dinsdag 1 september 2009

Wat een ochtend

Nadat gisteren het lesrooster kon worden opgehaald, is de middelbare school vandaag weer met de lessen begonnen. Wel even wennen! Onze drie oudsten moeten op dinsdag alle drie het eerste uur (8.20) beginnen, dus Irene en Harry gaan ongeveer om 7 uur weg, Jan later, want die fietst harder. Om op tijd terug te zijn voor eventuele door-de-wekker-heen-slapers, had ik mijn eigen wekker voor de krantenwijk gezet op... 5.40 uur! En dat bleek nodig, want tegen kwart voor zeven moest ik Harry nog uit bed roepen. Het is altijd een hele opluchting als ze de deur uit zijn, en dat memoreerde ik even voor mezelf in de drukte van het op tijd wegkrijgen van de lagere-schoolkinderen: "Jan is weg, ..." Zegt Danny: "Nou, dan moeten we hem gaan zoeken!"

Trots was ik op Frank en Elwin, die uit zichzelf hadden onthouden dat ik een paar dagen geleden had gezegd dat degene die het laatst in de auto stapte, een prijs zou krijgen van mij. Het was namelijk elke keer weer geduw en getrek om als eerste in de auto te komen (van Frank), en een gehuil omdat het weer niet gelukt was (Elwin). Stonden ze bij de open autodeur, net als Buurman en Buurman: "Na u" - "Nee, na u!". Van mij verdienen ze allebei een prijs.

Gido fietst naar school, want dan kan hij in de lunchpauze thuis komen eten, en verdient hij het overblijfgeld. Omdat hij veel mee moest nemen: schooltas, zwemtas mét kleding, had ik gezegd dat ik die tassen wel mee zou nemen - en toen stonden ze dus nog in de gang toen ik weer thuiskwam... Vlug weer terug naar school: reed de zwembus nét weg! Achter de bus aan naar Lopik (8 km), want ja, het was mijn eigen schuld... Gelukkig was Gido meegekomen met de bus, en niet op school gebleven!

En toen was het tijd voor een kop koffie samen met de andere thuisblijvers:




4 opmerkingen:

Wiek zei

Even wennen he, zo'n begin. En ik vind het soms al moeilijk om zelf op tijd de deur uit te gaan naar werk, en dan alles gedaan te hebben (wassen, aankleden, eten, brood smeren).
Vandaag werk ik thuis, met mijn werkcomputer, alleen ligt de lader daarvan nog op werk... Leve de memorystick en de eigen laptop!

Fijne dag nog en kom nog maar niet te gauw in het schoolse ritme, dan is de zomer namelijk echt voorbij!

groet Wiek

menrike zei

Matthew vergat ook zeer regelmatig zijn sporttas.Zelfs als ik hem bij de deur klaar gezet had en het zelfs nog meerdere keren tegen hem had gezegd. Werd ik weer gebeld door de juf of ik de tas kon komen brengen. Dat heb ik een paar keer gedaan, maar toen op een dag zei ik tegen de juf dat het de laatste keer was. Ik zou de tas niet meer komen brengen. Als hij hem vergat, dan mocht hij niet meedoen met sporten. Dat idee alleen al zorgde ervoor dat hij zijn tas niet meer vergeten is...

Anoniem zei

Hoi, even een reactie, ik heb 5 kinderen van 5,10,10,13 en 16 jaar en voel me vaak moe, maar hoe is het in vredesnaam mogelijk dat jij zo veel kan en nog zwanger bent ook???? Ben je mischien makkelijk in je huishouden of ben je lich. zo sterk of geestelijk? Ik ben jaloers op je.Gr. mij.

Karien zei

@Menrike, als de jongens zelf hun spullen vergeten, breng ik het echt niet na. Maar deze keer had ik het zelf gezegd: leg je spullen maar in de gang, dan neem ik ze met de auto mee... en toen nam ik ook de consequentie...

@Anoniem, dat zoveel kunnen valt reuze mee hoor, ik neem regelmatig een paar uur vrij om bij te dutten 's middags, en je moet hier niet komen kijken hoe het huishouden erbij ligt... Mijn prioriteiten liggen bij het gezin en ook zorg ik dat ik er meestal op tijd in lig, ook al is dat vaak heel moeilijk. TV kijken is er niet bij. Ik merk dat ik minder moe ben als ik me aan mijn grenzen houd, die ik nog steeds aan het verkennen ben. En last but not least, ik denk dat ik enorm veel kracht put uit mijn geloof, uit het feit dat ik me nergens bezorgd over hoef te maken, dat ik heel veel los mag laten, want dat zijn vaak dingen die energie vreten!