnoten te rapen. We hebben twee walnotenbomen, die behoorlijk wat laten vallen. De kinderen verheugen zich echt op de walnotentaart die we ermee kunnen maken (met caramel), en daarom maken ze er (nog) geen probleem van als ze moeten rapen.

zaterdag 5 september 2009

Ongewenst eten

De ziekte (buikgriep) gaat hier langzaam van de een naar de ander. Vandaag was Jan aan de beurt. Met de anderen hadden we gegeten. Zegt Gido tegen Jan: "Je hebt geluk dat je ziek bent, wij moesten p e r s é allemaal één mossel eten".

De rest van de mosselen was dus voor mij...

vrijdag 4 september 2009

Een ziek mannetje en een blij mannetje


Gisteren begon Chris ineens te hoesten, zo'n rare blafhoest, en vannacht werd hij ook wakker met een rare, zware hoest. Daarbij voelde hij aardig warm aan, dus dan denk je gelijk aan de Mexicaanse dreiging. Gelukkig had hij alleen maar wat verhoging, en voelde hij zich af en toe ook helemaal niet ziek vandaag. Maar er waren ook momenten (of eigenlijk iets langer dan momenten) dat hij alleen maar bij papa of mama wilde zitten... Hopelijk knapt hij gauw weer op! Ook het buikgriepvirus waart hier door de omgeving, en dat heeft al twee van onze gezinsleden te pakken gekregen. Drie zieke mannetjes dus eigenlijk, hoewel het spugen maar één dag lijkt te duren.
Gido daarentegen is zielsgelukkig met de krantenwijk waarmee hij vandaag begonnen is. Het is een klein wijkje, ons dorp en een landelijk weggetje daaromheen en geen drukke autowegen. Vandaag deden we het nog samen, maar binnenkort kan hij het alleen. Natuurlijk staat de wijk niet op zijn naam, maar op die van Irene, die ook het geld moet doorsluizen. Zij heeft ook de verantwoordelijkheid dat hij het goed doet, maar het ziet er goed uit. Ooit had Jan een zelfde soort krantenwijk (regionaal blaadje), waarmee hij ging stoppen, maar omdat dat wel langs de drukkere weg was, mocht Gido dat gedeelte niet doen. Harry wel, maar die had er geen zin in. Dus moesten we het baantje toen opzeggen. Dat weet Gido nog al te goed, en hij is nu vast van plan om het baantje tot in lengte van jaren te houden! (Verdienste: 3,36 voor 146 krantjes).
En over het behangen (vervolg op het berichtje van gisteren): als ik er nog eens over nadenk, komt het ook doordat we pas na 21.00 uur met het behangen kunnen beginnen. Gisteren moesten we eerst ook nog wat oneffenheden weghalen op de muren, en het behang afmeten en snijden. Logisch dat je dan met het behangen zelf niet ver komt. En vandaag was het door de zieke kinderen al niet veel beter met de beschikbare tijd. Toch hebben we een paar banen geplakt, en begin ik er zowaar al een klein beetje plezier in te krijgen!

donderdag 3 september 2009

De dagen worden weer langer


Buiten niet, maar als je bij ons naar binnen zou kijken, zie je dat de dagen weer langer worden - de werkdagen dus.
Vandaag zijn de schilders weer geweest, en o.a. het plafond van de kamer voor Elwin en Danny is geschilderd: lichtblauw. Nu kunnen we eindelijk aan de gang om die kamer af te gaan maken. Niet dat we niets meer te doen hadden, maar ons werkgebied is groter geworden, en ik vind dat eigenlijk wel een prettig idee. Ook hebben we een begin gemaakt met het behangen van Harry's kamer - dat viel even flink tegen, behangen is mijn sterkste kant niet, en ook niet van André, maar het heeft best wat om dat toch samen zo goed mogelijk te doen. Het schiet alleen niet op, er zitten nu twee banen...

woensdag 2 september 2009

Fietsen


We doen volop mee aan de consumptiemaatschappij, lang niet met alles gelukkig, maar met sommige dingen is het gewoon het makkelijkst om iets nieuw te kopen. Fietsen bijvoorbeeld. Een fiets laten repareren gaat al snel behoorlijk in de papieren lopen, en zelf repareren eigenlijk ook, afhankelijk van wat er mis is. Wij kiezen er dan voor om een nieuwe fiets te kopen, maar wel een van een redelijke prijs. Met echt goede en dure fietsen hebben we dus geen ervaring, misschien dat het daardoor komt dat we denken dat degelijke fietsen niet meer gemaakt worden tegenwoordig?
Voor de prijs van één hele goede fiets kun je toch wel drie goedkope fietsen kopen, maar dan moet je het ook niet gek vinden dat je er niet zo heel lang mee doet. Gelukkig worden ze gerecycled (letterlijk dus), dus hoef ik misschien niet zo heel veel wroeging te hebben als ik het grof vuil weer laat komen.
In elk geval heeft Frank weer een mooie nieuwe fiets, nog in doos, die we van het weekend via internet bij een fietsenwinkel hebben besteld. Zijn oude fiets was al door Jan, Irene, Harry en Gido bereden, nadat onze twee voormalige buurkinderen hem hadden gebruikt, dus die heeft goed dienst gedaan. Nu is Frank toe aan een grotere en betere fiets, al wil hij zelf nog het liefst met z'n voeten plat op de grond kunnen staan als hij op het zadel zit. Een mooie taak voor André om hem te helpen het 'echte fietsen' onder de knie te krijgen. Op zich kan hij naar school fietsen, maar daar is voorlopig alles mee gezegd, je moet dus niet vragen hoe lang hij erover doet, en of hij over 'het bruggetje' durft te fietsen. Gelukkig krijgt hij al wat meer vertrouwen in het feit dat hij dingen kan leren, en dat het over een tijd(je) stukken beter en sneller gaat!

dinsdag 1 september 2009

Wat een ochtend

Nadat gisteren het lesrooster kon worden opgehaald, is de middelbare school vandaag weer met de lessen begonnen. Wel even wennen! Onze drie oudsten moeten op dinsdag alle drie het eerste uur (8.20) beginnen, dus Irene en Harry gaan ongeveer om 7 uur weg, Jan later, want die fietst harder. Om op tijd terug te zijn voor eventuele door-de-wekker-heen-slapers, had ik mijn eigen wekker voor de krantenwijk gezet op... 5.40 uur! En dat bleek nodig, want tegen kwart voor zeven moest ik Harry nog uit bed roepen. Het is altijd een hele opluchting als ze de deur uit zijn, en dat memoreerde ik even voor mezelf in de drukte van het op tijd wegkrijgen van de lagere-schoolkinderen: "Jan is weg, ..." Zegt Danny: "Nou, dan moeten we hem gaan zoeken!"

Trots was ik op Frank en Elwin, die uit zichzelf hadden onthouden dat ik een paar dagen geleden had gezegd dat degene die het laatst in de auto stapte, een prijs zou krijgen van mij. Het was namelijk elke keer weer geduw en getrek om als eerste in de auto te komen (van Frank), en een gehuil omdat het weer niet gelukt was (Elwin). Stonden ze bij de open autodeur, net als Buurman en Buurman: "Na u" - "Nee, na u!". Van mij verdienen ze allebei een prijs.

Gido fietst naar school, want dan kan hij in de lunchpauze thuis komen eten, en verdient hij het overblijfgeld. Omdat hij veel mee moest nemen: schooltas, zwemtas mét kleding, had ik gezegd dat ik die tassen wel mee zou nemen - en toen stonden ze dus nog in de gang toen ik weer thuiskwam... Vlug weer terug naar school: reed de zwembus nét weg! Achter de bus aan naar Lopik (8 km), want ja, het was mijn eigen schuld... Gelukkig was Gido meegekomen met de bus, en niet op school gebleven!

En toen was het tijd voor een kop koffie samen met de andere thuisblijvers: