donderdag 18 maart 2010

Tussenevaluatie

Kort geleden ben ik voor een tussenevaluatie naar de psychologe geweest die Frank in onderzoek heeft. Het was een prettig gesprek, waarbij ik haar wat wijzer kon maken en zij mij. Inmiddels heb ik inderdaad het boek "geef me de 5" gekocht en gelezen, en daarin herken ik ontzettend veel. Niet alleen bij Frank, maar ook bij andere jongens binnen ons gezin, in ons beiden, in het gezin waar ik vandaan kom, kortom autistische trekjes zitten in de familie. De schrijfster van het boek legt dit ook heel duidelijk uit aan de hand van het voorbeeld van een streepjescode, met als titel "iedereen is een beetje autistisch". De vraag is hoeveel "streepjes iemand heeft", en ook nog hoe "dik die streepjes zijn". Als er een bepaalde grens wordt overschreden, kan de diagnose ASS (autisme spectrum stoornis) worden gesteld. Bij Frank lijkt het erom te hangen. Hij heeft duidelijke kenmerken die wijzen op ASS, maar hij heeft ook zeer duidelijke contra-indicaties, d.w.z. bepaalde typisch autistische trekjes heeft hij juist niet.
Er hangt veel af van een diagnose. Vooral geld. Voor mij is het niet zo belangrijk: door de hulp die ik uit de boeken heb gekregen is er al een bepaald spanningsveld verdwenen. Als je weet waardoor je kind gefrustreerd raakt, of waardoor het komt dat hij bepaalde dingen niet snapt, kun je hem helpen, en dan gaat het goed. Een diagnose is vooral prettig voor de problemen die er in de maatschappij kunnen ontstaan: school, opleiding, werk. Er gaan dan deuren open naar instanties die ervoor zijn om je te begeleiden om de beste plek te vinden, die bij het kind past.
We moeten voor Frank dus nog even afwachten, d.w.z. de psychologe wil alles helder hebben voor het eind van dit schooljaar.
En verder heb ik er veel rust over. Juist doordat ik zoveel in mezelf herken. In mezelf van vroeger, want nu ben ik echt anders geworden. Ik geloof dat dit komt doordat ik mij door God heb laten vormen en mezelf op bepaalde punten heb laten aanpakken. Een herschepping dus. Over mijn kinderen hoef ik me daarom geen zorgen te maken: ik weet dat alles erin gelegen is dat ze zich aan hun Schepper leren overgeven, en dat hun leven dan gelukkig wordt, op welke manier en met welke (on)mogelijkheden dan ook.

10 opmerkingen:

Mammalien zei

Ik ga het boek ook lezen, interessant. Geloof zeker dat in iedereen wel autistische trekjes zitten, het is maar waar trek je de grens. En fijn dat jij zelf daar niet moeilijk over doet of hij aan de ene of de andere kant zal komen op de tests. Wat zegt je zoon er zelf van, vraag ik me af?

Karien zei

Frank vindt er nog niet veel van. Hij vindt het heel leuk om naar de afspraken te gaan, want daar doen ze leuke spelletjes. En verder accepteert hij alles zoals het komt, zoals een kind dat kan.

Sas zei

Da's inderdaad een goed boek, heb er zelf veel aan gehad een aantal jaren geleden.
Maar fijn dat er nu wat puzzelstukjes op z'n plaats vallen, ook voor jullie t.a.v. jezelf, je kids & andere familie.
En 't gekke is: een diagnose is vooral handig in tijden van nood, naar anderen (lees: de zorg & onderwijs) toe omdat je voor ALLES (je kunt 't zo gek niet bedenken) iets op papier hebt moeten staan met een prachtige handtekening van de psych eronder. Jaar na jaar na jaar na ...

groetjes Sas

Anoniem zei

Wat heerlijk dat je het kunt overgeven aan O.L.H
Anne-Mae

Pareltje zei

Inderdaad, precies het hele punt van diagnoses stellen. Het heeft z'n voor- en nadelen, want het blijft ook een stempel waar je onder kunt lijden. Hopelijk krijgen jullie duidelijkheid en kunnen jullie Frank geven wat hij nodig heeft.

Liene zei

Wat fijn dat er nu rust is!

Monique Elisabeth zei

Het is heel fijn als je zekerheid hebt. Dan kun je het allemaal gaan verwerken en er naar leven, want je weet gewoon dat je bepaalde dingen niet moet verwachten. Als je het dan niet verwacht dan zetten ze je weer voor verrassingen ; )
Met drie mensen met ASS in huis weet ik wat je bedoelt ; )

Nicole zei

Dat boek heb ik ook gelezen. Wij hebben zelfs het geluk dat het instituut Autimaat waar de auteur werkt in onze stad zit.

Fijn dat er duidelijkheid is.

mama'ritha zei

Ik ervaar het als positief om al vroeg te weten wat een kind heeft. (als er sprake is van afwijkend contact/gedrag) Je kunt het dan ook meenemen in de opvoeding. En het kind leert omgaan met zichzelf en zijn beperkingen - uitdagingen.

Ik ken het boek alleen van naam? Ben er heel benieuwd naar. Succes Karien.

arianne zei

Ja, dat is echt een super boek. En nog bijzonderder is om eens naar een lezing van haar te gaan. Heb het afgelopen najaar gedaan en was zeer indrukwekkend hoe zij je dingen duidelijk kan maken. Echt een spraakwaterval. Ze heeft zelf ik dacht 5 pleegkinderen (geen eigen kinderen) en die hebben allemaal een handicap. Of ass of down ed.
Zo'n avond kost wel 25 euro maar moet je eigenlijk echt een keer doen/volgen.