donderdag 11 november 2010

Een open brief aan mijn middelste kind

Lieve, lieve Frank,

Wat ben je toch een lieve, vrolijke jongen. Net heb je zo lief met Elwin samen in bad zitten spelen en deze keer hebben jullie de rest van de badkamer bijna helemaal droog gelaten. Vanaf de eerste verdieping, waar ik de was stond op te vouwen, hoorde ik jullie zo leuk met elkaar praten en doen en daar genoot ik zo van. Ik zou je zo graag gunnen dat je op school ook zo ontspannen kon zijn, maar het lijkt wel of je het steeds moeilijker vindt om daar je weg te vinden, hoeveel afspraken er ook met je lieve juf zijn gemaakt om jou te helpen.
Vandaag belde de moeder van jouw beste vriendje, eigenlijk je enige vriendje, mij op met een zwaar hart om te vertellen dat ze haar zoon had gezegd om minder met je om te gaan. En ik kan dat eerlijk gezegd zo goed begrijpen, omdat jouw uitbarstingen van boosheid hem gefrustreerd maken en hij daardoor wordt meegetrokken, terwijl jij het een uurtje later alweer bent vergeten. Je hebt de klas af en toe flink laten schrikken door de dingen die je er in je boosheid hebt uitgegooid, en dat maakt het voor je klasgenootjes best moeilijk om met jou te willen spelen. Ik kan best begrijpen dat andere ouders er dan moeite mee hebben dat jij daar los rondloopt, zij willen immers ook het beste voor hun kinderen.
Misschien is het beter voor je om naar een speciale school te gaan. Ik heb gehoord dat er een school is speciaal voor autistische kinderen, en die is niet eens zo ver bij ons uit de buurt. Voor ons is dat nog een tamelijk nieuwe gedachte, en wij hebben van dat soort scholen nog helemaal geen verstand. We weten niet of er dan misschien nog wel veel meer van die situaties zullen komen waarin je ontploft, misschien hebben ze niet genoeg personeel of een groot verloop onder het personeel. Misschien krijg je daar nieuwe vrienden, die je beter begrijpen, maar misschien wordt jouw gedrag daar ook versterkt. Of je leert juist de oplossing die je nodig hebt.
Hoe dan ook, we willen dat jij op de plek komt die voor jou het beste en prettigste is. Dat je het thuis fijn hebt, in de gemeente, op de jongensclub en kinderdagen, en ook op school. Als je dan naar een andere school moet, dan moet dat maar, wie weet zeggen we na een poosje: hadden we dat maar eerder gedaan. En het is dan niet zo gek dat er nu nog (vaak) dingen gebeuren die het nodig maken dat deze verandering ook gaat gebeuren, want zeg nou zelf, een kind dat altijd supermakkelijk en lief is, dat stuur je niet naar een andere school die beter voor hem is.
Je lijkt er zelf niet zoveel last van te hebben dat je geen vriendjes meer hebt op school. De brok in mijn keel is dus eigenlijk niet nodig, omdat het immers om jouw welbevinden gaat. En jij mocht vanavond aan tafel bidden voor het eten, en daarbij dankte je voor de fijne dag die je vandaag gehad hebt.
Ik ben heel blij, Frank, voor de band die wij samen hebben. Dat ik (en papa ook) met je kan praten over deze dingen, en dat er héél in de verte iets van begrip bij jou aan het komen is voor wat verstandig is om te doen of niet te doen in de omgang met andere mensen. Dat er geen zwarte tunnel ligt voor ons, maar een weg, misschien wel een tunnel, maar met licht aan de andere kant.
Je vindt het vast wel goed als ik deze brief op het weblog zet, zodat ik kan vragen of er andere ouders zijn die hun ervaring met speciaal onderwijs voor autistische kinderen met mij willen delen. Zodat we een goede keus kunnen maken voor de aanvraag van extra hulp voor jou: een rugzak of een andere school.

We komen er wel hoor Frank, alles sal reg kom, dat weten we, we moeten alleen nog uitvinden hoe.

Een hele dikke knuffel van mama

23 opmerkingen:

Purperpolletje zei

Oh, Karien, wat is dit moeilijk, zeg. Heel veel Liefde en Wijsheid van God gewenst hierin.

Ik ben IB'er op een basisschool en als ik je verhaal zo lees, lijkt het me goed om eerst op korte termijn Preventieve Ambulante Begeleiding aan te vragen. Bij een rugzakaanvraag kan de school ook aangeven dat plaatsing op een clusterschool (dus in dit geval w.s. het liefst die school voor autistische kinderen) ook een te onderzoeken mogelijkheid is, maar een PAB'er kan daarin misschien ook nu al daarin een goed advies geven.
Liefs, Lydia

Karien zei

@Lydia, gelukkig heb ik goed contact met onze IB-er, en zitten we al twee jaar in het proces van eerst een diagnose, nu een rugzak aanvragen. De mevrouw die in het kader daarvan kwam kijken, zei zelf al dat ze zich afvroeg of Frank de lagere school hier kan afmaken, daar had verder nog niemand aan gedacht, dus zo is het gekomen...

baasbraal zei

Ach meid, wat moeilijk! Ik heb veel gewerkt met kinderen die de diagnose PDD-Nos of Asperger hadden gekregen en in een aantal gevallen ging het niet direct om autisme, maar om een vorm van zintuiglijke afweer (Google er maar op). Omdat jij schrijft dat de problemen zich voornamelijk manifesteren in groepsverband, zou dat wel eens heel goed kunnen. Dat is te behandelen!! Er is een behandeltechniek, zuiver op neurologische prikkelverwerking gericht (niet te verwarren met strijken of dat soort dingen) die het lichaam leert helpen de informatie uit de buitenwereld beter te verwerken, zodat je minder snel 'uit je vel springt'. Als je er meer over wilt weten, kun je me mailen. Mijn mailadres staat in mijn Gravator van mijn eigen blog (baasbraal.wordpress.com). MIsschien is een andere school de beste oplossing, maar dat kun je altijd nog doen toch?

YKO zei

Heb een traantje gelaten, tijdens het lezen van je open brief.

Heel veel wijsheid, sterkte maar boven Gods Zegen toegewenst.

Liefs Ineke

Visje zei

Karien, ongeveer 20 jaar geleden moest ik ook die beslissing nemen . Het was mijn jongste.. Ik heb er lang over gedaan.. weduwe toen en niemand om mee te overleggen. Heb het uiteindelijk toch gedaan en nooit geen spijt van gehad!! Ook mijn kind is er nog altijd blij mee en nu een gelukkige vrolijke moeder van 2 zoons en met een baan ook nog!!!

Wiek zei

Lieve Karien, en André, meer dan sterkte kan ik jullie niet wensen. Dat jullie de kracht vinden om de goede beslissing voor Frank te nemen. Wat knap dat jullie in ieder geval al op dat pad zijn. Wat is het juiste voor Frank en waar is hij op een plek waar hij zich goed voelt. Dat je daarom open staat voor andere dan de gebaande paden, daar heb ik bewondering voor. Sterkte!

Anoniem zei

we hebben een dochter van tien met als diagnose autisme. ze is in groep vier naar speciaal onderwijs gegaan. krijgt les in een kleine klas en leren ook erg veel op sociaal gebied.
in het gewone onderwijs had ze het niet naar haar zin en gebeurde er iedere keer wel iets.
ze wist ook niet hoe ze vrienden moest maken en deed dit vooral op een negatieve manier.
iedere maand wel een paar gesprekken met de juf en vriendinnen had ze eigenlijk niet. ze kon hier ook niet goed mee omgaan.

en nu gaat ze zingend naar school, is ze honderd procent veranderd positief en gaat het met haar super goed.

wij hebben alleen spijt dat we haar niet eerder naar die school hebben laten gaan.

een kind met autisme is erg moeilijk maar als ze op een fijne school zitten wordt het al een stuk makkelijker.

nicole

Ellen zei

Heel heel sterkte en wijsheid! Je mag me mailen, een vriendin van mij heeft 2 kinderen met zo een diagnose. Deze kinderen zijn inmiddels 21 en 16....dus misschien heb je iets aan haar ervaringen.
tedaldi@gmx.ch

plukdedagsandra zei

Wat mooi en goed ook voor jezelf: die brief. Even alles op een rij zetten en jezelf overtuigen ook denk ik.
Zelf kan ik je niet helpen helaas, maar ik wens je een goede oplossing toe voor Frank.

Liefs, Sandra.

Anoniem zei

Hoi
Ik kwam hier per ongeluk terecht.
Ik snap je gevoel helemaal, ook ik zocht naar adviezen en raad voor mijn kinderen. Ik kan zeggen volg je hart (je moederhart) want die weet het ooh zo goed! Zelf ben ik 4 jaar bezig geweest om mijn oudste op het sbo te krijgen. Inmiddels zit ze er al weer 2,5 jaar samen met haar broertje. Voor hen en ons een verademing omdat ze onderwijs krijgen naar eigen kunnen en tempo. De groepen zijn inderdaad kleiner. Maar soms het het niet altijd even makkelijk, want er zitten meer kinderen met hun eigen problemen.
Toch sta ik nog steeds achter onze beslissing en zijn beide kinderen erbij gebaat. Mijn andere twee zitten op het reguliere onderwijs en als ik dan alleen al kijk dat de groepen bijna 30 kinderen bevatten en er weinig tijd is voor extra begeleiding...en het tempo wat erg hoog is, hadden ze hun hoofd niet boven water kunnen houden. Op deze manier (SBO) krijgen ze mijnsinziens de kans om zich te ontwikkelen in hun eigen tempo en niet de sneltrein van deze maatschappij die hen zo overweldigd. Ze komen er wel, maar op hun eigen manier. Maar nogmaals volg je hart!! Succes ermee, want het is niet niks.
Lydia

astridreinders zei

Wat een bijzondere brief, zo open en eerlijk met zoveel liefde erin. Ik heb geen ervaring op dit gebied en kan je alleen heel veel sterkte en wijsheid wensen. Hopelijk zullen jullie ook hierin Zijn leiding ervaren.

Mellody zei

Lieve Karien,
Ik heb de laatste 3 jaar dat ik voor de klas stond (gr 6/7/8)van een 'gewone' basisschool een jongetje in de klas gehad waar dit verhaal precies op van toepassing is. Eigenlijk waren zijn sociale contacten in de groep net zoals jij beschrijft bij Frank. Andere ouders en kinderen hadden ook moeite met hem. Ouders die de situatie wel begrepen, maar er toch met het oog op hun eigen kinderen niet mee om konden gaan. Kinderen die zijn gedrag 'zat' waren, sommigen zelfs bang voor hem...enz. Hij heeft op een gegeven moment een rugzakje gekregen. De tijd die daarbij vrij kwam gebruikten wij vooral om hem voor te bereiden op situaties, de dag door te spreken, hem te helpen bij het ordenen van z'n lesstof,...enz. Hij had een eigen time-out plek, we deden socialevaardigheidsspelletjes, brachten in kaart samen met hem hoe hij zijn emoties voor kon zijn. Een boze uitbarsting visualiseerden we bijvoorbeeld met ballonnetjes die 10%, 20%, 30% opgeblazen waren...totdat hij knapte. We hadden het erover wanneer hij naar z'n time-out plek mocht/ moest vertrekken... enz.enz. We hebben er ontzettend veel tijd en energie in gestoken, maar het bleef moeilijk. Voor hem en voor zijn klasgenoten. Mede voor de ouders en leerkrachten. Kinderen accepteren in de regel een heleboel, zijn flexibel en ook wel loyaal, maar vergeet niet dat ze op een bepaalde leeftijd gaan veranderen (ik doel nu ook op z'n klasgenootjes), de pre-puberfase noem ik het maar. Ik heb jaren voor groep 7 en 8 gestaan en heb die verandering altijd met verbazing , maar ook genietend, aangezien. In onze groep (die van mij en mijn collega) waren gedragsproblemen in de groep, die eigenlijk altijd al zichtbaar waren door de jaren heen, vaak wat heftiger. De kinderen worden groter, sterker, met een eigen mening, veranderen... Dat heeft hele mooie en leuke kanten, maar in dit geval kan dat ook moeilijker zijn voor je zoon. Hij zal zich misschien steeds meer een buitenstaander gaan voelen en ook daar weer op reageren.
Ach, ik zie dat het nu wel een heel lang verhaal wordt. Maar wat ik eigenlijk wil zeggen is dat , wanneer dat in jullie mogelijkheden ligt, het helemaal geen gek idee is om hem naar een andere school te verplaatsen. Het geeft hem de mogelijkheid om op een veilige plek zichzelf te kunnen zijn, misschien vriendschappen te ontwikkelen die , wie weet, weer mee gaan naar het vervolgonderwijs. Want ook daar heb je mee te maken straks....
Heel veel sterkte, wijsheid en zegen bij de keuzes die jullie zullen maken.

Karien zei

Lieve reageerders, allemaal heel hartelijk bedankt voor jullie ervaringen! Daar kunnen we wat mee. Ik houd jullie zeker op de hoogte!

Nicolle zei

Hoi Karien, ook ik sta voor de klas op het reguliere onderwijs. Tegenwoordig blijven steeds meer kinderen met een stoornis in het autistisch spectrum bij ons op school. Dit is veelal omdat ouders de stap niet durven te nemen om te kiezen voor het speciaal onderwijs. Logisch natuurlijk, iedere ouder wil dat zijn kind "gewoon" is. Maar iedere oudere wil ook het beste voor zijn of haar kind. Vaak is dat beste toch het plekje waar het kind zich het prettigst voelt.

Vraag je af wat voor Frank het prettigst is, wat zou hem rust geven? En neem dan de juiste stappen op de juiste tijd!

Wat heel bijzonder is bij jullie, is dat het thuis zo goed gaat. Dat is een verdienste van jullie, ééntje waar je best trots op mag zijn!
Veel wijsheid gewenst de komende periode, we lezen het vast! Lieve groetjes Nicolle

Christina zei

Lieve Karien,

Op de school van mijn man is een speciale afdeling met 2 klassen voor autisten. Er is extra ruimte om af te koelen bij ontplofmomenten. Er zijn ook extra begeleiders voor als het in de klas even niet gaat. Er is wat meer ouderwetse scholing, een wat strakker beleid. Er is meer rust en regelmaat en de kinderen blijven in 1 lokaal waar ook koffie en thee is en af en toe een onrustig kwartiertje ingelast wordt.

De klassen lopen nu voor het derde jaar en de kinderen doen het geweldig. Mijn man zucht wel eens dat het eigenlijk de enige normale kinderen zijn op school. De cijfers worden hoger, kinderen sluiten hechte vriendschappen en vrijwel alle kinderen stromen door in richtingen die ze onmogelijk op een 'gewone' school hadden kunnen halen. Het gaat om middelbaar onderwijs, maar ik ben er van overtuigd dat de basisschool ook zo werkt en ook zo goed doet. Als je IB-er er mee bezig is, aanvaardt het dan als een geschenk en niet als een last. Het is mogelijk dat Frank op zijn plekje komt. Qua liefde van thuis heeft hij in ieder geval niets te wensen. Qua liefde van God ook niet. Misschien is dit wel het cadeau voor de rest van zijn leven?

Ik wens jou en A sterkte met beslissen.

Anoniem zei

Ik hoop dat ook deze Parel in Gods hand zijn plekje mag vinden, sterkte! Groeten van Corrie

Anoniem zei

Lieve Karien,
Ik ben Belgische, dus onze onderwijstoestand is lichtjes anders dan bij jullie.
Mijn oudste, ook een jongen (nu ondertussen een prachtkerel van 28 jaar) heeft gewoon onderwijs gevolgd tot zijn 8ste, en is dan overgestapt naar wat hier noemt 'bijzonder onderwijs'
Ik versta je verscheurdheid; je verlangen om de juiste keuze te maken in het belang van je kind; je angst om de foute keuze te maken; beslis je te snel, of net te traag om hem te verplaatsen??
Nachten heb ik er van wakker gelegen; gebeden om inzicht, om correcte informatie
Rechtop in bed in het holst van de nacht nam ik een blad papier verdeeld in twee helften: voordelen en nadelen opschrijven
en dit dan overwegen, overdenken,...
Uiteindelijk hebben we onze jongen laten gaan
En oh! wat dankbaar waren we toen bleek dat dit inderdaad een goede keuze was
Heel veel sterkte
En wat goed voor Frank dat zijn mama laat merken: ik hou van je! jij bent mijn kanjer!
lieve groet

jezebelle zei

lieve Karien , ik ben ook belgische en weet sinds begin dec.2009 dat mijn zoontje ass heeft en dit was en is een hele klap vorig schooljaar was een moeilijk jaar vooral door een onervaren erg jonge vervangjuf die zich niet wilde inzetten!!doch met hulp van ons een goede logopediste die hem drie maal per week extra les gaf en een goede kinderpysicahter die de medcicatie op punt stelde is het gelukt en zit in het tweede bij een super goede juf twee maal logo en een juf die éénmaal per week vanuit het bijzonder onderwijs hem ondersteunt in een gewoon schooltje wel met weinig kindjes in de klas hij is nu thuisgekomen in de herfstvakantie met 72%!!! dus dom is ie echt niet en waar een wil is is een weg pas op ass is er in verschillend gradatie maar niet ieder kind moet naar het bijzonder onderwijs want vaak/meestal worden dan ander kansen van hen afgenomen en ik weet waarover ik praat mijn oudste zit in type 8 bijzonder onderwijs omdat ze een normaal IQ heeft maar zware dyslectie maar daardoor kan ze pas volgend jaar ze is nu 13j geweest naar het middelbaar en alleen een beroepsopleiding!! zonde want ze is erg creatief en heeft zin om vreemde talen te leren ze heeft nu pas voor het eerst frans dus heel veel dingen zullen wij haar moeten bijbrengen en ook het "soort" kinderen die vaak in die richting zitten zijn vaak anders en ik hou mijn hart vast voor mijn erg gevoelige en lieve meid daartussen dus ik ga alleen voor bijzonder als het echt niet anders kan!! en ja mijn zoon staat al op een wachtlijst voor een special school.. maar zolang het zo gaat en vooral zolang hij gelukkig is dan liever niet!!in belgie hebben we ook nog het probleem dat die speciale extra juf daar hebben we maar 2j!?? recht op daarna moet je maar genezen zijn?! maar ass gaat jammergenoeg niet weg.. lieve groet en een dikke knuffel en lieve groet! Jezebelle mama van een supermeid een engeltje en een kanjer!!!

Petra zei

wat heb je dat prachtig opgeschreven.
Veel wijsheid bij jullie beslissing dat lijkt me erg moeilijk.

Liene zei

Wat een mooie brief aan je zoon! En wat goed van je dat je deze ook hebt geplaatst! Mooie, fijne en zinvolle reacties ook op je brief. Heel veel sterkte met het maken van de beslissing!

Nathalie zei

Mijn advies is, ga eens kijken op het speciaal onderwijs. Neem je knul lekker mee, maak van te voren een afspraak dat je komt (zij weten wanneer het een rustig moment is) en ga langs. Laat de ervaringen, de sfeer tot je nemen. Dan kun je af gaan wegen.. de voors en de tegens en zo zul je tot een conclusie komen (maar waarschijnlijk weet je het al). Ik heb twee op speciaal onderwijs, waarvan eentje niet anders kan. En één met een rugzak, omdat zij zich prima redt tussen haar klasgenoten. Je kind moet naar school.. en nog heel veel jaren. Laat het een veilige plek zijn, vooral sociaal-emotioneel als lichamelijk.
Ik kan niet voor je kiezen, dat moeten jullie helemaal zelf doen, maar betrek je zoon erbij, want hij moet er heen! Heel veel sterkte!

Ada zei

Lieve Karien, Ik heb even gewacht met reageren, omdat ik benieuwd was, welke reacties je zou krijgen op je geweldige, ontroerende brief. Volgens mij zijn er wel dingen bij, waar je wat aan hebt. Zelf heb ik geen eigen ervaring met ass ed, maar ik wilde zeggen, dat ik onder de indruk ben van je liefde voor je kind, dat je zo graag het beste voor hem wilt: het ontroerde me enorm.
Ik wens je alle wijsheid toe om de juiste beslissing te nemen wat Frank betreft.
Lieve groet, Ada

Aritha Vermeulen zei

Er spreekt zoveel warmte en liefde uit deze brief. Houen zo. Dit is het belangrijkste voor hem.

Wij hebben nooit spijt van het speciaal onderwijs gehad. Erg veel openheid, structuur, voorspelbaarheid. En werk op eigen niveau.
Mijnn zoon zat meer op schoot bij de juf dan op zijn stoel. Op de LOM ging hij eindelijk werken, eindelijk kreeg hij een eigen plekje. En lekker geen grote klas meer.
Enige nadeel...GEEN MEIDEN! Hij zit nu in de laatste groep en...geen meisje.