vrijdag 29 oktober 2010

Weg met de rommel - week 8

In week 8 krijg je van de Huishoudcoach zomaar een nieuw familielid: kluszus 2. Zij gaat je elke dag een kwartiertje helpen om orde op zaken te brengen op rommelige plekken. Ze weet hoe dat op een handige manier kan (één voor één alle spullen bekijken en beslissen wat je ermee wilt: weggooien, weggeven, elders opruimen of weer terugzetten, nadat de leeggehaalde plek eerst lekker schoongemaakt is), en ze laat jou het meest geschikte moment ervoor uitkiezen. Na elk dagelijkse kwartiertje laat je de boel de boel en gaat de volgende dag verder waar je gebleven was.
De gedachte achter dit kwartiertje is dat zelfs voor mensen die zeggen nooit tijd te hebben om op te ruimen, een kwartiertje per dag toch zeker moet kunnen (ben je er ook zoéén die verdiept kan raken in een boek en dan ook opeens wèl een kwartiertje of langer beschikbaar hebt? - of een telefoongesprek? - of een leuke website?). De Huishoudcoach vindt dat je deze week moet beginnen met je eigen kledingkast.
Overigens zit je de rest van je leven opgezadeld met deze kluszus. Je kunt haar nauwelijke opdringerig noemen met haar aanwezigheid van één kwartier per dag, en dan nog wel op de tijd die jou het beste uitkomt. Je zult van haar nog veel gemak ondervinden (waarover in de komende weken meer).

Dat was voor de Achterbergen een goed idee. Mijn eigen kledingkast kon wel wat opschoning gebruiken, en toen die klaar was, kwam de kast met babykleding diezelfde week ook nog aan de beurt. Vier volle zakken met kleding konden in de bak bij de supermarkt en de kasten zijn een stuk overzichtelijker geworden! Jullie mogen zelfs een blik werpen op mijn kleding!

En nu natuurlijk de inhoud van de kast goed beheren (bijvoorbeeld met de tip van de huishoudcoach: nieuw kledingstuk erin? oud kledingstuk eruit!).

donderdag 28 oktober 2010

Meubeldans

De uitbouw van het Achterbergenhuis is zo groot, dat de meubels er in kunnen ronddansen. Dat gebeurt dan ook regelmatig, totdat er weer een bevredigende opstelling is gevonden die het weer een tijdje uithoudt. Op dit moment zijn er grofweg vier 'hoeken' in het lawaaigedeelte:



Een muziekhoek met digitale piano, accordeon, citer en gitaren. De box staat er gezellig naast, zodat Bart degene die piano speelt, kan plagen door overal op te drukken waar hij net bijkan. Ook staat hier ons paard, een echt carousselpaard, dat ik gekocht heb van mijn eerst verdiende krantengeld in de tijd dat vooral Gido zo gek was op paarden. De bedoeling was ooit om er een hobbelpaard van te laten maken, maar het ding is zo loeizwaar, dat ik het eigenlijk een eng idee vind. Mocht iemand toch nog een tip hierover hebben, dan is die nog steeds welkom!


Tegen de lange wand staan twee zelfgemaakte speelgoedkasten, met op maat gemaakte vakken voor de IKEA-bakken met Playmobil, Knex en wat dies meer zij. Ook een bak met auto'tjes, die we elke dag in filevorm tegenkomen op de rand van de kasten. Hier kunnen we ook TV kijken, of een DVD, of uiteraard Wii-en. Op de vloer tot aan de grote schuifpui lekker veel speelruimte, zodat de Achterbergjes elkaar niet zo heel snel in de weg zitten.


Bij de Achterbergen wordt ook nog wel eens aan tafel gegeten. Meestal slechts één keer per dag allemaal samen, plus op bijzondere dagen tijdens het ontbijt. Maar natuurlijk wordt de tafel ook gebruikt om spelletjes aan te doen, of huiswerk te maken, of zo.


En dan nog steeds de computer. En het bureau. De bedoeling was om hem naar de overloop te verhuizen (zodat de kinderen niet steeds behalve hun eigen computertijd ook nog bij de broertjes gaan staan kijken en niet snel iets anders gaan doen), maar dat heeft ook weer nadelen. Bijvoorbeeld voor mezelf: ik zet graag muziek aan via de computer, en check regelmatig even mijn mail via de internetserver. Bovendien kan ik hier mooi mijn blogjes schrijven terwijl Bart rondkruipt en ik een half oog op Chris kan houden.
Boven het bureau is tegen de rechter zijwand een kapot stuk muur zichtbaar, dat moest worden opengebroken tijdens de verbouwing. Dat wacht dus op een van de volgende verbouwingen... En zo blijven de Achterbergen weer lekker bezig!

Hier eindigt de rondleiding. De themaslaapkamers boven hebben we al een keer laten zien tijdens de verbouwing, dus die kun je onder het label rondleiding hiernaast nog een keer bekijken - althans voor zover we dat de moeite waard vonden. Wie het zelf wil komen bekijken, stuurt maar een mailtje (karien.achterberg@gmail.com), dan maken we een afspraak. Doe maar gerust, dat vind ik echt leuk!

woensdag 27 oktober 2010

Ga even rustig zitten

Van het Achterbergen-huis kun je veel zeggen, maar niet dat er geen grote woonkamer in zit. De vorige bewoners hebben aan de woonkamer een uitbouw van maar liefst zeven meter laten maken, met een toog ertussen. Daardoor is de grote woonkamer (van in totaal zo'n 11 x 6 meter) verdeeld in een zitgedeelte, waar je redelijk rustig kunt zitten, en een doe-gedeelte, waarover later meer. Vandaag gaan we even op de bank zitten. Daar kun je bijvoorbeeld een boek inkijken uit de 2 x Billy-boekenkast (met kleine stukjes meubelpaneel ertussen zodat er ook nog een serie DVD's bij paste).


En zie je onze low-budget salontafel(s)? Stukjes meubelpaneel met van die mooie soft-line randjes eromheen en zwarte pootjes eronder.


Voor het zwarte gat van de open haard staat een grote mand met fleece dekens. De mand hebben we van de lagere school, die hem bij het grof vuil had gezet. Op de foto kun je nog net zien hoe de randjes rond de open haard gebruikt worden om allerlei losse spulletjes 'even' weg te zetten.

Sinds een paar jaar wordt één wand helemaal in beslag genomen door een grote schuifdeurkast van vier meter breed. Het ziet er nu heel wat rustiger uit dan toen er nog een donker eiken wandmeubel stond met allemaal open vakken en een hoop troep erbovenop.


In deze hoek stond tot voor kort nog steeds een kast die na de verbouwing nog geen andere plek had gekregen. Tot ik het laatst zat was, en de kast naar een ander kamertje (beneden) heb versleept en heb geprobeerd om van het lege hoekje iets gezelligs te maken met een ongebruikte prullenbak, een plank, een zwarte fleecedeken met donkerrode organza eroverheen en een bakvorm vol met waxinelichtjes. En de walnotenoogst van dit jaar. De Achterbergen kennende, zal het er over een paar jaar nog wel zo staan (niemand ziet toch dat het een prullenbak is in plaats van een tafeltje?), maar dan hopelijk met een gezellige lamp erbij voor het sfeerlicht dat nog aan deze kamer ontbrak. En met een serie foto's aan de muur erachter (in plaats van boven de schouw). En misschien nog een klok. 




dinsdag 26 oktober 2010

Komt u (iets) verder!

Werp eerst maar eens een blik in de keuken van de Achterbergen. Niet dat die nou zo direct om te showen is, nee hoor, tien jaar geleden bij aankoop van het huis riepen we al dat de keuken er als eerste uit zou gaan. Niet dus. Alleen de niet werkende gaskookplaat is vervangen door een goede, en that's it. Dus zitten we al ruim 10 jaar met een superlaag aanrecht (de vorige bewoners hebben de tegelvloer over de vorige heengelegd), en met een keuken waar we niet zo zuinig op hoeven zijn. En dat is dan ook wel weer makkelijk. Ooit was het wel een woonkeuken, er past makkelijk een tafel met vier stoelen in. Maar dat is bij lange na niet genoeg voor de Achterbergen. Dus werd de tafel vervangen door een kar, met een iets prettiger werkhoogte dan het aanrecht, en twee barkrukken ernaast. Waarop de Achterbergjes 's morgens om beurten hun ontbijt komen eten. Of even komen buurten tijdens het koken. De kar is trouwens superhandig om alles voor het warm eten in één keer naar de eettafel in de woonkamer te rijden. Want dat is best ver bij de Achterbergen.

In de keuken hebben de Achterbergen enorm veel opbergruimte. Dat komt door de kast die onder de trap is gemaakt. Op de kastdeur hangt al ruim negen jaar een supermooi geverfde kleurplaat van Harry, die deze week 14 wordt.  Maar ook al past er veel in de diepe voorraadkast, toch was er nog niet genoeg opbergruimte. Gelukkig zat er nog een loze hoek tussen de kast en het raam. En daar staat nu nog een kast. Precies op maat gemaakt door André, met kant en klare deurtjes van IKEA erin. In deze kast staan alle kookboeken, en de magnetron. Plus natuurlijk alles wat niet in de andere kasten paste. 
De afwasmachine staat op een heel eigen plek in de keuken, geheel bedacht door de vorige bewoners. Duidelijk een geval van eerst een keuken laten installeren, en later een keer een vaatwasser kopen. Je wilt vast niet weten hoe dat met de aan- en afvoer van water zit. Dat leg ik dan ook maar niet uit.
Op de vaatwasser staat onze tijdelijke oven. De gewone oven doet het niet meer, en omdat we nog niet precies weten wat voor oven er in de definitieve keuken komt, hebben we een klein oventje voor de leuk. Waar al heel wat in gebakken is. Boven op de vaatwasser.
Naast de vaatwasser een wasmand (weet je wel hoeveel wasgoed er op de benedenverdieping anders rondslingert?) en prullenbak. En zicht op het gat van de deur (waar dus inderdaad geen deur in zit).
Welnu, in deze keuken zet ik graag een virtueel kopje koffie of thee voor de bezoekers van vandaag!

maandag 25 oktober 2010

Welkom!

Vandaag mag u eindelijk eens een voet over de drempel zetten bij de Achterbergen. Tot in de hal. Want de hal is vandaag gedaan. Zoals vaak de eerste schooldag na een vakantie, beginnen we puin te ruimen bij het begin: de hal dus. En nu is die weer netjes, en mag u hem bewonderen.

Belt u aan bij de deur die u op deze foto ziet. Direct na binnenkomst door deze deur (die eigenlijk een achterdeur is maar dan aan de voorkant) komt u eerst in het koude gangetje. Daar hangen de jassen van de jongere Achterbergen, maar loop maar snel door, want het koude gangetje is wel heel koud. Door de tweede deur komt u in de hal. Rechts is de officiële voordeur van het huis, maar die zit aan de zijkant en wordt eigenlijk nooit gebruikt. Links is een spiegelwand in een nis, en daar hangen de andere jassen. Recht voor je neus zit de deur van het toilet, links is de ingang naar de keuken en iets verderop de trap naar boven. De achterste deur op de foto gaat naar de woonkamer, maar die blijft voor virtuele bezoekers nog even dicht!

vrijdag 22 oktober 2010

Weg met de rommel - week 7

De Huishoudcoach geeft voor week 7 de opdracht om een goede 'uitvalsbasis' te creëren voor elk gezinslid. Dat wil zeggen een makkelijk bereikbare lade of plank, waar elk gezinslid een open doos of mandje heeft staan voor alle onmisbare attributen, zoals sleutels, mobiel, agenda, portemonnee etc. De reden waarom moge duidelijk zijn: hiermee wordt urenlang zoekwerk in één klap overbodig, op voorwaarde dat iedereen bij binnenkomst onmiddellijk zijn spulletjes hier opbergt.
Indien nodig moet je hiervoor dus een kast uitruimen, en de benodigde hoeveelheid mandjes aanschaffen.

De Achterbergen hadden al zo'n oplossing. Sterker nog, ik had er al veel eerder een blogje aan gewijd, omdat ik er best trots op was dat we zoiets hadden. En het functioneert ook nog eens zoals toen gemeld. De een gebruikt het keurig als de hierboven vermelde 'uitvalsbasis', de ander moet hem af en toe helemaal leegruimen, maar... de Huishoudcoach is bij de Achterbergen niet ingehuurd als probleemoplosser voor de kinderen, maar als hulp voor mij, en ik heb mijn tas op een nog andere plek staan. Maar wel een vaste plek. En alles zit erin: sleutels, mobiel, agenda, portemonnee etc. etc. Dus eigenlijk was week 7 een eitje.

Neemt niet weg dat het opbouwen van de routines gewoon doorgaat. Elke keer als een nieuwe gewoonte echt routine is geworden, kan het lijstje uitgebreid worden met het volgende punt van je wensenlijstje. Als er nog een volgend punt is natuurlijk.

donderdag 21 oktober 2010

Z'n gangetje

Het leven bij de Achterbergen gaat z'n vakantiegangetje. En dat is een heel druk gangetje. Toch laten we ons daardoor niet uit het veld slaan. Zoals vanmorgen, toen we lekker tot half tien in bed bleven liggen terwijl de kleine Achterbergen de benedenverdieping onveilig maakten.
Tja, als ze zeggen dat je rustig aan moet doen, dan doe je dat toch?

Bartje wil ook graag z'n gangetje gaan. Hij staat inmiddels los. Dat is snel (bijna 10,5 maand), maar nog lang niet zo snel als Chris, die op deze leeftijd al los liep. En er al een ziekenhuisopname op had zitten vanwege de hete thee die hij over zich heen had getrokken. Nee, dan maar liever je eigen tempo aanhouden Bart!

Chris kan z'n gangetje niet zo goed gaan. Het is vakantie, en alle school-Achterbergen lopen hem in de weg. Hij zal blij zijn als het volgende week is.

Irene gaat haar gangetje wel. Ze heeft een dagje geshopt in Den Haag met een vriendin, meegeholpen op het feestje, een oud-schoolgenootje bezocht en vandaag is ze bij een nichtje waar ze ook al heel lang niet was geweest.

En Jan gaat al helemaal z'n eigen gangetje. Nu hij naar het volwassenenonderwijs gaat, voelt hij zich ineens veel meer verantwoordelijk voor z'n afspraken, lijkt het wel. Zelf heeft hij een baantje opgescharreld bij een call-center waar hij tijdens zijn vrije uren terechtkan, en nu het vakantie is, is hij daar elke dag heen. 's Morgens vroeg al "want anders zou ik toch maar in m'n bed liggen". Geweldig dat het toch blijkt te kunnen - zelfdiscipline!

Zelf ben ik dolblij dat ik überhaupt m'n gangetje weer kan gaan. En weer aan het schoonmaken ben geslagen. En Irene kon wegbrengen vanmiddag. En kon koken, en de keuken weer lekker schoonmaken. Zodat ik nu met de laptop op de bank zit omdat dat been toch ook af en toe rust moet krijgen.
Nog één vakantiedagje, daarna een hectisch weekend met twee keer heen en weer rijden naar Pagedal, en daarna het normale leventje weer. Z'n gangetje dus.

woensdag 20 oktober 2010

Feestje Elwin

Eindelijk is de dag van Elwins feestje aangebroken. Omdat André erbij zou zijn, kon het gewoon doorgaan gelukkig. Ik moet er niet aan denken om zoiets alleen te moeten doen. Negen Achterbergen is oké, maar zes losgeslagen groep-4-jongens erbij, nee, dat is mij echt te veel, ook zonder ziek been. Gelukkig hebben wij een stoere redder in feestjesnood, die rust in de tent houdt, en dan wordt het helemaal leuk.
Eerst wilde Elwin graag een broodje frikandel eten (het feestje begon om 12 uur, en we hebben eerst een cadeautjesronde gehouden). Daarna ging iedereen aan tafel met een grote schaal druiven, schaaltjes met rozijnen en prikkertjes, en daarmee hebben ze een hele poos huizen, mensen en dieren gebouwd (een idee dat ik onlangs in iemands fotoalbum tegenkwam en dat we hier graag wilden uitproberen - en met succes!). Intussen zocht ik in de keuken allemaal snoep uit, waarvan ik er steeds twee in een kom deed: twee roze hartjes, witte hartjes, rozijntjes, dropjes, groot snoep, klein snoep, blokjes chocola, etcetera etcetera.
Op een van de salontafeltjes werd de kom leeggegooid, waarna snel elk snoepje onder een plastic bekertje verdween. De tafel stond helemaal vol:
Toen de heren feestgangers uitgebouwd waren, kwamen ze met z'n allen om de salontafel heen voor een reuzespannend snoepjesmemory. Ik had van tevoren niet gedacht dat het zó'n leuk spelletje zou zijn, en ook niet dat het zo lang zou duren. En dat is geen nadeel, want bezighouden is het toverwoord.
Tijdens het spelletje kon de grote tafel leeggeruimd worden (de bouwsels zijn niet stabiel genoeg om mee naar huis te geven, maar ze zijn wel op de foto gezet), zodat de jongens na het spel wat konden komen drinken en een plak cake eten, die ze eerst zelf versierd hadden met slagroom en vlokken of hagelslag.
Gelukkig ging de zon ook weer schijnen, zodat ze nog even lekker met André in de tuin konden voetballen. En dat is dus nu. Ik zie trouwens dat er ook een paar in de zandbak zitten. Straks krijgen ze nog een cadeautje van Elwin mee naar huis, ik denk dat ik het zakje snoep maar achterwege laat, dat staat me nu erg tegen, misschien mogen ze  er nog één kiezen uit de bak met groot snoep.
Toch een zeer geslaagd feestje!

dinsdag 19 oktober 2010

Happy birthday to Gido

Midden tussen ziek zijn en vakantiedrukte is Gido ook nog eens 11 jaar geworden vandaag. Wekenlang probeerde hij ons ervan te overtuigen dat hij alleen maar een trompet wilde en op trompetles, waarna er nog eens een paar weken volgden dat hij ons ervan probeerde te overtuigen dat hij niets liever wilde dan een voetbaluitrusting en op voetballen.
Wat nu dan? Beide wensen leven niet alleen om beurten bij hem, het zijn ook geen eendagsvliegen, dus Gido krijgt een extra groot cadeau: hij mag een voetbaluitrusting plus op trompetles! Of hij ook op voetballen mag, moet de voetbalvereniging uitmaken, want we hebben zo onze beperkingen als groot gezin met al een druk programma. Het voetballen gebeurt hier op dinsdag en zaterdag, waarbij de ouders om beurten rijden naar wedstrijden. Niet alleen zijn wij er vaak niet op zaterdag, we willen ook niet rijden naar voetbalwedstrijden, daar kunnen we gewoon voorlopig niet aan beginnen. En daarom hebben we onze situatie aan de plaatselijke voetbalvereniging uitgelegd - en nog geen antwoord gekregen. Maar Gido kan zijn spullen natuurlijk ook heel goed gebruiken op het voetbalveldje van zijn vriendje die vijf huizen verderop woont, en waar elke dag gevoetbald wordt: vanuit onze tuin kun je ze over het tussenliggende weiland heen zien rennen. En met de jongensclub wordt er ook af en toe gevoetbald, dus sowieso komen ze goed van pas!
Gido is een heerlijk joch met veel vriendjes. Hij krijgt het af en toe heerlijk op de heupen en gaat dan zijn hele kamer grondig uitmesten: alles onder het bed vandaan, kast opruimen, stofzuigen, netjes weer inrichten. En ook beneden doet hij geen half werk als hij de opdracht krijgt om ergens op te ruimen. Hij kan lekker uitslapen (dat is nu nog een prettige eigenschap) en heeft lang uitgezien naar deze verjaardag omdat hij nu later naar bed mag.
Het is geweldig om zo'n zoon te hebben - en dan te bedenken dat hij niet de enige is bij de Achterbergen...

PS Een oude foto vanwege niet veel mogen lopen... maar wel een leuke he?

maandag 18 oktober 2010

Kun je dit nog pauze noemen?

Eigenlijk zouden alle Achterbergen nu even moeten pauzeren. Zodat de Playmobil, Knex, auto's, kruimels en wat dies meer zij zich niet als een olievlek over het grote Achterbergse vloeroppervlak uitsmeren (en dan ben je niet zo trots op je 120 vierkante meter begane grond hoor!), er even geen schone luiers hoeven te worden opgehaald, noch huilende Bartjes (we hebben er gelukkig maar één) uit bed. Even niet eten een paar dagen, zodat er niet hoeft te worden gekookt, noch afgewassen.
En dat terwijl ik het dringende advies heb om vooral veel rust te nemen. Te zitten dus, met mijn been omhoog. Gelukkig lukt het wel aardig met enig passen en meten, en daarom stop ik met pauzeren op het weblog, gewoon omdat er best wel tijd is om even wat te typen. Maar geen foto, want dan moet er weer extra worden gelopen.
Voor wie niet weet wat wondroos is, wil ik best een klein tipje van de pijnlijke sluier oplichten. Eerst krijg je een aantal uur aanvallen van koude rillingen, en daarna word je juist heel warm. Ergens begint het te kriebelen en te steken (bij mij op mijn scheenbeen), en ontstaat er een rode, warme plek die zich snel uitbreidt. Als je je koest houdt, blijft het bij prikken en steken, maar o wee als je even rechtop moet met je been. dan lijkt het net of er om je been een strakke ring zit waar je been nèt niet doorheen past, maar dat schijnt toch te moeten. Althans zo voelt het. Met een beetje geluk ben je met een kuur na een paar dagen van die pijn af. En zo ging het dus afgelopen zomer, voordat we op vakantie zouden gaan. Achteraf gezien zou het kunnen zijn dat de kuur die ik toen heb gekregen niet goed gedoseerd was, of niet krachtig genoeg, want het gebied waar het toen rood was, is al die tijd af en toe zichtbaar geweest.
Hoe het ook zij, in elk geval kwam het afgelopen vrijdagavond terug, en ben ik zaterdagochtend naar de huisartsenpost gegaan, gelukkig nog voordat de pijn onhoudbaar werd. Alleen, want er waren bij de Achterbergen nog veel meer dingen te doen. Om een lang verhaal kort te maken: uiteindelijk belandde ik in een ander ziekenhuis, nog steeds alleen, met mijn eigen auto, en met ruim 39 graden koorts, waar ik op de EHBO op een brancard werd geïnstalleerd en er bloed werd afgenomen. Twee uur later reed ik weer naar huis, met een injectie met een of ander antibioticum in mijn eh lichaamsdeel, en met een dubbele steunkous (ja, dat hoort er ook bij).
Het verhaal wordt nu wel erg langdradig, dus ik ga er een eind aan breien. De koorts is gezakt (met twee paracetamollen weliswaar), het zieke gevoel verdwenen, behalve in mijn been, en ze houden me daar goed in de gaten. Gisteren weer even laten zien (zag er iets beter uit), vandaag naar de poli, en dat deed ik gezellig samen met Danny. Kon hij ook met z'n neus erbovenop staan als er bij iemand bloed werd afgenomen, dat is nog eens leerzaam! En hij is ook nog 'es een brandweerauto rijker. Zo mag mama best nog eens een keer heel ziek worden.

zondag 17 oktober 2010

Blogpauze

Voor onbepaalde tijd - wegens plotselinge ziekte van de vrouw des huizes...
(een agressieve infectie aan het been (wondroos) die vrijdagavond is begonnen. Daarom werd ik doorgestuurd naar het ziekenhuis van de weekenddienst, dus een stukje uit de buurt. En daar moet ik straks weer heen voor controle.)

vrijdag 15 oktober 2010

Weg met de rommel - week 6

In week 6 laat de Huishoudcoach je zien dat je al best wat bereikt hebt: langzaam maar zeker komen er routines het huishouden binnen en als het goed is heb je er elke dag plezier van: een schoon aanrecht, een opgeruimde eettafel en geen rondslingerende rommeltjes van de vorige dag.
Deze week wordt de avondroutine uitgebreid. Maak een lijstje van 7 dingen die je graag aan je avondroutine zou willen toevoegen, schrijf die in volgorde van belangrijkheid onder elkaar op, en voeg de bovenste daarvan toe aan het lijstje dat je voor elke dag hebt (in je hoofd of ergens op een briefje op de koelkast of zo). Als voorbeeld van zo'n nieuwe gewoonte wordt gegeven: brood uit de vriezer halen, tafel dekken, agenda bekijken, kleren voor morgen klaarleggen, tas voor morgen inpakken, wasmachine vullen en aanzetten, water van het koffiezetapparaat bijvullen.

Bij de Achterbergen leven niet zoveel wensen. Ik kom met geen mogelijkheid op 7, ook omdat ik sommige dingen gewoon niet wil doen 's avonds. Schooltassen klaarmaken? Laat de avond toch lekker de avond, 's morgens hebben we tijd genoeg om even wat in de tassen te stoppen; bovendien doen de jongens dat zelf.
Kleren klaarleggen? Zou eventueel kunnen, maar dat laat ik van het moment afhangen, dit wil ik niet als routine.
Wat zou dan het leven van de Achterbergen wel veraangenamen? Ik kom tot vier punten:
de koffiepot (thermoskan) omspoelen (zodat er de volgende ochtend geen rest oude koffie inzit en er gelijk nieuwe koffie gezet kan worden - ja, best fijn!); 
brood uit de vriezer halen (dat was een goede suggestie);
wasmachine alvast vullen (dan hoeft hij in de ochtenddrukte alleen nog maar aangezet te worden)
vaatwasser leeghalen (maar dan moet hij wel vlak na het eten aangezet zijn).

Eigenlijk heb ik deze vier gewoonten zo los-vast alle vier tegelijk aan mijn lijstje toegevoegd. Het is de bedoeling dat ze pas toegevoegd worden als de rest routine is geworden, maar deze dingen voegen zoveel gemak toe, dat het geen last vormt om een klein beetje op het routine vormen vooruit te lopen!

donderdag 14 oktober 2010

Dromen en realiteit

Vorig jaar - tijdens de verbouwing en met een steeds dikker wordende buik - had ik het zo mooi bedacht: Naast onze grote slaapkamer zou de kleine babykamer komen, met de romantische wieg erin, net zo'n vouwgordijn als bij ons en net zulke mooie gedrapeerde witte organza nepgordijnen eromheen.
Aan de muur zou het knoppenrekje komen met schattige babypakjes eraan, en de commode zou weer worden aangepast aan het formaat van de nieuwe kamer en aan de kleuren.

Toen we een heel eind op weg waren, commode aangepast, vouwgordijn gemaakt, knoppenrekje wit gespoten, ging alles toch weer anders dan gedroomd. Bart werd geboren en kwam de eerste tijd gezellig bij ons in de slaapkamer slapen. Chris leende zo lang de babykamer. Bart werd iets ouder en op een gegeven moment wilde ik hem liever wat verder weg hebben omdat hij me anders zo lang wakker hield 's nachts, ook zonder dat hij wilde drinken. En zo belandde Bart plotseling met zijn wieg bij Frank in de stoere dinokamer. En daar staat zijn inmiddels spijlenbedje nu ook. Want ja, die Chris hè, die vertrouwen we eigenlijk niet op de kamer van Frank, met alle spulletjes op de plank bij het bed en in de kast. En wat te denken van het mooie dinobehang? En zo bleef Chris in de 'babykamer' slapen. Zonder mooi gedrapeerd organza gordijn, want er is niet veel voorstellingsvermogen nodig om te weten wat hij daarmee zou doen. En mèt vlekken op de geverfde muur (want er staat nog wel een mandje met babyverzorgingsspulletjes op de commode). En met Bob de Bouwer truitjes aan het knoppenrekje.
Ach ja, ook bij de Achterbergen zijn dromen en realiteit twee verschillende dingen...

woensdag 13 oktober 2010

Beter laat dan nooit

Bij de Achterbergen is er vaak zo'n vol programma, dat er niet altijd tijd is om een feestje te vieren voor een van de kleine Achterbergen. Verjaardagen oké, cadeautjes geven ook, maar een feestje moet vaak wachten tot het wel uitkomt, en dat kan lang duren...
Toch vinden we het belangrijk dat er iets gevierd wordt met klasgenoten vanwege het belang van vriendschap, helemaal voor de jongens die niet zo heel makkelijk vriendjes maken. En zo heeft Elwin eindelijk, eindelijk, eindelijk de belofte voor zijn feestje, dat we in de herfstvakantie gaan houden. En dat is dan nog niet eens zo gek, want hij was in de zomervakantie jarig.

Morgen mag hij de uitnodigingen mee naar school nemen. Beter laat dan nooit!

dinsdag 12 oktober 2010

Wat zullen we volgende week eten?

Zo af en toe komt er wel eens een van de jongens bij mij in de keuken neuzen tussen de kookboeken. We hebben er heel wat, waarvan de meeste veel foto's bevatten. En dan begint het: mam, kunnen we dit niet eens eten? Maham, wanneer doen we dat nog een keertje? Meestal zeg ik dan: zoek maar wat uit, dan doen we dat de volgende week. En zo is Frank de laatste tijd verantwoordelijk voor een deel van ons boodschappenlijstje. Eén keer per week heeft hij het voor het zeggen en zo kwam het dat we afgelopen zaterdag dubbele hamburgerbroodjes aten uit het Amerikaanse kookboekje. Grillplaat op tafel, en iedereen had de ingrediënten al op een schoteltje bij zijn bord: een broodje, sla, tomaat, augurk, rode uiringen etc. De bacon en hamburgers lagen te sudderen op de plaat en Frank dicteerde ons in welke volgorde we ons broodje moesten beleggen.
Zo eten we nog eens iets anders dan het standaard Achterbergen-eten. Het leuke is dat de interesse voor het koken op deze manier gewekt wordt. Kijken of dat zo blijft - of misschien vinden ze mijn kookkunst toch ook wel goed genoeg (en dan mag ik het weer alleen verzinnen).

PS Hebben jullie toevallig de Margriet ingekeken deze week? Mijn nicht Ada en haar gezin (10 kinderen) staan erin met een reportage!

maandag 11 oktober 2010

Ging een angsthaas naar de tandarts

Hoe dom kun je zijn... Een half jaar geleden kreeg ik van de tandarts een paar vullingen, die daarna gevoelig bleven. Meestal ebt dat na een paar weken wel weg, maar deze keer bleven ze gevoelig. In dat halve jaar werd het steeds minder vanzelfsprekend om buiten iemand toe te lachen, want o, die zenuwen... En het eten ging ook niet altijd lekker, laat staan koffie drinken. Dit alles bij vlagen, zodat ik maar bleef hopen dat het vanzelf wel zou verdwijnen.
Vorige week hakte ik na een bijzonder pijnlijke avond maar de knoop door, en maakte een afspraak bij de tandarts voor vandaag. Wat blijkt nou? Mijn tanden zijn gewoon gevoelig omdat mijn tandvlees iets teruggetrokken is. En laat de tandarts daar nou net een oplossing voor hebben die heel wat minder pijnlijk en ingrijpend is dan een zenuwbehandeling: aflakken!
En nu voel ik mij alsof ik nagellak op heb. Maar dan op mijn tanden. Het zal dus wel tandenlak heten. Met een klein kwastje heeft de assistente al mijn tandhalzen afgelakt en daarna drooggespoten (ai!). En nu moet het nog een beetje tot rust komen, en dat was het!
Was ik nou maar eerder aan de bel gaan trekken...

Geen foto van mijn gebit op het wereldwijde web hoor!

zondag 10 oktober 2010

Behind bars


ons kwijlmonstertje

zaterdag 9 oktober 2010

Dag rustige uurtjes

Het is afgelopen met de rustige uurtjes in het begin van de middag...
Tot nu toe deed Chris elke middag braaf z'n middagslaapje. Nou ja, braaf... het gebeurde steeds vaker dat hij daarna beneden kwam met bijvoorbeeld babylotion in zijn haar. Of met een andere broek aan. Of twee. Het was dus al duidelijk aan het worden dat hij eraan toe zou zijn om het middagslaapje over te slaan.
Deze week was het helemaal duidelijk. De boodschap is eindelijk bij mij aangekomen. Chris was namelijk heel stilletjes uit bed gekomen en had een doosje behanglijmpoeder in de wasmachinebakjes geleegd. Toevallig kwam ik eraan op het moment dat hij een zakje met cementpoeder erachteraan wilde kieperen. Dat was eergisteren. En gisteren vond ik  hem een kwartier nadat ik hem naar bed had gebracht op de wc boven. En na een half uur weer. Beide keren heb ik hem weer in bed gelegd met de mededeling dat hij nu echt moest gaan slapen, maar nee hoor: weer een poosje later was hij vrolijk aan het springen in de kamer waar Bartje sliep, maar inmiddels ook wakker was geworden.
Nu geef ik het op. Onze spring in 't veld is gewoon niet te vangen. Ook niet op de bank met een DVD of zo (dat deed ik met de andere jongens in deze fase vaak), dus ik zal eraan moeten geloven. De Chrisloze tijd bij de Achterbergen wordt vanaf nu beperkt tot de nacht.
Kinderen opvoeden - 't is net een drukke baan!

vrijdag 8 oktober 2010

Weg met de rommel - week 5

De Huishoudcoach geeft als opdracht voor week 5 om het '10-minuten rondje' alias kluszus 1 in te stellen. Dat houdt in dat je elke avond, na het eten maar voor het slapen gaan, een rondje van 10 minuten door de benedenverdieping maakt en allerlei losse spulletjes opruimt. Niet langer, anders is de lol eraf.
De avondroutine zou nu moeten bestaan uit:
eettafel opruimen en afnemen
aanrecht opruimen en afnemen
10-minuten rondje
Nu had ik me nog zó voorgenomen om alle opdrachten van de Huishoudcoach zoveel mogelijk volgens haar wensen uit te voeren, hier ben ik er toch van afgeweken. Bij de Achterbergen leiden we een hectisch leven, en het is mijn grote wens om de avonden zoveel mogelijk vrij te houden. Zonder extra opdrachten voor 's avonds is het al druk genoeg. Nu kan de Huishoudcoach niet weten dat ik de hele dag thuis ben, dus ik neem het haar niet kwalijk, maar ik heb deze opdracht gewoon overgeslagen. Of liever gezegd: die doe ik de hele dag door al. Vaker dan vroeger neem ik dingetjes mee die zomaar ergens liggen. De eerlijkheid gebiedt wel te zeggen dat de kleine Achterbergen nu ook vaker dan vroeger ingeschakeld worden om 's avonds na het eten (of er vlak voor) de huiskamer op te ruimen. Vooral Gido kan dat heel drastisch. Al verzucht hij wel eens dat het gisteren ook moest...
En zo ziet de benedenverdieping er 's avonds dan ook meestal prettig leefbaar uit.

donderdag 7 oktober 2010

Konijn

Vandaag hadden we een zeer gezellige lunchpauze hier thuis. Italiaanse bollen (net gehaald op de markt) uit de magnetron, en Frank deed met een of twee broertjes een spelletje dat hij van school had meegekregen. Gido had daar geen tijd voor, want hij had vanmorgen op school de nieuwe SamSam gekregen (ken je die nog van vroeger?) en die was hij aan het doorkijken. Ineens hoor ik een verraste uitroep: "hé, dat klopt precies!". Hij komt met de SamSam naar me toe en vertelt wat hij daar gelezen heeft. Het is een beschrijving van de Chinese horoscoop. Eerst heeft hij opgezocht in welk jaar hij is geboren: het jaar van het Konijn. Daar staat een blokje tekst bij met Konijnen-eigenschappen: "Het Konijn is aardig en rustig. Konijnen zijn kunstzinnig. Een Konijn is bescheiden en beleefd en wil dat anderen dat ook zijn." Nou zeg, Gido ten voeten uit. Volgens hemzelf dan...
Zo te zien staan er wel meer beschrijvingen op die bladzijde die iedereen op zichzelf van toepassing vindt!

woensdag 6 oktober 2010

Even hard werken

Behalve moeder ben ik ook free-lance vertaler. Gelukkig is dat geen beschermd beroep, anders zou ik terug moeten naar de schoolbanken en een studie volgen in Groningen. Nu is dat alleen maar nodig als ik beëdigd zou willen zijn en voor de Nederlandse overheid zou willen werken. En dat hoef ik niet persé. Ik ben tevreden met mijn verworven vertaalbaantjes: één vaste klant die elke week een nieuwe opdracht stuurt, en een paar losse opdrachtjes hier en daar.

Het vertalen gaat tussen Noors en Nederlands. Noors is zo'n beetje de voertaal bij ons in de gemeente, en zo ben ik in het vertaalvak gerold. Taal is leuk om mee bezig te zijn, heb ik ontdekt, en vertalen is iets wat je als moeder thuis ook kunt doen: laptop op de eettafel en even wat geld verdienen.

Gisteren kreeg ik het verzoek om mee te werken aan het vertalen van een megabestand van ruim 28.000 woorden. Het is een soort quiz-spel dat in Noorwegen is gemaakt binnen de gemeente, en behalve de tekst om te zetten in goed lopend Nederlands moet ik ook bekijken hoe het er in de Nederlandse (NBG-)vertaling staat als het om bijbelse uitdrukkingen gaat. Heel interessant om te doen, maar wel veel. En daarom zit ik nu met mijn laptop op mijn slaapkamer in plaats van dat ik naar de woensdagavondsamenkomst ben (daar gaan André en ik om beurten heen). En daarom stop ik nu met het schrijven van dit blogje en ga gauw verder vertalen!

dinsdag 5 oktober 2010

Stuiterdiploma

Chris heeft zijn stuiterdiploma ruimschoots verdiend. Nee, of hij kan stuiteren met een bal weet ik niet, maar hijzelf kan stuiteren als de beste. De hele dag door. Ik zou bijna zeggen: kom maar eens een uurtje naar hem kijken. Je hele dag wordt weer goed. Als de bliksem rent hij met zijn laarsjes aan over de stoep voor me uit naar de glas- en plasticcontainers, een grote zak met plastic achter hem aan slepend. Thuis weet hij alle onbewaakte ogenblikken feilloos te benutten om iets moois uit een hoge kast te toveren, of om ergens een sleutelbos vandaan te halen. Waarmee hij dan uiteraard naar buiten gaat om te proberen of hij de auto open kan krijgen. Of die van de buren. Of een auto die op het parkeerplaatsje aan de overkant staat.
Je wordt er soms wel eens een beetje moe van. Een klein beetje maar, want het is zóóóóó leuk, zo'n stuiterbal in huis!

maandag 4 oktober 2010

Alweer op schoot

 Alweer mag Bart op schoot, deze keer bij Elwin. Niet dat Bart dat zelf zo graag wil hoor. Hij wil liever 'los', en dat mag ook wel, ook in bad. Onze regel voor in bad is dat het water zo hoog mag zijn als de navel van het kleinste kind dat in bad zit, en dat is in dit geval niet zo hoog... En dan afhankelijk van de leeftijd van de kinderen die in het badwater zitten in de badkamer, op de tweede verdieping of nog iets verder 'in de buurt' blijven.


Heerlijk genieten met z'n tweeën of drieën (of alleen natuurlijk)!


zondag 3 oktober 2010

Vet genieten

- vervolg van gisteren -

Rond half twaalf zaten we dan met z'n allen bij de open haard: André, ik, Jan, Harry, Gido (die we hadden laten opblijven voor deze ene keer) en vijf opgeschoten jongens onder de 20 (het bleken er uiteindelijk vijf te zijn i.p.v. zes). Een beetje onwennig, want ja, je kent elkaar wel uit de verte, je kent de ouders van de jongens, die zo'n beetje over het land verspreid wonen, maar daar houdt het wel zo'n beetje mee op. Even wachten tot de frituur op temperatuur is, en ja, daar komen we wat los. Elkaar wat vragen, leuk: ze komen allemaal ook uit grote gezinnen, nog wat drinken inschenken en dan komt het op gang. Eigenlijk niks bijzonders: wat mopjes vlogen door de kamer, Gido kreeg de slappe lach om een van z'n eigen mopjes nog voordat hij hem verteld had, en wat goedmoedig geplaag. Een paar uur later (reken maar uit hoe laat dat moet zijn geweest) lag ik in bed zó ontzettend dankbaar te zijn. Gewoon omdat het zo ontspannen was, en zo vanzelfsprekend.
Dat werd nog versterkt toen de vijf logé's de volgende ochtend kennismaakten met de rest van de Achterbergen: Frank en daaronder. Natuurlijk moesten ze de kamers bewonderen, en allemaal verhalen aanhoren van Danny, en na de uitgebreide brunch kwam er nog één op de trampoline spelen met Frank. Dat worden de dikste vrienden.
Toen ze weg waren en wij in de tuin genoten van het heerlijke weer, besefte ik waaróm ik zo dankbaar was: het was de reinheid waarin we bij elkaar waren met zo'n kamer vol opgeschoten pubers. Géén dubbele bodems, géén vervelend gegrinnik. En wat waardevol voor onze jongens, om zulke vrienden in het land te hebben!!

Een brunch is niks voor mij: geef mij maar een licht ontbijt als ik wakker word, en de lunch zeker niet om 11 uur, zoals vanmorgen. Halverwege de middag zaten we dan ook de overgebleven pistoletjes weg te werken op de bank, met ons kleine gezinnetje van slechts zes overgebleven Achterbergjes. Bart bij Frank op schoot (zien jullie ook hoeveel ze op elkaar lijken?).

zaterdag 2 oktober 2010

Zestien mannen en één vrouw

De Achterbergen krijgen vanavond laat logé's. Een grote groep jongeren wordt dit weekend door de jeugd van onze gemeente ontvangen, en elk gezin mocht aangeven hoeveel logeerplaats ze beschikbaar hadden. Nou, even tellen: we kunnen zelf wel op luchtbedden en stretchers slapen, en onder de slaapzakken, dus we kunnen er wel 10 hebben! Toen de indeling eenmaal gemaakt was, kregen we 7 jongens toegewezen, waarvan er eentje nog afhaakte. Straks verwachten we dus 6 extra jongens bovenop de 8 die van onszelf zijn. Ons meisje is voor de gezelligheid naar een ander gezin gegaan, waar drie meisjes te logeren komen.
We hebben de opdracht om de jongens morgen een gezellige brunch aan te bieden.
Met zestien mannen in huis zal ik me vannacht vast wel veilig voelen tegen crimineel gespuis!

In plaats van een gezellig blogje te schrijven met foto erbij ben ik dus druk met bedden opmaken, luchtbedden oppompen, plek maken hier en plek maken daar, etc. etc. etc.

vrijdag 1 oktober 2010

Weg met de rommel - week 4

De opdracht van de Huishoudcoach voor week 4 is: Ruim je eettafel op. Bekijk een voor een al die papieren, prullaria, ongelezen folders, kassabonnen en andere spullen die je in de weg staan om lekker ontspannen aan tafel te kunnen zitten. Gooi of geef weg, en ruim de rest op. En natuurlijk houd je de eettafel de rest van je leven zo netjes (en schoon)!

Bij de Achterbergen staat weliswaar een enorme eettafel waar een heleboel op past, maar gelukkig houden we die meestal helemaal opgeruimd omdat we de ruimte nodig hebben om te eten. Maar... al die paperassen en kleine spullen die toch érgens moeten liggen, komen bij de Achterbergen meestal terecht op een andere plek in de woonkamer:
De hoogste tijd dus om deze plek aan te pakken. En wat blijkt: al lijkt er nog zo veel op te liggen, eigenlijk is het opruimen ook zo weer gedaan en hebben we een heel wat beter uitzicht op dit hoekje:

Op het moment dat ik dit schrijf, zitten de Achterbergen alweer in week 7, dus hebben we al drie weken ervaring met de opdracht van week 4. Nou, dat opruimen en schoonhouden van de eettafel lukt wel, maar het bureau heeft hard een opschoonactie nodig. Toch maar eens op zoek naar een andere plek waar je spullen 'even' kunt neerleggen... ja ja, zo gaat dat als er aan de computers gesleuteld moet gaan worden en als er een nieuwe piano is gekomen waar je géén stapeltje muziekboeken op mag leggen!