dinsdag 19 januari 2010

De juiste toonaard


Zo af en toe (nou OK dan, zeer regelmatig) lees ik weblogs van andere christen-vrouwen, en af en toe (deze keer wel gelukkig) valt me een zeer negatieve toonsoort op. Gemopper over dit, geklaag over dat, en dan denk ik: nou heb je expres in je profiel gezet dat je christen bent, en ik neem dus aan dat je dat graag wilt uitdragen, maar doe je dat dan op die manier? Natuurlijk vinden christenen dingen af en toe moeilijk, of niet leuk, en dat mag je uiteraard ook zeggen, maar toch... het zit hem misschien in de toonaard. Als er bij ons iets gebeurt waardoor de hele agenda om moet, of als ik niet kan slapen, of er zijn andere vervelende dingen, dan weet ik dat God dit ook weet, en dat Hij het laat gebeuren, en dat daar een reden voor is. En dat maakt het makkelijk om het te accepteren en er mijn voordeel mee te doen (Net als in die tekst: "als ze gaan door een dal van balsemstruiken, maken ze het tot een oord van bronnen"). Geen haar op mijn hoofd die er dan over denkt om er nog over te klagen, hoewel je nog kunt discussiëren over het woordje "jammer" dat ik zondag heb gebruikt om aan te geven dat ik eigenlijk wel liever naar Pagedal was gegaan... Kunnen we als christenen de wereld niet veel beter laten zien dat je gelukkig kunt zijn, ongeacht je omstandigheden, juist omdat je een Vader hebt die je altijd in Zijn hand houdt?

19 opmerkingen:

Willy zei

Mooi, Karien!

Yukiko zei

Daar hoef je geen Christen voor te zijn, het ligt gewoon aan je instelling. Het zijn niet de voordelen of tegenslagen die bepalen of je gelukkig bent maar de manier waarop je ermee omgaat. Dat vergeten heel veel mensen, Christen of niet.

Anoniem zei

Karien, het was mij ook al regelmatig opgevallen op blogs dat er vanuit het geloof vaak zo kritisch gereageerd wordt. Je mag dit niet en je moet dat wel. Iedereen weet het zo goed voor een ander. Alsof een christen niet voor zichzelf mag denken en beslissen..

Ik vind jou stukjes altijd heel positief en wordt er blij van. Ook al ben ik zelf geen christen meer in de letterlijke zin van het woord, ik vind jou een voorbeeld-christen, die ik graag volg in blijmoedigheid!!

Clarien

Karien zei

@Yukiko, eigenlijk is dus wat ik bedoel dat christenen het niet zouden moeten vergeten...

Yukiko zei

@Karien, dat begreep ik wel uit je stukje, maar ik vind dat niemand zichzelf moet toestaan om negatief te zijn t.o.v. het leven. Daar is het veel te kort en mooi voor. Mensen proberen altijd maar hun geluk te vinden, maar het ligt niet op straat, het ligt helemaal aan je eigen manier van leven. En Christenen gebruiken misschien de Bijbel als handleiding en God als hun leider om dat te bewerkstelligen, maar dat maakt het niet dat zij het méér 'niet mogen vergeten' dan een ander.

En dat bedoel ik niet als kritiek, maar juist dat ik jouw stukje aanmoedig, al sta ik ws. anders in het leven dan jij.

Madelief zei

Aan de ene kant ben ik het met je eens, maar christenen blijven natuurlijk wél mensen. Gewone mensen met gewone gevoelens en dezelfde problemen als niet-christenen. Je had bij ons ook niet langs moeten komen in 2008 toen de ene grote ellende de andere opvolgde of gewoon tegelijk binnen kwam rollen in ons leven. Het hele jaar lang. Toen heb ik waarschijnlijk echt dagen gehad dat ik heb lopen klagen en heb ik bij wijze van spreke voor de hemel staan stampvoeten of God het niet eens een keer genoeg vond. Gelukkig heb ik in dat diepe dal van dat hele jaar wel Gods dragende Handen onder me gevoeld, maar ik heb oa. al het verlies niet zomaar kunnen aanvaarden, daar heb ik grote vragen bij gehad. En daar bedoel ik mee dat er soms in het leven van een christen teveel verdriet langskomt om gelukkig te zijn - ondanks de omstandigheden.

Babette zei

Wat een herkenbaar stukje......

Menrike zei

Aan de ene kant heb je wel gelijk, aan de andere kant vind ik het ook mooi om te laten zien dat je als christen ook een gewoon mens bent en dus ook last kunt hebben van de "gewone dingen des levens". Als het altijd glorie halleluja is, dan ben je ook niet altijd even geloofwaardig, vind ik. 't Kan natuurlijk zo zijn dat je gewoon zo in het leven staat, stukje karakter ofzo, maar persoonlijk merk ik dat ik af en toe wat worstel. En ik geloof dat dat helemaal niet erg is want God weet het.

Zeeuwse Mama zei

Ik begrijp wel wat je bedoelt in je stukje. Toch ben ik het ook wel met Menrike eens dat het leven, ook van een christen, niet altijd alleen halleluja is. Het gaat er alleen vaak om hoe je het verwoord in je blogjes. (mag ik hier een voorbeeld als Teuni noemen van eenvoudig leven? ;-)
Toen afgelopen jaar haar zwangerschap misliep, heeft ze dat wel verteld op haar blog, en je voelde het verdriet door de woorden heen, maar ze verwoordde het zo 'juist' dat iedereen met haar meeleefde.
Ik denk toch dat daar heel wat van uit gegaan is... en ik weet zeker dat je dat met me eens bent.

Wat ik denk wat je bedoel is wellicht gemopper/geklaag etc over (aardse) dingen, zoals comfort of vakanties ofzo.

Karien zei

@Menrike, worstelen is niet erg, maar wel om toe te geven aan de negatieve gedachten - verzoekingen. En ik weet dat God dat wèl erg vindt, ook dat er zoveel christenen zijn die toch klagen en mopperen. In de bijbel vind ik zoveel hulp en bemoediging, en de weg tot de overwinning over alle zonde, ook dit soort. Als we die weg gaan, dan stralen we altijd als sterren, ook al zitten we in beroerde omstandigheden. Ik kan het niet anders zeggen, want zo is het hoe ik het ervaar, lees en verkondigd krijg. Dat is toch juist heel erg fijn?

Karien zei

@Zeeuwse mama, je hebt gelijk dat je verdriet kunt hebben en ook uiten, maar dan toch in "de juiste toonaard". Anders zou je toch onnatuurlijk worden? Je gaat geen halleluja roepen over iets ergs dat er gebeurt, maar je verdriet tonen (of je worsteling daarmee) is iets anders dan ergens over lopen zeuren of mopperen. Jij bent hier zelf trouwens een voorbeeld in voor mij, zeker sinds ik de uitzending over jouw reis naar de DR heb gezien!

mama Jesje zei

goed stukje Karien! Ben het helemaal met je eens en ik zal eens goed kijken naar de toon in mijn blogjes;-)

Zeeuwse Mama zei

Ja, we zitten toch op 1 lijn zoals ik al vermoedde ;-)

Enne...bedankt....(zei ze bedeesd... ;-)

Mellody zei

Amen ;-)

Hanneke zei

ik vind dat je het heel mooi onder woorden gebracht hebt Karien! Als wij als christen al niet kunnen getuigen met ons leven dat wij God vertrouwen in alles, wie dan wel? Dat is een doordenkertje voor ons allemaal. Het is ons leven dat ons tot een licht maakt, niet de theorie waar je het wel of niet mee eens kunt zijn. Bedankt voor jouw leven wat ook blijkt uit je blogjes!

Liene zei

Gelukkig is niemand hetzelfde en hebben we allemaal zo onze tekortkomingen ...

sillie zei

grappig dat een ieder precies denkt te weten wat God van alles vindt,als ik in de bijbel lees lees ik weer hele andere dingen, zoals: oordeelt niet opdat u niet zelf, etc etc en als ik dan toch een soort van veroordeling lees in jouw blog...
verder lees ik er, voor alles is een tijd er is een tijd om te wenen! en een tijd om te stoppen met wenen etc etc....
wellicht was het voor haar , die andere zogenaamde zeurende mevrouw daar tijd voor?
En misschien was ze inderdaad aan het zeuren,christenen zijn niet perfect net zo min als deze wereld ...maar weet dan dat Jezus haar graag wil horen en haar last wil dragen.(staat ook ergens in de bijbel,) Jezus zoekt het liefst de zonderaars op....
en verder weet ik het ook natuurlijk niet :-)

Evelyn zei

Maar...heb je de psalmen van David dan weleens gelezen?? Die hadden nu ook niet bepaald altijd een vrolijk karakter....integendeel, wat een klaagzangen staan daarbij! een afscheidsbrief van iemand die van plan is zelfmoord te plegen is er niets bij.

En toch...toch noemde God hem een man naar Zijn hart. Betekent Christen zijn ook niet: eerlijk zijn over je moeilijkheden? toegeven dat je het zelf soms ook allemaal niet weet?

Karien zei

@Evelyn, ik heb daarnet een reactie op jouw weblog gezet.