vrijdag 31 december 2010

Papieren in orde - week 5

Oeps, zou ik tussen het oudejaarsbakken door nog vergeten om een huishoudblogje te plaatsen...
Vanwege de continuïteit toch maar wel omdat het vrijdag is.
In week 5 kun je je buigen over alle papieren die al langer dan anderhalf jaar ruimte in hebben liggen nemen. Gewoon even met de groffe kam erdoor en kijken of er iets bij zit dat je nog nodig hebt. Wat weg mag, mag natuurlijk lekker weg. Sommige papieren moeten misschien bewaard blijven - wat vind je van een doosje op zolder, gesorteerd op jaartal?
Maximaal 2,5 uur trek je uit voor dit klusje. Mocht je toevallig de papierberg nog niet helemaal door zijn na die tijd, dan kun je gewoon wat extra weken voor het bijwerken van de achterstanden inlassen voordat je aan week 6 begint.

Je raadt het misschien al, deze opdracht was bij de Achterbergen gelukkig niet nodig. En dat is maar goed ook, want we hebben wel iets anders te doen in de kerstvakantie!

donderdag 30 december 2010

Bibliotheekboeken

De Achterbergen houden niet van lezen. Ik wel, maar ik ben dan ook geen geboren Achterberg. De bibliotheekpasjes die ik voor de jongere kinderen bewaar, zijn dan ook lang niet meer gebruikt. Niet dat er helemaal niet gelezen wordt, of liever gezegd voorgelezen. Maar we hebben zelf ook een aardig rijtje boeken, en omdat het niet zo handig is om met een hele sliert kinderen naar de bieb te gaan, waarvan er minstens twee alle aandacht nodig hebben, lazen we gewoon de boeken uit onze eigen kast.
Deze vakantie kwam ineens het idee op om het bibliotheekbezoek nieuw leven in te blazen. Gelukkig waren de jongens direct enthousiast, en nu staat er weer een mand met bibliotheekboeken bij de Achterbergen thuis. En hebben de jongens gelezen. Nou ja, eventjes dan.

woensdag 29 december 2010

Lekker belangrijk


dit zijn mijn nieuwe crocs

gedragen naar het kerstfeest

lekker belangrijk

(maar ze zitten wel héél lekker!)

PS: het zijn echt crocs

dinsdag 28 december 2010

Lekker bezig

Het valt niet altijd mee om leuke bezigheden te verzinnen voor in de vakanties. Al helemaal niet als je niet zulke buiten-kinderen hebt. Daarom was ik heel blij met het idee dat ik op een ander weblog zag vorige week - soms moet je gewoon op een idee worden gebracht, ook al is het nog zo simpel.
En plezier hadden ze wel. Ik mocht niet bij Gido kijken, en ook niet bij Danny, tot het helemaal klaar was. Behalve het opeten dan.

Vijf van de Achterbergen hebben dus een eierkoek versierd: eerst besmeerd met pasta (behalve Elwin, die had liever pindakaas), en daarna konden ze er van alles opschrijven met taartversieringlettertjes van de supermarkt. Hopelijk kunnen jullie het lezen:

Voor wie het toch niet kan lezen: ik houd van mama groetjes van gido - frank is de beste - ik hou niet van pasta

maandag 27 december 2010

Glutenvrij eten op z'n Achterbergs

Bij de Achterbergen wordt veel glutenvrij gekookt. Wat wil je ook, als één van de elf personen glutenvrij moet eten, ga je niet elke dag dubbele maaltijden staan koken. En vaak is maar een kleine aanpassing nodig om iedereen van iets goeds te voorzien, met of zonder gluten.

Omdat speciale glutenvrije producten zo ongelooflijk duur zijn, is het een beetje onze sport om de 'normale' glutenvrije spullen op te sporen, zoals bitterkoekjes en rijstwafels. Alle verpakkingen afspeuren op ingrediënten, en we kunnen gewoon onze gang gaan.
Gluten zitten in een aantal meelsoorten, waarvan tarwe de meest gebruikte is. Je zult dan ook niet gauw iets bij de bakker of banketbakker vinden waar geen tarwe in zit. Gelukkig stond er in de laatste Allerhande een recept voor chocoladetaart, waar geen gluten in zaten. In plaats van pistachenoten hebben wij walnoten gebruikt (uit eigen tuin!), en we hadden met kerst een heerlijke taart.

Zoals gezegd valt het met het warme eten wel mee, een klein pannetje met glutenvrije pasta is zo gekookt als we macaroni eten, en verder moeten we gewoon altijd even extra opletten. Als we patat bakken, is het alleen wel jammer dat er in vrijwel alle bijbehorende snacks (hamburger, frikandel, kroket etc.) gluten zitten, en daarom hebben we een paar weken geleden de stoute schoenen aangetrokken om zelf glutenvrije kroketten te maken van een dikke rundvleesragout, gepaneerd met twee uitgedroogde glutenvrije boterhammen (die we daarvoor een dag op de verwarming hadden gelegd en daarna in de keukenmachine vermalen). Eitje. Wat er van die ene keer over was, heeft nog een hele poos in de vriezer gelegen tot ze weer goed van pas kwamen bij het kerstdiner in de gemeente afgelopen zaterdag, waar het vlees niet glutenvrij was door de gebruikte kruiden. Als vervanging voor de slagroomtaart hadden we een stukje van de chocoladetaart over, dat ging er nog best wel in.

En zo vinden we onze glutenvrije weg wel!

zaterdag 25 december 2010

Elk jaar hetzelfde en toch weer anders

Eerste kerstdag 2010. Het traditionele kerstontbijt met het gezin - zonder Jan deze keer omdat hij aan het helpen is met de voorbereidingen van het gemeentekerstfeest vanmiddag.
Een echt Achterbergs ontbijt, met gesprekken over van alles en nog wat (zoals de stand van de aarde t.o.v. de zon).

Halverwege de middag begint het kerstfeest van de gemeente, ook traditiegetrouw op eerste kerstdag. Elk jaar hetzelfde en toch weer anders. Wat het elke keer weer bijzonder maakt.
Van de week kregen we nog een mailtje of we extra kleren mee wilden nemen en bijv. een sleetje. Dan kunnen we in de pauze even lekker van de dijk afsleeën bijvoorbeeld. En daarna aan de warme maaltijd. Elk jaar krijgen we ook een kort overzicht van het afgelopen jaar te zien, met foto's en filmpjes van alles wat er zo geweest is in de gemeente. Jan heeft daar al een paar keer aan meegewerkt, en dit jaar heeft hij een paar filmpjes gemaakt. Ik ben benieuwd!
Tussen ontbijt en kerstfeest hebben we lekker rustig de tijd om iedereen feestelijk aan te kleden en uitgebreid koffie te drinken met zelfgebakken taart, en een van de twee DVD's te kijken die als cadeautjes op de ontbijttafel lagen.

En dan nog een mooi plaatje van het uitzicht uit het raam van Jans kamer:

Fijne kerstdagen voor jullie allemaal!!

vrijdag 24 december 2010

Papieren in orde - week 4

Je dacht toch zeker niet dat we de kerstvakantie oversloegen met opruimen? De Huishoudcoach maakt ook geen uitzonderingen, dus hoppa, aan de slag. In week 4 ga je gewoon verder waar je de vorige week gebleven was. Maximaal 2,5 uur.

Haha, makkie! De Achterbergen hadden geen achterstand, dus hier heerlijk vakantie van het op orde brengen van de papierwinkel.

donderdag 23 december 2010

ASS in de vakantie - het blije vervolg

Dit blogje wordt getypt door een opgeluchte moeder. Zelden heb ik meer gehad aan de reacties als deze week op het eerdere blogje over de vakantieperikelen.
Er komt zelfs een boekje aan over de post - dank je wel JenS! Een ander boekje werd me aangeraden - dank je wel Ida, het boekje is besteld!
Gisteravond tijdens het koken kon ik mooi mijn gedachten even laten gaan over een dagindeling voor Frank. Op een papier zette ik vervolgens alle eet- en drinkmomenten neer, met daartussen ruimte voor bezigheden, steeds periodes van ongeveer twee uur. Rechts maakte ik 's avonds samen met André een lange lijst met dingen die Frank eventueel leuk vindt om te doen, van tv kijken tot aan sudoku's maken. Daarna kwam Frank naast me zitten en nadat ik had uitgelegd wat de bedoeling was, had hij nog wel wat ideetjes om erbij te zetten, zoals Engels leren. Hierna hebben we samen de dag van vandaag doorgesproken, waarbij ik geen vaste tijden aanhoud, maar gewoon: na de koffie ga je eerst boksen op je kamer (en mag Elwin aan de computer), na een uur mag jij aan de computer. En dat duurt dan ongeveer weer een uur totdat we gaan lunchen.
En zo hebben we het hele lijstje ingevuld. Frank werd direct enthousiast en ging alvast dingetjes klaarzetten. En vanmorgen? No problemo. Na de koffie ging Frank blij naar boven om te boksen (dat klinkt als een hobby van hem, maar het is echt héél lang geleden dat hij dat voor het laatst deed, was nooit te motiveren), een uurtje later zat hij tevreden achter de pc. Het ging zelfs zó goed, dat hij ook nog aangestoken werd door Elwins geknutsel, iets wat helemaal niet op zijn lijstje stond. En hij zou mij aan het begin van de middag helpen met koken, maar in plaats daarvan koos hij om met André de boodschappen te gaan doen.
Ik ben eerlijk gezegd stomverbaasd dat het zó makkelijk op te lossen was... maar eigenlijk had ik het wel kunnen weten - gebrek aan duidelijkheid en voorspelbaarheid, gewoon letterlijk opgevat. En wat een rust brengt het om gewoon zo'n dagprogramma te maken! De tijd die daarvoor nodig is, hebben we er graag voor over.

woensdag 22 december 2010

Consumeerderen

Dit keer een iets luchtiger blogje, maar voordat ik daarmee begin, eerst mijn grote dank aan alle reageerders op het vorige stukje. Ik ga alles nog eens heel aandachtig doorlezen en ik kan er zeker weten mijn (en Franks) voordeel mee doen! Hartelijk bedankt!!

En dan nu iets heel anders. De Achterbergen kunnen hun rondleiding wel opnieuw beginnen. Want er wordt tegenwoordig heel wat aangeschaft bij de Achterbergen. Een voorzichtig begin is gemaakt om de zitkamer te vernieuwen. Blijkbaar kende ik de Achterbergen niet zo goed, want ik had voorspeld dat het lage improvisatietafeltje in de hoek er over een paar jaar nog wel zou staan, maar inmiddels staat er een nieuw, voor ons doen zeer duur, tafeltje in de hoek. Na een enge autorit door dichte mist naar IKEA, op zoek naar een zwart tafeltje en evt. een lampje, kwam ik met een wit tafeltje terug... Maar wat ben ik er blij mee! En ook met het lampje. En omdat we toch bezig waren, heb ik met mijn zelfverdiende krantengeld ook nog een nieuwe salontafel besteld. Op internet. Gisteravond heb ik die eigenhandig in elkaar gezet. Want dat moet dan nog wel. Vandaag ben ik met Irene op een nieuw vloerkleed uit geweest en zo zijn we behoorlijk aan het consumeerderen. Dat wel. Maar nu moet ik eerlijk bekennen dat ik hoor bij de mensen die moeten leren geld uit te geven (klinkt stom hè?). En daar heb ik nu een aardige oefening in gehad. We zijn er nog niet, want ook de banken zijn al aardig versleten helaas. En dan is het ook wel zo leuk om een van de muren van een kleurtje te voorzien. Of alle muren. En wie weet andere gordijnen...
Voor Irene een leuke periode, want zij denkt er ernstig over om binnenhuisarchitectuur te gaan doen, en zo kan ze zich heerlijk uitleven met het geven van advies, het overleggen over kleuren, en het ontwikkelen van het vingertoppengevoel. En ik heb echt iets aan haar adviezen, dat maakt het nog leuker!

dinsdag 21 december 2010

ASS in de vakantie

Kinderen met autisme vinden vakantie wel moeilijk, zelfs als het de kerstvakantie is. Dan zijn er ineens zeeën van vrije tijd, en vrije tijd is een probleem. Frank vraagt constant wat hij moet doen, en als ik iets voorstel, zegt hij nee (behalve als het computeren is). Dus zeg ik dat hij zelf iets mag verzinnen om te doen, en dan wordt hij kwaad. Dan ben ik geen goede moeder volgens hem, doe zeven miljoen dingen verkeerd, ik had nooit met papa moeten trouwen, etc. etc. etc.
Niet fijn. Voor de rest van het gezin niet omdat er een gefrustreerd jongetje loopt te roepen. Voor Frank niet omdat hij zelf niet weet wat hij wil en omdat ik hem (nog) niet begrijp of weet hoe ik hem kan helpen. Voor mij ook niet, omdat ik knalhard tegen mijn onvermogen aanloop om voldoende leuke invulling van al die vrije tijd te geven, om zo een ontspannen jongen tevoorschijn te toveren.
Gelukkig kan ik intussen al aardig relativeren, en weet ik dat hij het niet meent zoals hij het zegt. Maar als we tien minuten later gezellig samen in de keuken bezig zijn een warme lunch klaar te maken, vecht ik intussen wel tegen mijn tranen. Want het doet toch pijn om zo uitgescholden te worden, ook al weet je dat hij je echt wel lief vindt, ook al zegt hij het niet met die woorden.

's Middags rijd ik samen met Danny in de auto, CD'tje aan met dierenliedjes van Elly en Rikkert. Op een gegeven moment hoor ik dit coupletje:
als het beertje bromt
weet ik precies hoe of dat komt
ik word niet kwaad
net als Fransiscus, die zijn taal verstaat
En dat was nou net waar ik vandaag mee bezig was geweest. Niet dat ik al precies weet hoe het komt dat het beertje bromt, maar ik ben wel onderweg. Ik begrijp al veel meer dan eerst. En GELUKKIG word ik ook niet kwaad!

's Avonds praat ik nog even met Frank na over de dag. We spreken af dat we op zoek gaan naar leuke bezigheden voor in de vakantie (behalve computeren dan). En ik vraag hem of hij kan begrijpen hoe het voor mij is als hij zo gaat schelden. En hij zegt ja. En hij wil proberen om daar meer bij na te denken. De schat!

maandag 20 december 2010

Toch chaos

De Achterbergen zijn een klein beetje dom. Aan het begin van de kerstvakantie bedachten zij dat het wel een goed idee was om de vochtplekken in het plafond (jawel, op drie plaatsen) te proberen wit te maken. Natuurlijk wisten we wel dat je er wel meer dan één keer overheen moet met je super-dekkende latex, maar dat zagen we toch wel zitten. Even later was de hele kamer omgegooid. Gordijnen eraf, piano in de andere hoek, eettafel propvol met spulletjes die op een of andere manier gevaar zouden lopen witte spetters te krijgen... Nu, drie dagen later, is er nog niet veel veranderd. De Achterbergen hebben al drie keer in de zitkamer warm gegeten (wel heel gezellig). De vochtplekken zijn al heel wat keren even verdwenen onder een  nieuwe laag latex, om daarna, weliswaar iets vager, maar toch wel weer zichtbaar terug te komen. Nou weten de Achterbergen ook wel dat je daar iets speciaals voor moet aanschaffen, maar ja, superdekkend is toch superdekkend? En de vochtplekken waren toch allang droog?
Afijn, nu alles toch door elkaar staat, is het misschien leuk om de meubels wat te laten ronddansen in de uitbouw. En zo hebben we ineens twéé zitkamers: eentje bij de open haard, en een knus hoekje in de uitbouw. En een speelgedeelte bij de schuifpui. Nu nog alles weer opruimen, en dan toch nog maar eens de latex erbij halen.
Hopelijk is alles wel weer helemaal op orde vóór de kerstdagen...!

O ja, en  het paard staat nu op de gang.

zondag 19 december 2010

Experiment

Superhandig, bouwemmers. Veel sterker dan de gewone huishoudemmers, en nog in een stijlvolle kleur ook. De Achterbergen gebruiken ze voor van alles en nog wat, en vandaag werd er eentje gebruikt voor een experiment.
Vannacht viel er weer een dik pak sneeuw, en daarom ging de geplande kindersamenkomst niet door. We hadden dus wat extra tijd, en die gebruikten we voor een educatief doel. Een bouwemmer werd vol losse sneeuw geschept en binnen gebracht. Vervolgens werd aan alle Achterbergen die thuis waren gevraagd hoe hoog het peil in de emmer zou zijn als alle sneeuw in de emmer gesmolten was. Dit werd op een briefje aangegeven, waarbij de voorspellingen onderling varieerden van helemaal vol tot 1/6 deel. De emmer werd op een keukenkruk vlakbij de verwarming gezet om de sneeuw snel te laten smelten.

En? Wat denken jullie? De emmer was om half tien vanmorgen vol met verse sneeuw. Hoe laat was alles gesmolten? En hoeveel water zat er toen in?

Kijk ergens tussen de reacties naar de door ons gevonden antwoorden.

zaterdag 18 december 2010

....

In alle stilte mocht ik vanmorgen de hele krantenwijk doen (in plaats van Jan en Harry) in een witte wereld. De sneeuw was zelfs op de straten van ons dorpje nog wit. Genieten!!

Onze oudste drie zijn naar Pagedal voor een gemeentekerstfeest voor de jeugd uit heel Nederland. Voor de eerste keer wordt dit landelijk gevierd in plaats van elke plaats apart, en ze hebben er enorm naar uitgekeken. Geen wonder ook: natuurlijk wordt er gezongen en krijgen ze Gods woord te horen, de boodschap in een overwinningsgeest die hen hoop, geloof en kracht geeft voor de omstandigheden die zij tegenkomen. Maar in diezelfde gezegende sfeer gaan ze nog zoveel meer doen: twee workshops mochten ze kiezen uit een groot aanbod (lastig kiezen hoor), natuurlijk gaan ze samen ook eten, en er staat nog meer op hun programma waarover wij hier pas achteraf zullen horen wat het precies inhield.

Voor mij als bange sneeuw-chauffeur werd ook weer voortreffelijk gezorgd: ik hoefde de kinderen niet naar de eerder afgesproken plek te brengen, maar ze werden hier voor de deur opgehaald door zo'n stoere kerel die het juist leuk vindt om met zijn auto te glijden... verschil moet er zijn!
Het was maar goed ook dat ik niet weg hoefde, want in de stad stond al het verkeer muurvast en Gido, die met de moeder van een klasgenootje hier uit de straat was meegereden naar de bruiloft van zijn juffrouw (ja, die hoefde ik gelukkig ook niet weg te brengen en te halen!), kwam ook ruim twee uur later thuis dan gedacht.
Last but not least: laat ik nou afgelopen donderdag de boodschappen al in huis gehaald hebben zodat ik vandaag weer niet hoef te rijden - helemaal geweldig!

En hierna zien we wel weer.

vrijdag 17 december 2010

Papieren in orde - week 3

In week 3 wordt een begin gemaakt met het geordende papieren leven. De Huishoudcoach raadt aan om 2,5 uur uit te trekken en in die tijd het hele huis door te lopen en alle rondslingerende papieren waarvan je vermoedt dat ze bij je administratie horen, te verzamelen in een doos. Is de doos vol? Dan neem je hem mee naar een grote open plek (grote tafel, leeg bed of zo) en dan begin je met het sorteren van de hele stapel. Wat weg kan, gelijk weggooien; moet er actie worden ondernomen? papier in het 'doen'-bakje; papieren die je rustig wilt doorlezen: in het 'lezen'-bakje; papieren die je in je archief wilt bewaren, sorteer je alvast per onderwerp: autopapieren, verzekeringspapieren, gebruiksaanwijzingen, etc. etc.
Na twee uur begin je aan het afronden van de klus: alle stapeltjes te bewaren papieren worden op volgorde gelegd en in mapjes gedaan, die je in de doos legt. Nog niet uitgezochte papieren laat je er ook gewoon in zitten. Zet de doos weg - volgende week ga je gewoon verder!

Bij de Achterbergen was dit eigenlijk niet zo nodig. Ik ben gewoon begonnen om te werken volgens het principe dat vorige week is uitgelegd, zodat de kans dat er nu nieuw binnengekomen rekeningen kwijtraken, wel erg klein is geworden. En intussen werk ik ook nog steeds heel hard aan het vasthouden van de routines uit het eerste hoofdstuk...
En intussen geniet ik van een steeds witter wordende wereld buiten...

donderdag 16 december 2010

Eten bij kaarslicht

De Achterbergen wonen in een huis dat ze gekocht hebben van iemand met twee linker handen. Op zich is dat nog niet zo erg, maar deze iemand vond zichzelf wel erg handig en heeft nogal veel zelf aan het huis gedaan. De Achterbergen zijn al ruim 10 jaar bezig om de linkshandige sporen uit te wissen. Sommige sporen laten zich alleen wat moeilijk vinden. Zo valt zo af en toe - om een of andere duistere reden - ineens de stroom van een van de groepen uit, met name als het buiten nogal nat is. En dat gebeurde vandaag aan het eind van de midag weer. Na een poosje kun je de schakelaar van de uitgevallen groep dan wel weer omzetten (en hopen dat 'ie het houdt), maar daarmee moeten we dan wel even wachten. Dus aten we vandaag bij kaarslicht. En Chris at ook even bij flitslicht.
Wel gezellig!

woensdag 15 december 2010

Kiezen hoeft nog niet!

Deze keer een loftrompetje over de school waarop Frank zit!
Vorige week schreef ik nog dat we in alle rust konden nadenken over wat we zouden willen met Frank: rugzak of andere school, in heerlijke onwetendheid van de brief die nog diezelfde week bezorgd werd. Hadden we ons ingesteld op de termijn van acht weken waarbinnen een beslissing zou vallen, na precies twee weken kregen we het bericht al binnen! De aanvraag is positief beoordeeld, dat wil zeggen dat wij nu moeten kiezen tussen aanmelden bij het speciaal onderwijs, of een rugzakje op de huidige school. En dat maakte het direct weer heel urgent...
We hebben ervoor gekozen om het heel breed te maken: informeren bij de speciale school of er een kans is dat hij hier in de buurt terecht kan (kan niet), en of ze wel eens horen van problemen in de busjes (horen ze niet). De school waar Frank nu zit hebben we gevraagd mee te denken over wat het beste zou zijn, of zij het zelf wel zien zitten, wat voor mogelijkheden en onmogelijkheden er zijn met het rugzakje, en daarover had ik vandaag een gesprek met de juf van Frank en de directrice. Zij vertelden me dat ze hun best gingen doen om Frank de rest van groep 6 goed te begeleiden, met de extra hulp van het rugzakje. En dat de combiklas waar Frank nu in zit (groep 5 en 6) waarschijnlijk wel blijft, met wie weet zelfs twee combileerkrachten voor de klas. Ze raadden ons aan om Frank in elk geval aan te melden op de andere school, zodat zijn plekje daar zo goed mogelijk warm wordt gehouden voor na de zomervakantie. Mocht het komende half jaar zó goed gaan dat we goede verwachtingen mogen hebben voor de volgende twee jaar, dan kunnen we die aanmelding altijd weer ongedaan maken en kan hij blijven.
Met een heel prettig gevoel reed ik na dit gesprek weer naar huis. Kiezen hoeft dus helemaal nog niet - de praktijk zelf zal uitwijzen wat het beste is en dat maakt de keuze aan het eind van groep 6 vast heel makkelijk!

dinsdag 14 december 2010

Onze kerstkabouter

De huiskabouter van de Achterbergen is veranderd in een heuse kerstkabouter. Geheel op eigen initiatief heeft hij verzonnen dat de sokken die zo her en der het Achterbergenhuis versieren wel op zijn hoofd zouden kunnen passen. Dat was niet helemaal waar, want deze sokken rekken niet en zitten eigenlijk net iets te krap, maar daar zit de kabouter niet zo mee.

Sterker nog, hij heeft zich niet alleen deze kerstversiering toegeëigend, regelmatig bemoeit hij zich met de versiering die in de Achterbergse kerstboom hangt. Dat zijn toch mooie dingetjes om mee te spelen? Vooral voor kabouters natuurlijk. En de ster van lampjes die op het raam hangt (met een zuignap) kan ook wel eens een ander plekje gebruiken.
De spuitsneeuw die nog op het tafeltje stond nadat er sjablonen mee op het raam gespoten waren, vond de kabouter uiteraard ook de moeite van het proberen waard. Nu is de spuitbus leeg.

Heerlijk he, zo'n kerstkabouter in huis!

maandag 13 december 2010

Weggegooid kind

Er was absoluut geen enkele reden voor, maar toch belandde Bart vanmiddag in de prullenbak. En hij had nog wel zo zijn best gedaan om lief te zijn. Vanmorgen was hij pas wakker geworden toen ik de broers naar school bracht, maar nadat hij een flesje melk had gedronken in bed, was hij weer in slaap gevallen. Om kwart over 10 vond ik het wel genoeg en heb hem wakker gemaakt...
In de lunchpauze had hij mij ontzettend aan het lachen gemaakt. Hij was heerlijk aan het spelen met zijn verjaardagscadeau: een stevige baan met drie schuine stukken, waar een auto'tje (of een balletje) zigzag over naar beneden gaat. En toen kwam zijn moeder aan met een knakworstje. Normaal gesproken verdwijnt alles wat Bart in handen krijgt, direct in zijn mond, ook als dat totaal niet de bedoeling is, maar dit keer was hij niet te bewegen om het worstje op te eten. Hij probeerde veel liever uit of het ook van de autobaan af zou glijden. Niet dus. Maar ik kwam niet meer bij van het lachen.
Toen de jongens 's middags uit school kwamen, werd hij zomaar gedumpt door een van de broers. Gelukkig zat hij er niet mee. Hij had het volste vertrouwen dat hij er ook wel weer uitgehaald zou worden.

En dat was ook zo.

vrijdag 10 december 2010

Papieren in orde - week 2

In week 2 richt je je werkplek in tot een compleet thuiskantoor: enveloppen, schrijfgerei, paperclips, mapjes, een prullenbak, etc. etc. Bovendien koop je drie tijdschriftencassettes die je labelt met 'doen', 'bewaren' en 'lezen'. De Huishoudcoach raadt liggende postbakjes (inderdaad, zoals bij de Achterbergen) dringend af, omdat die 'onoverzichtelijk zijn en al snel verworden tot grote stapels ondefinieerbare papieren'.

Dit advies lap ik dus aan mijn laars. Mijn ervaring is dat documenten die rechtop worden bewaard, scheef gaan hangen, ook in bijv. ordners. De bakjes die wij al hadden, en waarin wij een gedeelte van ons gezinsarchief ook bewaren, worden dus ook voor dit doel gebruikt. Met het verschil dat de Achterbergen alleen een bakje hebben met 'doen' en eentje met 'bewaren'.

Wat moet je hier nou mee? Tja, als je het boek van de Huishoudcoach niet hebt, mis je natuurlijk alle uitleg die aan de weekopdrachten vooraf gaan. En dat is bij dit hoofdstuk wel heel erg jammer. Daarom geef ik in het superkort weer wat de Huishoudcoach voor ogen heeft als het om de papierwinkel gaat (maar met dit systeem ga je pas na een paar weken opstarten werken). Allereerst zijn er dingen die je elke dag gaat doen, in elk geval als je elke dag post krijgt. Beschouw de postbode als je vriend: joepie, een stapeltje post! Neem elke dag alle post van die dag door, gooi direct enveloppen en nutteloze papierrommel bij het oud papier, en beslis van de overige papieren wat ermee moet gebeuren. Moet je er iets mee doen (zoals betalen), stop het dan in het bakje met 'doen' erop. Hoef je het alleen ergens op te bergen, dan kan het direct in het bakje met 'bewaren', en is het iets wat je later nog eens op je gemak wilt doorlezen, dan kan het in het bakje met 'lezen' (wat ik dus niet doe; ik lees het wel direct want ik houd wel van lezen).
Elke week plan je vervolgens een vast half uurtje waarin je achter elkaar alles afhandelt wat er in het 'doen'-bakje zit (en evt. het 'lezen'-bakje). Afgehandelde poststukken kunnen misschien bij het oud papier, of anders in het bakje 'bewaren'.
Het bakje 'bewaren' wordt elke maand opgeschoond - alles komt op z'n eigen plekje in het gezinsarchief (het opzetten van zo'n archief wordt in week 9 besproken), en vervolgens haal je ook nog es één keer per jaar de bezem door dat archief heen.

Saai he, zo'n blogje.  Toch kan het veel voordelen opleveren, vooral voor mensen die vaak papieren kwijt zijn. En dat scheelt dus een hoop tijd op den duur.
Wat de Huishoudcoach niet behandelt, maar wat toch veel papier'rommel' oplevert, zijn de stapels papieren die de kinderen meenemen van school. Toch is het niet zo heel lastig om hiervoor ook iets praktisch te verzinnen. Bijvoorbeeld: neem elke dag alle meegenomen papieren van school door. Beslis direct wat je ermee wilt (een mooie tekening ergens ophangen (direct doen!), andere werkjes ofwel opbergen op de plek waar je schoolwerkjes bewaart, ofwel onderop in de doos met oud papier, nieuwsbrief even doorlezen en misschien in het 'doen'-bakje stoppen, etc.) Je ziet, de Achterbergen zijn al aardig gedrild door de Huishoudcoach!

donderdag 9 december 2010

Kiezen kiezen

Gisteren was een volle dag. 's Morgens kregen wij bezoek van een consulente van de Stichting MEE, die met ons meedacht over wat we eventueel kunnen aanvragen aan extraatjes van de overheid omdat wij een kind met een diagnose ASS hebben. Maar om een budget aan te kunnen vragen, moet je het ook wel echt nodig hebben om af en toe ontlast te worden, en dan bedoel ik niet een keer per jaar een weekend zoals wij eigenlijk voor ogen hadden. We gaan dus niets aanvragen, wel kunnen we bij een aantal vrijwilligersorganisaties terecht om te kijken of daar iemand is die het goed met Frank vinden kan en waar hij eventueel terecht kan als wij samen weer weg willen (hopelijk weer volgend jaar november). Eigenlijk wel fijn dus, om te kunnen concluderen dat het zo goed gaat dat we het zelf afkunnen!
En als we op een gegeven moment ergens tegenaan lopen, kunnen we ook bij haar terecht, dat is wel een prettig idee.

's Middags zijn André en ik naar een informatiemiddag geweest van een school die speciaal gericht is op kinderen met autisme. Heel interessant allemaal, en op zich denk ik wel dat Frank zich op die school prettig zou voelen. MAAR ja, het vervoer he... Elke ochtend heel vroeg in een 'busje', dan in de file, en 's middags weer terug. En wie weet wie er nog meer in dat busje zitten. Frank kennende zou dat wel eens een probleem kunnen worden. En daarom weet ik het nog niet. En André ook niet. Gelukkig hoeven we nog niet te kiezen; de aanvraag voor verwijzing danwel rugzakje is eind november opgestuurd en daarna duurt het acht weken voordat we iets horen. We kunnen een en ander dus rustig laten bezinken, en ondertussen proberen erachter te komen waar we op moeten rekenen als het om het vervoer naar school gaat.

Het grappige is dat deze school nog niet zo lang geleden een soort dependance heeft in een andersoortige school van het speciaal onderwijs hier vlak in de buurt. Maar of dat na de zomervakantie voortgezet wordt, is onder meer afhankelijk van het aantal aanmeldingen hier uit de buurt, en van nog meer factoren. Het zou dus zomaar kunnen dat ik Frank gewoon zelf zou kunnen brengen en halen (de tijden sluiten zelfs ook nog aan op de school waar de andere Achterbergjes zitten).

Kiezen dus. En rondkijken. En navragen. En laten bezinken. En natuurlijk bidden, want God weet allang hoe het zal gaan, en Hij wil het ons best duidelijk maken hoor. Maar dan moeten we wel onze oren voor Hem open houden.

woensdag 8 december 2010

Bart is 1!!

Er is geen Achterbergje bij wie ik tijdens het eerste jaar zó vaak aan de bevalling heb teruggedacht als Bart. En met reden natuurlijk. Wat een wondertje hebben wij hier inmiddels rondlopen. Ja, want lopen doet hij graag, al kun je nog goed zien dat hij dat nog niet zo lang doet. En jarig mag hij dan wel zijn, en we staan er ook bij stil, maar dit blogje wordt in vliegende haast getypt tijdens het omkleden, tussen allerlei afspraken door, waarover morgen meer.
En een cadeau krijgt hij pas als we er met het hele gezin even rustig de tijd voor hebben - binnen een dag of wat. Bart zal er geen last van hebben dat het niet precies op zijn verjaardag gebeurt.

Van een superattente bloglezeres kreeg ik trouwens al wel een felicitatie voor Bart - bedankt Nathalie!

dinsdag 7 december 2010

Trompetter de trompetter

De Achterbergen hebben er een muziekinstrument bij. En elke week een ritje naar de muziekschool en terug. Zodat Gido twintig minuten les kan krijgen op de nu nog gehuurde trompet, maar als hij over een half jaar er nog steeds plezier in heeft, zou het zomaar kunnen dat we er eentje aanschaffen. Sinds vorige week kunnen we elke dag genieten van de klanken van Vader Jacob, boer daar ligt een kip in 't water, en wat je nog meer kunt verzinnen met maar een paar noten.

Ik vind het al knap dat Gido überhaupt geluid uit de trompet kan halen. En ook André vindt het leuk om een deuntje weg te blazen en een beetje over de schouder van Gido mee te kijken. Zelf ben ik er eindelijk in geslaagd om ook een geluid met de trompet voort te brengen dankzij het meekijken in de eerste trompetles vorige week, maar een melodie is nog ver te zoeken. Wie weet... over een poosje...

maandag 6 december 2010

Hoe heette hij nou ook alweer...

Het is alweer een poosje geleden dat Antoine bij ons logeerde, onze stille logé uit Frankrijk. Danny wil toch nog iets over hem kwijt, maar kan niet op zijn naam komen. Een hele poos is het stil, dan weet hij het toch nog: "Anfrans". Het duurde wel even voordat we konden achterhalen wie hij bedoelde...

zondag 5 december 2010

Boetseren met marsepein

Dit weekend is er heel wat geboetseerd bij de Achterbergen. Gisterenavond met taaitaai-deeg (waarvan het recept in de Allerhande stond), wat een groot succes was. Eerst poppetjes, jachtluipaarden, Pacmans enz. maken, daarna 12 min. in de oven, en daarna wachten tot ze genoeg afgekoeld zijn om op te eten...
Vandaag hebben we een aardige hoeveelheid tijd gebruikt om te boetseren met de marsepeinstaven die we bij de supermarkt hadden gekocht. Mengen gaat heel aardig met marsepein, dus hadden we behalve rood, wit, geel en bruin ook nog oranje en roze. De Achterbergen blijken behoorlijk creatief te zijn. En boetseren is extra leuk als je het doet met eetbaar spul. Maar soms wordt het zielig om je creatie op te eten (hoewel André hem om op te vreten vindt):

vrijdag 3 december 2010

Papieren in orde - week 1

De Huishoudcoach gaat je in 13 weken leren om al je papierwerk op orde te krijgen. Ze gaat ervan uit dat iemand die van het huishouden een rommeltje maakt, ook omkomt in de ongeopende enveloppen en heel wat tijd nodig heeft om de achterstand in te halen en alles picobello voor mekaar te krijgen.
Hoewel de Achterbergen redelijk gestroomlijnd zijn wat dit betreft, ga ik toch gewoon dit hoofdstuk behandelen, elke week, stap voor stap. Wie weet wie er wat aan heeft...

In week 1 ga je zorgen voor een prettige werkplek. Met computer voor het internetbankieren, en op een strategische plek in huis. Een goede stoel en verlichting zijn ook niet onbelangrijk.
Nou, dat was vlug klaar bij de Achterbergen: het bureau staat al in de kamer! En wordt ook nog eens aardig bijgehouden dankzij de vorige drie maanden Huishoudcoach!

donderdag 2 december 2010

Held op sloffen

Soms wil ik nog wel eens voor heldhaftige - oftewel extra lieve - moeder spelen. Bijvoorbeeld als het héél koud is (gisteren) en André niet weg hoeft. Gisteren leek het daarom wel een taxibedrijf bij de Achterbergen. Irene en Harry (en een schoolgenootje hier uit de buurt) werden prinsheerlijk naar school gebracht en 's middags weer gehaald (15 km), Jan werd met fiets en al naar de grote stad gereden (ook 15 km), zodat hij 's avonds met de wind mee terug kon fietsen, het kon niet op.
Vandaag bleek ik een held op warme sloffen te zijn - het sneeuwde... daar zinkt mij de chauffeursmoed van in de schoenen. Wat vind ik het eng om achter het stuur te zitten en over besneeuwde wegen te rijden, helemaal als de auto af en toe een  beetje wegglijdt...
Vandaag ben ik dus een keiharde moeder, die haar kinderen met hun fiets naar school stuurt.

En toen bleek Irene vanmorgen mee te mogen rijden met het schoolgenootje die vandaag gebracht werd. En vond Harry het helemaal niet zo erg om te fietsen. En deed Jan de muts op die ik op de valreep nog voor hem gekocht had. En wilde André in de lunchpauze de jongens halen. En daarna brengen. En viel het allemaal dus toch nog mee.

Totdat ik de jongens om drie uur ging halen... brrrrr, ik vind het toch maar niks! Held op sloffen!

woensdag 1 december 2010

Da's leuk jarig zijn

Dat hadden we nog nooit meegemaakt: een jongetje die alles gewoon over zich liet komen zoals het kwam. Die 's middags uit school komt en bij een vriendje wil gaan spelen, terwijl er thuis bezoek op hem zit te wachten. Die niet vraagt wanneer hij nou éindelijk eens zijn cadeautjes krijgt, terwijl dat voor een 5-jarige toch best laat was, namelijk om half zes. Die bij elk cadeautje dat hij openmaakt, verrast uitroept dat hij dat heel graag wilde hebben, en de gever enthousiast bedankt.

Daar wijd je gewoon nog een logje aan.

dinsdag 30 november 2010

Wie deelt er nou boter, kaas en eieren uit??

Nou, Danny! Hij wordt vandaag 5 jaar en hij was al beneden voordat ik van het krantenwijkje terugkwam. Van Jan kreeg hij al drie cadeautjes - drie keer een verraste uitroep: 'hé, die wilde ik graag' (maar dat wist Jan niet), en op school kreeg hij een muts met een plaatje van Bob de Bouwer ('hé, die wilde ik graag!').
Straks mag hij trakteren. Hij wilde graag snoep uitdelen, maar ik kan er niks aan doen, in deze tijd van veel snoepgoed wil ik niet substantieel bijdragen aan extra veel zoetigheid, daarom deden we (slechts) vijf 'bilar'-snoepjes en vijf kruidnootjes in een zakje, speelpapiertje erbij met toepasselijke tekst erop, en omdat het toch wel wat karig was, toch nog een paar andere snoepjes erbij (dag principes!). Zakje feestelijk dichtbinden, klaar!
Zodra het hele gezin (behalve Jan) bij elkaar is, waarschijnlijk pas bij het avondeten, gaan we voluit feestvieren en krijgt hij pas zijn cadeautjes, maar dat is nog altijd op tijd, want hij werd vijf jaar geleden pas 's avonds laat geboren!

maandag 29 november 2010

Lachen als een moeder met oorpijn

De Achterbergen zijn een stelletje lieverds. Krijgt hun moeder op vrijdag een dubbele oorontsteking, geeft niks, ze redden zichzelf wel. André kookt en ik kruip in bed. De hele zaterdag blijf ik boven, en dat is maar goed ook want de Achterbergjes beneden veranderen de hele verdieping in een soort zwijnestal. Maar, en dat is ook belangrijk, ze laten mij met rust en ik hoef lekker niks, alleen maar zwelgen in de pijn die blijft, ondanks maximale doses ibuprofen en paracetamol. 's Avonds ga ik met André naar de huisartsenpost, waar ik toch maar een kuur krijg. De volgende middag voel ik me weer wat opgeknapt gelukkig en kom beneden in een - verrassing!! - netjes opgeruimde kamer (en keuken)! Lief he.
Bij binnenkomst in de kamer zeg ik: ik voel me alsof ik twee enorme (pijnlijke) ballen aan weerskanten van mijn hoofd heb. Zegt Jan, die aan tafel z'n broertje aan het helpen is met een surprise: 'maar het is nog geen kérst'!
Oei, lachen doet nog steeds pijn...

vrijdag 26 november 2010

Weg met de rommel - week 12

Als je genoeg zelfdiscipline hebt gehad om de afgelopen 11 weken mee te doen, ben je er nu vast van overtuigd dat het toch heel wat fijner is met wat huishoudelijke routines dan met het los-vaste opruimen of laten liggen wat voor die tijd waarschijnlijk schering en inslag was. In week 12 wekt de Huishoudcoach je daarom op om je aangeleerde routines diep in te laten slijten in je dagelijkse gewoontes:
je eigen wenselijke ochtendroutine
je eigen wenselijke avondroutine, waaronder ook het 10-minuten rondje
je houdt je aanrecht en eettafel netjes
elke dag besteed je 15 minuten aan één groter project

Je ochtend- en avondroutines kun je naar eigen wens langzaam maar zeker uitbreiden, met als gevolg dat alles steeds meer op de automatische piloot gaat. Ook heb je er waarschijnlijk minder moeite mee dan eerst om je lijstje af te werken.

Hoe gaat het nu bij de Achterbergen? Ik ben blij met de lijstjes, en ga ze binnenkort introduceren bij het hele gezin. Met name als ik zelf weg moet, is het dan duidelijk voor de anderen wat er gedaan moet worden (want het is gek, maar als ik 's avonds laat weer terugkom en ik heb niets gevraagd, moet de afwas vaak nog in de vaatwasser gezet worden). Van de Huishoudcoach geef ik nog een tip uit het boek door: zo lang er nog iemand ten behoeve van het hele gezin bezig is, mag niemand onderuit gaan hangen. De Achterbergen-vertaling hiervan luidt: vraag eens wat meer van de gezinsgenoten, doe samen een opruimrondje, werk eraan dat ieder kind een besef krijgt van mede verantwoordelijk zijn voor het reilen en zeilen van het hele huishouden!

Volgende week start een nieuw hoofdstuk. Ik weet nog niet zeker wat ik zal doen: de Huishoudcoach wil je het liefst eerst in 12 weken aanleren hoe met je administratie en alle paperassen om te gaan, daarna 12 weken besteden aan het in kaart brengen en beheren van alle klussen en klusjes die je nog moet of wilt doen, en pas daarna 12 weken om het huis schoon te krijgen. Ik ben zelf niet zo zeker van de beste volgorde, heeft iemand van jullie een voorkeur?

donderdag 25 november 2010

Kwijlen en andere eigenschappen

De Achterbergen (sommige dan) kunnen er wat van. Gebrek aan vocht hebben ze in elk geval niet gehad, en zeker niet de baby die zó veel kwijlde in de wieg, dat het matrasje beschimmeld raakte en we een nieuw moesten kopen. Ook Chris niet, die met zijn drie jaar nu pas rondloopt met een droog kinnetje en zonder plekken op zijn trui.
Bart gaat vrolijk verder in hetzelfde spoor. Erg is het niet, we geven hem gewoon regelmatig iets droogs aan, en gebruiken af en toe ook wel slabbetjes om het vocht op te vangen (maar dat zijn dan met kruipen weer van die lastige in-de-weg-zitters). Een beetje minder is dat we lang moeten zoeken om een leuke foto te vinden waar hij zónder natte trui op staat. Zelfs de officiële studiofoto die we in april hebben laten maken, en waarvoor we vlak voordat de opnames startten een schoon truitje bij Bart hadden aangetrokken, vertoont een kwijlplek...
Maar goed, het gaat een keer over, al kan het kennelijk ook duren tot de derde verjaardag.
Bart is zijn karaktertje lekker zelfstandig aan het ontwikkelen. Hij kan veel, maar past het pas regelmatig toe als hij er helemaal zeker van is, zoals lopen. Hij laat zich niet overhalen om een stapje te doen, ook al doet hij er soms een paar zonder dat hij het zich bewust is.
Soms wil hij de trap opklimmen. Bij de eerste tree grijpt hij dapper naar de volgende. Op de tweede tree begint hij bedenkelijk te kijken, maar gaat toch door. Op de derde tree begint hij half te huilen, maar weet toch niets anders te bedenken dan stug doorgaan (ook al is André vlak achter hem om hem op te vangen). Zo schattig! Ik ben wel blij met zijn voorzichtigheid, na waaghalsje Chris is Bart een verademing!

woensdag 24 november 2010

Aan vervanging toe

Er zullen weinig Crocs in Nederland te vinden zijn die net zo veel gedragen zijn als die van mij. Zomer en winter, binnen en buiten, bijna zelfs dag en nacht, tijdens de krantenwijk en soms zelfs naar officiële gelegenheden (dat heb je met die vergeetachtige buien, gelukkig zijn het dan nog net geen pantoffels). En nu zijn ze, na ik weet niet hoeveel jaar, versleten.
Vandaag kwam er een foldertje in de bus, zo'n foldertje dat de Achterbergen normaal gesproken direct bij het oud papier doen, maar vandaag niet (Sjopze). En daar stond een kortingscode in voor 15% korting op Crocs. En wat mij heel nieuwsgierig maakte: Crocs blijkt niet alleen te bestaan in de door mij gedragen versie en de winterversie daarvan (zonder gaten en met dikke voering), nee hoor, er blijken zelfs Crocs te bestaan met hoge hakken. En elegante Crocs. Bovendien vond ik een outlet-pagina.
En dus gaan de oude Crocs de container in. Zodra de nieuwe zijn gearriveerd.

dinsdag 23 november 2010

Goochelen met de tijd

Ineens is het zover. Er zijn lootjes getrokken op school (Gido en Frank) en op de kinderdag afgelopen zondag (Gido, Frank en Elwin). We kunnen aan de slag. Maar... voor wanneer eigenlijk? WAT!!?? Volgende week vrijdag? En het weekend is al bezet, want dan gaan we naar Pagedal, dat gaan we dus niet redden...
Gisteren nog dacht ik dat we het surprises maken en cadeautjes kopen in zouden passen in een rustig ritme. Dat we samen gezellig aan de slag zouden gaan, een verrijking van het gezinsleven.
Vandaag moet ik dat al waar zien te maken, in elk geval op tijd voor 3 december. En zonder een zaterdag om inkopen te doen.

Gelukkig vielen de puzzelstukjes op hun plek. Elwin moest gelukkig naar de tandarts om zijn kiezen te laten sealen. Samen met Gido en Danny gingen we een half uurtje eerder naar het dorp om alle nodige cadeautjes in te kopen, bovendien had ik een koopopdracht mee van Frank. Zo, dat is alvast binnen.
Wat ook weer binnen is, is wat extra tijd voor aandacht voor Danny, tijdens het wachten bij de tandarts. Gezellig samen een puzzelboekje van kabouter Plop doorgelezen, dat hij daarvoor bij de supermarkt had meegekregen, terwijl Gido zich vermaakte met de Playstation die daar staat.

Nu nog de surprises, vijf in totaal. Moet lukken toch?

maandag 22 november 2010

Achter de schermen

Als je zoals de Achterbergen met veel personen bent thuis, waarvan ook nog eens een groot deel nogal bewerkelijk is, dan is het niet zo gek dat er niet zoveel tijd over is voor andere dingen, zoals meehelpen in de gemeente. Af en toe mogen we dan nog wel helpen met schoonmaken van de zaal, maar verder mogen we genieten van alles wat er voor ons gedaan wordt: het organiseren van het kerstfeest, het oefenen met de muziek, alles wat te maken heeft met het kinderwerk: clubavonden en kinderdagen, etc. etc. etc.

Gisteren mocht ik zomaar twee keer een kijkje achter de schermen nemen, en daar werd ik helemaal warm van:
Ik hoorde van een bespreking die er was geweest over hoe het kerstfeest dit jaar gevierd zal gaan worden. De mogelijkheid werd besproken om een diner te organiseren voor de volwassenen, 'maar', had iemand gezegd 'hoe kunnen we er nou voor zorgen dat Karien lekker ontspannen kan eten en zich niet de hele tijd met haar kinderen hoeft bezig te houden'? Kijk, daar word je nou warm van. En: 'hoe kunnen we er nou voor zorgen dat Frank het ook fijn vindt?' Daar word je zo mogelijk nóg warmer van!

Ja, die Frank, die houdt de gemoederen binnen de gemeente ook flink bezig. Jongensclub of kinderdag (en daar zijn de ouders niet bij), hij krijgt het eigenlijk gewoon niet voor elkaar om netjes in de pas mee te lopen met de groep (wederom netjes gezegd). En ga er dan maar eens aanstaan als jonge jongens en meiden, die zich graag willen inzetten om het voor alle kinderen leuk te maken, en er dan zo'n nummer tussen hebben zitten!! Ik zou het best begrijpen als ze het bijltje in de ring zouden gooien... Gisteren was het weer zover. Op een gegeven moment werd het degene die naast Frank zat gewoon te veel. MAAR wat werd ik ongelofelijk blij toen ik hoorde dat hij (de begeleider dus) het niet op wilde geven, en persé wilde leren om zelf de oplossing te vinden!!

Er zijn best momenten geweest dat ik me erg alleen voelde in het zorg dragen voor Frank (André dan niet meegerekend natuurlijk). Hem ergens laten logeren, zodat wij een weekend weg kunnen? Geen vrijwilligers. Hem mee laten doen met dingen voor leeftijdgenoten hier in het dorp? Geen goed plan.
Wat is het dan geweldig om te merken dat je niet alleen bent, dat er mensen zijn die zich, net als wij, verdiepen in het kind Frank, die van hem houden en het niet opgeven als het heel moeilijk wordt!

Er is nog een (lange?) weg te gaan, maar zo zie ik het wel zitten!!

zaterdag 20 november 2010

Sinterklaas bij de Achterbergen

Dit jaar zouden we het anders aanpakken dan vorig jaar. Vorig jaar leefde sinterklaas totaal niet bij de jonge Achterbergen. Achteloos plantten ze hun schoen bij de open haard, hun reserveschoen zodat ze hem gewoon konden laten staan. 's Morgens werd er dan soms wat uit gehaald, soms ook niet; kortom het leefde niet.
Dit jaar dreigt het alweer dezelfde kant op te gaan. Ik zou graag vertellen van verwachtingsvolle snoetjes en liedjes vol verlangen, maar helaas, het leeft nog steeds niet zo. Dapper begonnen we vorige week aan het volgen van een van de vele sinterklaasseries op tv, maar je raadt het al, het bloedde dood, het leeft ook niet meer.
Maar ik ga onverschrokken door hoor! De voorpret laat ik mij niet afpakken, inclusief kruidnoten en taai-taai. Elke zaterdag mogen de Achterbergen hun schoen zetten en wordt ervoor gezorgd dat ze tenminste een paar liedjes serieus zingen.
Gisteravond tijdens de clubavond heb ik heerlijk gesinterklaaswinkeld dus krijg ik nu een aardig idee van hoe 5 december er bij ons gaat uitzien:
's Middags pakken we de cadeautjes uit, voor de jongeren iets meer dan voor de groten, en bijna niets wat maar op één persoon van toepassing is. Zodat we met elkaar veel cadeaus krijgen en iedereen een lange lijst kan opnoemen de volgende dag op school (dat is ook niet onbelangrijk).
's Avonds gaan we er een gezellige avond van maken met spelletjes, een grote puzzel maken, marsepein boetseren, net wat iedereen wil. En dan tussendoor af en toe een Achterbergje naar bed brengen, zodat de samenstelling steeds verandert.

Slechte herinneringen heb ik min of meer aan de enorme berg cadeautjes die je moet uitpakken met zoveel mensen als je iedereen apart een stuk of wat cadeautjes geeft. Er is dan op een gegeven moment nauwelijks aandacht meer voor wat de anderen uitpakken. Daarom zetten we geen naam op de cadeautjes, al helemaal niet op de ingepakte chocoladeletters. Eén keer hadden we van Playmobil iets groots gekocht wat in elkaar gezet moest worden, en toen heb ik de cadeautjes genummerd in de volgorde van het opbouwen. Langzaam maar zeker ontstond het cadeau en snapten ze wat ze hadden gekregen. Er zijn weinig sinterklaas-avonden geweest dat er méér aandacht was voor het uitpakken van elk cadeautje afzonderlijk...

Wil je ook nog weten wát er dan gegeven wordt in huize Achterberg? Dat is natuurlijk helemaal afhankelijk van de behoeften van het moment. Op dit moment willen de Achterbergjes heel graag allerlei vechtspeelgoed (Bakugan, Lego Bionicle etc.), maar dat krijgen ze dus niet dit jaar. Wel dingen die ze samen kunnen doen (een spel, iets van Duplo, een grote puzzel) en nog iets om mee te knutselen maar dat moet ik nog uitvogelen (de namaakhoutserie van Real Construction trok me heel erg, maar dat spul is zo licht, dat klopt gewoon niet). En nog geen surprises, alleen maar voor school en voor de clubs (dus dat is dan toch nog zes surprises in totaal).

vrijdag 19 november 2010

Weg met de rommel - week 11

De Huishoudcoach geeft deze week de opdracht om je ochtend- of avondroutine uit te breiden. Als het goed is, heb je een lijstje met zeven wenselijke ochtendroutinegewoontes waarvan je tot nu toe de twee bovenste dagelijks toepast. En je hebt ook een avondroutine opgebouwd. Deze week voeg je de volgende gewoonte van je lijstje aan je ochtend- of avondprogramma toe.
De kluszus kun je inzetten bij het opschonen van je voorraadkast, waar misschien wel een hoop voedingsmiddelen staan die al lang over datum zijn.

Bij de Achterbergen dreigt inmiddels de klad in de ochtend- en avondroutine te komen. Het is maar goed dat er elke week over geblogd moet worden, want het is mijn huisvrouwen-eer toch te na om aan de klad toe te gaan geven. Op naar het keukenkastje dus, waar aan de binnenkant mijn persoonlijke routines opgeplakt zijn!
De voorraadkast moet bij de Achterbergen nog even wachten, want de kluszus wordt nog steeds ingezet voor stapeltjes rommel op andere - meer zichtbare - plaatsen, maar dat kan toch niet fout zijn?

donderdag 18 november 2010

De blogzenuwen

Mensen, mensen, ik krijg de zenuwen van jullie! Jullie zijn namelijk met heel veel voor een huis-, tuin- en keukenblog zoals dat van mij. Deze week waren er zelfs gemiddeld meer dan 300 per dag en daar krijg ik nou de zenuwen van. Dan weet ik prompt niet meer waar ik over moet schrijven. Of dan ga ik me afvragen of het wel leuk genoeg is dat Bart z'n eerste stapjes heeft gezet. Leuk genoeg voor 300 andere mensen bedoel ik. En dan heb ik natuurlijk net geen foto waar hij een beetje charmant op staat en dan ligt hij net te slapen dus kan er geen instantfoto worden gemaakt.
Ik weet het wel, ik moet maar gewoon zo doorgaan zoals ik deed, daarom kwamen er kennelijk steeds meer en als ze niet meer willen kijken, dan is het ook goed, maar toch kriebelt het gewoon zo af en toe als ik aan de teller denk.
En omdat ik even geen andere inspiratie heb, deel ik de zenuwen maar even met jullie, want gedeelde zenuwen zijn geen zenuwen meer.

woensdag 17 november 2010

Uitwisselen

De middelbare school waar Irene en Harry op zitten, heeft een uitwisselingsprogramma met een aantal andere landen, en toevallig gebeurt dit voor hen allebei dit schooljaar.
Deze week hebben we daarom een Franse jongen in huis, die met het gezin en het aangepaste schoolprogramma meedraait, vandaag met Harry meefietst op Gido's fiets (de rest van het weekprogramma heeft zulke aparte tijden dat ze prinsheerlijk gebracht en gehaald worden), en die duidelijk de gast van Harry is. Hoewel er niet veel woorden worden uitgewisseld, want le petit monsieur is een beetje stil, ook als hij overdag in gezelschap van zijn Franse schoolgenoten is.
Maar we doen ons best, zowel in ons beste school-Frans als in begrijpelijk Engels, en het gaat aardig. En Harry ging niet met hem aan de computer (zoals de foto zou kunnen doen vermoeden), maar wel aan de Wii, en ze wilden graag op tijd naar bed (de eerste avond 21.00 uur, de tweede avond kwamen ze om 22.00 uur thuis van een dagje Amsterdam en wilden ze ook gelijk gaan slapen), dus eigenlijk loopt het allemaal heel lekker.
Morgenavond wordt er met zoveel mogelijk deelnemers en gastgezinnen op school gegeten, waarbij elk gezin de hoeveelheid eten meeneemt die het zelf nodig zou hebben, en dan zit het er vrijdagochtend alweer op.
Vorige week was het de beurt aan Irene om naar Italië te gaan. Haar klas was wel acht dagen weg, waarvan twee nachten rijdend in de bus werden doorgebracht. Zij sprak uiteraard geen Italiaans, maar het gastgezin waar zij logeerde, sprak geen Engels. En ook geen Nederlands trouwens. Het meisje bij wie zij te gast was, had dan wel Engels gehad op school, maar dat stelde niet zo veel voor. Ze haalde bijvoorbeeld de woorden 'angry' en 'hungry' door elkaar. Dan krijg je aparte situaties: 'Are you angry Irene?' 'No, why should I be angry?' 'OK, dan krijg je geen eten', bij wijze van spreken... Irene is trouwens wel heel gastvrij onthaald in Italië: ze kreeg een (duur) cadeau bij aankomst, en toen ze vertrok, kreeg ze ook nog een heel pakket met Italiaanse vleeswaren en Parmezaanse kaas mee.
In het voorjaar worden de zaken omgedraaid: dan gaat Harry met zijn klas naar Frankrijk en komt hij bij deze jongen terecht, en dan krijgen wij het Italiaanse meisje te gast.

dinsdag 16 november 2010

Onze huiskabouter is weer terug!

Onze huiskabouter, die een jaar geleden plotseling opdook, is opnieuw gesignaleerd. Plotseling, zonder enige aanmoediging van welke kant dan ook, loopt hij weer door het huis.
André waarschuwde mij vanmorgen dat we het kaboutertje goed in de gaten moeten houden. Hij heeft namelijk ontdekt dat het kaboutertje het geweldig vindt om de radiatorkranen dicht te draaien. Zodat het in sommige kamers ineens heel koud is.
Vandaar die muts natuurlijk!

maandag 15 november 2010

Kapotte auto?

De Achterbergen passen niet met z'n allen in hun grote auto, ook al zitten er 9 stoelen in. Daarom kwam er vorig jaar een kleine auto bij, waarmee de vier lagere-school-Achterbergen meestal naar school gebracht worden. Vanmorgen wilde de kleine auto alleen niet starten, dus bracht ik de jongens met de grote auto naar school.

Weer thuisgekomen meldde ik aan André dat de auto het niet deed, maar zoals dat gaat met veel mannen (gelukkig!) had André hem in een mum van tijd weer aan de praat.

Om twaalf uur ging André de jongens dus met de kleine auto halen om thuis brood te gaan eten. Bij school komt Danny verontwaardigd op hem afstormen: 'papa, je móet niet met de kleine auto komen, die is stuk!'

zaterdag 13 november 2010

Eigen belang?

Die Achterbergen toch! Eerst zijn ze met geen mogelijkheid rustig te krijgen en dwarrelen ze als rondvliegende herfstbladeren door de kamer, even later zijn ze alle vier héél rustig bezig met een blad papier. Want ik had gezegd: maak maar een verlanglijstje voor Sinterklaas...

Elwin, in de keuken, schrijft: liefe sint wilt u een pak geven van dit blad bijvoorbeeld coroder omdat u soon liefe sint bend maak ik dese tekening van u. Op de achterkant zijn verlanglijstje: waterpiestol, saklamp, surfbort, duikbril, bionecol coroder.

Elwin is trouwens goed in brieven schrijven. Hij oefent zich in elk geval danig deze week. Zo schreef hij deze brief aan zijn juf: Beste juf omdat u soon liefe juf bend schrijf ik dese brief we leeren soo veel van u, en we doen heel erg ons best ik maak deze tekening voor u. En dan onderaan de tekening met een pijltje: voor meer te lezen -> achterkant: mogen we één keer ons speelgoed meenemen ast u blieft één keer (Elwin mist het zo dat hij niet meer één keer in de week 'speelgoeddag' heeft zoals in de kleutergroepen).

Frank maakte vandaag gewoon een heel duidelijke verlanglijst, met de prijzen erbij, zodat de Sint daar vast rekening mee kan houden: Lego (vecht) (acties) € 10 - Beyblade € 10 - Playmobil schattenjagers Top agents € 25 - Hot wheels € 25 - Real constraktion € ?

Gido maakt zijn brief op de computer, dan kan de Sint het tenminste lezen: Beste Sint, Ik Gido achterberg heb ook mijn wensen voor een verlanglijstje. Maar dit keer heb ik maar één wens en ik hoop dat u die in vervulling zal laten komen. Ik wil graag het voetbalspel van FIFA11 voor de wii. Met vriendelijke groetjes van Gido.

Danny dicteert de tekst op zijn papier: Lieve sinterklaas ik hou van je. En dan tekent hij Sinterklaas. Op aanwijzingen van Irene heeft hij een kruis op de mijter getekend. En laat hij Elwin een staf tekenen. Hij denkt trouwens nog niet zo veel aan zijn eigen belang. Als de tekening al lang en breed in zijn schoentje zit, wil hij er ineens, geïnspireerd door de anderen, een verlanglijst aan toevoegen. Maar dat komt volgende week wel. Sinterklaas heeft immers nog drie weken.

vrijdag 12 november 2010

Weg met de rommel - week 10

We gaan gewoon verder hoor. In week 10 krijg je van de Huishoudcoach de opdracht om, naast de routines die je aankweekt, tijd te nemen om je koelkast op te schonen. Deze keer niet een kwartiertje per dag omdat dat nou eenmaal niet zo slim is met een koelapparaat, maar in één keer, 1 x 90 minuten.

De Achterbergen hebben niet één, maar twee koel/vriescombinaties. Gelukkig hebben we kunnen kiezen voor zelfreinigende apparaten, zodat de vriezers niet hoeven te worden ontdooid. Dat scheelt een hoop! Deze 90 minuten lapte ik dus ook maar aan mijn laars, maar haal wel af en toe één plank uit de koelkast om die eens extra schoon te maken. Daarvoor zet ik de koelkast dus niet uit. En gelukkig herbergt de Achterbergse koelkast geen overvloed aan producten die over datum zijn, restjes eten en wat dies meer zij. Nee, gewoon de standaard voorraad koelkastspullen, die steeds doorschuiven naarmate ze gebruikt en nieuw aangeschaft worden, en nog wat extra dingetjes die speciaal voor de gelegenheid worden aangeschaft, maar dan ook helemaal gebruikt worden.

De kluszus van de Achterbergen is trouwens deze week niet komen opdagen. Dat vond ik niet zo erg, omdat er andere dingen waren die mij zeer in beslag namen, en er ook wel weer tijden komen van meer energie om daadkrachtige dames zoals mijn kluszus te kunnen ontvangen.

donderdag 11 november 2010

Een open brief aan mijn middelste kind

Lieve, lieve Frank,

Wat ben je toch een lieve, vrolijke jongen. Net heb je zo lief met Elwin samen in bad zitten spelen en deze keer hebben jullie de rest van de badkamer bijna helemaal droog gelaten. Vanaf de eerste verdieping, waar ik de was stond op te vouwen, hoorde ik jullie zo leuk met elkaar praten en doen en daar genoot ik zo van. Ik zou je zo graag gunnen dat je op school ook zo ontspannen kon zijn, maar het lijkt wel of je het steeds moeilijker vindt om daar je weg te vinden, hoeveel afspraken er ook met je lieve juf zijn gemaakt om jou te helpen.
Vandaag belde de moeder van jouw beste vriendje, eigenlijk je enige vriendje, mij op met een zwaar hart om te vertellen dat ze haar zoon had gezegd om minder met je om te gaan. En ik kan dat eerlijk gezegd zo goed begrijpen, omdat jouw uitbarstingen van boosheid hem gefrustreerd maken en hij daardoor wordt meegetrokken, terwijl jij het een uurtje later alweer bent vergeten. Je hebt de klas af en toe flink laten schrikken door de dingen die je er in je boosheid hebt uitgegooid, en dat maakt het voor je klasgenootjes best moeilijk om met jou te willen spelen. Ik kan best begrijpen dat andere ouders er dan moeite mee hebben dat jij daar los rondloopt, zij willen immers ook het beste voor hun kinderen.
Misschien is het beter voor je om naar een speciale school te gaan. Ik heb gehoord dat er een school is speciaal voor autistische kinderen, en die is niet eens zo ver bij ons uit de buurt. Voor ons is dat nog een tamelijk nieuwe gedachte, en wij hebben van dat soort scholen nog helemaal geen verstand. We weten niet of er dan misschien nog wel veel meer van die situaties zullen komen waarin je ontploft, misschien hebben ze niet genoeg personeel of een groot verloop onder het personeel. Misschien krijg je daar nieuwe vrienden, die je beter begrijpen, maar misschien wordt jouw gedrag daar ook versterkt. Of je leert juist de oplossing die je nodig hebt.
Hoe dan ook, we willen dat jij op de plek komt die voor jou het beste en prettigste is. Dat je het thuis fijn hebt, in de gemeente, op de jongensclub en kinderdagen, en ook op school. Als je dan naar een andere school moet, dan moet dat maar, wie weet zeggen we na een poosje: hadden we dat maar eerder gedaan. En het is dan niet zo gek dat er nu nog (vaak) dingen gebeuren die het nodig maken dat deze verandering ook gaat gebeuren, want zeg nou zelf, een kind dat altijd supermakkelijk en lief is, dat stuur je niet naar een andere school die beter voor hem is.
Je lijkt er zelf niet zoveel last van te hebben dat je geen vriendjes meer hebt op school. De brok in mijn keel is dus eigenlijk niet nodig, omdat het immers om jouw welbevinden gaat. En jij mocht vanavond aan tafel bidden voor het eten, en daarbij dankte je voor de fijne dag die je vandaag gehad hebt.
Ik ben heel blij, Frank, voor de band die wij samen hebben. Dat ik (en papa ook) met je kan praten over deze dingen, en dat er héél in de verte iets van begrip bij jou aan het komen is voor wat verstandig is om te doen of niet te doen in de omgang met andere mensen. Dat er geen zwarte tunnel ligt voor ons, maar een weg, misschien wel een tunnel, maar met licht aan de andere kant.
Je vindt het vast wel goed als ik deze brief op het weblog zet, zodat ik kan vragen of er andere ouders zijn die hun ervaring met speciaal onderwijs voor autistische kinderen met mij willen delen. Zodat we een goede keus kunnen maken voor de aanvraag van extra hulp voor jou: een rugzak of een andere school.

We komen er wel hoor Frank, alles sal reg kom, dat weten we, we moeten alleen nog uitvinden hoe.

Een hele dikke knuffel van mama

woensdag 10 november 2010

Niet meer zo donker hoekje

Vroeger, toen ik nog zeeën van tijd had, hoefde ik maar te denken dat ik iets nodig had, zoals een lamp, of ik reed al naar IKEA bij wijze van spreken. De zeeën van tijd zijn inmiddels zeeën van verleden tijd geworden bij de Achterbergen, dus is het wel net zo handig om tijdelijke oplossingen te zoeken in plaats van naar de winkel te racen, en wel met spullen die ik toch al in huis had.
Zoals voor dit donkere hoekje in de kamer, waar tot nu toe alleen hoog licht aanwezig was met spotjes. Niet gezellig dus. Maar nu wel: in een hoge glazen windlicht zit een snoer met kerstlampjes en daaromheen (in de pot) een stukje donkerrode organza. Supersimpel, snel klaar, en reuze gezellig warm licht komt er nu uit het hoekje vandaan.
Helaas lukt het me dan weer niet om er een mooie foto van te maken... maar als je wilt zien hoe gezellig het is, kom je maar langs!

dinsdag 9 november 2010

Het moeilijkste woord

Sommige woorden kun je heel erg moeilijk over je lippen krijgen, en dan bedoel ik geen lelijke woorden. Met stip op nummer één staat het woordje sorry.

Tegenwoordig krijgen de Achterbergjes een training in het zeggen van dit woordje. Al moet er wel een aanleiding voor zijn. Gelukkig gebeurt er zo af en toe wat, en dan kunnen we de gelegenheid fijn gebruiken om iets in orde te maken.

Zoals zondag. Omdat alle grote mensen binnen in de zaal zaten te luisteren naar een uitleg, konden een aantal kinderen buiten ongehinderd hun gang gaan. Waaronder twee Achterbergjes. Eerst gooide een van de Achterbergjes de hele zandbak leeg, maar dat werd gelukkig toch nog opgemerkt door een van de volwassenen. Zij gaf de jongens die daar waren elk een bezem op kinderformaat om al het zand weer op te vegen en ging weer naar binnen.
Op een gegeven moment kwam ze met de drie bezems naar me toe. Ze waren alledrie kapotgeslagen... Oei, wat nu? André en ik zochten de bewuste Achterbergjes op in de grote tuin en praatten met hen allebei over het hoe. En het waarom. En het wat nu. En toen gingen de twee Achterbergjes (het derde jongetje was geen Achterberg, die lieten we aan zijn eigen ouders over) naar de volwassene toe. En ze zeiden sorry (en dat is heel wat voor een Achterberg). En ze zeiden dat ze nieuwe bezems zouden kopen. En van een van de twee trilde de onderlip een beetje.

'En', vroeg André één van de twee daarna. 'Ben je nu blijer?' Hij dacht even na, en zei toen: 'Ja, maar een beetje niet, want mijn zakgeld...'

maandag 8 november 2010

Wat een weekend

De Achterbergen hadden weekendgasten uit Noorwegen. En daarom een volgepland weekend. Op zaterdag zijn we met nog een stel anderen naar de Zaanse Schans geweest. Voor wie het niet kennen: een museumdorpje (waar ook nog gewoon mensen wonen) waar je kunt zien hoe het vroeger was. Het eerste winkeltje van Albert Heijn is er, je kunt er zien hoe klompen worden gemaakt, of kaas, of hoe tin werd gegoten, je kunt er molens bezichtigen en nog veel meer. Natuurlijk kun je er ook souvenirs kopen.
Omdat het allemaal apart staande huisjes zijn, is het een echte aanrader als je kinderen bij je hebt die zich niet een paar uur lang rustig kunnen houden in bijvoorbeeld een museum. De toegang is in principe gratis, voor sommige gebouwen moet je entree betalen, en voor het parkeren, maar verder viel het ons financieel erg mee. Ook het weer viel mee: het zou regenen zaterdag, maar we hebben heerlijk weer gehad, zodat we buiten aan een picknicktafel onze meegenomen lunch konden eten.
Aan het eind van de middag reden we naar ons huis, waar we met twintig personen pannenkoeken hebben gegeten. Terwijl ik me direct stortte op het bakken (beslag van 3 kilo meel in 1 uur, niet gek he?), zorgden de anderen ervoor dat er voor zoveel mensen een plek aan tafel kwam, met een stoel, en dat er van alles op tafel kwam.

Druk is het wel, zo'n weekend hoor! Behalve dat je alle Achterbergjes in de gaten en in het gareel moet houden, wil je ook nog wel wat met je gasten kunnen praten, en met de anderen. En dan is er ook nog een heel programma dat moet worden afgewerkt, dus rustig zitten is er niet veel bij.
Maar genoten hebben we er wel van, ook van de zondag, toen we met de hele gemeente bij elkaar waren tot ver in de middag. En nu schakelen we weer over op de gezinsstand, en kunnen we proberen om deze week de slaap in te halen die we dit weekend hebben gemist...

vrijdag 5 november 2010

Weg met de rommel - week 9

Zo, wie had er gedacht dat de Huishoudcoach dé oplossing was voor mensen die niets willen uitvoeren? Misschien heb ik het mis, maar ik krijg een beetje de indruk dat het animo voor elke dag 15 minuten besteden aan opruimen heel wat kleiner is dan het animo dat er 9 weken geleden was voor het meedoen aan de Huishoud'cursus'.  Toch ben ik er zelf heel blij mee, met die 15 minuten opruimen per dag. Soms onder het mom van 'iets doen is beter dan niets doen', soms schiet het echt zichtbaar op en dat geeft een heel prettig gevoel.

Hoe het ook zij, we gaan gewoon verder met week 9. Hier pakt de Huishoudcoach de ochtendroutine bij de horens met de opdracht om een lijstje te maken met zeven wenselijke ochtendgewoonten, waarvan je de twee belangrijkste toevoegt aan het lijstje dat je al had, en waar bij de ochtendroutine tot nu toe alleen 'frisse start' stond (zie week 2). Voorbeelden van de ochtendroutine zijn: ontbijten, tafel afruimen, vaatwasser aanzetten, gordijnen opendoen, slaapkamer luchten, bed opmaken, wasmand checken en zo nodig een was draaien (deze voorbeelden komen dus uit het boek).
De kluszus blijft ook deze week bij je, en als het goed is, krijgen jullie het samen steeds gezelliger. Dit houdt dus in dat je deze week ook een kast helemaal gaat opschonen, het advies van de Huishoudcoach is om een kast in de keuken helemaal in te richten met spullen die je voor het ontbijt nodig hebt, zodat je in het vervolg niet meer zo veel heen en weer hoeft te lopen om te kunnen ontbijten.

Hoe ging dit bij de Achterbergen?
Eerst de ochtendroutine. Mijn lijstje gaat zo: slaapkamers luchten, keuken opruimen, stofzuigen en evt. dweilen, wasgoed verzamelen, bedden opmaken en één bed verschonen.
Niet dat ik deze dingen niet deed, maar het helpt merk ik om het als routine te doen aan het begin van de dag.

De ontbijtspullen stonden bij ons al lang op één plek, dus heb ik de 15 minuten opruimen per dag ergens anders besteed (en ik weet niet meer waar!).
Inmiddels ben ik er wel achter dat ook voor het huishouden een soort werkweek handig is. De weekenden zijn namelijk bij de Achterbergen veel te druk en onvoorspelbaar om ook nog eens een heel lijstje af te kunnen werken. Dit doen we dus alleen als het lukt, en als de goede wil niet ontbreekt haha (zie vorig logje).

donderdag 4 november 2010

Als de goede wil ontbreekt...

... dan kom je nergens. Dat weet Chris als geen ander. Regelmatig probeert hij op aanschouwelijke wijze duidelijk te maken wat hiermee wordt bedoeld.
Vanmorgen bijvoorbeeld. Omdat Chris drie jaar is geworden, mocht hij weer naar het consultatiebureau. Dat vond hij op zich best leuk, want daar mag hij altijd lekker spelen terwijl Bart gekeurd wordt. Vandaag niet. Tot zijn grote verbazing (hoewel we het hem al wel hadden verteld) moest hijzelf worden uitgekleed (dat ging nog wel) en op de weegschaal. Dat ging dus niet. Met geen mogelijkheid. Dus moest ik eerst op de weegschaal (dat had ik mezelf liever bespaard) en daarna samen met zoonlief. Daarna moest hij tegen de muur. Niet dus, met geen mogelijkheid wilde hij wat wij wilden. Dus hebben we zijn lengte zo goed als het lukte vastgesteld. Daarna mocht hij een puzzeltje maken met een vormenstoofje. Hij begon leuk door direct aan te wijzen waar het ronde blokje moest, en dat er nog een rond blokje was, totdat hij doorkreeg dat het bij de keuring hoorde. Direct was het afgelopen met puzzelen, ook wilde hij geen vrachtwagen bouwen van blokjes (hoewel zijn vingertjes jeukten, dat zag ik wel). Daarna mocht hij een streep tekenen. Hij deed het niet. En hij wilde ook niet laten zien dat hij de namen van de plaatjes die aan de muur hingen, wist (de sleutel vond hij een 'huis', en verhip het lijkt op een kerk met een wolk erboven), laat staan met de links/rechts afgeplakte brilletjes op. Toch vond hij de brilletjes wel interessant, en toen ik in gesprek raakte met de verpleegkundige over allerlei andere zaken, zette Chris er toch eentje op. En begon toch tegen mij te zeggen welke plaatjes er aan de muur hingen. Totdat ik ze ging aanwijzen en het aan hem vroeg - toen ging het brilletje direct af.
Nee, goede wil ontbrak er vanmorgen wel aan bij Chris... Leuk he?

woensdag 3 november 2010

Chocoladeverrassing

Deze keer een recept van Frank. Zelfbedacht. En omdat we vanmorgen zomaar ineens twee uurtjes samen over hadden, gelijk maar uitgeprobeerd. En gefotografeerd.
Zo maak je ze: laat 1 pakje van 10 plakjes bladerdeeg (of 2 natuurlijk) ontdooien. Verwarm de oven alvast voor op 200 graden. Snijd alle plakjes schuin doormidden als ze ontdooid zijn. Breek een chocoladereep in blokjes. Snijd elk blokje in kleinere stukjes, en leg die op de driehoekjes deeg. Vouw de driehoekjes dicht, maak de zijkanten goed dicht, bestrijk ze met melk en bestrooi ze met suiker. Dan nog 20 minuten in de oven, en laten afkoelen!

Ook al waren we met z'n tweeën, het was toch nog hard werken om ze vanmorgen allemaal (wij maakten er 40) binnen de twee uurtjes af te krijgen, maar het is gelukt. En in plaats van twee chocoladeverrassingen mee te nemen naar school (een voor de juf en een voor zichzelf) heeft Frank nu de hele klas getrakteerd. En sorry gezegd (zonder al te veel aanmoediging) voor zijn driftbui gisteren in de klas. Ik stond op de gang en hoorde het, en smolt daar helemaal weg...

dinsdag 2 november 2010

Pittige dagen

't Is pittig tegenwoordig bij de Achterbergen. Niet voor iedereen hoor, gelukkig. Vooral voor onze lieve Frank is het een pittige tijd, het lijkt wel in toenemende mate. Ook op school, eigenlijk vooral op school en in andere situaties buiten het gezin, gaat het lang niet altijd van een leien dakje. Maar ook binnen het gezin is het moeilijk voor Frank, vooral om op een goede manier een uitweg te zoeken voor zijn boosheid. En dat is dan netjes gezegd.
Pittige dagen dus, ook voor mij en André, want ja, voor deze jongen hebben we gewoon een extra portie wijsheid nodig. Die we nu nog niet steeds voorradig hebben.
Maar we komen er wel hoor! God heeft zich vast niet vergist toen Hij bedacht hoe Frank eruit zou komen te zien, van buiten en van binnen. En ook niet toen Hij hem juist aan ons gaf. Een mooie en eervolle opdracht, om hem te begeleiden en te helpen vormen.
Nu zoeken we nog veel naar de vormen om Frank het beste te kunnen helpen. Maar we weten zeker dat we ook oplossingen gaan vinden, zodat Frank zijn plekje in het leven gaat vinden, en hij lekkerder in zijn vel gaat zitten, zowel thuis als in andere situaties.

maandag 1 november 2010

Coole kofferbak

Als je, zoals bij de Achterbergen, graag dingen samen doet, de taken verdeelt zeg maar, dan kan er toch wel eens iets tussen wal en schip vallen zonder dat het wordt opgemerkt.
Zaterdagochtend vroeg had ik de boodschappen gedaan, en kwam met een kofferbak vol met volle tassen thuis. Eenmaal thuis laat ik het graag aan André over om de tassen uit de auto te halen, en het uitpakken en opbergen gaat dan met z'n tweeën (of nog meer) lekker snel.
Zaterdagavond zouden we patat bakken. En toen kwamen we erachter dat de tas met diepvriesprodukten nog in de kofferbak van de auto moest zitten... omdat er ook nog een opgevouwen buggy in de bak lag, was de tas onopgemerkt gebleven. Niet alleen met  twee kilozakken patat, maar ook een bak met 1,5 liter ijs en drie dozen met deelblokjes spinazie.
Maar... kennelijk hebben we een heel coole kofferbak, of een heel goede diepvriestas, want ook na ruim 8 uur buiten de diepvries, was alles nog bevroren!
Toch maar niet nog eens doen.

vrijdag 29 oktober 2010

Weg met de rommel - week 8

In week 8 krijg je van de Huishoudcoach zomaar een nieuw familielid: kluszus 2. Zij gaat je elke dag een kwartiertje helpen om orde op zaken te brengen op rommelige plekken. Ze weet hoe dat op een handige manier kan (één voor één alle spullen bekijken en beslissen wat je ermee wilt: weggooien, weggeven, elders opruimen of weer terugzetten, nadat de leeggehaalde plek eerst lekker schoongemaakt is), en ze laat jou het meest geschikte moment ervoor uitkiezen. Na elk dagelijkse kwartiertje laat je de boel de boel en gaat de volgende dag verder waar je gebleven was.
De gedachte achter dit kwartiertje is dat zelfs voor mensen die zeggen nooit tijd te hebben om op te ruimen, een kwartiertje per dag toch zeker moet kunnen (ben je er ook zoéén die verdiept kan raken in een boek en dan ook opeens wèl een kwartiertje of langer beschikbaar hebt? - of een telefoongesprek? - of een leuke website?). De Huishoudcoach vindt dat je deze week moet beginnen met je eigen kledingkast.
Overigens zit je de rest van je leven opgezadeld met deze kluszus. Je kunt haar nauwelijke opdringerig noemen met haar aanwezigheid van één kwartier per dag, en dan nog wel op de tijd die jou het beste uitkomt. Je zult van haar nog veel gemak ondervinden (waarover in de komende weken meer).

Dat was voor de Achterbergen een goed idee. Mijn eigen kledingkast kon wel wat opschoning gebruiken, en toen die klaar was, kwam de kast met babykleding diezelfde week ook nog aan de beurt. Vier volle zakken met kleding konden in de bak bij de supermarkt en de kasten zijn een stuk overzichtelijker geworden! Jullie mogen zelfs een blik werpen op mijn kleding!

En nu natuurlijk de inhoud van de kast goed beheren (bijvoorbeeld met de tip van de huishoudcoach: nieuw kledingstuk erin? oud kledingstuk eruit!).