donderdag 24 juni 2010

To stress or not to stress

Een flink lesje mocht ik vandaag leren. De uiteindelijke ontknoping zat hem in een rugzak, maar het begon al veel eerder. De Achterbergen houden niet zo van vaste routines, en dat is soms wel eens wat minder handig. Helemaal als je net iets te laat opstaat, sommige kinderen ruzie krijgen, alle schooltassen en gymtassen op tijd klaar moeten zijn, en je ook nog moet fietsen met het hele stel omdat er in de buurt gebaggerd wordt en het ritje met de auto geen pretje is door de lange wachttijden. En daardoor dus eerder naar school moet.
Maar goed, vanmorgen kregen we nog een extraatje. De jongens die zelf kunnen fietsen, mogen van ons alleen naar school fietsen, dus die waren al weg. Maar een aantal van hun rugtassen stond nog thuis, wat voor sommige jongens te begrijpen is, maar voor anderen een beetje vreemd omdat die er meestal wel zelf aan denken. En toen miste Jan zijn rugtas. Het duurde even voordat het kwartje viel, maar uiteindelijk begon het toch te dagen dat Elwin de verkeerde rugtas zou kunnen hebben meegenomen. En Elwin was al een poosje onderweg. Gauwgauw dus Danny achterop mijn fiets, een serie tassen in de hand en pezen maar. En ja hoor, na bijna een kilometer zag ik Elwin in de verte met de zwarte rugtas van Jan op zijn rug. Ik wist wel dat sommige mensen erom zouden lachen, maar dat kon ik toen net even niet. Ik voelde me totaal ongeschikt voor mijn taak als moeder van zoveel jongens, totdat er van binnen een stemmetje klonk: maar dit zijn nou net de werken die God voor jou heeft klaargelegd, om daarin te wandelen. Op slag verdween mijn stress en onrust. Want het was zo: God kent mij toch ook, en Hij brengt dit soort gelegenheden op mijn weg. Zodat ik daardoor gevormd mag worden, zoals klei in zijn handen. Wat een geluk dat ik een oor mag hebben voor deze stem! Niet in de laatste plaats voor mijn gezin een geluk, want je zult maar een moeder hebben die je de hele tijd opjut en loopt te jagen... Nee, dan liever iemand die de humor van de situaties inziet, en gewoon rustig blijft in de drukte. Ik ben er nog niet, maar zo iemand ga ik wel worden!

4 opmerkingen:

hartelijk zei

;) ik ook, one day...

Mellody zei

En je zult maar een moeder hebben die , bij het ontdekken van zo'n misverstand, zelf hard achter de jongens aan fietst om je tas te redden en het misverstand voor alle partijen weer oplost!

Judith zei

ja precies zo denk ik ook steeds en dan ben ik een stuk rustiger, zeker als ik dan zo'n lief knuffelmannetje in mijn armen heb..

YKO zei

Succes, en het komt wel goed.

En je bent vast een fantastische moeder met die boys ik heb 3 meiden dus ik zou niet weten hoe het zou moeten ????


Groetjes uit Friesland
Ineke