zondag 28 februari 2010

Zware last?

De afgelopen tijd zijn er wat dingen op onze weg gekomen, of eigenlijk waren ze er al, maar kwam nu pas het besef dat ze er waren. Het betreft het soort dingen die niet zo geschikt zijn om over te bloggen, maar wat ik wel kan doen, is vertellen wat er in mijn gedachten is omgegaan; wellicht dat er toch iemand is die er wat aan heeft.

Met een dreun komt het op je weg neer. Of met een dreun dringt het besef plotseling in je bewustzijn door: hier zit ik de rest van mijn leven mee opgescheept. Help, dat wil ik helemaal niet! Je schreeuwt en huilt inwendig, totdat het besef doordringt dat je eigenlijk niet wilt accepteren wat God op je weg heeft gebracht. En dan is het ineens een keuze. Je kiest om het te accepteren als een opdracht, en je gaat zoeken naar mogelijkheden hoe je dat het beste kunt volbrengen. En wat ervaar je dan? Dat de last helemaal zo zwaar niet is als die eerst leek!

Het is net of er iemand is, die de last helpt dragen. Ik heb er een beeld bij: een hand van boven, die een zware last op iemand legt. Zolang diegene zich daaronder buigt, hoeft deze persoon niet zoveel van die last te dragen. Maar zodra hij rechtop wil gaan staan, komt het volle gewicht van die last op zijn schouders terecht, en dan is het veel te zwaar.

Jammer dat ik daar geen plaatje van kon vinden...

14 opmerkingen:

plukdedagsandra zei

Zo gaat dat. Ik heb ook zo momenten. Momenten met twijfel ook dan. Of waarom vragen?
Dingen die op je weg komen en waar je niet omheen kan, maar erdoor moet. Helemaal erdoor want je hebt geen keuze.
Achteraf valt het precies mee, maar op die moment staat de wereld af en toe stil.

Sterkte!

Purperpolletje zei

Dit plaatje dekt jouw beeld niet, maar benadert wel het beeld dat ik heb bij mijn lijden en bij het lijden van anderen om me heen. Alleen, af en toe vergeet ik het plaatje ook wel eens...

http://atthewell.punt.nl/fotoboek/h_314032_462973.jpg

Willy zei

Dankjewel, Karien! Ik denk zelf vaak aan het beeld van een Adelaar die onder je duikt om je op te vangen op zijn vleugels. Hoe hard wij ook worstelen en vallen, God valt altijd net iets harder, om onder ons te duiken en ons op te vangen. Fijn & troostrijk, zulke gedachten!

Wiek zei

Dag Karien,

je geeft weer wat om over na te denken.
Hoe moeilijk is het niet om te accepteren, zeker die dingen die je lastig vindt of die je liever niet op je rug had gekregen. Ik kan me goed iets voorstellen bij je beeldspraak, maar als ik verder over het beeld nadenk, vind ik het lastig om te aanvaarden dat je nooit meer rechtop zult staan. De last op je schouders zal er blijven, ook al hoef je die niet helemaal alleen te tillen, maar waar moet je naar streven? Steeds een beetje meer zelf tillen tot je weer rechtop kunt staan? Of alleen ondersteunen?

Het zijn maar vragen die zo bij me opkomen. Zoals ik zei, je geeft veel om over na te denken. Ik stel de vragen niet om ze beantwoord te krijgen, maar omdat ze bij me opkomen. Wat ik bedoel te zeggen is, dankjewel voor de overdenking. En een goede (innerlijke) strijd gewenst bij het leren aanvaarden ;-)

groet Wiek

Karien zei

@Purperpolletje, mooie plaat inderdaad! Is inderdaad niet wat ik zocht ;-)

@Wiek, zoals elk beeld, gaat dit beeld ook mank. Juist deze hulp helpt je om rechtop te staan... Het buigen houdt in: het accepteren van de situatie. Als je je tegen de situatie verzet (bijv. ziekte), merk je dat dat niets helpt, want het verandert er toch niet van.

Mellody zei

Er wordt altijd gezegd: Hij heeft alle zonden gedragen. Maar in feite droeg Hij de straf, de schaamte, de pijn, de moeite, het verdriet, de eenzaamheid,....enz. ;alle narigheid die voortvloeit uit de verdorvenheid, de zondeval, in de wereld. Daarom mogen we , als we Zijn offer aannemen ook zeker weten dat Hij het gedragen heeft waardoor het draagbaar is/ wordt voor ons.

Wat vind je van dit plaatje? http://3.bp.blogspot.com/_oMKg-L5dMD4/RysgnIVhacI/AAAAAAAAABs/tQAqCQnIVjw/s320/koortdanser.jpg

Liene zei

Zelf denk ik dan aan de veerkracht van de mens. Je accepteert de situatie, je gaat ermee verder en het wordt een deel van je leven...

Karien zei

@Mellody, ik heb lang naar je plaatje zitten kijken. En toen moest ik denken aan wat ik eerder ervaren heb, dat het ergens in geloven te vergelijken is met het springen in een zwembad, waarvan je zeker weet dat er geen water in zit. Spring je toch, dan merk je dat er toch water in zat. Zo'n gevoel heb ik ook bij jouw plaatje. En het is waar: we worden soms in een leeg zwembad, of over een ravijn, of met een heel zware last het leven in gestuurd, maar dat is allemaal maar heel relatief, als je met deze ogen kijkt!

Nellie zei

Geen plaatje, maar wel heel goed beschreven...

Sas zei

Broos en herkenbaar blogje ... dank je voor het delen!

groetjes Sas

mama'ritha zei

Soms zijn er dingen waar je echt niet over kunt/wilt schrijven. Ik vind deze manier van uiten door jou heel aangrijpend. Ik herken me er wel in. Zie je buigen als 'leren accepteren' of anders?

Sterkte.

hartelijk zei

Toch,
sterkte!

Karien zei

@Aritha, inderdaad, ik zie buigen als aanvaarden. Ik stuur je een mailtje.

Anoniem zei

Van alles waar je niet aan dood gaat word je sterker.