zaterdag 31 oktober 2009

Oei


Vandaag wilde André de eerste kast(en) in elkaar gaan zetten op onze slaapkamer. De schuifdeuren waren al geleverd, de meubelpanelen voor de kasten waren op maat gezaagd en opgehaald. Maar... toen hij er vanmorgen echt tegenaan wilde gaan, bleek de vloer van onze slaapkamer een bolling te hebben. En daar kun je geen vijf schuifdeuren op zetten, dan zouden ze steeds vanzelf van hun plek gaan. Dus in plaats van opbouwen, maar weer wat afbreken: het laminaat er weer gedeeltelijk uit, de houten vloer er ook voor een stukje uit... Als je Achterberg heet, moet het grondig en goed. Tijdens dit alles lag ik op bed voor mijn verplichte middagrust, en - inderdaad - ik viel bij al dat lawaai gewoon in slaap!
We hadden ook kunnen wachten tot maandag, en dan de aannemer erover bellen. Dan zouden we kunnen wachten tot hij mensen kan sturen om het op te lossen, want goed beschouwd is het zijn verantwoordelijkheid dat de vloer waterpas wordt opgeleverd. Gelukkig zijn wij zo niet, gelukkig voor hem, en ook voor onszelf, want nu duurt het dan wel wat langer dan gehoopt, maar hebben we het toch in eigen hand. Wordt vervolgd... (de kasten moeten het liefst wel klaar zijn voor de bevalling!)

vrijdag 30 oktober 2009

Overal wasmanden


Op elke verdieping, behalve de zolder, kun je tegenwoordig bij ons de vuile was kwijt. Op de begane grond hebben we ook vaak iets in de was te doen. Vroeger lag dat dan in een doedeltje bij de trap, maar nu staat er een heuse wasmand (1 euro omdat er geen deksel bij zat) achter de vaatwasser in de keuken. Reuze handig, en lekker opgeruimd. Op de tweede verdieping staat er net zo één, in een hoekje van de overloop, net even het zetje dat sommigen nodig hebben om de was niet in hun eigen kamer te laten liggen...
Voor wie het leuk vindt: op de foto kun je goed zien welk laminaat er op de tweede overloop ligt; alsof-tegels. Daaronder ligt een nieuw soort geluiddempende ondervloer. Aan de andere kant van het hekje, aan de overkant van het trapgat, kun je trouwens ook nog zien dat daar nog geen laminaat ligt...

donderdag 29 oktober 2009

IJzige verjaardagswens


En weer is er een jarig. Harry is 13 geworden vandaag. Dus eten we spaghetti. En daarna ijstaart, een van de favorieten van onze kinderen. Makkelijk om zelf te maken: een halve liter stijfgeslagen slagroom, gemengd met wat je lekker vindt, bijvoorbeeld stukjes biscuit (of bokkenpootjes, of lange vingers), chocoladevlokken, (advocaat is ook heel erg lekker...), in een flinke vorm en invriezen. Gido heeft gisteren met smarties de 13 bovenop gemaakt.
Welke moeder denkt er op de verjaardag van haar kind niet terug aan de bevalling? En omdat dit het eerste jaar is dat ik blog, zal ik ook wat over de bevalling van Harry vertellen. Jan was toen vier en Irene 15 maanden, en toen de bevalling langzaamaan begon, precies op de uitgerekende datum, was het nog 28 oktober, en mijn moeder was jarig. We zijn toch maar even gaan feliciteren 's avonds, en gelijk weer terug, kinderen in bed, en toen kon het echte werk beginnen. 's Nachts werd Harry geboren. Ik zal nooit het gezichtje van Irene vergeten, die 's morgens door André uit bed gehaald werd en zoals altijd nog even bij hem op zijn buik mocht liggen, en toen inééns ontdekte dat er ook iets bij mij op mijn buik lag... "Wat ligt dáár nou???!!"
Inmiddels heeft Harry z'n eigen plek in het gezin, zit in de tweede brugklas, fietst daarvoor elke dag zo'n 30 km, houdt van een spelletje doen, en van aandacht krijgen, maar absoluut niet van lezen. En heeft vandaag duidelijk genoten van alles wat er rondom zijn verjaardag toch nog op zo'n doordeweekse dag is gebeurd: felicitaties, bezoek, nog meer bezoek, geld, geld en nog eens geld gekegen (dat wilde hij graag), een spel gekregen en het gelijk gespeeld, nagepraat, plannen gemaakt voor het weekend dat hij hier alleen thuis is met grote broer en waarschijnlijk ook een kleine broer, en waarschijnlijk ook een toffe logé, kortom gelukkig een dag om tevreden op terug te kijken!

woensdag 28 oktober 2009

Op tijd af

Wat is "op tijd" en wat is eigenlijk "af"? In de achttien jaar dat wij getrouwd zijn, is er nog nooit iets af geweest geloof ik. Het vorige huis hebben wij verlaten zonder dat er ooit plinten zijn gekomen, en toch waren we daar gelukkig. We wonen hier alweer bijna tien jaar en nu zijn er dan toch wel heel wat dingen veranderd, maar af... nee, ik geloof niet dat we dat ooit zullen kunnen zeggen. Daarvoor zijn er gewoon veel te veel andere prioriteiten. De kinderen bijvoorbeeld, en is dat nou niet heel legitiem? Stel je voor dat ze later terugkijken op hun kindertijd, en zich alleen maar kunnen herinneren dat hun vader en moeder geen tijd voor hen hadden. Ooit las ik een gedicht dat ik overgeschreven heb, en waaraan ik af en toe terugdenk. Het geeft precies weer wat ik voel: niet mijn eigen ideeën over wat er wanneer af moet zijn, en vooral voor welke datum, zijn belangrijk, maar dat ik datgene doe wat God op mijn pad brengt, elke dag weer. Hieronder een paar stukjes uit het gedicht (het is een beetje te lang om helemaal te plaatsen).

Heer, ik heb geen tijd
...
Zo, Heer, rennen de mensen achter de tijd aan.
Zij trekken hollend over de aarde, gehaast,
elkaar verdringend, overladen,
verdwaasd, overwerkt,
en zij komen er nooit, zij hebben tijdgebrek,
hun tijdgebrek is zelfs zeer groot.
Heer, Gij moet U in Uw berekeningen vergist hebben.
Er is ergens een vergissing over de hele linie;
de uren zijn te kort,
de dagen zijn te kort,
de levens zijn te kort.
Gij, Heer, die buiten de tijd staat,
Gij glimlacht wanneer Gij ons met de tijd ziet worstelen.
Gij weet wat Gij doet.
Gij vergist U niet wanneer Gij de tijd onder de mensen uitdeelt.
Gij geeft aan een ieder de tijd om te doen
wat Gij wilt dat hij doen zal.
Maar men moet geen tijd verliezen,
geen tijd verspillen,
geen tijd doden,
want de tijd is een geschenk dat Gij ons geeft,
maar het is een vergankelijk geschenk,
een geschenk dat men niet bewaren kan.
Heer, ik heb de tijd,
ik heb alle tijd aan mezelf,
al de tijd die Gij mij geeft,
de jaren van mijn leven,
de dagen van mijn jaren,
de uren van mijn dagen,
alle zijn ze van mij.
Het is mijn plicht ze rustig en kalm te vullen,
maar ze dan ook helemaal, tot aan de rand toe, te vullen,
opdat Gij van hun smakeloos water een edele wijn make,
zoals Gij indertijd deed op de bruiloft
van Kana voor de feestvierende mensen.
Ik vraag U deze avond niet, Heer,
de tijd om eerst nog dit en dan nog dat te doen.
Ik vraag U de genade om in de tijd die Gij mij geeft,
bewust te doen wat Gij wilt dat ik doen zal.
Michel Qoist

dinsdag 27 oktober 2009

Lekker luchtje...


Vandaag hangt er een lijmluchtje in huis. De hele morgen hadden we bezoek van twee heren in overall, die de twee trappen en de overloop hebben voorzien van het door ons uitgezochte tapijt. Dat is direct een heel ander gezicht! Stijlvol en heel erg netjes. Weer een stap verder dus.
Tijdens het 10-minutenrondje opruimen vandaag is mijn naald weer teruggevonden - hoera!

maandag 26 oktober 2009

Voorbereidingen



Half november hopen André en ik samen nog een weekend weg te gaan. Niet alleen met z'n tweeën, want we gaan met een ander echtpaar, maar wel zonder kinderen, en dat voor het eerst in ons achttien jaar oude huwelijk! We gaan naar de echtparenconferentie van onze gemeente, in Noorwegen, en we gaan met de auto omdat ik niet meer mag vliegen...

Een heel georganiseer om het thuis ook allemaal goed te laten verlopen, want de schoolgaande kinderen moeten natuurlijk gewoon naar school. De twee kleintjes moeten ergens ondergebracht, de drie lagere-schooljongens bij schoolvriendjes, en voor de drie oudsten regelt het zich wat makkelijker. Heel leuk is het om alvast de voorbereidingen te treffen voor deze logeerpartijen. Ik had nog heel wat mooie fleece liggen, die nu goed van pas komt: voor de logeeradressen maak ik een plaid van fleece, met een festonrand eromheen. Die pak ik dan leuk in met plasticfolie, met nog wat leuke dingetjes erbij. Nu ik de foto van de plaid maak, zie ik alleen wel dat de nieuwe stopnaald die ik via internet had aangeschaft, inmiddels verdwenen is - moet je ook maar je handwerk niet laten slingeren...

zondag 25 oktober 2009

Raadsel

Eerst een leuke uitspraak van Frank: de vloerbedekking wordt van de trap gehaald omdat dinsdag de nieuwe zal worden gelegd. Een andere kleur, namelijk donkergrijs. "Ik vind niet dat het erbij past, maar ik dénk dat we er wel aan kunnen wennen".


En dan een raadseltje: wat zie je hier?

zaterdag 24 oktober 2009

Tip voor chaoten


Vandaag heb ik gezinsbreed een van de tips van De Huishoudcoach ingevoerd: het 10-minutenrondje. Na het avondeten hebben we de kookwekker ingesteld op 10 minuten, en elk gezinslid heeft die tien minuten lang rondslingerende spulletjes opgeruimd. Nou, die houden we erin! Voor iedereen zichtbaar resultaat, overzichtelijk want tien minuten, en iedereen voelt zelf ook wel aan dat tien minuten meehelpen helemaal niet te veel gevraagd is. De keerzijde van ontspannen huishouden is gewoon dat het gemakkelijk een troep blijft, en je kunt dat nog zo onbelangrijk vinden, op een gegeven moment gaat het tegen je werken: de kinderen willen niet meer meehelpen, en in tijden van vermoeidheid ga je steeds verder achterlopen. André dringt er al tijden op aan dat ik een hulp in de huishouding neem, maar daar zitten ook meer kanten aan, áls je al iemand vindt. Daarom ben ik nu bezig om in kaart te brengen wat de oudste kinderen hier ook kunnen doen, op basis van hoe lang ik er zelf mee bezig ben. Bijvoorbeeld: een kwartier om de keukenvloer te zuigen en daarna te dweilen, twintig minuten voor de nieuwe badkamer, een kwartier voor het zuigen van de trappen en de overlopen, etc. Daar hangen we dan een uurloon aan (ik weet nog niet precies welk), en dan moeten we toch aan de gehate schema's... Om de dag de keukenvloer, elke dag de wc beneden, elke week de badkamer, etc. etc. etc. etc. etc. Vandaag dus begonnen met het rondje van tien minuten opruimen - onbezoldigd - en met het lijstje dat ik voor mezelf gemaakt had om elke dag te doen, en waaraan ik mij ondanks andere verplichtingen en vermoeidheid toch heb gehouden, geeft dat toch een fantastisch gevoel. Misschien gaat het huishouden hier ooit nog eens op rolletjes!
Het boek is trouwens een aanrader voor chaoten; op internet kun je waarschijnlijk voldoende inhoudelijke informatie daarover vinden.

vrijdag 23 oktober 2009

Elwin leest


Elwin zit in groep 3. Hij is best ambitieus, maar het lezen gaat niet altijd even soepel:
"Er... waren.... eens..." (Danny: "twee beren") .... Elwin, onverstoorbaar: "twee.... beren." (Danny, snel: Grote beer en kleine beer). Elwin, heel wat langzamer: "Grotte.. eh grote .... beer.... en ..... kleine.... beer".
Op dit punt had ik het niet meer van het lachen. Komt Danny naar mij toe: "is niet grappig". "O, dan zal ik wel huilen". "Nee, ook niet. Het is gewoon goed". Op het moment dat ik dit typ, is Elwin nog steeds bezig met hardop lezen, en is hij inmiddels aardig op gang gekomen.
Tja, het is best handig als je wordt voorgelezen zoals Danny, zodat je je lievelingsboeken uit je hoofd kent, maar de wil om zelf dingen te kunnen lezen, zoals Elwin die heeft, valt zeker in de categorie prijzenswaardig!

donderdag 22 oktober 2009

Alweer online...

Zeg eens eerlijk (als je het tenminste gevolgd hebt): wie geloofde het dat onze internetproblemen over waren met het losmaken van het kabeltje? Ik wel dus. Maar ik geloof nog diezelfde avond lag het allemaal weer plat. André heeft KPN gebeld, van wie het modem is, en die konden inderdaad meten dat het modem zelf niet goed werkte. En weer moesten we dus wachten op de oplossing, in dit geval totdat het nieuwe modem door de post zou worden bezorgd, en dat duurde twee dagen. (Het probleem bij ons is dat we zo afgelegen wonen, en moeten roeien met de riemen die we hebben. Mede daarom gebruiken we een ISDN-modem, maar dat is tegenwoordig niet meer zo gebruikelijk, dus lastig verkrijgbaar.) Gelukkig waren we toen weer online, maar niet tot volle tevredenheid, want het lukte niet om het netwerk te beschermen, met andere woorden onze gegevens, en erger nog, die van anderen die op onze computers staan, konden op straat komen te liggen. En met dat André dit probleem met de KPN-mensen aan het bespreken was, lag alles er weer uit zonder dat iemand kon vertellen waar dat nu weer aan lag... En dat was gisteren. Een vlugge tocht naar de stad (KPN had gezegd: bij Mediamarkt hebben ze in elk geval een ISDN-modem in het assortiment) haalde toch niets uit, behalve dan een hoop tijdverlies. Vanmorgen toog André er opnieuw op uit, deze keer naar een computerwinkel dichterbij, en sinds daarnet werkt alles weer naar behoren - hopen we!

dinsdag 20 oktober 2009

Film kijken is leuker dan naar bed gaan


Chris slaapt 's middags vaak lekker lang, en daarom mag hij 's avonds later naar bed dan een aantal grote broers. Dus wil het af en toe voorkomen dat hij gezellig tussen zijn twee oudste broers op de bank een film zit te kijken als ik hem wil komen halen om naar bed te gaan. En wat zegt hij dan doodleuk als ik hem zeg dat hij naar boven mag? "Nee". En wat doet z'n moeder dan? Eerst de camera erbij halen...
Gisteravond, op Gido's verjaardag, was het ook zo genieten van de jongens. Irene was er met een aantal oude schoolvriendinnen op uit (ze heeft in de bioscoop de film "De storm" gezien), dus zaten er zeven jongens op een rijtje 's avonds een lachfilm te kijken die Gido van Jan voor z'n verjaardag had gekregen. Het was zo ontzettend gezellig, dat het alweer laat werd voordat de eersten naar bed gingen. Maar gelukkig kan dat in de vakantie.

maandag 19 oktober 2009

Gido is tien!


Heerlijk, jarig zijn in de vakantie! Ineens 's morgens wél vroeg wakker zijn, "je mooiste kleren" aantrekken (een polo over een trui heen), samen met je moeder een appeltaart bakken, wachten totdat iedereen bij elkaar is (oudste broer komt pas uit bed op het moment dat papa van zijn bespreking terug is), en dan de cadeautjes krijgen die je zo graag wilde: Playmobil safari, en als bonus een leuke DVD van je broer die zelf voor een cadeautje moet zorgen. De hele dag ben je dan verder wel onder de pannen met die cadeaus. Aan het eind van de middag de appeltaart opeten, een uurtje later zelfgebakken patat en een zelfgekozen ijsstam toe.
Gido was onze grootste baby, bijna negen pond. Op een of andere manier klikte het niet zo met de verloskundige, en vertikte ik het om te persen. Ik weet niet hoe vaak het gebeurt, maar bij ons gebeurde het: de aanstaande vader werd gevraagd om hard op de buik van de moeder te duwen, en zo kwam Gido ter wereld. Deze keer heeft André dus het perswerk verricht! Na de bevalling had Gido zo'n gestuwd hoofdje, dat zijn oogjes dicht zaten, en hij de eerste 24 uur geen levenslicht kon aanschouwen. Als compensatie wilde hij graag de hele tijd drinken - bij mij. Na een dag was het vocht weggetrokken en kon hij ons ook bekijken.
Nu is het nog steeds een heerlijk joch. Ongecompliceerd (meestal), lekker buiten spelen, veel vriendjes, één hartsvriend, een groot pluspunt: hij houdt van flink opruimen, is een doorzetter, gaat graag mee boodschappen doen. Zo wil je er wel tien!

zondag 18 oktober 2009

Moeders en leeftijden

Tegenwoordig kan ik me mijn eigen moeder herinneren van toen zij zo oud was als ik nu. Dat is best een aparte gewaarwording; mijn eigen kinderen zullen dat ooit ook zo hebben...

Misschien is het interessant om iets meer over mijn moeder te vertellen. In haar leven heb ik gezien dat het de moeite waard is om je eigen leven/gezondheid in de handen van God te leggen wat het krijgen van kinderen betreft. Zij kreeg diabetes toen zij zwanger was van mijn één jaar jongere broer, op dat moment de vijfde in het gezin. Het is alom bekend dat diabetespatiënten steeds zwaardere kinderen krijgen, en volgens de medici van die tijd (dat is natuurlijk toch alweer bijna 40 jaar geleden inmiddels) was het niet verantwoord om nog meer kinderen te krijgen. Maar mijn moeder (mijn ouders uiteraard allebei) dacht daar anders over. Zij had besloten om alle kinderen te willen hebben die God haar wilde geven, en werd weer een poosje na de geboorte van mijn broer weer zwanger. En twee jaar later weer. De internist bij wie zij onder behandeling was, was het daar absoluut niet mee eens, en maakte zich steeds kwader. Tot mijn moeder hem een brief schreef en daarin uitlegde hoe zij haar leven in de hand van God had gelegd, plus de zorg voor haar gezin, en dat zij erop vertrouwde dat God overal voor zou zorgen. En dat deed Hij. Na inderdaad twee heel zware baby's gekregen te hebben (ik zou moeten navragen hoeveel zij wogen, maar ik geloof 11 pond), was de volgende baby tot ieders grote verrassing minder zwaar. En toen daarna een meisje volgde dat nog weer kleiner was, hebben mijn ouders haar de tweede naam "Paula" gegeven, dat "klein" betekent. Daarna volgde er nog een meisje. De mening van de internist was inmiddels omgedraaid als een blad aan een boom, hij begon (zelfs) respect te tonen...

Denk niet dat het leven thuis altijd vol van rozegeur en maneschijn was. Het grote gezin en de niet zo heel sterke gezondheid van mijn moeder brachten best wat zorgen met zich mee. Maar een van mijn mooiste herinneringen is van een ochtend voordat ik naar school zou, en ik was denk ik een jaar of 8, dat mijn moeder mij vertelde dat zij zo verschrikkelijk blij ergens mee was, maar dat ik het nog niet mocht weten. Direct zei ik: u krijgt een baby!, maar ze wilde verder niets loslaten. Later bleek inderdaad dat zij zwanger was, maar die zwangerschap is uitgelopen op een miskraam, maar wat mij bijgebleven is, is de onvoorstelbare blijdschap die ervan afstraalde toen zij het net wist (en dat ze het niet eens voor zich kon houden tegenover mij).

Toen ik met André trouwde, was dit een van de voorbeelden naar aanleiding waarvan wij ons leven ook op dit punt in Gods handen hebben gelegd. En we ervaren steeds weer dat God voor ons zorgt. Wat voorop staat, is ons vaste geloof hierin, en ik heb de indruk dat het zo werkt: eerst is er een overgave aan Hem, en daarna zorgt Hij ervoor dat het ons aan niets ontbreekt. Wat weer een extra bemoediging en bevestiging is voor alles wat nog zal gaan komen, en niet in de laatste plaats voor onze kinderen!

zaterdag 17 oktober 2009

Plezier voor vier


De infraroodcabine heeft moeiteloos een plek veroverd in ons drukke gezinsleven - en dat binnen één week. Grappig genoeg zijn het vooral de jongere jongens die er graag in willen, met Chris met stip op nummer één. Gisterenavond mochten ze er weer in - zoals je ziet passen er met dit formaat mannen wel vier personen tegelijk in de cabine - en Chris zat er bijna een half uur in, daarna moest hij echt naar bed. Hij was zo kwaad dat hij eruit moest, dat hij weigerde zijn tanden goed te laten poetsen, en daarna water te drinken... Al met al een heel ritueel: allemaal een half uurtje zweten, daarna even onder de douche, toch een hele heisa. Maar we hebben het er graag voor over, want de voordelen lijken steeds duidelijker te worden, vooral voor André en mij (goed voor de rug, goed voor de nachtrust en tegen de nachtelijke spierkrampen).
In en om ons huis is nog steeds erg veel te doen. Vandaag kwam een lief echtpaar uit Helmond ons een dagje helpen, en kon een aantal klusjes van de inderhaast opgestelde lijst worden geschrapt. Dat voelt altijd goed! Zo staat nu een groot gedeelte van de in de schuur opgeslagen spullen hoog en droog op zolder, om later te worden uitgezocht (in de schuur wordt het nu zo langzamerhand wel erg vochtig). De winterjassen hangen weer aan de kapstok, het zwembad is eindelijk schoongespoten en kan morgen hopelijk de schuur in, er zijn twee lekke banden geplakt (onze gast vond het leuk om dat te doen!!), en het glasweefselbehang van de overloop op de tweede verdieping is nu af. He he. Heel hartelijk bedankt R en E!!!

donderdag 15 oktober 2009

Een andere kijk op de zaak


Danny wil de zaak tegenwoordig van een heel andere kant bekijken... Regelmatig vinden we hem zo op de bank, als hij een filmpje mag kijken.
En ja, het lijkt erop dat de internetproblemen een heel stuk verholpen zijn! We blijken wel erg ver van het dichtstbijzijnde "kastje" te zitten (6 km), maar een van de mogelijke oplossingen was om het kabeltje waardoor alles ons huis binnenkomt, te bevrijden van de klemmetjes waar het mee vast zat, zodat het signaal wat meer 'lucht' zou krijgen. Hoe gek het ook klinkt, het is wel aannemelijk, want de problemen zijn ontstaan sinds er in de meterkast van alles is veranderd, en er nog meer druk op het kabeltje ontstond. Dus hopen we nu heel hard dat het is verholpen, want internet, inclusief e-mailen, is een eerste levensbehoefte geworden!

woensdag 14 oktober 2009

Bericht aan trouwe lezers

Tot mijn verbazing heb ik gezien dat het aantal keer dat op de door mij gevulde internetbladzijden gekeken wordt, sterk gestegen is de laatste week - waarschijnlijk komt dat door de onderlinge verwijzingen die met het uitdelen van de prijs te maken hadden, maar ik voel mij in elk geval zeer vereerd!

Nu hebben wij nog steeds een groot probleem met internet, en daarom zal ik een poosje - hopelijk niet al te lang, maar dat kan nog niemand met zekerheid zeggen - geen berichten kunnen plaatsen, of ik moet me in te veel bochten wringen. Even geduld dus. Als het weer wat gemakkelijker kan hier, dan laat ik het vast en zeker merken!

maandag 12 oktober 2009

Dessinroller


Bij Flexa hadden ze toch echt gedacht dat 'ie zo'n 20 euro waard zou zijn, maar als je 'm tegenwoordig wilt kopen, hoef je maar 5 euro te betalen. Bij de Gamma raakten ze hem kennelijk aan de straatstenen nog niet kwijt, want ik kreeg hem zomaar gratis bij mijn doosje behanglijm: een dessinroller van Flexa, waar je met een beetje verf een lange baan met steeds hetzelfde plaatje kunt versieren: op behang, op een papieren tafelkleed of op cadeaupapier. Ook niets voor ons eigenlijk, tenminste niet deze variant van een soort Tirools roodkapje met een of ander dier, een paar sparretjes en een huisje. Is er iemand van jullie die hem wel heel graag zou willen hebben?

zondag 11 oktober 2009

Twee keer feest


Het in elkaar zetten van de infrarood-cabine was gelukkig niet moeilijk. De meeste tijd ging nog zitten in het aansluiten van alle electronica, maar vrijdagavond stond hij op z'n plek alsof het ervoor bestemd was: netjes onder het verlaagde plafond van de dakkapel, en met voldoende loopruimte nog over op de overloop dankzij het afzagen van de vensterbank. En zaterdagavond heb ik hem, samen met Gido, voor het eerst gebruikt. Een beetje voorzichtig nog vanwege de onwennigheid en de zwangerschap, dus niet een al te hoge temperatuur, maar het was heerlijk - en dat voor iemand die nog nooit in een sauna was geweest of daar ook maar de minste behoefte aan heeft gevoeld! Nu dus wel: na dat halve uur voelde ik mij als herboren, rozig en ontspannen en ik heb voor het eerst sinds tijden weer goed geslapen.
Het heerlijke en ontspannen gevoel kan ook (mede) zijn veroorzaakt door het feest dat we eerder die dag hadden meegevolgd per satelliet - een halfjaarlijks zendingsfeest van de gemeente, dat ik denk wel het fijnste feest van dat soort is geweest dat we ooit hebben meegemaakt. Het ging o.a. over het gezin - liefde voor de kinderen. Er was een filmpje van "Jip en Janneke", waarbij Jips ouders één kind wel genoeg vonden omdat ze "al genoeg te doen hadden", en bij Janneke thuis hadden ze een groot gezin, maar haar ouders hadden altijd tijd voor hen. Die kon ik in mijn zak steken... We werden aangespoord om onze kinderen met hun verhalen heel belangrijk te vinden.
Heel belangrijk vond ik ook de manier waarop wij over anderen - met hun fouten - praten. Als je van iemand anders een foutje ziet, kun je jezelf stukken beter voelen, en er ook zo over praten. Maar het is veel nuchterder om te beseffen dat wijzelf ook fouten maken. Dit besef aan de (oudere) kinderen bijbrengen is een van de belangrijkste taken van de opvoeding, geloof ik.
Wat niet zo'n feest is hier, is onze toegang tot internet... Minstens twee keer per dag vliegt het eruit, en behalve dat er dan geen spelletjes gespeeld kunnen worden, kan er ook niet gemaild, geblogd en gewerkt worden. En het is dan maar weer afwachten wanneer er weer tijd is van de heer des huizes om een en ander weer in orde te brengen. Natuurlijk gaat dat weer helemaal goed komen, maar ik kan niet beloven dat er even regelmatig iets geplaatst zal kunnen worden, en ook niet dat ik de eerstkomende tijd veel bij anderen kan lezen...

vrijdag 9 oktober 2009

Een kaboutertje


Deze dagen loopt er een kaboutertje door ons huis. Op de meest onverwachte momenten duikt hij op met een paar guitige oogjes onder zijn rode muts. En waar hij komt, brengt hij vrolijkheid en vertedering.
Geniet er maar van, kaboutertje! Het zal niet lang meer duren of er komt een nieuw kaboutertje die jou van deze troon zal willen stoten...

donderdag 8 oktober 2009

Harry neemt het stokje over


Het grote voordeel van de wekker zetten op 5.40 uur is dat je het heerlijk vindt als je weer eens om 6.15 uur mag opstaan. Minstens twee keer per week gaat Harry namelijk mijn stukje krantenwijk van mij overnemen, en dat kan hij tegelijk met Jan doen, die meestal de andere helft doet. Voor Harry een uitkomst, want het wilde eigenlijk niet zo met zijn andere karweitjes-voor-geld (wc's schoonmaken en stofzuigen), en dat was ook wel te begrijpen. Bij ons in de gemeente kom je bij "de jeugd" vanaf het moment dat je naar de middelbare school gaat, en onze jeugd heeft nu sinds bijna een jaar een spaarplan gelanceerd waaraan in principe iedereen meedoet, verdienenden meer dan de scholieren. Van het gespaarde geld gaan ze bijvoorbeeld op skireis, ze betalen er hun eten en drinken mee, ze nodigen als jeugd eens een jeugd uit een andere plaats uit, en ze geven bijvoorbeeld alle kinderen die in groep drie zitten, met kerst een bijbel. Best eerlijk om ze een besef bij te brengen dat alles ook geld kost, en dat je je bijdrage daaraan ook kunt leveren. Tot nu toe boden wij de gelegenheid om bijvoorbeeld met schoonmaken in huis wat geld te verdienen, maar omdat dat niet liep, en Harry meestal toch erg vroeg z'n bed uitkomt, mag hij de helft van de krantenwijk doen, voorlopig nog met mij in zijn kielzog. Heel gezellig, zo samen in het pikkedonker door ons kleine dorpje fietsen, en hier en daar een krant door de brievenbus gooien. Intussen fietst Jan met "de krantenfiets" (met een grote mand op het rek voor) de andere helft, buiten de bebouwde kom een iets groter rondje. We hebben deze wijk al ruim vijf jaar, echt een uitkomst voor wie op dat moment wat extra geld nodig heeft - behalve voor Irene, want die ziet het toch echt niet zitten om dat er 's morgens in alle vroegte ook nog bij te hebben. Voor haar heeft André een schoonmaakbaantje in zijn nieuwe kantoor gecreëerd - ook een oplossing.

woensdag 7 oktober 2009

Afgeleverd


Eerder dan gepland bestelden wij de infrarood-cabine die op ons verlanglijstje stond, vanwege een 20%-kortingactie die we niet wilden laten lopen. Er zou nog gebeld worden voor een afleverafspraak. Dat gebeurde dus vanmorgen. "Over een half uur kom ik een sauna afleveren". "Ja, maar er zou toch eerst gebeld worden?" "Dat doe ik nu toch?" En een half uur later stond hij inderdaad op de stoep. Met een groot pallet met drie enorme dozen. Met een blik op mijn buik zei hij: ik ga ze echt niet binnen zetten, hoor, ik heb me al een breuk gesjouwd. Tja, wat nu? André was niet thuis, en er werd behoorlijk wat regen voorspeld. Er zat niets anders op, en even later stond de afgeladen pallet in onze voortuin, met drie loeizware dozen erop. Met vereende krachten hebben Chrisje en ik de dozen naar binnen gesleept, waarbij ik me begon af te vragen of de vloer van de tweede verdieping het gewicht wel zou kunnen dragen, en nu staan ze gedrieën in de studeerkamer. Te wachten tot de overloop boven ze kan ontvangen.
Hiervoor moesten we even aanpoten om de overloop zover te krijgen. We hadden nog glasweefselbehang van het kantoor, dat kon mooi op de muur; moet alleen nog een verfje hebben. En van de week zijn André en ik er na schooltijd met de drie jongsten op uit getrokken om ook iets op de vloer te hebben. Vloerbedekking op de twee trappen en de eerste overloop, en laminaat op de tweede overloop, omdat te verwachten is dat er regelmatig met water geknoeid zal gaan worden (jongetjes die in bad zitten en er opeens achter komen dat ze moeten plassen bijvoorbeeld). Na een uitputtingsslag van twee uur bij de vloerbedekkingswinkel kan ik twee tips geven: 1) neem nooit de drie jongsten mee als je vloerbedekking wilt gaan uitzoeken; 2) houd in je begroting een flinke post open voor het bekleden van trap en overloop; als je dat als sluitpost ziet (de slaapkamers doen we allemaal mooi, en o ja, er moet ook nog een overloopje), dan ga je je een hoedje schrikken van de factuur!

dinsdag 6 oktober 2009

Wat een dommerd



Vandaag werden de wekelijkse boodschappen weer bezorgd. Er was ook een krat bij met broden. Danny werpt een blik in de kast en zegt: Wat een dommerd. Als ik vraag wie er dan zo dom is, zegt hij: Albert Heijn. Waarom dan? "We hádden nog brood!"

NB: je begrijpt dat alle bezorgers, in alle kleuren en maten, volgens Danny Albert Heijn heten.

maandag 5 oktober 2009

Test test


Nu het buiten eindelijk wat kouder is geworden, konden we mooi de open haard testen. De bovenste helft van de oude schoorsteen is met de verbouwing vervangen door een nieuwerwetse koker van staal, en die moesten we natuurlijk wel even uitproberen! Gelukkig ging alles goed, en hebben we al twee avonden bij een gezellig haardvuur gezeten.
Wat we ook hebben getest, is het verwarmingssysteem. Daar ging het wat minder goed mee: op de babykamer en op de nieuwe badkamer blijven de radiatoren koud... Maar weer bellen met het installatiebedrijf, en heel hard hopen dat ze het zonder breekwerk kunnen fixen!

zondag 4 oktober 2009

Zomaar een prijs gewonnen!


Van Yukiko kreeg ik vandaag deze prijs voor mijn weblog. Nooit verwacht dat iemand onze wederwaardigheden zo'n onderscheiding zou geven... Bij het aanvaarden ervan hoort de "verplichting" om de award aan twee andere bloggers door te geven. Een moeilijke opgave, want de weblogs die ik van anderen bijhoud om te lezen, zijn stuk voor stuk de moeite waard... Laat ik de ene geven aan een dierbare vriendin van mij, die ik twintig jaar geleden in Engeland heb leren kennen, en die nu met haar gezin in Noorwegen woont. Zij houdt, eigenlijk voor haar Engelse familie, een weblog bij waarin ze zó positief en leuk over haar belevenissen schrijft, dat zij mij het eerst in gedachten komt. Wel is haar weblog beveiligd met een wachtwoord, en ik denk jammergenoeg voor de Nederlandse lezers niet dat ze nou zozeer zit te springen om allemaal voor haar onbekende meelezers, maar is dat voor iemand een probleem?
De tweede award wil ik geven aan Margreet. Zij schrijft met veel vrijmoedigheid over haar geloof in God, over haar interessante beroep, en met veel enthousiasme en liefde over haar zoontje Joram. Daarbij laat ze ons meekijken bij het woonklaar maken van hun nieuwe huis. Ik vind dat ze een award verdient, en nu ik er nog één heb door te geven, krijgt ze die van mij.

zaterdag 3 oktober 2009

Ot en Sien


De laatste tijd krijgen we hier nogal wat goede ouderwetse inspiratie. Voor Elwin en Frank lees ik voor uit het boek van Ot en Sien - een van de weinige oude boeken waar ze niet bij weglopen. Deze week kwamen we het verhaaltje over Ot tegen die leert kurkje breien. Toevallig kwam ik ons punnikklosje tegen bij het opruimen, en na een korte uitleg ging Elwin aan de gang. Hij beet zich er echt in vast, en heeft de hele tijd zitten punniken, met als resultaat best een aardige sliert.
Ook lazen we over Trui en het hinkelblok. Gelukkig hebben wij ook blokjes hout en een hele mooie lange rij tegels in de woonkamer; Frank had een vrije vertaling van het in het boek beschreven spel bedacht: eerst het blok een eind weg gooien en er dan naar toe hinkelen zonder op de voegen te trappen. Ware het niet dat Chrisje als een jong hondje steeds het net gegooide hinkelblok weggriste...
(Nou ja, zodra Chris in bad zat, kon Frank weer rustig verder gaan. Ik vind het vooral leuk dat hij dit zo uit zichzelf steeds doet, meestal moeten we hem bijna met geweld aan het spelen krijgen omdat hij meestal veel liever met de computer/gamecube aan de gang is.)

vrijdag 2 oktober 2009

Leg de link


Een collega-weblogger had gisteren zo'n aanstekelijk blogje geschreven over haar herfsthoorn des overvloeds, waaronder een kruidkoek met noten en chocola, die vanuit haar oven iedereen lekker aan het maken was, dat ik om het recept daarvan heb gevraagd. Tot mijn grote verrassing vond ik vandaag het recept al op haar weblog! En nu staat er ook hier één lekker te ruiken op onze salontafel - hopelijk blijft 'ie mooi totdat vanavond de visite komt.
Nu heb ik een vraagje, waar ik zelf nog niet uit ben gekomen. Hoe leg ik nou een link naar het andere weblog in mijn tekst? Ik zie dat regelmatig, dan staat er met een andere kleur bijvoorbeeld: kijk "hier" voor het recept, maar wat ik ook probeer, dat krijg ik niet voor elkaar. Iemand met meer blogspot-ervaring?
Update: dankzij alle reacties is het gelukt! Allemaal heel hartelijk dank.

donderdag 1 oktober 2009

Heel toevallig


Dat is toch wel opvallend: de vouwgordijnen op de eerste verdieping hebben ongeveer dezelfde kleur als de gevelbekleding daarboven, en door de stokken die in de tunnels zitten, zien ze er ook nog eens hetzelfde uit. Je zou bijna denken dat dat uitgekiend is, maar helaas, zo creatief waren we toch nog net niet.