maandag 18 oktober 2010

Kun je dit nog pauze noemen?

Eigenlijk zouden alle Achterbergen nu even moeten pauzeren. Zodat de Playmobil, Knex, auto's, kruimels en wat dies meer zij zich niet als een olievlek over het grote Achterbergse vloeroppervlak uitsmeren (en dan ben je niet zo trots op je 120 vierkante meter begane grond hoor!), er even geen schone luiers hoeven te worden opgehaald, noch huilende Bartjes (we hebben er gelukkig maar één) uit bed. Even niet eten een paar dagen, zodat er niet hoeft te worden gekookt, noch afgewassen.
En dat terwijl ik het dringende advies heb om vooral veel rust te nemen. Te zitten dus, met mijn been omhoog. Gelukkig lukt het wel aardig met enig passen en meten, en daarom stop ik met pauzeren op het weblog, gewoon omdat er best wel tijd is om even wat te typen. Maar geen foto, want dan moet er weer extra worden gelopen.
Voor wie niet weet wat wondroos is, wil ik best een klein tipje van de pijnlijke sluier oplichten. Eerst krijg je een aantal uur aanvallen van koude rillingen, en daarna word je juist heel warm. Ergens begint het te kriebelen en te steken (bij mij op mijn scheenbeen), en ontstaat er een rode, warme plek die zich snel uitbreidt. Als je je koest houdt, blijft het bij prikken en steken, maar o wee als je even rechtop moet met je been. dan lijkt het net of er om je been een strakke ring zit waar je been nèt niet doorheen past, maar dat schijnt toch te moeten. Althans zo voelt het. Met een beetje geluk ben je met een kuur na een paar dagen van die pijn af. En zo ging het dus afgelopen zomer, voordat we op vakantie zouden gaan. Achteraf gezien zou het kunnen zijn dat de kuur die ik toen heb gekregen niet goed gedoseerd was, of niet krachtig genoeg, want het gebied waar het toen rood was, is al die tijd af en toe zichtbaar geweest.
Hoe het ook zij, in elk geval kwam het afgelopen vrijdagavond terug, en ben ik zaterdagochtend naar de huisartsenpost gegaan, gelukkig nog voordat de pijn onhoudbaar werd. Alleen, want er waren bij de Achterbergen nog veel meer dingen te doen. Om een lang verhaal kort te maken: uiteindelijk belandde ik in een ander ziekenhuis, nog steeds alleen, met mijn eigen auto, en met ruim 39 graden koorts, waar ik op de EHBO op een brancard werd geïnstalleerd en er bloed werd afgenomen. Twee uur later reed ik weer naar huis, met een injectie met een of ander antibioticum in mijn eh lichaamsdeel, en met een dubbele steunkous (ja, dat hoort er ook bij).
Het verhaal wordt nu wel erg langdradig, dus ik ga er een eind aan breien. De koorts is gezakt (met twee paracetamollen weliswaar), het zieke gevoel verdwenen, behalve in mijn been, en ze houden me daar goed in de gaten. Gisteren weer even laten zien (zag er iets beter uit), vandaag naar de poli, en dat deed ik gezellig samen met Danny. Kon hij ook met z'n neus erbovenop staan als er bij iemand bloed werd afgenomen, dat is nog eens leerzaam! En hij is ook nog 'es een brandweerauto rijker. Zo mag mama best nog eens een keer heel ziek worden.

9 opmerkingen:

Anoniem zei

Hoi Karien,

Gelukkig, je bent niet opgenomen in het ZH. Daar was ik eigenlijk een beetje bang voor.
Het klinkt gemakkelijk, ik weet het, maar probeer om jezelf te denken. Het is niet niks.

groeten en beterschap van Marijke
en ik hoop dat je weet wie je bellen kunt als je je steunkous niet uit kunt krijgen :-)al is het maar voor zo'n hulpmiddel.

RiaN zei

Sjonge dat is niet niks hè. Eigenlijk zou je op zo'n moment overal zendertjes op moeten plakken en dan met een afstandsbediening alles laten werken...
Sterkte en probeer zoveel mogelijk te rusten.

baasbraal zei

Wat een gedoe zeg! Ik weet dat het heeeel erg pijnlijk is en onvoorspelbaar, maar ik heb het zelf nooit gehad. Weten ze er een oorzaak voor? Is het een bacterie of een virus of een auto-immuunziekte? Ik zoek het wel even op op Google trouwens.... Sterkte meid en als ik niet in Zweden zat, kwam ik een dagje voor je draven, dan mocht jij blijven zitten!

Nicolle zei

Fijn dat het opknapt. Nu maar hopen dat het daarna ook weg blijft!!

Franca zei

Klinkt als een bijzonder pijnlijke geschiedenis. Wens je van harte beterschap(en zoveel mogelijk rust).
groetjes, Franca.

Aritha Vermeulen zei

Mijn man heeft het herhaaldelijk. Er is altijd een dubbele kuur nodig. Ik vind het doodeng. Dat klappertanden, het ijlen en die hoge koorts. We hebben altijd antibiotica in huis.
Hou je koest, Hoe braver met je been omhoog hoe eerder je weer mee kan draaien. Maar dat is moeilijk.

moedervanelf zei

en als ik nu dichtbij woonde, kwam ik je gewoon even helpen! maar ja, ik woon 150 km van je vandaan, dus dat gaat niet. Heb je wel iemand in de buurt die een handje kan toesteken? Beterschap!

Michelle zei

Hallo Karien, fijn dat je toch in je eigen huis kan zijn maar ik kan me voorstellen dat het enorm moeilijk is dat je zelf niet uit de voeten kunt, ik woon in Groningen, beetje uit de buurt geloof ik maar anders zou ik je graag een dagje willen helpen! succes met alles!

astridreinders zei

Laat je kinderen helpen hè Karien, jij staat altijd voor ze klaar, ze doen het nu vast met liefde voor jou! Maar o, wat zal dat moeilijk zijn....