dinsdag 15 juni 2010

Vrijheid in de geloofsopvoeding

Bij de foto: Bart heeft er nog alle vertrouwen in.

In het Nederlands Dagblad van vandaag las ik over het gezin uit Kampen dat vorig jaar vier zoontjes bij een brand verloor. Het gezin met zijn blijde zekerheid en manier van leven maakte indruk op mij. Niet alleen op mij, ook de Raad voor de Kinderbescherming kreeg het gezin door alle media-aandacht in het vizier, en na uitgebreid onderzoek door instanties zijn nu alle andere kinderen van dat gezin, plus de ongeboren baby, onder toezicht gesteld. De reden hiervoor is, dat de kinderen onvoldoende ruimte krijgen om een eigen mening te vormen en onvoldoende vrijheid om al dan niet te kiezen voor het geloof van hun ouders.
Een eigen onderzoekje via internet leverde wat meer informatie op over de achtergronden van deze drastische maatregel. Inderdaad, de kinderen werden wel heel erg ingeperkt en ik zou ook voorstander zijn om zulke ouders wat hulp 'op te dringen' ter wille van het geluk van hun kinderen (naar wat ik kan oordelen vanuit de kranten). Toch blijft de vervelende gedachte dat de overheid kan bepalen welke grenzen ouders mogen stellen. En welke niet. Deze ouders uit Kampen deden ongetwijfeld wat hun hart hen ingaf, en waarvan ze overtuigd waren dat goed was voor hun kinderen. Toch dacht de overheid er heel anders over, en gaf hen een voogd met wie ze moeten overleggen, en wiens raad ze moeten opvolgen.
Wat als de overheid het respect voor specifiek christelijke normen en waarden verliest? Het zou zomaar kunnen dat in een tijdsbestek van een paar jaar de kinderbescherming bij veel meer christelijke gezinnen op de stoep staat.
Twee teksten uit de bijbel komen bij mij op: ten eerste dat wij aangespoord worden om voor de overheid te bidden, opdat wij een stil en rustig leven mogen leiden. Daar kan ik me ineens wat meer bij voorstellen. Laat ik die aansporing dan maar ter harte nemen.
Ten tweede: als deze dingen beginnen te geschieden (vervolging en andere narigheid), heft dan uw hoofd op. Wij hebben reden om ons hoofd op te blijven heffen. We hoeven niet bang te zijn voor wat er misschien kan komen. God zelf blijft bij ons en Hij zal ons wijsheid geven om onze kinderen op te voeden in liefde, zonder dwang, en in vrijheid. M.i. moeten we onze kinderen daarbij ook de vrijheid geven om het geloof van ons vaarwel te zeggen, zonder dat wij hen daarmee uit ons leven schrappen. En wij moeten open staan voor kritiek van anderen op onze manier van leven: misschien hebben ze wel gelijk. Het kan nooit kwaad om je eigen leven eens met andere ogen proberen te bekijken!

9 opmerkingen:

Anoniem zei

Ik reageer anoniem, om iemand te beschermen. Een buurvrouw van het gezin blijkt familie te zijn en helaas ging het veel verder dan het beknotten van keuzes van de kinderen. Het ging om vergaande geestelijke en fysieke mishandeling. Dat is met name aan het licht gekomen door de vlucht van het oudste kind en de bemoeienis van een dominee met dat gezin.

Ik ben het met je eens dat het een enge gedachte is dat de overheid bepaalt hoe je je kinderen op moet voeden, maar in dit geval zijn alle buren blij dat er ingegrepen is. En mijn familielid is ook bevindelijk gelovig en vindt het ook eng, maar het was dus echt hard nodig. Mishandelen blijft mishandelen, ook al plak je er een religieus etiketje op. En ik ben blij dat jij de liefde voor je kinderen voorop stelt, want dat is volgens mij het belangrijkst van het geloof. En dan kan het ook niet zo uit de hand lopen als in dit gezin.

Mellody zei

Toen ik alles omtrend dit gezin in de krant las vond ik het juist heel vervelend dat er de nadruk op werd gelegd dat het een Christelijk gezin was. Zo krijgt het Christen zijn ook weer een negatieve stempel met zich mee omdat veel niet-christenen zo hun idee bevestigd zien. Zoals Anoniem al zegt; er was veel meer aan de hand dan een strenge opvoeding. Geestelijke en fysieke mishandeling waren er aan orde.Op die manier beschadig je een kind / mensenleven. Ik kan me niet voorstellen dat je denkt dat dat goed voor je kinderen is. Mensen die dat soort dingen doen zijn vaak zelf al enorm beschadigd.
Ik hoop voor dit gezin , zowel voor de ouders als voor de kinderen, op een betere toekomst.

mama Jesje zei

sjonge... toen ik je blogje las dacht ik meteen van: o jee, gaan ze zich nou echt met de christelijke opvoeding bemoeien? Maar de eerste twee reacties geven al aan dat er meer aan de hand was... ik ga ook eens even google-en... maar toch zet 't me inderdaad aan het denken over wat we misschien in de toekomst wel zouden kunnen verwachten..

Goud of Zilver zei

Ik heb ook van nabij gehoord dat er meer aan de hand was.
Maar vraag me ook af, waar dit mee gaat eindigen.
Als je een kind gelovig opvoed doe je dat omdat je zelf geloofd dat er een God is en niet omdat je hem of haar je wil op wilt leggen.
Maar je hoopt dat ze Hem ook leren kennen.
Dat heeft volgens mij niets met vrijheid te maken.
Lijfstraffen is natuurlijk een ander verhaal, daarmee kun je je niet achter het geloof verschuilen.

Groeten Herma

Anoniem zei

Beste allemaal,
ik dacht als eerste juist bij al die berichten in de media: het kan overal gebeuren. ook in christelijke gezinnen, maar duidelijk wordt dat deze ouders, als t waar is wat er gezegd/geschreven wordt, niet leefden volgens het woord en zijn daarmee juist geen echte christenen. Het zet je dus aan het denken, waren/zijn het wel ware christenen?
En daardoor denk je ook zelf weer aan de ware gezinsnormen, het zet je aan het denken. Misschien heb ik het beetje vaag verwoord, hopelijk begrijpen jullie wat ik bedoel. Groeten Sofie

Karien zei

Misschien benadruk ik te veel een kant van de zaak. Natuurlijk moet er ingegrepen worden in gezinnen waar het misgaat, en dat was hier denk ik wel het geval. Maar ik deel ook de zorg die uit het stukje in het Nederlands Dagblad spreekt, nl. dat de overheid zich mag bemoeien met de normen die je binnen het gezin hoog wilt houden. Ik kan me zo voorstellen dat er een regering komt, nu of over een x aantal jaar, die onze grenzen ook te ver vindt gaan. Niet omdat de kinderen mishandeld worden, maar om bepaalde ideeën die wij hebben, bijv. om het huwelijk in ere te houden. Ik hoop en bid dat wij onze eigen visie in vrede mogen behouden, zonder daarmee een eis aan de samenleving op te leggen of anderen te discrimineren.

Vlijtig Liesje zei

Wow, als ik zo in de reacties lees, dat er meer aan de hand was vind ik het ingrijpen van de overheid toch wel goed.

mama'ritha zei

Het is wel heel erg. Als je al kinderen verloren hebt en dan nog een paar waar je niet voor mag zorgen...
Het is ter bescherming en ik hoop dat er verandering in hun situatie komt. Ik weet niet zo goed wat ik onder geestelijke mishandeling moet verstaan. Psychisch? Iemand kleineren ofzo? Dat is echt niet christelijk.
Maar om dat in een periode van rouw te doen, de kinderen weghalen. Dat is wel moeilijk

Anoniem zei

@mama'ritha: Voorzover ik weet zijn de kinderen niet uit huis gehaald maar onder toezicht geplaatst. Ook het nog ongeboren kind. En ja, dat is vreselijk in alle tijden en misschien erger in tijden van rouw.

De mishandeling bestond o.a. uit het verplicht "blijmoedig" over te komen. (En dat was echt niet het ergst maar viel wel erg op.) Geloof zit in je hart en dat komt er dan vanzelf wel van buiten uit. En vreselijk als je als ouder merkt dat het er niet is bij je kind, maar je kunt het niet opdringen en niet verplichten. Ik weet niet of je op welke manier dan ook een ware of goede gelovige bent, maar als er 1 kenmerk is van godsdienst die fout gaat is het wel als het opgedrongen wordt. Het bekeren of kop eraf zoals in Zuid-Amerika ooit is ook al lang veroordeeld toch? En het blijmoedig het keurslijf in gebeukt worden (zingen ook al zijn je broertjes dood want anders vindt Jezus je niet goed genoeg(heel kort door de bocht maar daar kwam het wel op neer)) is ook vreselijk en kan een mens voor het leven beschadigen. Die kinderen rouwen ook en mochten dat niet om maar 1 ding te noemen wat overduidelijk mis was in het gezin. Naast de blauwe plekken overal.

Zelfde anoniem als in reactie 1.