zaterdag 28 augustus 2010

100 jaar

Precies 100 jaar en één dag geleden werd mijn opa geboren, de vader van mijn moeder. Gisteren kwam een gedeelte van zijn nakomelingen (wat klinkt dat raar, maar zo heet dat gewoon) bij elkaar in een zaaltje van de muziekschool Amsterdam, waar hij tijdens zijn leven directeur is geweest. Een man van muziek was hij, in hart en nieren, en een nicht van mij vond (terecht) dat zijn leven en zijn muziek niet vergeten mochten worden. Daarom heeft zij een boekje samengesteld met daarin herinneringen van iedereen die hem gekend heeft (ontzettend leuk om te lezen!), en de muziek die hij heeft gecomponeerd en die ze kon achterhalen staat ook afgedrukt in het boekje. Deze muziek werd gisteren ook gespeeld (piano, viool en cello) en gezongen door onszelf.
Als familie zijn we eigenlijk nooit zo bij elkaar geweest, daarom was het extra bijzonder om die verre neef en nichten eens te spreken, en te zien hoe dezelfde familietrekken in ons aanwezig zijn (dit wordt nog eens extra versterkt door het lezen van ieders herinneringen in het boekje). Na de muzikale bijeenkomst besloot ik om toch mee te gaan naar het restaurant waar gereserveerd was voor een gedeelte van ons gezelschap, juist omdat dit zo'n unieke gelegenheid was. En daarom moest er nog wel wat geregeld worden...

Heel wat geregel
Als een thuisblijfmoeder ineens rond lunchtijd de deur uit gaat en pas 's avonds laat terugkomt, moet er heel wat geregeld worden wat anders gewoon gebeurt: de schooljongens gaan op de fiets naar school i.p.v. dat ze luxe gebracht en gehaald worden, Elwin rijdt met anderen mee naar zwemles (we hadden onze rijbeurt geruild), en 's avonds paste Jan op de jongste drie terwijl André de vijf anderen naar de jongens-/meisjesclub bracht. Ik zou toch op tijd terug zijn om die vijf na de club weer op te halen. Maar ja, dat werd dus anders toen het met het eten in Amsterdam erg lang dreigde te gaan duren... André kon ze niet gaan halen omdat hij niet in het donker rijdt (nachtblind), dus werd een aantal andere mogelijkheden onderzocht. Helaas liep dat allemaal op niets uit, maar ja, wie heeft er nou zomaar plek voor vijf extra kinderen... Gelukkig deed mijn broer mij een slimme oplossing aan de hand: laat ze ophalen door een taxi en naar huis brengen (en hij wilde dan de rekening wel betalen)! En zo geschiedde (behalve dat van het betalen dan, maar dat is onze eigen schuld). Ik voelde me net zo'n rijke stinkerd, die z'n kinderen door een ander laat rijden terwijl hij zelf druk bezig is met z'n zaakjes. Geen leuk idee. Gelukkig maar, ik ben liever een moeder die er wel is voor de kinderen. Alleen af en toe niet. Zoals gisteren.

3 opmerkingen:

Wiek zei

dag Karien, wat een bijzonder uitje lijkt me dat. Verre neven en nichten bij elkaar rondom één Opa die ook nog eens genoeg bijzondere dingen heeft gedaan om een boek mee vol te schrijven. Wat een organisatie heb je dan inderdaad daarnaast nog om je gezinsleven op rolletjes door te laten gaan. Zo zie je maar hoeveel je zelf vor je kinderen kunt doen doordat je anders thuis bent.

(En... volgens mij hoeven jullie niet ver te zoeken naar een naam voor een, eventuele, volgende zoon ;-)

Judith zei

en jij hebt ook een leuke dag gehad!tja soms moet je even creatief zijn maar lukt t allemaal toch gelukkig!

Ada zei

Ha nichtje! Het was inderdaad een heel bijzondere dag. Neven en nichten, elkaar soms jaren niet gezien, maar het klikte! Er was herkenning, erg leuk.
Echt fijn, dat je er 's avonds ook was, dat maakte het wel af. We waren uiteindelijk nog lang niet uitgepraat, maar wie weet: we zoeken een nieuwe gelegenheid.
Hoe vonden de kinderen het om door een taxi thuisgebracht te worden?