donderdag 31 december 2009

Rechter


Je zult maar een ondernemend kereltje van 2 jaar zijn, een wervelwind die overal z'n sporen achterlaat, lees: overal z'n spullen uittrekt en vervolgens kwijtraakt. Dan wil je op oudjaarsavond mee naar buiten om alvast wat mooi vuurwerk af te steken, maar je moeder kan je schoenen niet vinden, tenminste... alleen maar twee rechter schoenen. Volgens Jan is dat omdat hij later rechter wil worden...

woensdag 30 december 2009

Commode

Het heeft ook zo z'n voordelen dat er in de slaapkamerkast nog maar één deur zit: op precies de goede hoogte hebben we nu een extra commode in huis. Het was trouwens toch al een multifunctionele kast, want in dit vak kan zowel een kledingstang als twee planken worden gemonteerd.

En dan nog even voor het ooooh- en aaaah-gehalte een foto van de jongste Achterberg:

echt één van ons, en dan toch weer anders

dinsdag 29 december 2009

Dol op het broertje


Iedereen is hier dol op het kleine broertje, en de tijd dat Bart wakker is, kan hij dus genieten van broederlijke en zusterlijke koestering. Dat gaat niet altijd zo gestroomlijnd: gisteren was ik boven, Gido had Bart op de arm, Irene was ook in de buurt. Ik kon dus best even naar de wc. Door de dichte deur van de badkamer hoorde ik Bart na een poosje huilen, en hij bleef maar huilen... Zo snel mogelijk kwam ik weer tevoorschijn; liep Chris met zijn kleine broertje over de overloop! Hij had hem zo ongeveer bij zijn schouders beet, zodat Bart er een beetje bij bungelde.
Volgende keer toch net iets meer instructies geven...

zondag 27 december 2009

Hatseflats


Het was een heuglijke dag bij de Achterbergen. Nadat André zo'n beetje ons hele huwelijk lang al had opgeschept over een heerlijke maaltijd die hij kon maken - hatseflats - maar nog nooit was het zover gekomen, hadden de kinderen hem halverwege dit jaar zover gekregen dat hij beloofd heeft om het dit jaar nog te maken. En dat was vandaag. Samen met Irene en Frank heeft hij een grote pan hatseflats gemaakt, nadat ze eerder al samen de boodschappen ervoor hadden gedaan (je had het boodschappenlijstje moeten zien...). Hatseflats was een begrip in de tijd dat André in het zusterhuis aan de Catharijnesingel woonde, en ook tijdens de vakanties met zijn broers werd het gekookt. Nu weten we waar hij het over heeft. En hij had gelijk, het is echt lekker. De basis is macaroni, en er zitten veel eiwitten door: kipfilet, gehakt, lunchworst, ham, spek én kaas. Ui en fijngesneden paprika, gewone mix voor macaroni, tomatenpuree en kruiden: paprikapoeder, chilipoeder, kerrie, knoflook, peterselie en tabasco. Nadat alles gaar is en door elkaar zit, wordt het nog eens gebakken (zonder extra vet), dat maakt het toch extra lekker. En nu weer achttien jaar wachten op de volgende keer...

zaterdag 26 december 2009

Geen uitgebreid verslag

Graag zou ik juist wel uitgebreid verslag doen van het gemeentekerstfeest gisteren, maar dan zou ik te veel gezinstijd opofferen... Daarom een kleine opsomming: verkondiging van het woord, liederen samen zingen, de jeugd die geleerd heeft om als één team te zingen, en daarbij op de dirigente te letten, een vierstemmig lied (ik mocht een van de alten zijn), poppenkast (met stip op nr. 1 volgens Chris), een toneelstuk, een overheerlijke luxe broodmaaltijd, muziek, een fotopresentatie van het afgelopen jaar, en voor de kinderen een cadeautje. Ontspannen, feestelijk en goed.

En vandaag? Ook ontspannen en feestelijk. Dit zijn de ingrediënten voor een ontspannen gezinsdiner, zonder stress vooraf of tijdens het eten: Een kant en klare gourmetschotel op tijd in de vriezer zetten (en op tijd eruit halen natuurlijk), wat flesjes saus in huis halen en wat huzaren- en aardappelsalade. Kruidenboter en peterselieboter op tafel, plus wat afgebakken stokbrood. Schaaltjes met komkommerschijfjes, reepjes paprika, tomaten, en ook uiringen en champignons die kunnen worden gebakken, nog wat appels om ook in schijfjes te bakken. Laat het mooie tafelkleed van de eerste kerstochtend gewoon liggen, dan hoeft dat niet opnieuw. Zorg voor twee grillplaten en laat de kinderen helpen alles op tafel te zetten.
Als grand dessert vier kant en klare puddingen waarvan iedereen mag nemen wat hij wil.

Wat een verschil met andere jaren, als je uren in de keuken doorbrengt om daarna alles in no time te zien verdwijnen. Hier is het andersom: geen tijd in de keuken, maar wel met elkaar aan tafel. Elkaar een beetje helpen, en net genoeg op tafel om het net dat beetje extra te geven dat zo'n dag verdient, maar niet decadent te worden.

En dan te bedenken dat het morgen zondag is: weer een dag met elkaar!

vrijdag 25 december 2009

Eerste kerstdag

Nog vol verwachting van wat allemaal komen gaat - alles waarvoor zo veel en zo goed geoefend is de afgelopen tijd, maar wat pas vanmiddag en vanavond op het programma staat, begonnen we de eerste kerstdag heerlijk ontspannen. Hoewel we weten dat Jezus waarschijnlijk niet op 25 december geboren is, kan het toch geen kwaad om daar op deze dag eens extra met elkaar bij stil te staan.
Een traditie binnen ons gezin is het kerstontbijt. Allemaal een kaarsje bij het bord, een tafel vol met dingen die je anders niet in huis hebt, en sowieso al het met elkaar ontbijten is bij de Achterbergen een unicum...
Daarna was het tijd om het naaiwerk af te maken... zoals altijd op het laatste moment, maar Irene straalt er wel in - en terecht, ze heeft het zelf ontworpen!

dinsdag 22 december 2009

Vakantie...


Het is vakantie... en dat betekent superweinig computertijd. We staan laat op, elke dag neem ik ook nog een ruime middagpauze van een uurtje of twee, en de tijd daartussenin is gevuld met van alles en nog wat - uiteraard. Het bloggen staat dus even op een laag pitje.
Irene had nog steeds niets om aan te trekken op het kerstfeest a.s. vrijdag. Ze had afgesproken om met iemand naar de stad te gaan, maar de sneeuwval van de afgelopen dagen gooide witte roet in het eten. Met als gevolg dat we samen gisteren de enorme stapel oude Knips zaten te bekijken, Irene haar eigen ideeën op papier zette en we op zoek gingen naar een mooi lapje stof - rood satijn, waar we een topje van hebben geknipt. Vanavond hebben we het samen in elkaar geregen zodat ze het kon passen, en wonder boven wonder: ze is er super blij mee! Nu nog in elkaar zien te krijgen, maar dat zal vast wel lukken - op het laatste moment, zoals gewoonlijk.

zondag 20 december 2009

Wat een rijkdom

Wat een rijke dag vandaag, waarschijnlijk heeft heel Nederland hetzelfde gevoel gehad, met die prachtige sneeuwval! Minder handig was dat onze drie oudste kinderen 25 km verderop aan de dijk zaten... Aan het eind van de middag moesten ze weer terug, maar er was niemand met wie ze mee konden rijden, en voor André was het al te donker. Ik zag het toch echt niet zitten om ze te gaan halen, en toen was er een heeeel aardig echtpaar, dat onze kinderen het hele eind kwam brengen. Konden ze gelijk ons Bartje bewonderen, en onze verbouwing...

De andere jongens hebben de kerstboom volgehangen met plastic kerstballen. Hebben we daar tenminste geen stress over dit jaar. Op dit moment zitten er vijf jongens gebroederlijk aan de eettafel met twee spellen, en Irene ligt met haar broertje op de bank:

Eerst heeft ze de schouw nog voorzien van een kerstaankleding:

Helaas krijg ik het niet voor elkaar om de sfeer die er in de kamer heerst door de kaarsjes, over te brengen op de foto. Blijft moeilijk, fotograferen!

zaterdag 19 december 2009

Spannende post en een leuk spelletje

Gisteren zaten er maar liefst drie cadeautjes bij de post, plus een aantal felicitatiekaarten. De post was laat, dus bij het avondeten werd alles aan tafel door deze en gene opengemaakt - met als gevolg dat we bijna niet meer konden achterhalen welk cadeautje van wie kwam. Een onbedoeld neveneffect van het gezellig samen doen...
Vandaag ging de bel. Een horde jongens vloog naar de voordeur en kwam terug met een grote bos bloemen:

Helaas weten we niet van wie ze afkomstig zijn, want behalve een aardige felicitatie op het kaartje, staat er verder geen afzender vermeld! De mevrouw van de bloemenwinkel, die we gebeld hebben, had het ook al gezien, maar zij kon er niets aan doen; zo'n bestelling komt via de fax of zo binnen, en zij had ook al geen afzender kunnen ontdekken... Dus, mocht(en) de afzender(s) dit lezen, heel hartelijk dank voor het mooie boeket, maar misschien mogen we alsnog weten van wie???

Dit doet het ook nog steeds ontzettend goed: André die Bartje op zijn wijsvinger laat zuigen, en daarna een goed gesprek begint, met Danny als toehoorder: "Bartje, vind jij mama lief?" Bartje knikt heel ernstig. "Bartje, vind jij Chrisje lief?" Bartje knikt weer ernstig. "Bartje, vind jij Danny lief?" Bartje schudt nee.
Danny kon het niet geloven. Hij ging zelf nog eens vragen: "Bartje, vind jij mij lief?" Gelukkig knikte Bartje nu van ja.
Zelfs volwassenen trappen er nog regelmatig in. Ze schrikken zich soms wild van de aan onze baby toegedichte mentale vermogens, zonder te beseffen dat zijn hoofdje toch echt vastzit aan een wijsvinger...

vrijdag 18 december 2009

Rustig dagje

Vandaag een heerlijk rustig dagje bij de Achterbergen. Geen kraamverzorgster meer, en de meeste kinderen nog naar school. Als we uit het raam kijken, zien we dit:

En als we in de kinderwagen kijken, zien we dit:
Zo heeft hij er een uur bij gelegen: wakker en stil. Welk uitzicht is nou het mooiste...

woensdag 16 december 2009

Bart speelt zijn rol

Op de lagere school worden altijd twee kerstvieringen gehouden, een avond voor de bovenbouw en een voor de onderbouw. Nadat we alle voors en tegens tegen elkaar hadden afgewogen, was ik uiteindelijk degene die met Frank en Gido, en met Irene als hulp, naar de kerstviering voor de bovenbouw ging, en twee uurtjes helemaal achteraan in een rustig hoekje zat met Bart op schoot en met mijn hoofd tegen de muur achter mij geleund.
Altijd genieten, zo'n avond, van al die kinderen die zo hun best doen. En ik wist niet dat je zó trots kon zijn op je zoon die zingend met zijn klas komt binnenlopen en vier tonen lager zingt dan de rest.
Het kerstverhaal werd op een meeslepende manier verteld door een enthousiaste juf. Bartje, die tot dat moment heerlijk had liggen slapen op schoot bij Irene, werd een beetje wakker en begon zich af te vragen of hij nog te drinken kreeg. De herders uit het verhaal gingen op zoek naar de stal met het kindje erin, en precies toen de juf zei: Daar is het! slaakte Bart Achterberg een luide babykreet.
Wat zullen we nog meer met hem gaan beleven?

Bartje in de wieg

Sinds gisteravond kan Bartje in onze wieg terecht. Tot nu toe had hij steeds bij ons in bed geslapen (op onze eigen verantwoordelijkheid), maar nu leek het me ineens fijn om even het bed voor mezelf te hebben, en heb ik 's avonds laat nog de bekleding erin en eraan gehangen en de wieg opgemaakt. Bart vindt alles best:

Waarom is dit nou een punt? Tja, kijk hieronder maar. Bij de Achterbergen spelen ze het klaar om de schroeven en bouten van het onderstel van de wieg kwijt te raken met de verbouwing, en geen tijd vrij te maken om equivalenten op te sporen. De wieg staat er dus zo bij:

dinsdag 15 december 2009

Hij staat

Nee, niet de kerstboom...
Menrike vroeg hoe het nu met mij gaat. Laat ik het illustreren met dit voorbeeld: Vandaag wilde ik graag dat de kinderwagen tevoorschijn gehaald zou worden. Omdat Jan thuis was, vroeg ik netjes of hij hem van de zolder wilde halen, wat hij deed toen ik mijn middagslaapje deed. Toen de kraamverzorgster naar huis was, wilde ik de kinderwagen in elkaar zetten, maar het onderstel bleek nog in de schuur opgeslagen te zijn, onder het lege zwembad en nog een paar dingen. Die heb ik dus wel zelf van de plank getild, onder al die zware spullen vandaan. Dit mag waarschijnlijk helemaal niet, maar ik voel me wel zo dat dit kan. Het is maar goed dat ik geen paracetamol gebruik, zo houd ik het best feeling met mijn lichaam, en ik voel dan ook heel goed aan wanneer ik moet stoppen. Wat ik dan ook doe op zo'n moment. Het mag duidelijk zijn dat het heel goed gaat, zo ken ik mezelf weer. En als het niet gaat, heb ik gelukkig mijn ridders en een jonkvrouw die van alles voor me doen!
En wat staat er nu dus te pronken in de kamer?

Voor de vorige baby opnieuw bekleed omdat het witte leer van de kap lelijk was geworden, en de lichte bloemetjesbinnenkant aangetast door "het weer". Voorzichtig heb ik toen alles losgemaakt en van de zelfde stoffen als de hangwieg nageknipt en weer in elkaar genaaid. Rood canvas aan de buitenkant, oranje katoen aan de binnenkant, een zacht laagje fleece ertussenin bij de bak, en een strookje geel katoen ertussen rondom de kap. Met kleine spijkertjes heb ik de bekleding van de bak vastgetimmerd (je ziet dat ik dat heb gedaan aan de kromme exemplaartjes) en het resultaat mag er best zijn! Kosten: restjes stof...

maandag 14 december 2009

Sjonge zeg

Vanmorgen kwam de verloskundige die de bevalling zou doen, even langs. Het was fijn om met haar na te praten, want toen ik uit de narcose bijkwam, was zij niet meer in het ziekenhuis. Zij vulde ons toch al wonderbaarlijke verhaal nog aan met een paar bloedstollende elementen. Ten eerste het ziekenhuis waar wij waren: Hofpoort in Woerden. Daar hebben we zo'n geluk mee gehad! Ze heeft ook ervaring met bevallingen in andere ziekenhuizen in de regio uiteraard, en ze weet hoe het daar was gegaan, nl. eerst bij de bloeding de arts-assistent waarschuwen, die zou dan een echo laten maken, en daarna overleggen met de gynaecoloog. In ons geval zou dat veel te lang hebben geduurd... En verder het tijdstip waarop het gebeurde, zo tegen het einde van de werkdag. Zelfs in het Hofpoort ziekenhuis staat na die tijd niet op elk moment een OK-team klaar. Nu was de OK net schoon, en stond de anesthesist op de gang te kijken of er wellicht nog een klein ingreepje gedaan moest worden. Stel je voor dat we een kwartiertje later waren gekomen... Het is net of alles van tevoren was uitgedacht - geregisseerd - als in een spannende film, en ik daarin meespeelde zonder het van tevoren te hebben geweten. En, eerlijk gezegd, is dat niet ook zo?

Nog een leuke foto van onze jongste twee. Kijk eens naar die handen: wij dachten dat Chris van die kleine handjes had!

zondag 13 december 2009


No pictures please!

zaterdag 12 december 2009

Weer thuis!

Even snel een berichtje zonder foto deze keer want de camera ligt beneden en ik ben boven...
Mijn complimenten aan André voor het vorige bericht. Je ziet, hij trekt veel meer reacties dan ik...! Zijn verslag is aardig compleet, dus hoef ik mijn op de IC opgeschreven verhaal niet over te typen. Maar wat een ervaring! Alleen al de keizersnee. Tussen het moment van eerste gebeurtenis (bloedverlies) en keizersnee zitten maar 17 minuten, en voor mij duurde het daarna 1 seconde voordat ik wakker werd op een rijdend bed. Direct vroeg ik waar mijn baby was, en gelukkig was er iemand die naast me liep en die me zei dat hij gezond was. Wat een geluk! Ik dacht eigenlijk meteen aan de lofzang van Maria uit Lucas, omdat ik zo'n gevoel had als zij moet hebben gehad: hoe bestaat het, dat Hij, die zo groot is, op zo'n volmaakte manier naar mij heeft omgezien, en alles zo perfect heeft geleid. Ik voel me zo ontzettend bevoorrecht; ik bedoel maar: hoe vaak gaat het wél mis, en waarom zou dat niet bij ons gebeuren?
In de loop van de afgelopen dagen begon ik ook te beseffen dat ikzelf ook gespaard ben. In totaal ben ik meer dan 3 liter bloed verloren, en als je dan gaat nadenken over hoe het was gegaan als we thuis rustig hadden gaan zitten afwachten... niet doen dus. Alleen maar reden voor meer dankbaarheid.

Inmiddels is de bleekscheet van het vorige bericht weer aardig bijgekleurd dankzij vier zakjes bloed. Wel voel ik me nog steeds een beetje als een walvis op het droge, vooral als ik me om wil draaien... Ik zal nooit meer licht denken over keizersnedes in elk geval!

Bij de Achterbergen gaat nu de thuis-kraamweek in, als het goed is in totaal zes dagen nog hulp, en daarna het gewone leven. En het blog-leven? Hopelijk lukt het om de regelmaat erin te houden! We zullen zien.

Nog één dingetje voor vandaag: DE NAAM. Een beetje flauw natuurlijk, want de naam die we gekozen hebben, staat uiteraard wel in ons namenboek, en we hadden gevraagd om andere namen, maar eerlijk gezegd denk ik dat zo'n beetje alle suggesties ook wel in dat boek stonden, dus voel ik me niet schuldig dat we voor Bart hebben gekozen. Een tijdje terug heb ik eens teruggekeken wie die naam allemaal hadden geopperd, en dat bleek alleen Zeeuwse Mama te zijn geweest! En wat was het grappig dat ze vorige week ook nog eens een reactie instuurde dat ze aan me had gedacht, en dat ze dacht aan de naam Bart. Dus inderdaad Sandra, je hebt gescoord. Eerlijk gezegd moet ik nog steeds nadenken over een prijs; heb je zelf een suggestie? ;-)

woensdag 9 december 2009

Mamma?!

Ja, gisteren de weblog niet bijgewerkt. Is er iets gebeurd soms...? Nou, reken maar!! Maar laat ik (André) eerst even melden dat ik (bij hoge uitzondering) het schrijven van Karien even over neem. En mijn schrijftalent beperkt zich vooral tot het produceren van architecturele, functionele en technische specificaties op het gebied van medische ICT. Saai joh... ;-)

Tsja, gisteren (8 december) braken de vliezen spontaan en wisten we dus dat de bevalling niet lang meer op zich zou laten wachten. We hebben de verloskundige dus maar even uit bed gebeld, die nog half slaperig wat aanwijzingen heeft gegeven. We moesten even afwachten of de weeën ook spontaan op gang zouden komen. Helaas bleef dat, op een paar harde buiken na, uit.

Karien had toch nog even geslapen en vertelde dat ze had gedroomd dat eerst de navelstreng eruit kwam en daarna een aangekleed baby'tje met een krulletje in het haar.... (Belachelijk, toch?!?)

Om twaalf uur kwam de verloskundige zelf. Ze had een paar uur in de auto in de file gezeten, omdat er op de A27 een groot ongeval was gebeurd. Ook moest ze eerst nog naar een andere cliënt. Ook zij constateerde dat het niet snel genoeg op gang kwam en heeft een homeopathisch middel gegeven om te kijken of dat de weeën wilde stimuleren.

Na ruim een uur met daarin nog geen merkbaar verschil, hebben we besloten dat het dan toch maar geen thuisbevalling zou gaan worden. Dus mochten we maar spulletjes bij elkaar zoeken en naar het ziekenhuis vertrekken. Uiteraard nog even wat opvang en oppas geregeld voor de kleine die thuis zou blijven en de anderen die van school gehaald moesten worden, dan wel zelf uit school zouden komen. In de auto nog gauw even wat SMS'jes gestuurd.

In het ziekenhuis op de verloskamers aangekomen, duurde het een poosje voordat Karien aan het infuus (Syntocinon) gelegd werd, maar na een uurtje lag ze aan de bewakingsmonitor, inclusief infuus. Oh ja, zullen we de oranje of de groene naald nemen? Ach, laten we de groene maar doen, dan kunnen we eventueel als het nodig mocht zijn ook nog andere infuusjes erop aansluiten... Papa had nu tijd om weer eens een sudoku uit de categorie 'zeer moeilijk' te maken...

Er kwamen wel wat weeën, maar om te zeggen dat het hard ging, ... nee. Weinig weeën, niet sterk, weinig ontsluiting. Wel waren we (zowel het personeel als wij zelf) erg ontspannen en verliep het contact lekker. Karien gaf op een gegeven moment aan dat ze naar de WC moest en ging even verzitten. Nou, voordat we het infuus een tandje hoger zouden zetten, nog even kijken en flotsch..... daar kwam een plons bloed naar buiten (ongeveer een 200 cc). Toen ging het allemaal even heel erg snel. Direct het infuuus gestopt, gynaevoloog gebeld, nog even gekeken, OK en anaestesie gebeld, lift vrijgehouden (tenminste, dat was de bedoeling...), snel alles losgekoppeld (wat gaat zo'n schedelelektrode toch lastig los van zo'n klein kinderhoofdje...) en oooeppss, daat zat nog een stekker in de muur..., snel naar de operatiekamer gesjeesd. Nu was het een kwestie van hooguit een paar minuten, want waarschijnlijk was de placenta al geheel losgelaten en zou het kind dus zonder zuurstof komen te liggen in mamma's buik...

Snel nog fototoestel meegrissen, snel omgekleed (of eigenlijk 'overgekleed) en als een speer mee naar de OK. Dit had ik niet verwacht. De vorige twee kinderen had ik nog zelf 'aangepakt' (zoals dat in vakterminologie heet), maar een keizersnede liet ik toch eigenlijk maar liever aan de gynaecoloog over. (Lafaard hè?!) Ik mocht mij bezighouden met hoe het fototoestel van mijn dochter werkt (zo'n geavanceerd ding met alle toeters en bellen erop en op je gemak de handleiding lezen op een OK is er ook al niet bij....)

'Gelukkig' hadden we de groene infuusnaald gebruikt, er hoefde niet opnieuw geprikt te worden, waardoor weer kostbare tijd verloren zou gaan! en 'gelukkig' waren we dus nu in het ziekenhuis en hoefden we niet een ambulance te laten komen en door de weilanden te scheuren.... Heel veel kostbare tijd....


Smash, daar lag het kind al op de inspectietafel. Die zag er goed uit! Tsjonge, wat een mooi kleurtje en wat een goede reacties. Alles erop en eraan en gaaf! Even een blik op de klok.. 16:58 is het inmiddels. Snel een paar kiekjes gemaakt van de meute die het kind inpecteerden en verzorgden. Apgarscore 9 /10. Daarna snel in de couveuse en weer terug naar de verloskamer. Waaaa, waaaa, .... gelukkig, er zat goed geluid in en die longetjes deden het ook goed.

Ja, meestal mag zo'n pasgeboren baby'tje meteen na de bevalling bij moeder op de buik, maar in dit geval mocht ik het lekker knuffelen. Surrogaat hoor!! Natuurlijk, van zo'n vaderlijke stem, warm huidcontat en een rustige hartslag wordt je weer rustig en val je zelfs regelmatig in slaap, maar slobber, slobber, waar zijn die dingen nou gebleven?!? Ja, jongentje, vette pech, dit is je vader...!


Een uurtje na de geboorte mocht ik met onze 54 cm, 3600 gram (inmiddels beter bekend onder de naam Bart) naar de intensive care, waar Karien inmiddels allang weer wakker lag te zijn. Tsjonge, wat voelden we ons gelukkig (zijn we nog steeds hoor!) En ja, die belachelijke droom was dus toch uitgekomen, want het eerste wat Karien zag was een (door mij) aangekleed baby'tje met een knoop in zijn mutsje....


Het was wel overduidelijk dat God ook hier over ons gewaakt heeft en ons een levend en gezond kind heeft geschonken. Dit had allemaal zo anders af kunnen lopen.... Ook het personeel zei meerdere malen 'dat het zo heeft moeten zijn' en dat het wel heel bijzonder was gelopen. Maar ook hoe opmerkelijk het was dat wij zelf zo rustig in deze situatie konden blijven en dat we het personeel gewoon de ruimte gaven om 'hun ding' te kunnen doen.


Er was inmiddels wel aardig wat bloed verloren en op onze vraag of Karien morgenochtend wel weer haar krantenwijk mocht doen ;-) vertelde de verloskundige ons dat ze waarschijnlijk (pas) zaterdag weer uit het ziekenhuis mocht. Ah, dan heb ik de acht andere kinderen eindelijk eens een paar dagen voor mij alleen... en het huishouden en zo....

Nou goed, ook ik brei er een eind aan. 't Is misschien ook wel leuk voor Karien om te lezen hoe haar eigen bevallling is gegaan, want met zo'n algehele narcose krijg je er toch maar bitter weinig van mee... Jullie zullen dus voorlopig waarschijnlijk nog even wat minder van mamma horen / lezen. Ik ga gauw aan de was, strijk, stof, vloer, afwas, kinderen uit school, extra auto ophalen, koken, en natuurlijk als er nog wat tijd over is, mijn eigen werk, de administratie en dat soort dingen. En als ik daarmee klaar ben kan ik weer gewoon verder met de sudoku's ;-)

Omdat we het niet laten kunnen, ook nog wat foto's van de oudste broers en zus op bezoek...



maandag 7 december 2009

Stilte voor de storm?

De laatste dagen is het hier wel heel erg stil geweest. Net of er bij de Achterbergen niets gebeurde. Natuurlijk wel: we hadden hier de elk jaar weer hectische sinterklaastijd, waarbij sommige jongens drie dagen achter elkaar sinterklaas mochten vieren, er het een en ander geholpen moest worden met surprises en gedichten, en we onze eigen viering ook op het laatste moment pas hebben voorbereid (twee aan twee de dieren van Noach ingepakt bijvoorbeeld). Maar om daar iedereen nou mee te gaan vermoeien... of met het feit dat ik niet meer goed geslapen heb, en overdag regelmatig wat bijtank, waardoor er niet of weinig tijd voor de PC overblijft...
Nou, we doen gewoon maar rustig aan, we laten de kastdeuren voor onze slaapkamer ingepakt staan (de aannemer zal nu toch moeten opdraven, want de vloer is toch nog te bol, de deuren staan scheef waardoor er schuine kieren komen bij de muren, en de deuren lopen vanzelf weg...), en we gaan gewoon verder met chocolaatjes met muisjes maken, en verder proberen we gewoon te doen wat kan, en ons niet op te winden over wat niet kan. Net zoals iedereen eigenlijk... Dus geen stilte voor de storm, of misschien toch?

vrijdag 4 december 2009

Toch mooi op tijd?


Eindelijk, eindelijk is de kastenwand in onze slaapkamer geplaatst (de schuifdeuren moeten trouwens nog, maar we kunnen de roedes erin gaan hangen en alle kleding etc. hier opbergen). Er waren nogal wat tegenvallers: de vloer was bol, zodat een stukje laminaat eruit moest, de vloer daaronder egaler en het laminaat terug. Ook bleek de (nieuwe) wand achter de kast een knik te hebben, zodat de kasten gingen wijken aan de voorkant, waardoor de planken eruit moesten en er een stukje afgezaagd moest. En de enige die dit allemaal kan doen heeft inmiddels veel tijd nodig om geld te verdienen voor wat we hier allemaal aan hebben uitgegeven... en tijd om ook nog eens wat andere dingen tussendoor te kunnen doen... Maar goed, nu we op dit punt zijn beland, kan eindelijk het "bedbankje" weggehaald worden waardoor ik eindelijk weer normaal uit bed kan stappen (hoop ik), omdat er niet meer gezaagd hoeft te worden in deze kamer. Betekent ook dat we alle zaagsel kunnen gaan opzuigen die door de hele kamer ligt, inclusief in de opgemaakte reiswieg en tussen de babyspulletjes.
Ik zei het al: dat is toch mooi op tijd voor de bevalling?
NB Naar aanleiding van mijn vorige blog over de geboortetraktatie waren er nogal wat mensen die dachten dat de baby er al was... niet dus. Als ik een voorspelling mag doen, reken dan op een heel feestelijk blogje ergens in de tweede helft van de volgende week.

donderdag 3 december 2009

Chocola met muisjes


Een leuke voorbereiding op de bevalling: elke dag een witte en een melk-chocoladereep omvormen tot chocola met muisjes: onze voorgenomen traktatie op de scholen. Hopelijk zijn we op deze manier op tijd klaar, en anders moet het een tandje hoger...
Voor wie wil weten hoe: Smelt een reep van je favoriete merk chocola in de magnetron in een schaaltje (niet op de hoogste stand). Laat flinke druppels gesmolten chocola vallen op een stuk bakpapier, wrijf het een beetje uit tot een mooi rondje (ik haal uit een reep van 75 g 8 rondjes), strooi er dan wat muisjes op (rose mag ook, maar daar hebben wij zelf weinig ervaring mee), en druk die een klein beetje in de chocola. Even in de koelkast laten opstijven, en dan proberen om eraf te blijven totdat er getrakteerd wordt.

woensdag 2 december 2009

Hoe je van je overtollige spullen afkomt


Wie niet veel tijd, maar wel te veel spullen heeft, kan dit natuurlijk handig inzetten bij het maken van surprises. Gido en Frank moeten allebei voor vrijdag op school een surprise maken; ziehier het resultaat. Misschien herken je de dessinroller die ik een tijdje geleden op allerlei manieren (weblog, Facebook, gratisaftehalen.nl) in de aanbieding heb gedaan, maar daarvoor was geen enkele belangstelling. Komt nu heel goed van pas (de andere helft van de roller is ook in de running voor de sinterklaasviering van de jongensclub zondag). Links staat een grote kaars met een nogal aparte versiering, maar gezien het formaat van de kandelaar kan dat best, en zo komen we ook mooi van dat leuke dolfijnenlampjessnoer af. Ook héééél handig: mandarijnenkistjes!

dinsdag 1 december 2009

Doro wot


Eigenlijk houd ik niet van kookboeken waar geen foto's in staan, maar toch staat er één in onze kast waar ik geregeld iets uit maak, en dat boek heb ik besteld naar aanleiding van een recensie in de krant; het is namelijk speciaal bedoeld voor het koken voor grote groepen (32 personen). Voor grote gezinnen dus makkelijk te maken recepten, hoewel ik daar soms ook mijn vraagtekens bij heb...
Maar niet bij dit Ethiopische recept van kip in gekruide saus, dat is bij ons inmiddels al gepromoveerd tot toprecept voor als er ook nog eens veel gasten meeëten:
DORO WOT
Snijd 800 g kipfilet in stukjes en wentel ze door 4 eetlepels bloem. Fruit 2 gesnipperde uien in een scheut hete olie, als de ui glazig is, doe je de kip erbij. Bak de kip omscheppend op een hoog vuur. Voeg dan toe (van tevoren klaarzetten is heel makkelijk): 4 dl water, 1 groot blik (140 g) tomatenpuree, 2 blokjes kippenbouillon, 4,5 koffielepel kaneel, 3 koffielepels nootmuskaat, wat chilipoeder en 4,5 eetlepel kerrie (dan is gelijk duidelijk waarom het een Ethiopisch recept is met al die kruiden!). Roer alles goed door elkaar en breng de saus aan de kook. Laat het 15 minuten op laag vuur sudderen met een deksel erop, of voeg af en toe wat water toe.
Opdienen met rijst en groente naar keus.
Dit recept is een kwart van het oorspronkelijke recept, en wij eten er met ons tienen goed van (500 g zilvervliesrijst matcht hier goed bij).