dinsdag 12 januari 2010

Alweer Frank


Frank is de laatste tijd extra vaak in het nieuws bij de Achterbergen. Dat komt doordat we eindelijk aan zijn nieuwe kamer zijn begonnen, maar vandaag gaan we het over iets anders hebben. Voor de tweede keer dit jaar al is Frank voor onderzoek naar IJsselstein geweest, met als doel te kijken of er een diagnose voor hem gesteld kan worden (waarschijnlijk iets binnen het autistisch spectrum, hoewel niet gegarandeerd kan worden dat er uiteindelijk een diagnose uitrolt). Dus zit ik een klein uurtje met Bart op schoot (en aan de borst) in de wachtkamer, terwijl Chris zich vermaakt met het speelgoed dat daar ligt en met de andere peuters. Heel gezellig!
Het zou fijn zijn als er een diagnose komt, helemaal voor zijn school (dan krijgen ze extra geld). Voor onszelf maakt het niet zoveel uit: we hebben gemerkt dat de beste adviezen die we kunnen krijgen, in ons eigen dagelijks leven groeien, want tot nu toe hebben de adviezen van de deskundigen ons nog niet veel verder gebracht...

10 opmerkingen:

Huize steen zei

Uiteindelijk zal je er toch je eigen weg in moeten vinden toch. Ik vind het wel eens jammer dat kinderen volgeplakt worden met stickertjes en het eigenlijke kind uit het oog verloren word.

Aritha Vermeulen zei

Die garantie heb je bijna nooit, dat er echt een diagnose uitrolt. Het kan er net tegenaan zitten. Duurt het lang voordat jullie bericht krijgen? Of moet hij nog een keertje bekeken worden.

Sterkte in iedergeval!

Karien zei

Frank moet nog wel een aantal keer. Het wrange is wel dat het ons handenvol geld kost omdat maar een bepaald percentage wordt vergoed, en als er dan geen zekerheid is op een oplossing... Groot voordeel is wel de juf die Frank nu heeft. Zij voelt goed aan wat wel of niet te doen, en ze mag hem als kind ook graag. Maar er komen nog meer groepen, en daarna de middelbare school, dus lijkt het verstandig om toch zoveel mogelijk hulp proberen te krijgen!

Liene zei

Een jongen van zes hier uit de buurt heeft net voor de kerst ook het "stickertje" autisme opgeplakt gekregen. Ouders en leerkrachten zijn echter het niet helemaal eens met deze uitkomst van het onderzoek. Ouders spreken zelf van hoog-sensiviteit. Lijkt me moeilijk als het niet helemaal duidelijk is, je wilt namelijk naar een zo'n best mogelijke oplossing werken voor je kind. Succes ermee!

Wiek zei

Inmiddels weet ik dat het voor scholen erg fijn is om extra geld te hebben voor de ondersteuning, maar van de andere kant (een dyslextisch broertje) weet ik ook dat het altijd vechten blijft om de juiste aandacht en zorg voor je kind te krijgen. Docenten of begeleiders die de juiste toon weten te vinden zijn er (te) weinig en zeker op de middelbare school hangt veel dan af van de persoon. Het verschilt vaak per docent en daar kan een vak heel erg onder lijden. Goed dat jullie, ook al biedt een labeltje misschien weinig soelaas, er zo mee bezig zijn. Sterkte, niet alleen voor de uurtjes die je wachtend door moet brengen...

groet Wiek

Mellody zei

Ik had vorig jaar twee jongens in mijn groep met PDDNOS. (Storing in autistisch spectrum). Inderdaad, toen die diagnose eenmaal gesteld was kon onze school (en de ouders) allerlei handreikingen en middelen krijgen. (Een rugzakje). Was wel heel fijn, ook intensief. Succes maar met jullie mannetje.

Nelleke zei

Als het echt een autisme spectrum stoornis is, is het niet zomaar een labaltje of stickertje maar valt er echt een hoop te ontdekken over zijn denkwijze. Autisten beleven de wereld heel anders dan niet-autisten. Alleen de één komt hierdoor meer in de problemen dan de ander. Het labelen heeft beslist nadelen maar om een autist goed te kunnen begrijpen is het wel nodig te weten of een kind wel of niet autistisch is. Ik heb er zelf vier...en één zonder ASS. Een label is meestal niet het creëren van een probleem maar een antwoord op veel vragen en het begin van de oplossing, voor zover het op te lossen is.

Ik wens je in ieder geval heel veel sterkte met de zoektocht, Karien! En mocht je vragen of iets meer willen weten, schroom niet ook al post ik pas voor de tweede keer in je gastenboek.
Hartelijke groet,
Nelleke

Karien zei

Dat is fijn Nelleke! Ervaringen van anderen helpen meestal enorm. Ik zou alleen niet weten hoe ik je kan bereiken, want je hebt zelf geen weblog? (je kunt me een reactie sturen met e-mailadres, dat publiceer ik dan niet).
We hebben ook literatuur hierover opgevraagd die ons kan helpen. Ik bedoelde eigenlijk dat het toepassen van de adviezen inzicht en creativiteit - en wijsheid - van de ouders vergt, want elke situatie is weer anders. Met een van onze andere jongens hebben we hetzelfde circuit doorlopen, maar hij bleek "slechts" een disharmonieuze intelligentie te hebben: superknap op wiskundegebied, maar normaal op taalgebied; net als een tafel met één poot veel te lang: dat gaat ook niet goed. De remedie bij hem was en is hem veel te stimuleren op taalgebied, dan trekt de rest (het in onze ogen aparte gedrag) ook bij.

Annemieke zei

Hoi Karien,

Ken je het boek 'Geef me de vijf' van Colette de Bruin al? Dat is een verhelderend boek waarin je leert een auti-bril op te zetten. Met die bril op kruip je als het ware in de huid van degene die je verzorgd en leert hem/haar zo beter te begrijpen. In mijn geval heb ik dit boek gelezen voor mijn werk met verstandelijk gehandicapten. Door de vernieuwde kennis (vergeleken met 15 jaar geleden) kunnen we nu zoveel meer rust en veiligheid bieden. Een label of niet. Daar ben ik ook niet uit of dat nodig is. Maar vaak wel handig voor de begeleiding en het begrip van de omgeving. Succes en wijsheid gewenst!

Karien zei

Waarschijnlijk inderdaad een goed boek; het staat ook op het lijstje dat ik van de orthopedagoge/psychologe heb gekregen. Het is een lijstje met 8 titels, ik moet nog even vragen welke de meest aanbevelenswaardige zijn, dan bestel ik die.