maandag 23 augustus 2010

Alweer terug van weggeweest

Na het vorige blogje werd gevraagd hoe wij dat toch allemaal maar steeds doen, al dat gereis en spullen inpakken en wassen etc. etc. Nou zal ik niet ontkennen dat er heel wat bij komt kijken, zeker niet als er ook nog een baby in huis is die zijn ritme nodig heeft. En als ik heel eerlijk ben, zijn er ook wel kanten aan zo'n weekend die wel eens wat tegenvallen, met name als er een baby in je auto huilt en je hem niet kan pakken (we rijden twee uur en een kwartier, met twee auto's), of als de nachten niet zijn wat je zou willen en de volgende dag lichtelijk geradbraakt bent. MAAR, als je dan zo'n ontzettend fijn weekend mag meemaken, met hulp voor je leven, met heel veel contacten, met zelfs schitterend mooi weer tijdens de familiemiddag, en als je weet dat al je kinderen iets onvergetelijks meemaken, dat ze hun vertrouwde vrienden zien én nieuwe vrienden maken, dan overweeg je niet eens om thuis te blijven. Ik voel me ontzettend bevoorrecht met dit gezinsleven!

Het weekend was dan ook heel bijzonder deze keer, extra feestelijk. Voor de kinderen was natuurlijk vooral de familiemiddag leuk, met wel 35 verschillende dingen, zoals een kinderboerderijtje, op een pony rijden, geschminkt worden, hoog in de bomen klimmen met een gezekerd touw, een vlieger maken (favoriet bij Frank), en nog veel en veel meer.
's Avonds, als wij bezig zijn om de kleine jongens op bed te leggen in onze twee slaapkamers, kunnen we dan toch nog volgen wat er in de grote zaal gebeurt op en groot scherm in de eetzaal. En als de jongens slapen en we alleen maar af en toe gaan luisteren of het allemaal goed gaat, kunnen we echt rustig zitten en kijken. Onze grotere kinderen zijn dan wel in de zaal, en als het afgelopen is, lopen we samen naar de zaal toe om Gido op te vangen (anders is hij zo verdwenen en komt hij pas om middernacht of zo aanzetten), en nog even iets lekkers met hem te gaan halen. De andere drie zien we niet; die gaan hun eigen weg en komen pas als wij al op één oor liggen.
Nou, zo gaat het dus zo'n beetje als de Achterbergen een Pagedalweekend hebben. Hoe klinkt het?

6 opmerkingen:

Wiek zei

Dat klinkt als genieten!

Judith zei

heerlijk toch zo'n weekend met z'n allen!

moedervanelf zei

als ikhet allemaal zo lees, denk ik: het is wel een beetje veel allemaal! vinden de kinderen het op den duur nog wel leuk om zo vaak weg te zijn en willen ze hun eigen leven niet gaan opbouwen? zelf zou ik het een beetje beklemmend gaan vinden.maar als jullie ervan genieten, ok!

Nicolle zei

Het klinkt als een tevreden mens/gezin!

Ps. ik begrijp wat je bedoelt met de huilende baby in het autostoeltje...pfff

Karien zei

@Moedervanelf, ik snap niet wat je bedoelt eigenlijk. Onze kinderen bouwen hun eigen leven op midden in de gemeente. Beklemmend klinkt als moeten, en dat woord kennen wij niet. Het is een mogen, en we zijn heel blij dat wij dit allemaal mogen beleven! We gaan ook niet elk weekend weg hoor, een stuk of zes keer per jaar, en de rest gebeurt allemaal een stuk dichter bij huis. Maar ik vraag me echt af of we het erg zouden vinden als het wel vaker zou zijn.

Anoniem zei

Roos zei:

Het klinkt best wel hectisch , inpakken,reizen etc.
Maar jullie ervaren het als zeer waardevol en daar gaat het toch om.
Deze weekeinden zijn voor jullie verrijking en zo kun je een druk bestaan weer aan.
Leuk om te lezen!


Met groet Roos.