donderdag 29 april 2010

Het is me wat

Ja ja, het is me wat. Word je op zo'n warme dag in zo'n grotebabybuggy gelegd omdat je moeder p e r s é wil skeeleren, gelukkig zit er wel een zonnekap op. Vervolgens word je naar de straat gemanoeuvreerd en dan begint het. Links, rechts, suizende wieltjes, af en toe hoor je "oeps" want dan valt ze net niet. En het duurt maar, en het duurt maar. Je vindt er niet veel aan, maar je wilt niet klagen want ze kan je er toch niet uithalen. Je valt bijna in slaap, maar toch net niet helemaal. Vier kilometer leg je zo af, en dan ben je gelukkig weer thuis. Hehe, dat hebben we ook weer uitgeprobeerd.

woensdag 28 april 2010

Prinsje

Bij de Achterbergen woont een prinsje.


Vandaag werd hij gekroond.


dinsdag 27 april 2010

Toch nog een foto

Er is vandaag heeeeel veel gefotografeerd bij de Achterbergen. Maar niet door mij. Er zijn mensen die dat beter kunnen. Veel beter. Die er zelfs hun beroep van hebben gemaakt. Maar... waar wij vandaag geweest zijn, mag ik nog niet vertellen. Er is namelijk een klein kansje dat André mijn weblog ook leest. En André wordt binnenkort 50. En hij heeft nog niet zo lang geleden een nieuw kantoor gekregen. En daar hangt nog steeds niets aan de muur. Dus.... nog even geduld (tot na 11 mei), dan zullen we het verklappen.
Eén foto heb ik toch wel gemaakt vandaag, van Bart. Omdat hij voor het eerst zijn chique overhemd met spencer aan heeft gehad, dat hij in december in het ziekenhuis al heeft gekregen van een lieve vriendin. En omdat de allermeeste webloglezers weg zullen smelten bij zijn olijke lachje, dat nog net zichtbaar is achter zijn bijtring, krijgt deze foto vandaag hier een plek.

maandag 26 april 2010

Wasgoed

Met al die jongens wordt er nog wel eens wat kleding doorgeschoven naar de volgende, en ik houd niet helemaal bij wie op het moment de rechtmatige eigenaar is van elk kledingstuk. Dan zijn de kinderen dankbare vraagbaken, want die registreren beter wie ze hebben gezien in die trui of dat T-shirt. Vandaag vroeg ik Frank of een bepaalde trui van hem was of van Elwin. Zegt hij: "Weet ik veel, Elwin draagt hem altijd".

zaterdag 24 april 2010

Ook weer opgelost

Frank kwam een beetje verdrietig uit de jongensclub mee naar huis. Nou had hij zó zijn best gedaan om zich goed te gedragen, maar weer was iemand anders er met de prijs vandoor gegaan: het mogen kiezen wat de volgende keer gegeten gaat worden. Frank heeft elke keer 90%, of 99%, maar voor hem is dat niets waard want daar heeft hij niets aan, vindt hij. Dus beloofde ik hem dat hij voor vandaag mocht uitkiezen wat we zouden eten, en hij koos voor een milkshake. Met banaan. Hij blij, ik blij, ook weer opgelost.

Een milkshake past natuurlijk prima bij zo'n mooie voorjaarsdag! Wij maken ze in de mengbeker van de staafmixer met 2 tegelijk, maar het kan natuurlijk ook in een grotere kom. Doe voor 2 milkshakes 1 banaan, een scheut melk en zoveel ijs dat de melk tot het 400 ml-streepje komt in de mengbeker. Voorzichtig mengen met de staafmixer, en in twee glazen gieten. Feestelijk! In de laatste milkshake zat bij ons trouwens een hele banaan voor 1 glas, en dat was nóg lekkerder...

vrijdag 23 april 2010

Nog niet helemaal

De kersenboom bloeit nog steeds niet zo vol als vorig jaar, maar het is zeker al de moeite waard om naar te kijken. We hebben trouwens niets te klagen, want onze twee pruimenbomen staan al wel volop in bloei, maar op een of andere manier is de bloesem van de kersenboom teerder en witter, en dus vinden de Achterbergen die mooier. Voor een heel mooi plaatje moeten we daarom nog even geduld hebben.

donderdag 22 april 2010

Spraakontwikkeling

Deskundigen hebben wel eens gezegd dat kinderen in een groter gezin eerder goed leren praten, omdat ze veel taal om zich heen horen. Eerste kinderen zouden daarentegen wat later zijn. Nu Chris 2,5 jaar is en zijn spraakontwikkeling eindelijk wat beter op gang komt, denk ik weer terug aan onze oudste, die op bovengenoemde stelling een hartverwarmende uitzondering vormde: zijn eerste echte woordje was "brrr" voor auto, toen was hij nog geen jaar. We zaten op vakantie in een huisje (binnen!), en elke keer als er een auto langsreed, zei hij "brrr". Ik had het zelf niet eens door, maar we waren op visite, en die maakte ons erop attent... In de volgende maanden kwamen er in snel tempo allemaal woordjes bij, en toen hij 15 maanden was, maakte hij zinnetjes van twee woorden: "goene aan", "deu dich". Een paar maanden voor zijn tweede verjaardag maakt hij langere zinnen: "beetje piept de fiets", "zachtjes doen, Jan slaapt" (hijzelf dus), "Jan komt straks bij tante Judith terug".
Na zijn tweede verjaardag gaat het allemaal natuurlijk gewoon door. "Mama, mag ik met de hapauto spelen?" (De hapauto is een schaar, en nee, dat mocht niet). Hij doet mij een voorstel om verstoppertje te gaan spelen: "Weg Jan! Ja? Zullen we even doen?"
En nog een mooi verhaal om af te sluiten: Jan (nog steeds nog maar net 2) wil graag met de 'grote graafmachine' (duimstok van papa) spelen. Papa heeft nee gezegd, maar dan komt Jan het bij mij in de keuken vragen. Hij vertelt een heel verhaal dat hij met de graafmachine wil spelen die daar achter papa op de plank ligt. Ik weet (zogenaamd) niet waar het precies over gaat en zeg dat hij het maar aan papa moet vragen (maar ja, die had al nee gezegd). Jan loopt direct naar papa: "papa, papa!" "Wat is er, ventje?" Staat hij met de handjes op de rug: "Eh, eh, mooi muziekje!"

Bloggen

Fanatieke volgers hebben het al gemerkt: er verschijnt niet meer elke dag een logje van de Achterbergen. De onvermijdelijkheid heeft toegeslagen: het leven is soms gewoon te druk. Ik wil me daarom vrijmaken van de aan mezelf opgelegde druk om elke dag iets te schrijven en te plaatsen.
Mensen die het echt heel erg vinden om steeds voor niets te komen kijken, adviseer ik om een Dashboard aan te maken. Ik denk dat je daarvoor een Google-account nodig hebt. Een dashboard is heel handig: als je blogs volgt (dat kan openbaar, maar ook anoniem) wordt elke keer dat iemand een stukje plaatst op dat dashboard melding daarvan gemaakt. Zo hoef je niet elke keer het weblog op te zoeken om te kijken of er iets nieuws te lezen is.

dinsdag 20 april 2010

Een goede moeder

Zo af en toe wierpen de Achterbergen een blik in de tuin naar de eend die geduldig bij onze vijver op haar nest zat en af en toe een rondje ging zwemmen om haar stijve spieren los te maken. En toen, eindelijk, was er wat beweging zichtbaar náást de moeder (en dat was zondagmiddag). Een klein koppie? Voorzichtig ging ik poolshoogte nemen, en was toen getuige van een knap staaltje moederliefde, als je dat zo mag noemen. Moeder eend maakte zich zo plat en rond mogelijk om al haar kroost tegen mijn nieuwsgierige ogen te beschermen. Snel nam ik een foto en verbood toen de kinderen om de tuin in te gaan, bang als ik was dat er iets mis zou kunnen gaan. De volgende dag (en dat was dus maandag) zwom moeder eend met zes kleintjes rondjes in de vijver. En toen ik bij het nest ging kijken, zag ik dit:
Twee nakomertjes bij twee niet uitgekomen eieren. De nakomertjes moesten zelf maar zien wat ze deden; gelukkig zaten ze in de warme zon. Gido, die thuis kwam lunchen in de middagpauze, ging ook gauw kijken, maar hij kwam met de mededeling dat er twee dode eendjes in het nest lagen... Snel gingen we kijken, en inderdaad, ze hingen elk zielig over een kant van het nest, doodstil, maar je zag ze toch ademen. Een half uurtje later ging onze redster-in-nood-hulp-in-de-huishouding ook even kijken, en toen zwommen ze allebei inmiddels vrolijk rondjes met de anderen. En ze bivakkeren nog steeds bij onze vijver. Nu vinden we dat nog leuk, maar als ze hier over een poosje denken luid snaterend onze nachtrust te kunnen verstoren, denk ik dat we van onze kant de huur opzeggen!

maandag 19 april 2010

Kampeeravontuur

Het kampeeravontuur is alweer voorbij. Gisteren eigenlijk al, maar een of ander virus legde de boel bij mij plat, dus ben ik thuis lekker in bed gekropen zonder mij om alle nieuwsgierige bloglezers te bekommeren. Het heeft wel wat hoor, zo eind april in een tentje overnachten. Het valt niet mee, maar het valt ook niet echt tegen. En de kinderen hebben geslapen als stenen. Dat vond ik best eng, vooral voor Bart, die thuis nog meestal een keer 's nachts wakker wordt, maar hier was ik het die elke keer wakker werd, en dan even moest gaan voelen of hij wel warm genoeg was. Hij sliep in zijn kinderwagen in het middenstuk van de tent, dus zonder binnentent, maar met muts en kruik en dikke deken. Om zes uur werd ik weer wakker. Het werd al licht, en Bart was nog steeds in diepe rust. Toen heb ik hem er maar uit gehaald, en omdat hij klaarwakker was, ben ik gezellig met hem een rondje gaan lopen. Kon ik gelijk wat mooie plaatjes schieten. Op het terrein stonden vijf tentjes waarin de kinderen van de "kinderdag" sliepen, de leiding, en een aantal ouders.

In deze hut sliepen ook drie personen. Ik kan het me bijna niet voorstellen, maar het schijnt dat je daarin ook lekker kunt slapen. Een mooi gezicht is het in elk geval wel!

Zaterdagavond hadden de kinderen een diner voor de hele gemeente verzorgd. De kleine kinderen mochten buiten pannenkoeken eten, de grotere kinderen hielpen met bedienen en kregen tussendoor wat, en de rest zat aan gedekte tafels en kreeg zelfgemaakte tomatensoep (wij werden door Gido bediend), een Oosterse wrap met frietjes en sla, en omdat het mooi weer was, kregen we buiten het dessert: poffertjes met ijs, slagroom en aardbeien. Elwin mocht ook bedienen (en dat vond hij het leukste van het hele weekend), en Frank mocht af en toe wat mededelingen doen: over onze speciale gast die op die dag 85 jaar werd, over wat er op het menu stond en hij mocht mandjes laten rondgaan waar we onze waardering voor de bediening in konden laten blijken. Het diner was namelijk georganiseerd om de kinderen geld bij elkaar te laten brengen voor de zendingsprojecten van de gemeente. Ik denk dat de uitkomst niet tegeviel: alles bij elkaar meer dan 600 euro!

Bart vindt alles best.

vrijdag 16 april 2010

Kamperen

Het leuke van een groot gezin is dat je dingen kunt die anderen, met alleen kleine of alleen grote kinderen, niet kunnen. Zo gaan wij morgen met onze kinderdag-jongens een nachtje kamperen, terwijl de grote kinderen thuis op de kleintjes passen. De "kinderdag" gaat morgenavond eten maken voor de hele gemeente, en daarna hebben ze een kampeeravond en -nacht, waarbij ook (een van) de ouders uitgenodigd zijn. Een goede gelegenheid om onze nieuwe tent uit te proberen, waarin wij binnenkort met z'n allen gaan kamperen, èn de nieuwe slaapzakken. Superslaapzakken voor de jongens! En een heel avontuur voor mij, met een jonge baby in een tent terwijl het 's nachts nog zo koud is...

donderdag 15 april 2010

Tromgeroffel




De knoppen van de kersenboom laten zien dat hun veelbelovende inhoud wit is: hier en daar piept er al wat tevoorschijn. Hoe lang zou het nog duren? Je kunt het tromgeroffel bijna horen...

woensdag 14 april 2010

Wauw!

Eindelijk is het zover: André heeft de kastdeuren waterpas gemonteerd. De gouden tip kwam via e-mail vanuit Groningen: een balk onder de onderstrip monteren, en die op elke centimeter op de juiste hoogte afschaven. Klinkt heel lastig, maar André had het toch nog snel voor elkaar; hij moest er alleen wat moed voor verzamelen ;-)
Nu lijkt onze slaapkamer net een hotelkamer met deze vijf superdeluxe deuren erin (tip: wacht met zulke dure aankopen tot ze bij Karwei een stickeractie met 30% korting hebben)!!

Met frisse tegenzin heeft André daarna de door mij begeerde gordijnroede boven ons tweede raam opgehangen, zodat ik een nepgordijn kon ophangen (gewoon een paar meter organza over de stok draperen). Hij vindt het namelijk niks... Ik wel...

dinsdag 13 april 2010

Hardlopen deel 2

Was ik twee weken geleden nog totaal ongetraind, nu zie ik elke dag uit naar een mogelijkheid om een half uurtje te lopen. Met de kookwekker in de hand, om het aantal voorgeschreven minuten in de gaten te kunnen houden... Op een hardloopwebsite heb ik mijn doel en mijn huidige conditie ingevuld, waarop ik een trainingsschema kreeg toegestuurd. Op sommige dagen moet je dan steeds korte stukjes hardlopen, afgewisseld met stukjes gewoon wandelen, dus moet de tijd goed in de gaten worden gehouden. Maar ook als ik bijv. 20 minuten achter elkaar hardloop, is de wekker een goede stimulans om te zien hoever ik al ben, en om mijn doel steeds op twee minuten verder te zetten, om er dan achter te komen dat er nog wel twee minuten bij kunnen, etc. Het is achteraf heel leuk om op http://www.afstandmeten.nl/ de gelopen route te tekenen (door in te zoomen op het gebied en vlaggetjes te zetten langs de hele route), zodat het aantal kilometers bekend is. Ook leuk om eens precies uit te zoeken hoe ver het nou is naar de middelbare school: 13.68 km, en naar de lagere school: 2,5 km.

Om nog even op het hardlopen terug te komen: helemaal fanatiek ben ik niet - met frisse tegenzin loop ik steeds de eerste paar minuten totdat het lekker gaat. Maar achteraf merk ik direct dat het me goed gedaan heeft. Als ik me niet fit voel, ga ik niet zoals vroeger proberen om 's middags anderhalf uur te slapen, maar loop ik liever een half uur hard. Dat geeft op een of andere manier juist energie!

zondag 11 april 2010

Voorbereidingen

Jammergenoeg hadden we de camera niet bij ons vandaag... Vandaag was er in de gemeente volop aandacht voor de gemeenteweek die we over een paar weken hebben. Natuurlijk aandacht voor het thema van de kinderconferentie: "God houdt van jou, houd jij van Hem?", en er werden een paar liederen geoefend. Maar de absolute topper van vandaag was een gehuurde rodeo-stier, waarop de plaatselijke voorrondes werden gehouden voor het landelijke rodeo-kampioenschap. Landelijk gaat het om de categorie vaders, dus André moest eraan geloven. Helaas belandde hij al snel op het luchtkussen. Na de vaders mocht iedereen die dat wilde een poging wagen, waarbij de sfeer steeds beter werd, ondanks de koude wind. Supertrots waren wij op onze Danny, die met een verbeten gezicht het touw vasthield en wonder boven wonder lang bleef zitten. Zo lang zelfs, dat iedereen begon te scanderen: "Danny, Danny, Danny". Dat gezichtje van hem had ik graag op een foto gehad! Natuurlijk is een en ander ook te danken aan de grote jongens die de knoppen mochten bedienen, maar dat weten die kleine jongens weer niet...
Verder mocht (moest) iedereen op een gekleurd vel papier een omtrek van zijn hand maken, en daarop naam, leeftijd en naam van de plaatselijke gemeente schrijven. Deze worden opgestuurd en van die paar duizend handen wordt een reusachtige regenboog gemaakt. Een reuze-idee!

vrijdag 9 april 2010

Broodbeleid - vervolg

Op 26 maart schreef ik over het kapjesprobleem bij de Achterbergen, waarop een gouden tip binnenkwam om van de kapjes wentelteefjes te maken. Sindsdien zijn de kapjes bijna niet meer aan te slepen; in deze twee weken hebben we alweer drie keer wentelteefjes gebakken met de kapjes. Voor wie niet weet wat wentelteefjes zijn, hier het recept: Doe 2 eieren, een scheut melk (ongeveer 100 ml) en wat kaneel in een kom die groot genoeg is voor een kapje. Klop alles even los met een vork. Smelt een klontje boter in de koekenpan. Haal een kapje (ook ideaal voor oud brood) door het beslag (aan twee kanten zodat het goed doordrenkt is), en bak het in de koekenpan aan twee kanten mooi bruin (in onze koekenpan passen er twee tegelijk). Heerlijk met bruine suiker!

Frank en Gido zijn speciaal hiervoor naar huis gekomen om 12 uur, en gaan vanmiddag op de fiets heen en weer (alleen). Hiermee sparen ze het overblijfgeld uit, dat ze dan in hun spaarpot krijgen. De jongens eten gezellig bij de salontafel, waar nog steeds de tulpen van Elwin staan - die blijven lang mooi! Chris kijkt toe, hij lust geen dingen waar ei overduidelijk in aanwezig is, hoewel hij er geen uitslag meer van krijgt als we bijv. pannenkoeken eten.

donderdag 8 april 2010

Vier maanden


Vandaag is Bart vier maanden oud. Als hij lacht, heeft hij een schattig kuiltje in zijn linker wangetje. En lachen doet hij steeds vaker gelukkig, ook hardop!
Een ritme heeft hij nog niet echt, maar het gebeurt vaak dat hij in de voorschoolse ochtenddrukte lekker meedraait. André ligt dan meestal nog in bed, in de stand-by-stand voor als ik het met het een of ander niet red bijvoorbeeld met een kind dat even geholpen moet worden met aankleden. Tegen de tijd dat ik naar school ga, brengen we Bart bij André, en soms, als ik dan weer terugkom, vind ik Bart in mijn eigen bed, diep in slaap...

woensdag 7 april 2010

Wat een eend!

De foto is zo een echt zoekplaatje, maar dat is ook de reden waarom ze nog niet eerder ontdekt was: er broedt (weer) een eend bij onze vijver! Een paar jaar geleden stond op die plek nog een struik, en mevrouw de eend had haar nest heerlijk onder de overhangende takken gemaakt. Toen de kuikentjes er eenmaal uit waren, waren ze verdwenen voordat wij ze gezien hadden... Het jaar daarna wilden we de struik weghalen, maar toen bleek mevrouw eend haar oude plekje weer opgezocht te hebben. Er zat niets anders op dan te wachten tot het nest weer onbewoond was. Deze keer zagen we de kuikentjes één keer rondzwemmen in de vijver: toch een leuke beloning voor het uitstellen van de tuinklus. Het jaar daarna was er geen eend te bekennen, maar nu is mevrouw weer terug en blijkt ze al een nest gemaakt te hebben ook. En ze zit erop! In de open lucht - wie doet nou zoiets? Dan ben je echt een eend.

dinsdag 6 april 2010

Knoppen

Wat een heerlijk weer vandaag! Na een ochtend lang te hebben gewassen, gestofzuigd en opgeruimd doen we lekker de schuifpui open. Met Bart in de kinderwagen even vier grote zakken plastic naar de container brengen, die aan de andere kant van ons dorpje staat. Daarna een rondje tuin, waarbij het elke keer spannend is wat we daarbij ontdekken. Vandaag: mooie blauwe druifjes, een sok van Danny, waarin een naaktslakje zijn intrek had genomen, witte hyacinten die elk jaar op een onhandige plek naast het pad bovenkomen, maar vooralsnog met goede moed aan een carrière beginnen, en... de knoppen van de kersenboom, toch een beetje ons visitekaartje, zijn weer duidelijk dikker geworden! Elk jaar weer zo mooi om te zien, dat langzaam aan groeien van die knoppen, en dan, ineens, een schitterend boeket witte bloemen. Hoe lang zou dat deze keer nog duren?

vrijdag 2 april 2010

Vier dagen drukte

Hebben anderen een lekke lang en rustig weekend, bij de Achterbergen is het vier dagen drukte. Wel fijne drukte: we mogen weer de conferentie in Noorwegen meebeleven via de satelliet, dat betekent in totaal 9 bijeenkomsten volgen van 1,5 à 2 uur, en uiteraard hebben we tussendoor ons eigen Paasontbijt, de boodschappen en alle kinderen die thuis zijn, er moet post worden bezorgd, jongens moeten worden aangemoedigd om eens iets (nuttigs) te gaan doen, we kwamen erachter dat Frank dinsdag een boekverslag moet inleveren van een boek dat nog uitgezocht moet worden, en daarna (voor)gelezen, en tussendoor moeten we er ook nog voor zorgen dat het met het huishouden niet al te zeer uit de hand loopt.

Geen tijd voor bloggen dus! En ook niet om die van anderen bij te houden.

Dus: iedereen heeeel fijne Paasdagen! Voor mij betekent Pasen o.a. hoop. Hoop op nieuw leven, en dan geen wanhopige hoop, maar een warme, blijmakende, zekere hoop. Dat wens ik jullie ook toe!

donderdag 1 april 2010

Hardlopen deel 1

Begin deze week begon ik vol goede moed aan mijn hardlooptraining, deels om Gido te steunen in zijn voornemen de eerste prijs op de 2,5 km te winnen, deels ook omdat het voor mezelf wel heel goed zou kunnen zijn. Na een paar keer kreeg ik spierpijn aan de voorkant van mijn scheenbenen; André had wel eens gehoord dat dit kwam door de slechte kwaliteit van de schoenen. En omdat ik vooral voor mijn rechter voet heel goed moet zorgen (en hij gelukkig niet te veel protesteerde tegen mijn pogingen), toog ik gisteren met de lagere-schooljongens naar het stadje waar een sportwinkel is om echte hardloopschoenen aan te schaffen. De jongens werden vast vooruit gestuurd naar de speelgoedwinkel verderop in de straat, zodat ik in alle rust geholpen kon worden. Wat gaat dat degelijk tegenwoordig! Met een basisschoen moest ik een stukje hardlopen in de winkel, terwijl dat op film werd opgenomen. Daarna kon de verkoper zien - door het filmpje heel langzaam af te spelen en af en toe stil te zetten - of de schoen goed genoeg was. Mijn rechter voet bleek bij elke stap te ver naar binnen toe door te zakken, maar toen ik een andere schoen kreeg, met een extra steun erin, ging het beter. Ik voelde het gelijk: wat een verschil met mijn vorige schoenen! Deze schoenen mogen dan wel vijf keer zo duur zijn, je loopt als op kussentjes en dat loopt heel lekker, en dat wil heel wat zeggen voor iemand met licht overgewicht en een conditie van 0.
Voor wie het leuk vindt om te weten: Gido, Frank, Elwin en Danny mochten hun zakgeld uitgeven, en dat deden ze met voor drie personen een pistool met een soort foam pijltjes, één Bionicle, een kleine puzzel-bal, een Thomas-treintje en een glitter-stuiterbal. Ze hebben zich keurig gedragen in de winkel, en dat is toch ook een hele prestatie!