dinsdag 21 december 2010

ASS in de vakantie

Kinderen met autisme vinden vakantie wel moeilijk, zelfs als het de kerstvakantie is. Dan zijn er ineens zeeën van vrije tijd, en vrije tijd is een probleem. Frank vraagt constant wat hij moet doen, en als ik iets voorstel, zegt hij nee (behalve als het computeren is). Dus zeg ik dat hij zelf iets mag verzinnen om te doen, en dan wordt hij kwaad. Dan ben ik geen goede moeder volgens hem, doe zeven miljoen dingen verkeerd, ik had nooit met papa moeten trouwen, etc. etc. etc.
Niet fijn. Voor de rest van het gezin niet omdat er een gefrustreerd jongetje loopt te roepen. Voor Frank niet omdat hij zelf niet weet wat hij wil en omdat ik hem (nog) niet begrijp of weet hoe ik hem kan helpen. Voor mij ook niet, omdat ik knalhard tegen mijn onvermogen aanloop om voldoende leuke invulling van al die vrije tijd te geven, om zo een ontspannen jongen tevoorschijn te toveren.
Gelukkig kan ik intussen al aardig relativeren, en weet ik dat hij het niet meent zoals hij het zegt. Maar als we tien minuten later gezellig samen in de keuken bezig zijn een warme lunch klaar te maken, vecht ik intussen wel tegen mijn tranen. Want het doet toch pijn om zo uitgescholden te worden, ook al weet je dat hij je echt wel lief vindt, ook al zegt hij het niet met die woorden.

's Middags rijd ik samen met Danny in de auto, CD'tje aan met dierenliedjes van Elly en Rikkert. Op een gegeven moment hoor ik dit coupletje:
als het beertje bromt
weet ik precies hoe of dat komt
ik word niet kwaad
net als Fransiscus, die zijn taal verstaat
En dat was nou net waar ik vandaag mee bezig was geweest. Niet dat ik al precies weet hoe het komt dat het beertje bromt, maar ik ben wel onderweg. Ik begrijp al veel meer dan eerst. En GELUKKIG word ik ook niet kwaad!

's Avonds praat ik nog even met Frank na over de dag. We spreken af dat we op zoek gaan naar leuke bezigheden voor in de vakantie (behalve computeren dan). En ik vraag hem of hij kan begrijpen hoe het voor mij is als hij zo gaat schelden. En hij zegt ja. En hij wil proberen om daar meer bij na te denken. De schat!

11 opmerkingen:

arianne zei

Heel herkenbaar jammer genoeg :-(
Nu niet meer, maar zit dan liefst de hele dag achter de comp. En soms laat ik die 19 jarige dan maar, anders wordt ik het ook zo zat....
Wij wisten toen hij zo jong als Frank was nog niet dat hij ASS had, maar hebben toen uiteindelijk een pot gemaakt. In deze pot moest hij zelf briefjes doen met was hij leuk vond om te doen. Jammer genoeg erg weinig...maar hij moest dan af en toe zo'n briefje pakken en dat moest hij dan gaan doen. Moest ja,,,keuzes waren er dan niet meer. En dat hielp wel wat, maar jammer genoeg niet voor hele dagen wat te doen.

Sterkte ermee.

En ik heb ook wat afgehuild omdat ik zo "kapot"gescholden ben....terwijl ze er dus eigenlijk niets aan kunenn doen...

GR Arianne

RiaN zei

Karien, fijn dat je zo positief blijft en het ook kunt bespreken met Frank, al is het vreeslijk moeilijk (èn pijnlijk). Mooi zo'n liedje. Heel veel wijsheid en sterkte toegewenst.

baasbraal zei

Och Lieverd! Het is zo moeilijk op zulke momentne> Hij is in zijn verdedigingsmodus en die kan hij niet zo snel afzetten. Ik vond Mexico helemaal geen leuk land want ik was ziek en ik voelde me beroerd. Ik weet wel dat het aan mij ligt, maar op zo'n moment kan ik me niet voorstellen dat het een leuk land is. De volgende keer moet je hem gewoon wat diepe druk geven op zijn schouders en een beetje een liedje of gedichtje op die maat zeggen...... Taal is geen goed medium om op zo'n moment te gebruiken. Je zit dan als het ware op 'de verkeerde verdieping'. Waar het probleem zit, daar zit de taal niet en waar de taal zit,daar zit het probleem niet.

Marianne zei

Ondanks de verdrietige aanleiding vond ik dit wel een mooi stukje Karien! Wat fijn dat je van God die zachtmoedigheid en dat geduld krijgt om hier zo goed mogelijk mee om te gaan en om er voor je zoon te zijn. En ik ben een en al herkenning als je over dat liedje vertelt! Al die kinderliedjes draai ik voor een groot deel ook voor mezelf. Ik heb al zo vaak meegemaakt dat ik opeens iets hoorde zingen waardoor ik verder kon. Geweldig he!

Liene zei

Wow, ik vind het zo knap hoe je met je "onvermogen" omgaat. Al zou ik het geen onvermogen noemen, want je weet er wel degelijk raad mee! Hier vind ik vakanties altijd een een hele beproeving en heb geen kinderen met ASS. En ik vind het daarom heel knap hoe jij erin staat. Een hele dikke knuffel van mij!

JenS zei

Ja, dat het pijnlijk is herken ik..... en ook dat je jezelf moet toespreken dat hij het niet zo meent. Ook al komt het aan als een klap in je gezicht.
Moeilijk hoor, om in liefde met je kind te blijven werken als hij (op dat moment) alleen maar negatieve gevoelens op roept.
Maar gelukkig eindig je positief!

Ik heb een bijzonder boek over omgaan met boosheid, zal de titel naar je opsturen.
Of eigenlijk kan ik het boekje wel even op de bus doen, het was voor mij heel verhelderend toen we met onze zoon in zo'n situatie zaten.
Hoop dat de post een beetje meewerkt!
Krijg het tzt wel eens terug.

Sterkte! En een hele fijne kerst, met Frank en de 8 andere boeven!

Annemieke zei

Eigenlijk schreeuwt hij dat hij je zo nodig heeft. Nodig om hem te helpen zijn dag overzichtelijk te laten verlopen. Sterkte. Je tranen zijn er misschien niet door de scheldbui, maar de onmacht om hem op dat moment te helpen. Is het iets om voor het slapen gaan de volgende dag door te nemen? Op ons werk hebben we dagprogramma's en die nemen we 's avonds door. Dat geeft de meesten heel veel houvast en rust.

Anoniem zei

Ho, ik lees al een tijdje mee met jouw blogs, Ik heb zelf 2 kinderen met ASS (1 heeft daarnaast ook nog gilles de la tourette). Ze zijn 8 en 15. Hier missen we ook structuur in de vakanties. Die van 15 heeft geen sociaal leven waardoor hij toch veel achter de computer zit en die van 8 mag wel heel graag spelen gelukkig, maar juist hij doet het vooral goed als hij gewoon naar school kan gaan. Hij houdt ook niet van vakantie, dan voelt hij zich niet prettig.

Die boosheid herken ik goed, van allebei helaas. Mij doet het ook pijn, want ik worstel al jaren met hun problematiek en probeer ondanks alles een leuke geduldige moeder te zijn en dan is zo`n tirade niet iets waar ik blij van wordt. Maar het hoort er bij en inderdaad, ze menen er niks van want een paar minuten later ben ik weer de liefste moeder van de hele wereld. Dan is het voor hun al weer afgedaan terwijl ik nog verdrietig ben van die boze bui.

Ik heb geleerd om mijn geluk te halen uit de momenten waarop het wel heel goed gaat en het gezellig is en om elke dag positief te beginnen zonder terug te denken aan wat mis ging.

Voor jou in ieder geval heel veel sterkte en bedankt voor je leuke stukjes!

-::Maris::- zei

Hoi Karien,

tegen dit probleem ebn ik ook aangelopen met mijn zoon, wat hielp was een dagkaart maken met vaste punten erop:
8.00 uur opstaan
8.15 ontbijten
8.45 kleren aan, tanden poetsen ed.
9.00 keuze tijd ( en dan 3 keuze's)
10.15 fruit tijd
10.30 pc tijd
12.00 brood
enz...

De eerste dagen hield mij strikt aan het rooster en daarna kan het wat losser, dan steigerde mijn zoon niet als het 15 min later werd. Nu hij 12 is kan hij het zelf beter handelen maar dan nog moet ik hem gewoon zeggen dit ga je nu doen en over een uur mag je wat anders gaan doen.

Klinkt streng maar hij voelt zich bij deze duidelijkheid en beperken van keuze's zichtbaar beter vooral in z'n rommelige vakantie als de kerstvakantie. Overal kerstversieringen, ander eten, op visite gaan enz...das niet makkelijk voor ass-er.

Groetjes Maris

Corrie zei

Oooowwww, wat is dit herkenbaar.
Lastig he.
Hier spreken we aan het ontbijt aan de hand van een planbord de dag door.
En bij aanvang van een aktiviteit spreken we alvast af wat de volgende aktiviteit zal zijn.
Zo proberen we te zorgen voor zoveel mogelijk overzicht en voorspelbaarheid.
Lukt ook niet altijd hoor.
We stuiten altijd in eerste instantie op verzet omdat overgangen moeilijk te maken zijn voor kinderen met deze bijzonderheid.
Houd moed!
Doe ik het ook.
Met groet.

Aritha Vermeulen zei

Ik sluit me aan bij Maris, hierboven. Bespreek de dag voor. Dat helpt wel. Ik merk dat Hanno hier ook uit zijn doen is. Treiteren enzo. Lege tijd is verveeltijd. Ik wens je veel sterkte toe. En die boosheid; het komt voort uit onmacht. Maar het is wel o zo frustrerend. Ik denk aan je!