woensdag 31 maart 2010

Slechte mensen

Een tijd geleden las ik een artikel in de krant van iemand die zich afvroeg of alle mensen tot slechte dingen in staat waren. Ik weet helaas niet meer in welke krant, maar de uitkomst van zijn of haar onderzoek was voor die persoon schokkend: onder bepaalde omstandigheden kunnen wij allemaal uitgroeien tot dieven, moordenaars of nog erger. Vanavond wordt een soortgelijke documentaire uitgezonden waarin gewone mensen bereid blijken te zijn iemand te vermoorden, onder bepaalde omstandigheden dan wel. Zo schokkend is dat voor mij niet. Mijn hele leven al heb ik gehoord dat de kiem tot alle zonde in ons mensen aanwezig is, en als die de gelegenheid krijgt om te groeien, neemt die kiem op een gegeven moment monsterlijke vormen aan. Gelukkig kreeg ik daarbij direct te horen dat er ook een oplossing is: door te lopen op de weg die Jezus gebaand heeft door alle zonde in zichzelf te veroordelen en te doden, in die voetstappen, krijgt deze kiem nooit de kans om te groeien, laat staan tot monsterlijke grootte. Wat ben ik gelukkig dat ik dit mag weten! Het gebeurt me maar al te vaak dat ik deze kennis nodig heb om toe te passen in mijn leven. Stel je voor dat ik die kennis niet gehad had. Wat voor mens was ik dan geworden, bijvoorbeeld als ik voedsel had gegeven aan al die kleine gedachten van onvrede, ontevredenheid, eisen stellen aan anderen, of aan bezorgdheid? Het is niet zo vreemd dat ik zo enthousiast ben over het evangelie!

dinsdag 30 maart 2010

Cadeau van Elwin:


Tulpen die niet doorgroeien in de vaas!

maandag 29 maart 2010

Opdragen Bart

Gisteren was een overvolle dag, maar wel een mooie. Samen met vijf andere baby's is onze Bart opgedragen in de gemeente, waar de hele dag draaide om dit thema: God - gemeente - gezin. Enorm bemoedigend en warm, met o.a. korte filmpjes en een fotopresentatie uit de zes gezinnen.

Ook was er een presentatie van een landelijk evenement dat we binnenkort gaan hebben op Pagedal, en waar een heleboel voorbereiding op allerlei gebieden wordt gevraagd: een hardloopwedstrijd, een talentenshow, een liederenwedstrijd etc. etc. Onze Gido is kennelijk de meest sportieve thuis, want direct na het avondeten thuis is hij gaan oefenen voor het hardlopen: de straat helemaal uit en weer terug, samen zo'n 440 meter. En daarna nog een keer. Zijn enthousiasme werkte aanstekelijk, want ik heb me laten overhalen om met hem mee te gaan trainen, dus ging hij voor de derde keer, terwijl ik naast hem probeerde om er tenminste nog een rédelijk tempo in te houden, en op al zijn vragen alleen maar kon antwoorden dat ... ik .... nu .... even .... niet ... kon .... praten ... Zeven minuten deed ik over het stuk, en zolang mijn ene moeilijke voet dat toelaat, zal ik elke dag proberen om deze tijd te verbeteren. Maar of ik ook mee ga doen aan de wedstrijd (5 km) ga ik voorlopig zeker niet beloven!

NB: vannacht lag ik een beetje te rekenen - blijkt dat ik me helemaal vergis met die 440 meter. Het is 880, en dan valt het gelijk weer mee met die 7 minuten!

zaterdag 27 maart 2010

Bioscoopbezoek

Bij de Achterbergen kun je rustig iets ongemerkt op het whiteboard zetten. Geen G, F of E die vraagt wat hun letter daar bij die vraagtekens doet. En dat was maar goed ook, want we waren van plan om hen te verrassen met een bioscoopbezoek om de film "Hoe tem je een draak" te gaan zien. Toevallig kwam ik van de week de trailer tegen, en dit onderwerp past zó bij Frank en Elwin, dat we besloten om hen naar de première van de film te laten gaan, samen met Gido en André.
Extra leuk was om het geheim te houden tot het laatste moment. Het lijkt erop dat als je het van tevoren zegt en ze verheugen zich erop, dat het dan tegenvalt als het zover is, hebben jullie dat ook wel eens? Net zoals het chocolade verrassingsei, dat André voor hen in zijn binnnenzak had. Als ze van tevoren hadden geweten dat ze er één zouden krijgen, dan had in elk geval één van hen daar steeds om gezeurd. Het was veel leuker om het ze gewoon onverwachts te geven.
Raar hoor.

vrijdag 26 maart 2010

Broodbeleid

Bij de Achterbergen zijn ze over het algemeen niet dol op kapjes. Zo heel af en toe wordt op dit gebied de opvoedingstaak ter hand genomen, en dan wordt iedereen aangemoedigd om niet steeds voorbij het kapje te graaien in de broodzak. Met wisselend succes. Mijn lunch ziet er tenminste bijna elke dag zo uit. Best lekker!

donderdag 25 maart 2010

Zondagse routine

Bij de Achterbergen is langzamerhand de gewoonte ingeslopen om slechts één keer per dag samen aan tafel te eten, nl. bij het avondeten. Brood wordt in de keuken gesmeerd en meestal links en rechts uitgedeeld aan rondlopende jongetjes. Sommigen ontbijten met pap, waar ze dan nog wel mee gaan zitten, maar meestal is het een chaotische bedoening. Als iedereen naar school of werk moet, is dat nog wel acceptabel. Maar de meeste zondagen gaan wij naar onze samenkomst, die pas om 11 uur begint, zodat we ruim de tijd hebben voor een gezamenlijk ontbijt. Wat dus ontbrak - dat "gezamenlijk" bedoel ik. Tot drie weken geleden, toen ik daar ineens genoeg van kreeg. Ik weet nog precies waar ik toen was: bij de plank met eieren in de C1000. Ter plekke besloot ik om extra eieren te kopen, en afbakbroodjes, en nog wat gezellige dingen, om daarmee de volgende dag samen gezellig te gaan ontbijten. Daarvoor was nog wel wat overredingskracht nodig naar degenen die denken dat ze op zondag tot 10 uur in bed kunnen liggen om nog op tijd weg te kunnen, maar nu hebben we ze allemaal zover dat we om 9 uur allemaal, aangekleed en wel, aan de ontbijttafel zitten! En ook nog met een bijpassend gezicht. Op zondag dan. En nu we een bepaalde routine hebben, hebben we er ook ineens minder moeite mee dan eerst om op tijd te vertrekken (ja, het is wat: op een doordeweekse dag is iedereen rond half negen toch wel de deur uit, maar op zondag is het nog lastig om tegen half elf in de auto te zitten...).  Dat houden we er dus mooi in!

Trouwens, op zaterdag lunchen we wel altijd heel gezellig samen met allerlei bijzonder eten, maar dat is niet aan tafel, dan zitten we in de zitkamer...

woensdag 24 maart 2010

Salade van rode kool

Dit recept werd ooit ergens aangeprezen als trucje om kinderen groente te laten eten, maar bij ons zijn het niet de kinderen die het graag eten... Als wij met rode kool stamppot maken, houd ik graag wat kool apart om te gebruiken voor een frisse salade, helemaal geschikt nu het buiten weer wat warmer wordt.

Snijd 400 gram rode kool heel dun. Doe de kool in een vergiet en giet er 1,5 l kokend water over om het heel rauwe eraf te halen. Maak alvast een dressing in de kom van 1 theel. mosterd, 1 eetl. azijn, 1 eetl. appeldiksap of siroop, 1 theel. kaneel, 2 eetl. (noten)olie en zout en peper. Snipper er een kleine ui bij, en snijd 2 appels in blokjes. Voeg ook een handje rozijnen toe en als je hebt 100 gram walnoten, in stukjes gehakt (die zitten er op de foto dus niet bij, maar ik miste ze wel!). Doe de rode kool erbij en laat alles een half uur intrekken.

dinsdag 23 maart 2010

Gebakken peren

Nu de verbouwing alweer zo'n driekwart jaar achter ons ligt, zou je kunnen denken dat alles er bij de Achterbergen picobello bij ligt. Helaas, dat is nog steeds niet waar. In onze slaapkamer bijvoorbeeld staan vier schitterende landelijke schuifdeuren, speciaal op maat gemaakt, nog steeds in hun plastic tegen de muur. De vloer loopt namelijk een beetje bol. Weken lang heeft André gebroed op een oplossing (en daar had hij ruim de tijd voor want hij heeft ook wekenlang te veel last van zijn rug gehad om iets te kunnen doen), en zaterdag was het dan zover: hij zou met bouwschuim een ondersteuning op maat maken. Op de werktafel die weer over ons bed is gebouwd, heeft hij het eerst uitgeprobeerd, op een stukje laminaat, en tussen twee stukjes meubelpaneel. Helaas pindakaas: het bouwschuim werd van binnen niet hard en het experiment is niet geslaagd.

En nu zoeken we de gouden tip... heeft iemand een kennis met handige ideeën? Moeten we er een beloning aan hangen? Inmiddels heb ik er best wat voor over om de kamer af te kunnen krijgen...

De situatie is zo: Over de vloer, in de lengterichting van het laminaat, moet de onderrail van de vijf schuifdeuren waterpas komen te liggen, ongeveer vijf meter lang. Het probleem is dat de vloer bol loopt: links van het midden is het stuk recht, aan weerskanten daarvan loopt het zo'n 2 cm naar beneden naar de muur. Hierdoor staan de deuren ten eerste scheef tegen de wand zodat er een driehoekige kier te zien is, ten tweede blijven ze niet op de goede plek staan. De rail is zo'n 5 cm breed. De oplossing ligt in het vinden van een manier om die (flexibele) rail gelijkmatig te ondersteunen zodat hij waterpas komt te liggen.
De aannemer verantwoordelijk houden is geen optie; hij vindt dat we niet op een rechtere vloer hadden mogen rekenen gezien het feit dat het om een combinatie oudbouw en nieuwbouw gaat. En we vinden wel dat hij gelijk heeft, maar wij zitten ermee...

Wie o wie helpt ons van deze gebakken peren af?

maandag 22 maart 2010

ASS en twijfel

Frank wordt op school regelmatig gepest. De andere kinderen weten dat hij gefrustreerd raakt en uiteindelijk begint te schreeuwen, en dat vinden ze dan schijnbaar leuk om uit te lokken. Al een jaar zit hij op therapie, en op allerlei manieren is geprobeerd om hem te helpen op tijd eraan te denken om bijv. een volwassene erbij te halen, maar vergeefs. Dan brulde hij: "jullie denken maar dat dat makkelijk is". Het deed pijn om zijn onmacht te zien, maar afgelopen vrijdag zei hij ineens: "Mam, ik hoef niet meer naar Anita". Anita is de psychologe/orthopedagoge waar hij therapie krijgt en onderzocht wordt op ASS. De aller-allerstomste jongen van de hele school had hem gepest op het schoolplein, en toen had hij gezegd: "Stop, hou op". Je kunt je vast wel voorstellen hoe trots ik op hem was! Het geeft hem zoveel vertrouwen dat er toch dingen mogelijk blijken die hij eerst niet zag zitten.

En verder ben ik enorm aan het twijfelen geraakt over de inentingen die Bart voor de boeg heeft. Als je op internet gaat kijken, lijkt er toch vaak een verband te bestaan tussen ASS (autisme spectrum stoornis) en inentingen, met name BMR en DKTP. Hierover kun je eindeloos discussiëren, en dat wil ik hier eigenlijk niet doen, maar wat ik wel zou willen weten is: heeft een van jullie meegemaakt dat een kind (vlak) na een inenting duidelijk anders werd in gedrag? Of heb je een kind met ASS dat van de inentingen weinig leek te merken, of is het misschien helemaal niet ingeënt? Ik zou het fijn vinden als je daarover een reactie zou willen geven, of evt. een e-mailtje!

zondag 21 maart 2010

Dit zat erin


En dit was wat Gido gemaakt had (zie vorig blogje). De armband links is overigens van Frank, en die is gemaakt van dezelfde kralen als de ketting. Dit is niet alleen maar mooi omdat de jongens het hebben gemaakt (en dan draag je het even totdat je het met goed fatsoen kunt wegleggen), nee dit is gewoon mooi! Ik hoop dat ik ze nog lang heel mag houden!

zaterdag 20 maart 2010

Verrassing


Eindelijk kon Gido zijn cadeau geven. Op school was hij vorige week begonnen aan een cadeau voor mij, en toen ik laatst weg was, heeft hij thuis deze brief gestempeld. Gisteren heeft hij op school alles afgemaakt, en toen wilde hij ook nog wachten met geven tot papa thuis was. Wat hij had gemaakt? Een ketting met armband. Meestal draag ik geen sieraden, maar deze heb ik direct omgedaan, en zo ben ik 's avonds op visite geweest bij een van mijn bloglezeressen - ook heel bijzonder!

vrijdag 19 maart 2010

Het Wii-effect

Bij de Achterbergen begint zich een gezellige gezinstraditie te ontwikkelen. Na het avondeten schaart het grootste deel van het gezin zich om de Wii, waar om de beurt geraced of bijv. gebowld wordt. Enorm leuk, juist omdat het korte spelletjes zijn en je ook tegen een ander kunt spelen. Zo hoeft niemand heel lang te wachten op zijn beurt.

We hebben de Wii nu ruim twee maanden in huis, en hij valt niet tegen. Je moet wel goed kijken wat voor spellen je in huis haalt, want het bezwaar van veel spellen die op de Gamecube of computer gedaan worden, geldt ook voor de Wii: ze kunnen gewelddadig zijn bijvoorbeeld, of wat ik ook merk is dat de kinderen heel knorrig worden als ze bepaalde spellen hebben gedaan. Een goed idee was in ons geval om van vriendjes spellen te lenen, zodat je kunt zien wat er te koop is. Wat wel heel erg leuk is, zijn de sportieve spelletjes. Sinds gisteren hebben we een mat met drukpunten. Op de foto zit Gido erop. Rond de Wii werd het steeds rustiger gisteravond doordat het steeds voor een ander gezinslid bedtijd was geworden, maar nog tot na tien uur heeft Jan gekropen, gesprongen en gedanst. Een goed alternatief voor de sportschool dus.
Een nadeel zou kunnen zijn dat je behoorlijk wat ruimte nodig hebt. Bij ons is dat gelukkig geen probleem. Wij zijn gezegend met een enorme woonkamer (6 x 11 meter), met een toog als soort afscheiding tussen het "rustige" gedeelte bij de open haard, waar we kunnen zitten, en het speelgedeelte, waar de eettafel staat, de piano, en de tv. Hier kunnen we trouwens ook zitten. En de computer staat er ook (nog steeds). Daarom kan ik ook zo makkelijk blogjes typen...

donderdag 18 maart 2010

Tussenevaluatie

Kort geleden ben ik voor een tussenevaluatie naar de psychologe geweest die Frank in onderzoek heeft. Het was een prettig gesprek, waarbij ik haar wat wijzer kon maken en zij mij. Inmiddels heb ik inderdaad het boek "geef me de 5" gekocht en gelezen, en daarin herken ik ontzettend veel. Niet alleen bij Frank, maar ook bij andere jongens binnen ons gezin, in ons beiden, in het gezin waar ik vandaan kom, kortom autistische trekjes zitten in de familie. De schrijfster van het boek legt dit ook heel duidelijk uit aan de hand van het voorbeeld van een streepjescode, met als titel "iedereen is een beetje autistisch". De vraag is hoeveel "streepjes iemand heeft", en ook nog hoe "dik die streepjes zijn". Als er een bepaalde grens wordt overschreden, kan de diagnose ASS (autisme spectrum stoornis) worden gesteld. Bij Frank lijkt het erom te hangen. Hij heeft duidelijke kenmerken die wijzen op ASS, maar hij heeft ook zeer duidelijke contra-indicaties, d.w.z. bepaalde typisch autistische trekjes heeft hij juist niet.
Er hangt veel af van een diagnose. Vooral geld. Voor mij is het niet zo belangrijk: door de hulp die ik uit de boeken heb gekregen is er al een bepaald spanningsveld verdwenen. Als je weet waardoor je kind gefrustreerd raakt, of waardoor het komt dat hij bepaalde dingen niet snapt, kun je hem helpen, en dan gaat het goed. Een diagnose is vooral prettig voor de problemen die er in de maatschappij kunnen ontstaan: school, opleiding, werk. Er gaan dan deuren open naar instanties die ervoor zijn om je te begeleiden om de beste plek te vinden, die bij het kind past.
We moeten voor Frank dus nog even afwachten, d.w.z. de psychologe wil alles helder hebben voor het eind van dit schooljaar.
En verder heb ik er veel rust over. Juist doordat ik zoveel in mezelf herken. In mezelf van vroeger, want nu ben ik echt anders geworden. Ik geloof dat dit komt doordat ik mij door God heb laten vormen en mezelf op bepaalde punten heb laten aanpakken. Een herschepping dus. Over mijn kinderen hoef ik me daarom geen zorgen te maken: ik weet dat alles erin gelegen is dat ze zich aan hun Schepper leren overgeven, en dat hun leven dan gelukkig wordt, op welke manier en met welke (on)mogelijkheden dan ook.

woensdag 17 maart 2010

Perfecte oppas


Het gebeurt heel zelden dat André en ik samen overdag ergens heen moeten, maar gisteren was ons beider aanwezigheid elders gevraagd, samen met een van onze kinderen. Gelukkig konden we een perfecte oppas vinden: een die zelf aanbood (nog als kraamcadeau) om voor ons een complete maaltijd mee te nemen, zodat we, zodra we thuiskwamen, direct aan tafel konden! Als stille getuigen van deze liefdevolle actie staat nu nog de tas met de bakken waar alles in gezeten heeft, in onze gang. Er was macaroni, die we in de magnetron hebben opgewarmd, met een bakje vol geraspte kaas, en een bakje wortelsalade plus een komkommer en als overheerlijk toetje twee pakken slagroomvla.

Het voldane gevoel dat we hieraan overhielden, kwam niet alleen van het overheerlijke eten, maar vooral van de warmte die van dit (oudere) echtpaar naar ons uitstraalt! 

dinsdag 16 maart 2010

De magie van de magnetron

Van mijn schoonfamilie kregen we voor ons huwelijk een magnetron. Een supermagnetron, want na 18 jaar dagelijks gebruik doet hij het nog steeds prima. De magie zit hem in het ping als hij klaar is. Achttien jaar lang vloog het kind dat op dat moment in de peuterleeftijd was, bij dat magische geluidje naar de magnetron om hem open te doen. Toen ik in december in het kraambed lag boven, ging er voor het eerst iets goed mis. Na het ping hoorde ik beneden een hoop glasgerinkel. Chris had de magnetron zó enthousiast open gedaan - waarbij hij aan het deurtje was gaan hangen - dat de hele magnetroninhoud, inclusief glazen ovenschaal met conservengroente en glazen draaiplateau op de plavuizen was beland. De ovenschaal was nog heel, de groente zat er zelfs nog in, maar het draaiplateau lag in scherven, en die zaten in de groente... En zie maar eens een nieuw glazen draaiplateau te vinden voor een magnetron die je al 18 jaar hebt, voor een bedrag dat lager is dan een compleet nieuwe magnetron. Gelukkig is er bij de Achterbergen altijd wel iemand met een lumineus idee. In dit geval was het lumineuze idee nog lumineuzer dan het plateau dat we altijd gebruikt hadden, dat af en toe wel erg vies werd en niet in de vaatwasser paste. Nu staat een van de vier overgebleven dinerborden van ons trouwservies in de magnetron, dat we gewoon kunnen vervangen met een schoon bord als het vies is geworden. En hij doet het nog steeds prima!

maandag 15 maart 2010

Schoonmaakster nummer twee

Toen ik voor de eerste keer over onze schoonmaakster schreef, was ik nog positief. Ze maakte dan wel niet zo schoon zoals ik het eigenlijk wilde, maar ja, ik vond dat ik niet moest klagen: in elk geval was ze zo'n drie uur bezig en gebeurde er meer dan als ze er niet was geweest. Bovendien had ze een probleemjeugd gehad, en ik dacht: je weet nooit waarom ze op onze weg is gekomen. Nu weet ik dat wel: om mij van mijn naïviteit af te helpen. We missen namelijk 300 euro, die in muntvorm in een buis zat, die al jaren op dezelfde plek in de huiskamer stond. Geld dat we spaarden voor de zendingsprojecten van onze gemeente, maar dat daar eigenlijk voor de sier stond, omdat we al jaren het geld gewoon via de bank overmaakten. En al hebben we geen bewijs, ik kan gewoon niet geloven dat een van onze kinderen ineens op het idee is gekomen om die buis weg te halen (en er zijn ook geen signalen in hun gedrag die daarop zouden kunnen wijzen).  En toen was ik ineens blij dat ze toch niet zo goed schoon kon maken: we hadden afgesproken dat we zouden kijken hoe het beviel, en als er iets was, dan kon een van beiden gewoon opzeggen. Dat hebben we toen maar gedaan.
En toen zaten we weer zonder schoonmaakster. Tot vanmorgen. Toen heeft een van onze vriendinnen hier drie uur schoongemaakt. En deze keer gebeurde het zo grondig als ik het zelf nooit doe: alles van z'n plek, op de knieën in de hoekjes stofzuigen, en passant ook nog even wat andere dingetjes doen. En achteraf gezellig samen een broodje eten. Zo ontspannen, heerlijk! Jammergenoeg kunnen we geen vaste wekelijkse afspraak maken, maar... volgende week kan ze wel!

en toen ze weg was, heb ik de hele benedenverdieping gedweild

zondag 14 maart 2010

Van alles wat

Ten eerste: Bart is weer aan het beteren, nadat hij eerst een zeer zielige zondag heeft doorgemaakt, met hoge koorts, spugen en zich echt ziek en zielig voelen. En lekker vertroeteld worden natuurlijk. In de loop van de avond keek hij weer helder uit zijn ogen en begon hij weer te lachen gelukkig.

Ten tweede: vandaag hebben we weer een satelliet-uitzending bekeken. Om op een lezersvraag terug te komen: we hebben met onze gemeente zeer regelmatig conferenties, waarvan die in Noorwegen wereldwijd de belangrijkste zijn. Voor ons zijn die in Nederland natuurlijk ook belangrijk, maar we kunnen ook kiezen om een keer naar een ander land te gaan, want over de hele wereld vinden conferenties plaats. Als we die in Noorwegen allemaal zouden bezoeken, zaten we daar denk ik wel zo'n zes keer per jaar: een keer met Pasen, een keer met oud en nieuw, in de zomer, en dan nog de echtparen-, mannen- en vrouwenconferentie. Zelf proberen wij 's zomers te gaan: meestal fijn weer, lekker ontspannen en voor het hele gezin leuk en fijn. De overige conferenties kunnen we thuis volgen via de satelliet, plus nog een aantal andere bijeenkomsten per jaar. Het is echt geweldig om er op die manier ook "bij" te kunnen zijn, ik ervaar een grote eenheid met degenen die ik daar zie, en natuurlijk zie ik ook een heleboel bekenden. En natuurlijk niet het minst belangrijke: alle hulp voor ons leven die er op die manier ons huis binnenkomt!

Ten derde: onze jongens houden van tv-kijken, en dan vooral al die in mijn ogen stomme tekenfilms over aliens, magische krachten etc. etc. Elke dag mogen ze het wel een poosje kijken, bijvoorbeeld 's morgens voor schooltijd als ze snel klaar zijn met aankleden en eten, maar ik vertel hen wel regelmatig dat wat ze zien, niet de echte wereld is, en dat het er zo in het echt niet aan toegaat. Gisteren zat Danny even mee te kijken naar het getuigenis van een Engelse vrouw, en toen vroeg hij plotseling: "Bestaat hij ook in de echte wereld?"
En vandaag, toen de jongens alle technisch lego en Knex weer moesten opruimen voordat we gingen eten, en waar de vloer mee bezaaid lag, kwam Danny helemaal krom de keuken ingelopen waar ik aan het koken was: "mijn kracht is op". Dat was wel een heel originele manier van ergens onderuit proberen te komen!

zaterdag 13 maart 2010

Deze keer niet naar Noorwegen

Dit weekend wordt in Noorwegen een wereldwijde (voor onze gemeente dan) conferentie voor vrouwen gehouden, bij ons beter bekend als zusterconferentie. Dit is jaarlijks, maar ik ben er nog maar één keer heen geweest, samen met Irene. Met een kleine baby zag ik dat deze keer niet zo zitten, en dat was maar goed ook, want het buikgriepvirus dat rond deze tijd door Nederland waart, heeft ons huis ook bereikt, en zelfs Bart is erdoor geveld. Witjes en zielig ligt hij in zijn wagen of op schoot, nadat hij een paar keer zijn maaginhoud over mij en zichzelf heeft uitgestort (alleen melk, maar toch errug nat!), en schone kleren heeft aangekregen. Drinken wil hij af en toe een klein beetje, en dat is met borstvoeding nou niet direct zo handig... Het aanbod daarvan wordt nou eenmaal aangestuurd door de vraag. Daarom heb ik vandaag geprobeerd te kolven, wat bij mij nog nooit goed is gelukt, en zowaar: een heel flesje vol! Dat is dan mooi alvast voor als ik maandag weer een vergadering ga notuleren, dan kan Bart deze keer thuis blijven (en kan ik mij beter concentreren).

En wat die conferentie betreft: dat komt helemaal goed, want gelukkig kunnen wij thuis via de satelliet-uitzendingen drie bijeenkomsten goed volgen!

vrijdag 12 maart 2010

Eigenwijs

Wat een eigenwijs achterhoofd heeft 'ie he?

Bart is nu ruim drie maanden oud, en hij heeft alweer een mijlpaal bereikt: luiers maat 3.
Toch een hele overgang.
Hij is een ernstig mannetje, dat met een diepe frons om zich heenkijkt,
maar als hij je gezicht ontdekt
begint hij te stralen!

We hebben hem er nooit op betrapt dat hij z'n handjes echt "ontdekt" heeft,
maar wel doet hij nu veel meer met z'n handen: allebei tegelijk in zijn mond steken bijvoorbeeld.

Hardop lachen doet hij zelden,
maar Harry krijgt het voor elkaar!
Leuk he, zo'n grote broer die dertien jaar ouder is

Noodgedwongen

Gisteren wilde het weblog ineens niet meer op de normale manier zichtbaar worden. Met als gevolg zwarte letters op een donkerbruin scherm. Wat ik ook probeerde, ik kon het niet oplossen... Dus heb ik een ander sjabloon geselecteerd: lekker wit, maar wel met een heel andere uitstraling.

Wat vinden jullie: wordt het weblog daardoor minder aantrekkelijk?
Of ga je voor de inhoud... ;-)

Update: inmiddels ben ik weer wat wijzer geworden. Bij de indeling kun je gewoon alle kleuren kiezen voor de titels, achtergrond etc. etc. Gewoon even wat uitproberen.

donderdag 11 maart 2010

Nepweb





Danny bekijkt de C1000-folder over de dominostenen die je kunt sparen:
"Hé, die heb ik gezien op de nepsite!"

woensdag 10 maart 2010

Envelop met inhoud

Geld is toch maar een raar iets, vooral als je het hebt gekregen om er zelf iets voor uit te zoeken. En al helemaal als je het hebt gekregen van je lieve ouders, zodat je het niet aan zomaar iets wilt uitgeven. Elke keer als je wat nodig hebt, denk je aan die envelop(pen) met inhoud in het laatje, maar niets wordt belangrijk genoeg bevonden om die speciale briefjes voor te gebruiken.
Dus ik heb nog wat voor mezelf te besteden. Verder dan een nieuwe zonnebril kom ik niet met ideeën, heeft iemand een andere suggestie? Een heel dure zonnebril is geen optie, zoiets is aan de Achterbergen niet besteed.

dinsdag 9 maart 2010

Welkom op de ridderkamer

Het wordt haast een eentonig verhaal: de kamers vorderen langzaam maar zeker, maar echt af is er nog niet één. Dat zal ook nog wel een hele poos duren, want de heer des huizes is al een week of wat geleden door zijn rug gegaan, en al kan hij inmiddels af en toe wel weer een klusje doen, afwerkingsklusjes horen daar niet bij. Nu het 's morgens weer eerder licht wordt, is het tijd om haast te maken met de gordijnen. De ridderkamer heeft ze nu ook, en daarom laten we met gepaste trots de ridderkamer zien zoals die nu is:
De twee gebroederlijke ridders Elwin en Danny slapen op een stapelbed. Elwin kan vanuit zijn bed over de geschilderde muur heenkijken, waar hij niets anders ziet dan blauwe lucht en witte wolkjes. Heerlijk toch!

Nog een keer de foto van de muren. Met een spons en grijze muurverf blijf je netjes binnen de potloodlijntjes die je er eerst hebt opgetekend. Een beetje aanassingsvermogen hier en daar, en een zwarte schaduwstreep, en het lijkt net echt!

Voor beide ridders een eigen kast, met een paar planken ertussen. Helemaal top dat we zulke fijne kasten op Marktplaats hebben gevonden!

De gordijnen hangen nu ook: donkerblauw fluweel aan zilverkleurige ringen. Zilverkleurige koorden met kwasten eraan maken het af al waren ze eigenlijk als embrasse bedoeld maar er zitten nog geen haakjes in de muren.

Er ligt ook nog gordijnstof klaar voor om het bed heen; dan wordt het een stapel-hemelbed, maar ik ben toch bang dat daar voorlopig nog niets van komt...

maandag 8 maart 2010

Benedenmaats


Zo'n schild is wel heel erg zwaar voor Chris - zelfs Frank, die het zwaard en het schild gisteren op de jongensclub heeft gemaakt, klaagt over het gewicht van het schild. Maar daarom kun je er nog wel een beetje mee rondslepen!

Helemaal mooi is dat ook Gido in het bezit is van zo'n mooi houten schild en zwaard. Er kunnen dus tweegevechten gehouden worden. Laten we de EHBO-doos maar eens inspecteren...

zondag 7 maart 2010

Zakgeld


Bij de Achterbergen wordt zakgeld gegeven vanaf de vierde verjaardag. Door elke week een vast bedragje in hun spaarpot te stoppen leren kinderen de waarde van geld en van sparen kennen. Als ze een redelijk bedrag bij elkaar hebben, mogen ze daarmee naar de winkel om zelf iets uit te zoeken. Heel loffelijk allemaal, ware het niet dat het zakgeld geven nog niet echt is uitgegroeid tot een wekelijkse routine. Elke keer komen we erachter dat het alweer vier of vijf weken geleden is dat er wat is uitgedeeld, en dan neem ik mij voor om het voortaan trouw elke week te doen (want om de lijn door te trekken: wie wil er nou een werkgever die zeer onregelmatig uitgebetaalt?). Gelukkig wordt het wel in een opschrijfboek bijgehouden, en daarom kwamen we er gisteren achter dat het inmiddels alweer zeven weken geleden was dat er voor het laatst uitbetaald was...
De oudste drie krijgen hun zakgeld via automatische bankoverboeking op hun bankrekening gestort, het zou handig zijn als er ook zoiets bestond voor de spaarpotten!

zaterdag 6 maart 2010

Draagdoek


Soms wil iemand weten of de draagdoek bevalt. Nou: ja dus! Hoewel je dat niet zou denken als je mijn gezicht op de foto ziet. Bart zit er niet zo vaak in, omdat hij het ook prima vindt in de box of kinderwagen, maar als ik wegga op een tijdstip waarop het thuis wat minder handig is om er ook nog een baby bij te hebben, of het gaat wat langer duren zodat Bart evt. ook nog bij mij kan drinken, neem ik hem mee in de draagdoek. Voordat we weggaan, wikkel ik me helemaal in (heel ingewikkeld) met deze lange Tricot-Slen, en als we op de plaats van bestemming zijn aangekomen, schuif ik hem er zo vanuit de Maxi-Cosi in. Het draagt eerlijk gezegd veel lekkerder dan toen hij nog in de buik zat, ook al is hij nu zwaarder. Het gewicht wordt namelijk over mijn hele rug verdeeld omdat de doek een bepaalde breedte heeft. Ook kun je hem op meerdere manieren gebruiken. De doek is wel heel erg aanwezig: niemand kan eromheen dat je EEN KIND DRAAGT als je zoiets om je heen hebt. De kleurkeuze is daarom best wel belangrijk...
Bart vindt het heerlijk in de doek. Hij kijkt al wat om zich heen, en dat kan ook prima, maar als hij moe is, stopt hij z'n gezichtje tussen de doek en mij, en valt lekker in slaap.

vrijdag 5 maart 2010

Naar IKEA


Gisteravond heb ik met de oudste twee èn de jongste in de draagdoek op mijn buik een rondje IKEA gedaan. Onze nog best wel nieuwe bank was al aardig gehavend geraakt door de fratsen van de (wat jongere) Achterbergen, maar omdat hij nog goed zit, besloten we om er een kleed overheen te leggen. We konden geen grand foulard van deze afmeting krijgen, maar Jan en Irene hebben samen zes meter stof afgemeten en geknipt, waarvan ik vanmorgen een reuze grand foulard heb genaaid. Dus moesten Gido en Danny een paar keer opstaan omdat de maat genomen moest worden (Gido is al de hele week ziek, en Danny hoeft op vrijdag niet naar school). Het lijkt erop dat een kleed van dit formaat niet zo makkelijk van de bank glijdt als de losse doeken die ik er de laatste tijd op had gelegd, maar die dus steeds op de grond terecht kwamen... Ik twijfelde ook nog over een hoes op maat, maar in gedachten zie ik die dan op de naden uitscheuren om de een of andere reden. En dit is wel zo gemakkelijk. Snel klaar, en hopelijk blijft de bank nog een poos bruikbaar!

Nu we toch naar IKEA waren, is Jan meegegaan om een bureau te kopen. Gisteravond heeft hij het gelijk in elkaar gezet, en nu begint zijn kamer eindelijk ergens op te lijken. Foto's volgen nog als alles klaar is, dus over een paar jaar.

En in de koopjeshoek vond ik nog sokjes voor Chris. Ik ben benieuwd hoe lang deze drie paar bij elkaar blijven!

donderdag 4 maart 2010

Schoolwerkje

Het blijft leuk om iets in de schooltas te vinden, zeker bij Elwin (groep 3):


voor het geval iemand vertaling nodig heeft:
als ik sven kraaner was
dan hat ik leker een prijs
gewonen en dan was ik
heel blij en dan was ik
het eerste de beste schaatser
ijnde

woensdag 3 maart 2010

Het ziet er toch echt weer anders uit buiten


Als we naar buiten kijken, zien we toch echt iets anders dan die sneeuw die nu al erg lang boven dit blog stond. Hoog tijd voor een nieuw plaatje, dus ben ik gisteren de tuin ingegaan om te zien wat er op dit moment karakteristiek is aan ons uitzicht:
Dat waren dus:
de schapen van de buurman
de knoppen aan de takken van de kersenboom
de voetbal in onze vijver
en de krantenfiets
!

dinsdag 2 maart 2010

Een droog verhaal over wasgoed

Omdat er wel eens naar gevraagd wordt, hier een nogal droog verhaal over het wasgoed bij de Achterbergen.
De was doen voor een groot gezin valt best wel mee hoor. Tenminste, als je het bijhoudt. En als je ervoor zorgt dat er niet al te veel was is... Onze jongere jongens krijgen drie keer per week schone kleren aan: op zondag, dinsdag en donderdag. De zaterdag is toch een klusjesdag, dus dan kunnen ze wel wat vuilere kleren aan. Uitzonderingen daargelaten natuurlijk. Ook een uitzondering voor ondergoed en sokken. Voor Bart en Chris gelden andere regels: die krijgen gewoon elke dag schone kleren aan. Op elke verdieping staat een wasmand (bij de wasmachine twee), zodat het makkelijk is om je kleren in de was te stoppen. Elke morgen verzamel ik dan het wasgoed en kijk of er genoeg was is voor een volle machine. Gemiddeld elke werkdag belandt er ook een dekbedovertrek met hoeslaken in de was. We hebben gelukkig een machine waar 8 kg wasgoed in kan, en die gaat alleen aan als hij helemaal vol is. En dat is toch niet zo vaak als vaak gedacht wordt: gemiddeld iets vaker dan één keer per dag. Soms draait hij drie keer achter elkaar, soms is er gewoon geen wasgoed.
Een volle lading wasgoed is trouwens maar relatief: met grote broeken en truien is hij dan wel sneller vol, maar is de was ook sneller weer weggewerkt omdat er minder kledingstukken op te vouwen zijn. Sinds de verbouwing kunnen de wasmachine en de droger tegelijk aan, en dat scheelt een heleboel tijd! Tegenover de wasmachine en de droger staat de kast van de foto, die op Irenes oude kamer heeft gestaan. Je ziet nog het gat dat gemaakt was voor het stopcontact, en er hangen twee tegels als decoratie op de achterplaat. In de kast passen precies onze twee wasmanden naast elkaar, en de planken zijn natuurlijk ontzettend handig voor de voorraad toiletpapier, wasmiddel, strijkspullen en de mand met enkele sokken. Erg leuk dat deze kast niet afgedankt hoefde te worden: ooit maakten we - low-budget - vier van deze kasten naast elkaar op Irenes kamer. Voor haar eigen spullen, maar ook voor opslag van van alles en nog wat. Er hingen half-doorzichtige lavendelblauwe gordijnen voor. Deze kast is iets minder diep gemaakt om precies te passen tussen de muur en de deurpost van de babykamer, de andere drie kasten hebben ook een nieuwe plek gekregen, maar dat hoort niet in dit verhaal thuis...

maandag 1 maart 2010

Gido's kamer op Noors weblog

Zomaar voor de leuk ben ik vorige week nog een weblog begonnen, in het Noors, als een soort leuke taaloefening. Ik vond het niet zo de moeite waard om dat hier ook te melden, aangezien de meesten van jullie geen Noors lezen, en de inhoud van dat blog heel veel lijkt op wat hier te lezen is, maar dan weer anders. Ik ben daar begonnen met het voorstellen van ons gezin, en daarbij was ik vandaag bij Gido gekomen, en toen kwam ik erachter dat er van zijn kamer zoals die nu is, nog geen foto's waren gemaakt. Dus ben ik snel naar boven gegaan om dit gemis goed te maken. Helaas zijn de foto's wat donker uitgevallen omdat het licht van buiten heel scherp was, en omdat ik geen geduld had om te wachten tot het beter was.
Het raam in de achtergevel heeft tijger-gordijnen gekregen.

De grote ramen aan de zijkant hebben een luipaardprint. Het dekbedovertrek mocht ook eindelijk in gebruik worden genomen.

Op de vloer een elandvel. Nu nog een touwladder naar Gido's privé-zolderkamertje en een kast voor zijn kleren en spullen. Dat zou wel handig zijn, want de boekenkast die daarvoor nu tijdelijk gebruikt wordt, is niet groot en diep genoeg, met alle gevolgen vandien, vooral als er een Chrisje op de kamer komt... Foto's daarvan maken we maar liever niet.