woensdag 28 oktober 2009

Op tijd af

Wat is "op tijd" en wat is eigenlijk "af"? In de achttien jaar dat wij getrouwd zijn, is er nog nooit iets af geweest geloof ik. Het vorige huis hebben wij verlaten zonder dat er ooit plinten zijn gekomen, en toch waren we daar gelukkig. We wonen hier alweer bijna tien jaar en nu zijn er dan toch wel heel wat dingen veranderd, maar af... nee, ik geloof niet dat we dat ooit zullen kunnen zeggen. Daarvoor zijn er gewoon veel te veel andere prioriteiten. De kinderen bijvoorbeeld, en is dat nou niet heel legitiem? Stel je voor dat ze later terugkijken op hun kindertijd, en zich alleen maar kunnen herinneren dat hun vader en moeder geen tijd voor hen hadden. Ooit las ik een gedicht dat ik overgeschreven heb, en waaraan ik af en toe terugdenk. Het geeft precies weer wat ik voel: niet mijn eigen ideeën over wat er wanneer af moet zijn, en vooral voor welke datum, zijn belangrijk, maar dat ik datgene doe wat God op mijn pad brengt, elke dag weer. Hieronder een paar stukjes uit het gedicht (het is een beetje te lang om helemaal te plaatsen).

Heer, ik heb geen tijd
...
Zo, Heer, rennen de mensen achter de tijd aan.
Zij trekken hollend over de aarde, gehaast,
elkaar verdringend, overladen,
verdwaasd, overwerkt,
en zij komen er nooit, zij hebben tijdgebrek,
hun tijdgebrek is zelfs zeer groot.
Heer, Gij moet U in Uw berekeningen vergist hebben.
Er is ergens een vergissing over de hele linie;
de uren zijn te kort,
de dagen zijn te kort,
de levens zijn te kort.
Gij, Heer, die buiten de tijd staat,
Gij glimlacht wanneer Gij ons met de tijd ziet worstelen.
Gij weet wat Gij doet.
Gij vergist U niet wanneer Gij de tijd onder de mensen uitdeelt.
Gij geeft aan een ieder de tijd om te doen
wat Gij wilt dat hij doen zal.
Maar men moet geen tijd verliezen,
geen tijd verspillen,
geen tijd doden,
want de tijd is een geschenk dat Gij ons geeft,
maar het is een vergankelijk geschenk,
een geschenk dat men niet bewaren kan.
Heer, ik heb de tijd,
ik heb alle tijd aan mezelf,
al de tijd die Gij mij geeft,
de jaren van mijn leven,
de dagen van mijn jaren,
de uren van mijn dagen,
alle zijn ze van mij.
Het is mijn plicht ze rustig en kalm te vullen,
maar ze dan ook helemaal, tot aan de rand toe, te vullen,
opdat Gij van hun smakeloos water een edele wijn make,
zoals Gij indertijd deed op de bruiloft
van Kana voor de feestvierende mensen.
Ik vraag U deze avond niet, Heer,
de tijd om eerst nog dit en dan nog dat te doen.
Ik vraag U de genade om in de tijd die Gij mij geeft,
bewust te doen wat Gij wilt dat ik doen zal.
Michel Qoist

3 opmerkingen:

hartelijk zei

So enjoy the preciuos time you may shre with your kids!!
Liefs!

Marjon zei

Wauw, ik vind hem mooi en hij spreekt mij erg aan! (*durft het bijna niet te vragen* heb je heel misschien de hele versie ook voor mij? Ga ook wel even op zoek op internet!)

Karien zei

@Marjon, ik kan hem best overtypen, zal ik hem naar je mailen? Als je mij je mailadres stuurt in een reactie (die publiceer ik dan niet), dan krijg je hem.