zondag 28 februari 2010

Zware last?

De afgelopen tijd zijn er wat dingen op onze weg gekomen, of eigenlijk waren ze er al, maar kwam nu pas het besef dat ze er waren. Het betreft het soort dingen die niet zo geschikt zijn om over te bloggen, maar wat ik wel kan doen, is vertellen wat er in mijn gedachten is omgegaan; wellicht dat er toch iemand is die er wat aan heeft.

Met een dreun komt het op je weg neer. Of met een dreun dringt het besef plotseling in je bewustzijn door: hier zit ik de rest van mijn leven mee opgescheept. Help, dat wil ik helemaal niet! Je schreeuwt en huilt inwendig, totdat het besef doordringt dat je eigenlijk niet wilt accepteren wat God op je weg heeft gebracht. En dan is het ineens een keuze. Je kiest om het te accepteren als een opdracht, en je gaat zoeken naar mogelijkheden hoe je dat het beste kunt volbrengen. En wat ervaar je dan? Dat de last helemaal zo zwaar niet is als die eerst leek!

Het is net of er iemand is, die de last helpt dragen. Ik heb er een beeld bij: een hand van boven, die een zware last op iemand legt. Zolang diegene zich daaronder buigt, hoeft deze persoon niet zoveel van die last te dragen. Maar zodra hij rechtop wil gaan staan, komt het volle gewicht van die last op zijn schouders terecht, en dan is het veel te zwaar.

Jammer dat ik daar geen plaatje van kon vinden...

zaterdag 27 februari 2010

We zijn weer compleet

En toen stonden er ineens allemaal grote jongens in de gang. Eerder dan we verwachtten, waren Jan, Irene en Harry weer terug uit Italië, vergezeld van twee chauffeurs. Doodmoe natuurlijk na een nacht met de bus rijden. Het was dan ook te veel gevraagd voor Irene om de 31 treden naar haar kamer te beklimmen om te kijken hoe het ervoor stond. Dus bekeek ze in plaats daarvan het weblog van gisteren - en was natuurlijk blij verrast! Nu ontbreken alleen nog wat gezellige toevoegingen, zoals iets moois aan de muur en om neer te zetten, maar dat kunnen we gerust aan haarzelf overlaten. 

Verder hebben we zelden zo'n tamme zaterdagmiddag gehad. De oudste drie hingen lekker op de bank: Harry met de Wii-controller, de andere twee met hun kleine broertjes:

vrijdag 26 februari 2010

Verrassing voor Irene

De koe die we een poosje geleden bij de horens gevat hebben, moest deze week maar eens uit de sloot komen, waar die zo langzamerhand in gegleden was.
Op zich niet zo'n slim idee, om extra taken te plannen in een drukke vakantieweek, maar toch is het gelukt: de gordijnen van Irenes kamer zijn klaar (op de zomen na dan)! Morgen komt ze terug van de skiweek, en dan ben ik benieuwd naar haar gezicht als ze in haar kamer komt! De inrichting hebben we iets veranderd, en we hebben het door haar zorgvuldig bewaarde satijnen dekbedovertrek uit de verpakking gehaald en als een sprei over haar bed heen gelegd. Wat een mooie kamer, ik zou er zelf wel in willen slapen! En nu maar hopen dat ze de kleur toch niet te licht vindt - voorlopig is zij niet meer aan de beurt...

donderdag 25 februari 2010

Dus dat was het - deze keer


Chris' gedrag is wispelturig. Maar dat wisten jullie al. De ene keer eet hij geen hap en hebben we de grootste moeite om hem in zijn stoel te houden, de andere keer heeft hij zijn bordje al leeg nog voordat iedereen überhaupt heeft - en voordat we hebben gebeden. Dan ben ik met opscheppen zo ongeveer aan Jans bord toe, en dan draait hij zich naar me om met zijn lege bordje om "meer" te vragen. En dan eten we in beide gevallen dus hetzelfde.
Gisteren was het vechten om hem in de stoel te houden - totdat hij rustig op de lege stoel zat waar normaal Irene meestal zit en zowaar een poosje aan het eten was. Totdat de helft van zijn toch al kleine portie in zijn buik zat, toen vond hij het wel weer genoeg...

woensdag 24 februari 2010

Goede moeder



Het is vakantie. Al drie dagen. Dat kun je bij de Achterbergen zien aan de berg wasgoed boven, de rommel in de kamer en aan de jongens die in hun pyjama aan de computer zitten. Van deze combinatie heb ik de neiging verdrietig geworden, omdat ik het gewoon niet klaarspeel om alles spic en span te houden in vakanties, en al helemaal niet als er ook nog eens een wat mindere nacht tussenzit waardoor de moeheid toeslaat.
Gelukkig komt dan gelijk de bemoediging van mijn oudste zoon Jan in gedachten: "mam, het gaat er toch om dat de jongens lekker kunnen spelen". En gezellig was het wel rond de computer, en in bad, en op de kamers waar ze daarna gingen spelen. Wat maakt je tot een goede moeder? Schone vloeren? Een opgeruimde tafel? Dat maakt je misschien tot een goede huisvrouw... Goede moeders zijn degenen die hun kinderen de aandacht en liefde kunnen geven die ze nodig hebben. Die ruzies met wijsheid kunnen oplossen, en die inzien wat hun kinderen in elk specifiek geval nodig hebben, en dat kunnen bieden. Het liefst was ik een combinatie van de goede moeder plus huisvrouw, maar ik weet wat ik moet kiezen als er gewoon geen tijd genoeg is voor allebei!

PS Straks ga ik mijn jongens ook aan het opruimen zetten, als de grote stoorzender Chris in bed ligt. Dan kan ik ondertussen wat aan de was doen...

dinsdag 23 februari 2010

Ochtendprogramma voor zeven personen

Met zes jongens reed ik vanmorgen rond half negen de straat uit, alsof er geen vakantie bestond. Bart moest naar zijn al eerder uitgestelde afspraak bij het consultatiebureau. Terwijl ik met Bart bij de arts zat, bleven de andere vijf jongens gezellig in de omkleedruimte spelen met het daar aanwezige speelgoed. Waarvan ik door de dubbele geluiddempende deuren heen kon meegenieten tijdens het praatje met de arts. Maar er was mij gezegd dat de assistente heus wel aan de bel zou trekken als het te gortig werd, dus zat ik daar heel rustig... terwijl de afspraak iets uitliep ...
Iets te laat kwamen we vervolgens bij de tandarts aan, waar Frank een afspraak had staan ("ik maak de afspraak wel in de vakantie, dan hoeft hij geen school te missen", had de assistente gezegd) om zijn kiezen te laten sealen. Gezellig met z'n zevenen in de wachtkamer wachtten we op wat komen ging. Doordat het niet ons eerste programmapunt was, waren de jongens al wat onrustig, dus ik begon me, terwijl ik Bart een voeding gaf en ondertussen Chris ervan probeerde te weerhouden de inhoud van mijn tas op de grond uit te storten en een opkomende ruzie bij de gameboy van de tandarts suste, af te vragen hoe dat in de behandelkamer zou moeten. Zou Frank misschien alleen mee durven? Ja, Frank durfde dat wel, en toen eindelijk de deur openging en hij geroepen werd, ging hij zonder aarzelen helemaal alleen het seal-avontuur tegemoet. En kwam daar helemaal alleen na een poosje ook weer vandaan. Supertrots was ik op hem! Nu nog een paar boodschapjes, nu we toch in de buurt waren. Frank, Elwin, Danny, Chris en Bart bleven deze keer in de auto zitten, terwijl ik een pakje naar het postkantoor bracht en een zak met kleding in de container gooide. Ondertussen mocht Gido bij de supermarkt iets lekkers uitzoeken voor bij de koffie - dat hadden we wel verdiend met z'n allen!

PS Ik had een leuke foto van Bart gemaakt toen hij nog lief in de maxi-cosi aan het slapen was, maar die is niet scherp geworden. Daarom eentje van tijdens het koffiedrinken: hij lag tegen de rug van Gido te lachen, die voor hem op de bank zat, en bleef steeds lachen toen Gido zich omgekeerd had om met hem te spelen.

maandag 22 februari 2010

Indrukwekkend weekend

We zijn er weer, met een hoop bagage in ons hoofd en in de gang.
Vaak als er zo'n gemeenteweekend is, wordt daar een "geestelijk zwaargewicht" bij uitgenodigd om Gods woord te verkondigen. Deze keer was het wel heel bijzonder. Voor de spreker van dit weekend hebben wij de laatste paar jaar heel intensief gebeden, omdat hij beenmergkanker heeft gehad. En gisterochtend vertelde hij over het dal waardoor hij is gegaan: bij de behandeling van beenmergkanker kan het een aantal keer misgaan, en dan is er verder niet meer aan te doen. Toch had hij rust en vertrouwen in een goede afloop, vanwege zijn geloof in Gods leiding en in de gebeden van de gemeente. Dus zou hij een beenmergtransplantatie krijgen. Voor die transplantatie uit moet er dan een extra hoge dosering chemokuur gegeven worden, die op zich dodelijk kan zijn. Daarvoor moet dan ook eerst weer toestemming aan de patiënt gevraagd worden. Op zo'n moment kijk je de dood in de ogen. Maar deze man ging vol vertrouwen elke stap in de behandeling door, dus werd de dosis gegeven. Nu moest de transplantatie binnen 24 uur gebeuren. En toen ging de Lufthansa in staking, waarmee het donormerg naar Noorwegen gevlogen zou worden... Gelukkig vond de koerier een andere manier, en kwam het op tijd goed. De transplantatie slaagde, en op een gegeven moment zagen we hem weer (tijdens een satellietuitzending) op een conferentie verschijnen. Met een kaal hoofd van de chemotherapie (maar dat is juist cool, volgens een kind dat hem een briefje had gestuurd en dat nu werd voorgelezen). En met een kracht in zijn innerlijk, waarmee hij ons kon zegenen. Met recht kon hij ons dit weekend het woord verkondigen dat je geloof kunt krijgen voor alles wat er op je weg komt. Er is niets wat te moeilijk of te zwaar is, want God zelf staat naast je, en vergeet de gemeente niet die met hun gebeden om je heen staat. In de omstandigheden, of ze nu zwaar zijn of dat het maar kleine dingetjes zijn, kunnen we ons laten vormen, naar het beeld van zijn Zoon. Met zo'n doel voor ogen is het dan niet eens zwaar meer!

vrijdag 19 februari 2010

Tot maandag

De Achterbergen zijn even niet thuis.
De drie oudsten gaan met de jeugd van de gemeente een week skiën in Noord-Italië. Maar eerst gaan we met het hele gezin nog naar Pagedal, waar het weekend gevuld is met bijeenkomsten en activiteiten. Zondagmorgen om 6 uur hoop ik de bus te kunnen uitzwaaien. Behoorlijk uitgedund (drie kinderen minder scheelt echt veel!) rijden we dan weer ergens aan het eind van de dag naar huis terug om vol goede moed aan de vakantie te beginnen.
We zullen vast een hoop vermeldenswaardige dingen meemaken, maar dat zullen we op z'n vroegst maandag pas weer melden. Een goed weekend allemaal!

Tribbeles

Enig idee wat tribbeles betekent? Misschien na volgend gesprekje met Frank:

"Mam, ik neem mijn voetbalplaatjes mee naar school".
"O, gelukkig, dan zijn we daar tenminste vanaf".
"Nee, om te ruilen".
"Ik dacht om ze weg te geven!".
"Nee, alleen de dubbeles, ik heb zelfs ook tribbeles".

donderdag 18 februari 2010

Aan de laptop


Bij de Achterbergen wordt heel wat afgecomputerd. Wat wil je ook, het zit in de genen. Bart doet al dapper mee. Hij weet al veel af van Maple Story, en kan meepraten over de vertaling van een Noorse tekst. Het is dan ook niet zo vreemd dat hij het maar saai vindt om op zijn rug in de box te liggen...

woensdag 17 februari 2010

Kleine opruiming

Het was hoog tijd om de babykleertjeskast eens op te ruimen. Alles vanaf de tijd rond de bevalling lag er nog in. Wat bijzonder om alles nog eens door je handen te laten gaan, al dat kleine spul waar zoveel herinneringen aan vastzitten. Tussen dat kleine spul vond ik ook dit truitje, dat ik allang niet meer aantrek bij de kindertjes, maar nooit weg zal doen. Want het is nog van mijn broer geweest. Mijn liefste broer, die ook het dichtst bij ons woont van mijn hele familie, en die het vaakst even langskomt. En die nu zo'n twee meter lang is. We hebben ook nog een foto waarop hij dit truitje aanheeft...


Dit kwam ik ook tegen. Eerst wist ik helemaal niet wat het was (had het zelf niet eens gezien), toen herinnerde ik me dat André had verteld over een mutsje dat Bart direct na de keizersnee op had gekregen, gewoon een stuk rondgeweven gaas geknipt en er een knoop in gelegd. Mijn bloed zit er nog in... Het polsbandje lag erbij. Wat dat voor herinneringen opriep... Dan word ik weer zo dankbaar voor wat wij hebben mogen meemaken!

Het tekent mij trouwens wel dat ik dit nu pas tegenkom - er is nog veel te doen bij de Achterbergen!

dinsdag 16 februari 2010

Vuurwerk

Als Bart zich 's nachts meldt, trek ik in het volslagen donker deze zelfgemaakte dus extra lange fleece ochtendjas aan. Beneden geef ik hem wat hij wil, lekker warm op de bank, waarna hij weer in de kinderwagen gaat slapen tot een uur of negen (groot voordeel van nachtvoeding!).
Als ik boven dan de ochtendjas weer uitdoe, gaat dat gepaard met echt vuurwerk van talloze kleine vonkjes, in het donker natuurlijk goed zichtbaar.

Echt leuk om eens aan je kinderen te laten zien: zorg dat een kledingstuk of deken lekker statisch is, en laat het dan in het donker goed knetteren. Ik vraag me elke keer af of er ook brand door zou kunnen ontstaan...

maandag 15 februari 2010

Zo'n leuke leeftijd

Twee en een half is hij nu, onze Chris. Je kunt er maar het beste van genieten. Ook al bezorgt hij je handenvol werk, dat ondeugende koppie erbij is al genoeg om het leuk te vinden...

Zo gaat een ochtend bij de Achterbergen voor een jochie van twee en een half:
Als je de strijkplank klaar ziet staan, dan ga je toch lekker aan de gang. Ook al kom je er met je oogjes niet boven uit, ook boven je hoofd kun je best de strijkbout heen en weer duwen (gelukkig zat de stekker er nog niet in).
Alle net uitgezochte schoenen weer uit de doos halen is ook heel leuk (Danny: "hé, twee dezelfde!"). En met de boksbal van je grote broer spelen (pas op, dat ding komt ook weer terug!). In de keuken is het heel fijn dat je precies weet waar de chocoladepasta staat. Je kunt er best bij, want je schuift gewoon de kruk naar de kast. En dan pak je een mes uit de bestekbak en ga je lekker zitten eten, zo uit de pot. Gelukkig zit je moeder af en toe te bloggen, dan kun je stiekem even naar de tweede verdieping. Op de kamer van Harry ligt zo'n mooie grote zwarte panter, en die neem je dan mee naar beneden. Komt er dus zo'n grote zwarte panter de kamer inwandelen, met twee stralende oogjes erboven.
Praten kan je nog niet zo goed, maar je doet het de hele dag: "dikke da, dikke dikke da", en dat heel snel achter elkaar. Zingen kun je ook, uit volle borst. Waar je de hele familie mee tot wanhoop kan drijven, is als je leunt op een speelgoedtractor (het liefst twee tegelijk), en dan met een noodvaart de hele kamer door (11 meter, en dat gééft me een geluid). Boink, tegen de deur (mag niet!!), en dan weer terug. Je weet ook waar de koekjes staan, en soms kom je héél onschuldig met de handjes op de rug binnenwandelen. Als je langs je moeder bent gelopen, vergeet je de handjes voor je buik te houden, zodat ze ziet dat je trek had in nóg een koekje. Even heel erg lief zitten spelen met de autootjes, zodat je weer wat goodwill opbouwt, en dan kun je er weer even tegenaan gaan. Maar dat is 's middags, dus een ander verhaal.

NB Wat dat praten betreft doe ik hem toch tekort. Hij zegt wel de hele tijd dikke da, dikke dikke da, maar dat is om de tijd op te vullen tussen alle woorden die hij wel kan, en dat zijn er toch ook een heleboel.
Overigens was ik in het rijtje nog vergeten te noemen dat hij op een gegeven moment prinsheerlijk in de kinderwagen zat, zichzelf ondertussen "baby" noemend.


zondag 14 februari 2010

Nieuwe site

De site van onze gemeente, http://www.cgn.nl/, is helemaal vernieuwd. Misschien leuk om even rond te kijken? Er staan korte filmpjes op, en natuurlijk een heleboel leesvoer. Ik geen tijd om een lang stukje te typen, jullie (wie wil dan toch) heel veel om te lezen en te kijken.

zaterdag 13 februari 2010

Niet ingeënt

Onze Chris heeft als baby heel wat last gehad van eczeem, en wij denken dat dit te maken heeft met de inentingen. Niet om hier nu een heel verhaal over op te schrijven, maar voor Bart hebben we in elk geval besloten om hem wel een aantal inentingen te laten geven, maar dan pas na 4 maanden, zodat hij eerst wat natuurlijke weerstand kan opbouwen. Deze week had hij een afspraak op het consultatiebureau, waarbij hij normaalgesproken de eerste prikken zou krijgen. Hoewel hij ze niet kreeg, kreeg hij in de loop van de week wel rode vlekken op z'n gezichtje. En gisteren was hij wat huilerig, en vannacht erbij. Stel dat hij nou wèl was ingeënt, dan was de gedachte aan een direct verband tussen het huilen/de vlekken en de inenting wel heel gauw geboren...
Maar goed, de rode vlekken zijn alweer verdwenen. Natuurlijk. Gelukkig maar.

vrijdag 12 februari 2010

We zijn er bijna, maar nog niet helemaal

Franks kamer nadert nu zover de voltooiing, dat we het best kunnen laten zien. Het is een heerlijk ruime kamer, 3 x 4 meter, en waar eerst een tweepersoonsbed plus twee grote garderobekasten stonden, staat daar nu zo ongeveer de helft, dus is de kamer lekker ruim! De gordijnen hadden we nog van een oude kamer, maar ze passen heel goed bij de kleuren, dus dat ging lekker snel (ze moeten alleen nog gezoomd worden).


Buiten het raam is een rolluik, als we dat naar beneden laten, ziet hetzelfde stuk er zo uit:

Hier zie je iets beter de grasgroene vloerbedekking. En ook dat het dinorandje boven het bed nog niet helemaal af is...



De boksbal hangt zo'n beetje in het midden van de kamer, maar niet in de loop. Er komen nog plinten...



Aan het plafond schijnt de zon, die je met een druk op de knop bij de deur weer kunt uitdoen, heel handig.


Eindelijk mocht het dino-dekbedovertrek op het bed!




Op het raam zit nog steeds de dino van raamfolie, waarover ik zo'n driekwart jaar geleden al eens heb geschreven.

Close-up van het dinorandje op de muur. Na 13 keer schilderen en schoonmaken brak er een stukje van het sjabloon af. De rest is geschilderd terwijl ik met een prikkertje en plakband het afgebroken stukje op z'n plek hield.

En om het plaatje compleet te krijgen, nog een keer de foto van de dinowand toen die er net op zat.


Moet ik nog vertellen dat de jongens uit Franks klas ineens willen komen spelen? En dat er één schrok toen hij de kamer inkwam en de dinowand zag? En dat ze de bokszak ook heel cool vinden?

donderdag 11 februari 2010

Lang leve het overzicht

Eerst even een foto anders wordt het helemaal zo'n saai blogje... Hoewel ik meer van de echte zachte en pluizige baby-kleding ben, trek ik Bart dit vest met stoere spijkerbroek ook heel regelmatig aan. Irene heeft het vest zelf voor mij gekocht, met een paar schoentjes erbij (maar die zijn nog te groot). Reden genoeg om het vaak te dragen toch?

Gisteren heb ik de financiën bijgewerkt tot en met het eind van het vorige boekjaar. Van de ING-bank moesten alle bij- en afschrijvingen nog ingevoerd worden vanaf half september, en van de Rabobank vanaf ergens in november... Hoewel het een hele klus is, is het wel ontzettend goed voor het overzicht: alle afschriften worden binnengehaald in Excel, en daarna worden de bedragen, gekoppeld aan grootboekrekeningen die in ons huishouden van belang zijn, nog eens in een Excelbestand gezet. Nu kunnen we heel makkelijk zien hoeveel bijvoorbeeld de vakantie heeft gekost, en houden we tevens overzicht op de financiën van een aantal kinderen. Ons geluk is dat André nogal goed met computer (en Excel) overweg kan; ik ben meer van het domme invoerwerk. Nu de klus eenmaal weer is opgepakt, voelt het niet meer als een rijstebrijberg, en ga ik vast ook weer rap aan de slag als André de tabbladen voor 2010 voor mij heeft voorbereid.
We hebben trouwens ook nog wel een map waarin van alles handmatig wordt bijgehouden, zoals wie de krantenwijk doet per dag, en wie er geld verdient met klusjes in huis, en welk bed wanneer verschoond is. Lekker om zoveel mogelijk op papier te hebben, zodat ik dáárvan in elk geval niets hoef te onthouden.

woensdag 10 februari 2010

Veilige plek


Soms is het schrikken bij de Achterbergen als er snoep uitgedeeld wordt. Dan blijkt de snoepvoorraad zomaar ineens een stuk kleiner te zijn dan de vorige keer. En dat terwijl al het snoep op veilige hoogte ligt (dachten we). Hoog tijd om het snoepbeleid te herzien. Vonden we het eerst niet zo erg als de grote kinderen af en toe op eigen houtje iets pakken, blijkt in de praktijk dat dit er maar één is, en dat die het niet zo nauw neemt met dat "af en toe". Dat voelt gewoon niet prettig voor een huishoudmanager die denkt controle te hebben over wat er nog in huis is.
Dus. We hebben de snoeppot verstopt. Plus de voorraad. Want af en toe een snoepje moet leuk blijven, en dat voor iedereen in huis.
Hebben jullie nog tips?
P.S. Aan alle Achterbergen: de plek waar de snoeppot is gefotografeerd, is dus NIET de verstopplek

dinsdag 9 februari 2010

Kleintje Merlijntje

Twee maanden oud alweer, en in zijn
pas gekregen pakje met aan de ene kant
sterretjes
ziet hij eruit als een kleine tovenaar:
Wat houden we allemaal veel van hem.
Gisteren rook hij naar het luchtje van onze oudste,
die had dus lekker met hem geknuffeld.
En wat is hij lief en makkelijk!
Hij kan uren achter elkaar slapen in de kinderwagen.
Hij kan ook lief in de box liggen en lachen tegen zijn Nijntjes.
Op z'n tijd vraagt hij ook de aandacht
die hem toekomt
en daar genieten we dan ook weer van!

maandag 8 februari 2010

Wederom Franks kamer


Voor Frank is zaterdag een grote wens in vervulling gegaan: de bokszak hangt eindelijk op zijn kamer! Nu wordt er bij de Achterbergen stereo gebokst: beneden op de Wii (ik wilde wel dat ik een filmpje kon maken van Elwin als hij dat doet: hij gebruikt zijn voeten bijna nog meer dan zijn handen), en boven dus. Ze boksen vaak met z'n tweeën: allebei een bokshandschoen en dan allerlei spelregels verzinnen. Hopelijk werkt de zak ook therapeutisch en kan Frank een heleboel energie erin kwijt!
De bokszak kan natuurlijk niet aan het gipsen plafond hangen. Daarom hadden we tijdens de verbouwing precies opgeschreven waar de balken zaten. Op het ideale plekje werd daarom een gaatje gemaakt. Mis! Misschien vanaf de andere kant gerekend? Een stukje verder weer een gaatje: weer mis! Gelukkig kwamen we er toen achter dat de balken juist in de lengte van de kamer lagen en niet dwars, en toen klopte de berekening weer wel. Om genoeg schommelruimte voor de bokszak te maken, moest het bed wel het hoekje om. Dat staat nu een stukje voor het raam, want halfhoogslaper, maar het effect was verrassend: nu is er een vierkante speelruimte ontstaan, tussen de meubels in, en dat staat véél leuker en gezelliger dan de rechthoekige ruimte die er eerst was naast het bed. Dubbel voordeel dus. Achter Frank kun je zien dat het randje dino's inmiddels ook het hoekje om is; dat groeit elke dag een klein stukje verder. En hij heeft een kast. Nu nog de gordijnen omzomen en rails ophangen, en dan begint het echt ergens op te lijken!

zondag 7 februari 2010

Ben ik het?


De Achterbergen doen de dingen graag gelijk goed. Het zit in onze genen waarschijnlijk, en ook de onhebbelijke eigenschap om niet zo goed tegen kritiek te kunnen... Gelukkig weten we, de een is zich daar wat meer van bewust dan de ander, dat we mogen veranderen, dat er een weg is die we mogen gaan, zodat we aan het eind daarvan op de goede manier met kritiek omgaan. Dat wil zeggen, dat we de waarheid graag onder ogen willen zien, en er dan wat aan doen.
Van de week dacht ik aan de discipelen, toen Jezus hen vertelde dat één van hen Hem zou gaan verraden. Een natuurlijke Achterberg-reactie zou zijn: Nou, ik niet hoor! Maar wat vroegen ze? Ben ik het, Here? Wat een reactie! Nu spreken wij meestal niet in de toekomst, dus we hoeven het niet eens meer te vragen. Als iemand zegt: "jij bent ook altijd te laat/gauw boos/ongeduldig etc.", dan kunnen we gelijk zeggen: "ja, dat klopt" (en met Gods hulp gaat daar wat aan gebeuren). Wat verlang ik daarnaar, dat mijn eerste reactie is: "ben ik het"? in plaats van dat er d i r e c t een verontschuldiging boven komt drijven. Gelukkig weet ik de weg, en hebben we de belofte van nieuw en onvergankelijk leven gekregen!

zaterdag 6 februari 2010

Lekker schoon


Vanmorgen is ze voor de tweede keer geweest, onze schoonmaakster. Het gasfornuis glimt fantastisch zonder dat ik daar zelf de hand in heb gehad, en iedereen kan weer onder een schone douche staan. Na drie uur poetsen en dweilen (en koffiedrinken) is ze weer weg, en kunnen we weer beginnen met vervuilen.
Nu moet ik eerlijk zeggen dat we ook een werkster hier in huis hebben wonen. Irene doet al sinds jaar en maand (bijna) elke dag de wc beneden. Elke dag weer blinkt het toilet mij tegemoet, en dat zonder dat ik zelf heb hoeven poetsen, of zelfs maar helpen herinneren. Heerlijk!!

vrijdag 5 februari 2010

Boodschappenlijstje


Omdat het handig is om van houdbare etenswaren een standaard voorraad aan te houden, staat dat bij de Achterbergen op een (Excel-)lijstje. Per artikel staat aangegeven hoeveel er in voorraad zou moeten zijn. Ik hoef dus met het lijstje in de hand alleen maar langs de voorraadkasten en de koelkast te lopen om te checken hoeveel we nog hebben en hoeveel er dus bij moet, waarbij er ook nog een volgorde is, zodat ik niet steeds heen en weer hoef. Voor de boodschappen die ik nog "live" bij de supermarkt haal i.p.v. laat bezorgen, gebruik ik trouwens de volgorde zoals die in de winkel ligt, want ik loop liever thuis een beetje heen en weer, dan in de supermarkt. Als dat lijstje ingevuld is, komen er nog de eenmalige dingen bij die we bijv. nodig hebben voor recepten die we willen uitproberen, maar op deze manier is het meeste denkwerk voorgekauwd, en dat is best handig!

donderdag 4 februari 2010

Het gaat allemaal net


Zoals bij veel gezinnen, kwakkelt het ook bij de Achterbergen. De een na de ander is een of meer dagen ziek (Danny is nog steeds thuis, ligt languit Nick Jr te kijken), wij ouders worden ook niet ontzien, avonden worden afgezegd om op tijd te kunnen gaan slapen, en zo houden we het hoofd boven water.
Vanmorgen om kwart over zes hoorde ik zoals altijd Irenes wekker afgaan, en haar gestommel bewees dat ze hem had gehoord. Wat een verrassing dat ze in alle voorschoolse drukte tegen half negen plotseling beneden verscheen met een wanhopig gezicht: was ze toch weer in slaap gevallen... Stiekem vind ik dat voor een keer helemaal niet zo erg voor haar. In haar hele middelbare-schooltijd van nu bijna drie jaar is ze één keer ziek geweest, en verslapen doet ze zich verder nooit. En na een telefoontje naar haar school was ze helemaal opgelucht door de reactie van de conciërge, die haar ervan had verzekerd dat ze niet zenuwachtig hoefde te zijn.
Maar we zullen voortaan even moeten checken of ze wel is opgestaan!

woensdag 3 februari 2010

Hoesten bij de Achterbergen

Danny (4): "Mijn buik niest"

dinsdag 2 februari 2010

Vergadering

Bart heeft gisteravond voor het eerst een vergadering bijgewoond. Hij is bijna acht weken oud, maar dat is daar de ideale leeftijd voor, want:



  • niemand vindt het erg als je tussendoor af en toe wegdommelt
  • als je maar af en toe je een goedkeurend of afkeurend geluid laat horen
  • je mag je moeder meenemen
  • en je mag ongegeneerd drinken als de anderen niets krijgen
  • je mag op schoot bij de leden van de vergadering
  • iedereen vindt je aardig
  • je hoeft niet zelf te rijden, maar je wordt gebracht en gehaald
  • je hoeft de vergadering niet te verlaten om eens uitgebreid te poepen
  • ook niet om daarna weer schoongemaakt te worden
  • het wordt gemakkelijk geaccepteerd dat je niet weet waar het over gaat
  • of dat je de stukken niet gelezen hebt

Bijna vergeten, maar niet minder gewaardeerd: je krijgt ook nog cadeautjes van de anderen! Alle GMR-leden bedankt voor de leuke truitjes en stoere romper!

maandag 1 februari 2010

Goed idee


Gisteren kreeg ik nog een cadeautje van iemand die vaak origineel en zeer creatief uit de hoek komt. Ze zei erbij dat het een doorgeefzak was die ik ook weer kon gebruiken om iets in weg te geven, maar thuis zag ik het label pas dat eropgenaaid was, en waarin ingeweven is: GEEFMIJDOORKADOZAK
STYLED BY ARTHVOVO
Goed idee he?
Zo gemaakt: een theedoek voorzien van lint en/of andere decoratie. Naai er een zak van, maak aan de open kant een tunnel waar je band doorhaalt. Stop er een lief cadeautje in en maak iemand dubbel blij.