woensdag 3 november 2010

Chocoladeverrassing

Deze keer een recept van Frank. Zelfbedacht. En omdat we vanmorgen zomaar ineens twee uurtjes samen over hadden, gelijk maar uitgeprobeerd. En gefotografeerd.
Zo maak je ze: laat 1 pakje van 10 plakjes bladerdeeg (of 2 natuurlijk) ontdooien. Verwarm de oven alvast voor op 200 graden. Snijd alle plakjes schuin doormidden als ze ontdooid zijn. Breek een chocoladereep in blokjes. Snijd elk blokje in kleinere stukjes, en leg die op de driehoekjes deeg. Vouw de driehoekjes dicht, maak de zijkanten goed dicht, bestrijk ze met melk en bestrooi ze met suiker. Dan nog 20 minuten in de oven, en laten afkoelen!

Ook al waren we met z'n tweeën, het was toch nog hard werken om ze vanmorgen allemaal (wij maakten er 40) binnen de twee uurtjes af te krijgen, maar het is gelukt. En in plaats van twee chocoladeverrassingen mee te nemen naar school (een voor de juf en een voor zichzelf) heeft Frank nu de hele klas getrakteerd. En sorry gezegd (zonder al te veel aanmoediging) voor zijn driftbui gisteren in de klas. Ik stond op de gang en hoorde het, en smolt daar helemaal weg...

6 opmerkingen:

Judith zei

oh wat superknap van hem zeg..om sorry te zeggen en wat ene leuek traktatie!lekker idee ga ik ook proberen!

Michelle zei

Hallo familie! Dat ziet er heerlijk uit Frank!
Wanneer kom je bij ons zo'n lekker hapje maken...? hahaha, ik kreeg gelijk inspiratie en heb net mijn dochter van 9 een cake gebakken en nu gaan we gezellig scrabbelen, even mama en dochter tijd! Mag ik jou vragen Karien hoe jij dat doet? ik bedoel, doen jullie wel eens iets alleen met 1 zoon of met jullie dochter? ik ben gewoon even nieuwsgierig hoor, hoop niet dat je het erg vind. en wat je schreef over Frank op je vorige blogje heeft me geraakt, wat een mooie manier op dit te omschrijven, mijn man en ik hebben de afgelopen 2 jaar behoorlijk wat op ons dak gehad ook op kindergebied en ik kan het opeens in een ander perspectief zien, zou God gedacht hebben dat wij dit aan zouden kunnen en goede weg daarin konden vinden? tis gelukt dus je zou het denken...... Fijne dag verder!

Karien zei

@Michelle, zoals je ziet, deed ik dit lekker alleen met Frank (de rest zat in de kerk voor dankdag en voor hem was dat vandaag even te moeilijk). Met Irene ga ik wel eens shoppen, en zowel zij als de anderen komen wel eens bij me buurten in de keuken (die niet aan de kamer vastzit). Boodschappen doen: een of twee jongens meenemen is een feest voor ze, en tegenwoordig worden er weer meer spelletjes gedaan met wisselende samenstelling. Op een heel natuurlijke manier krijgt iedereen zo z'n aandacht, en soms doen we er wat extra moeite voor.
Wat mooi trouwens wat je over jullie eigen gezin schrijft. Als je het zo kunt zien, is het ook niet zwaar meer, heb je dat ook zo?

Michelle zei

Dank je wel voor je reactie Karien, tis een beetje persoonlijk voor me om hier op een blog te schrijven anders ging ik er graag wat dieper op in maar het helpt inderdaad om het zo te zien alhoewel ik het nog steeds erg moelijk met bepaalde dingen heb. Ik ben christelijk opgevoed en heb daar best lang niet veel aan gedaan en kan niet zo goed mijn weg hierin terugvinden, ik zou het wel willen maar weet nog niet zo goed hoe. Het lezen van jouw blog is leerzaam en fijn, ik geniet er echt van. Leuk dat je af en toe met Irene gaat shoppen, geniet ze vast van! dank je voor je antwoord!

Karien zei

@Michelle, en nou heb ik alweer tranen in m'n ogen van jouw reactie...

Nathalie zei

En ik denken dat je tijdelijk gestopt was met loggen, dus was je reactie een leuke verrassing. Ik ga gauw weer bijlezen... tussen het opruimen door.