zondag 18 oktober 2009

Moeders en leeftijden

Tegenwoordig kan ik me mijn eigen moeder herinneren van toen zij zo oud was als ik nu. Dat is best een aparte gewaarwording; mijn eigen kinderen zullen dat ooit ook zo hebben...

Misschien is het interessant om iets meer over mijn moeder te vertellen. In haar leven heb ik gezien dat het de moeite waard is om je eigen leven/gezondheid in de handen van God te leggen wat het krijgen van kinderen betreft. Zij kreeg diabetes toen zij zwanger was van mijn één jaar jongere broer, op dat moment de vijfde in het gezin. Het is alom bekend dat diabetespatiënten steeds zwaardere kinderen krijgen, en volgens de medici van die tijd (dat is natuurlijk toch alweer bijna 40 jaar geleden inmiddels) was het niet verantwoord om nog meer kinderen te krijgen. Maar mijn moeder (mijn ouders uiteraard allebei) dacht daar anders over. Zij had besloten om alle kinderen te willen hebben die God haar wilde geven, en werd weer een poosje na de geboorte van mijn broer weer zwanger. En twee jaar later weer. De internist bij wie zij onder behandeling was, was het daar absoluut niet mee eens, en maakte zich steeds kwader. Tot mijn moeder hem een brief schreef en daarin uitlegde hoe zij haar leven in de hand van God had gelegd, plus de zorg voor haar gezin, en dat zij erop vertrouwde dat God overal voor zou zorgen. En dat deed Hij. Na inderdaad twee heel zware baby's gekregen te hebben (ik zou moeten navragen hoeveel zij wogen, maar ik geloof 11 pond), was de volgende baby tot ieders grote verrassing minder zwaar. En toen daarna een meisje volgde dat nog weer kleiner was, hebben mijn ouders haar de tweede naam "Paula" gegeven, dat "klein" betekent. Daarna volgde er nog een meisje. De mening van de internist was inmiddels omgedraaid als een blad aan een boom, hij begon (zelfs) respect te tonen...

Denk niet dat het leven thuis altijd vol van rozegeur en maneschijn was. Het grote gezin en de niet zo heel sterke gezondheid van mijn moeder brachten best wat zorgen met zich mee. Maar een van mijn mooiste herinneringen is van een ochtend voordat ik naar school zou, en ik was denk ik een jaar of 8, dat mijn moeder mij vertelde dat zij zo verschrikkelijk blij ergens mee was, maar dat ik het nog niet mocht weten. Direct zei ik: u krijgt een baby!, maar ze wilde verder niets loslaten. Later bleek inderdaad dat zij zwanger was, maar die zwangerschap is uitgelopen op een miskraam, maar wat mij bijgebleven is, is de onvoorstelbare blijdschap die ervan afstraalde toen zij het net wist (en dat ze het niet eens voor zich kon houden tegenover mij).

Toen ik met André trouwde, was dit een van de voorbeelden naar aanleiding waarvan wij ons leven ook op dit punt in Gods handen hebben gelegd. En we ervaren steeds weer dat God voor ons zorgt. Wat voorop staat, is ons vaste geloof hierin, en ik heb de indruk dat het zo werkt: eerst is er een overgave aan Hem, en daarna zorgt Hij ervoor dat het ons aan niets ontbreekt. Wat weer een extra bemoediging en bevestiging is voor alles wat nog zal gaan komen, en niet in de laatste plaats voor onze kinderen!

2 opmerkingen:

Mellody zei

Je zult ongetwijfeld , ongevraagd, veel reacties krijgen op je zwangerschap(pen). Mensen die kijken naar het aantal kinderen in het gezin of naar je leeftijd? Misschien vraagt niet iedereen openlijk naar de beweegredenen voor 'nog' een zwangerschap, of staan ze niet openlijk met hun mening klaar... ik vermoed dat jij het wel hebt aangevoeld en om die reden ook deze blog plaatst? Ik vind het mooi zoals jij jullie gedachten en geloof in dit opzicht verwoord. Wij geloven ook in Gods zegen en zorg voor ons gezin. In overgave aan Hem en dat je je geen zorgen hoeft te maken voor de dag van morgen. Ook dat de kinderen die we hebben door Hem aan ons zijn toevertrouwd. Toch hebben wij ervoor gekozen dat ons gezin , met vier kinderen, compleet is. Ik heb nog een groot moederhart..., in die zin, dat er in ons gezin nog plaats is voor kinderen die geen ouders hebben, achter gelaten, verwaarloosd..of wat dan ook is. Niet meer uit eigen buik. Wij willen ons gezin wat dat betreft ook volledig toevertrouwen in Gods handen en geloven dat Hij weet waar en hoe onze plek is. Op dit moment zijn we daar ook serieus mee bezig, maar dat weet je. Ik geloof zeker in wat jij beschrijft en kan daardoor ook jullie keuzes begrijpen. Maar wat ik me nou af vraag is hoe jullie nou over de gemiddelde gezinnen denken. Vinden jullie het nou egoïstisch of zondig als mensen (zoals wij) ervoor kiezen dat er niet nog meer baby's komen? Kijk, als er toch nog een zwangerschap zou komen zijn we er wel heel blij mee. Dan zien we het ook echt als gave van God.., een zegen. Maar er voor kiezen, nee....
Vinden jullie het 'zondig'om

Karien zei

@Lieve Mellody, wat een openhartige reactie, dank je wel daarvoor! Ik ken je inmiddels al een poosje en ik heb veel respect voor de manier waarop jij in het leven staat. Mijn blog plaats ik niet om ieder ander te veroordelen die het anders ziet of heeft. Ik kan en wil alleen maar voor mijzelf of in dit geval onszelf spreken, over hoe wij het hebben. Het allerbelangrijkste is denk ik dat je verhouding met God als Vader open en eerlijk is en blijft. Ik sta er zeker voor open dat het wat betreft gezinsplanning ook (heel) anders kan gaan, maar het belangrijkste is voor mij om het in harmonie met (wat je ziet als) Gods wil te doen. Dan blijkt ineens dat het in het leven vele kanten op kan gaan, en dat er geen wetten of regels in die zin bestaan. Dus: nee, ik (wij) vind het niet egoïstisch of zondig hoe jullie erover denken. Uberhaupt heb ik trouwens niets te vinden over andere mensen... Hopelijk ben je tevreden met mijn antwoord?