maandag 14 februari 2011

Nee!

In 1994 stond het in de Volkskrant, het hing op het prikbord op het consultatiebureau waar ik kwam. Geboeid las ik het hele artikel door, en mocht er gelukkig een kopie van meenemen.
Tja, in 1994 had ik één jongetje en nog weinig kaas gegeten van opvoeden. Ik had al helemaal niet door dat opvoeden voor een groot gedeelte bestond uit het leren omgaan met 'nee', maar gelukkig begreep ik de bedoeling van het krantenartikel. Daarin wordt een stel buitengewoon irritante kinderen beschreven, die vanaf zeer jonge leeftijd al de scepter zwaaien in hun huis. En hun ouders lieten zich compleet door hen commanderen.
Nee zeggen is natuurlijk ook niet makkelijk, iedere ouder wil zijn kind het beste van de wereld geven, en volgens dat kind betekent dat dat het altijd zijn zin krijgt. En toch is het heilzaam als je al van jongs af aan leert om een 'nee' te accepteren. Het begint al op de leeftijd dat een klein ukkie leert door te slapen. Dan moet je zo'n heerlijk warm wezentje, dat midden in de nacht wakker wordt voor een lekker tussendoortje (omdat het dat zo gewend is), ineens teleurstellen en vriendelijk doch beslist duidelijk maken dat het nu niet meer gebeurt. Dan moet je wel sterk in je opvoedkundige schoenen (dat zullen op zo'n tijdstip dan wel sloffen zijn) staan, of niet soms?
Over de leeftijd waarop je dit wilt doen, wil ik geen discussie losmaken, maar in principe geldt het voor elk kind dat uit gewenning 's nachts wakker wordt.

Sommige al wat oudere kinderen zijn meegaand en hoeven niet vaak een 'nee' te horen. Zoéén hebben de Achterbergen er ook tussen zitten. Vorige week was het dan zover: iets heel leuks mocht zomaar niet, en daar kon het Achterbergje maar moeilijk mee omgaan. Hij maakte er zó'n groot drama van, dat het tot mij doordrong dat hij gewoon te weinig kansen heeft gehad om met het woordje 'nee' om te gaan. En dan sta je als ouders voor een raar feit: je moet wat vaker 'nee' zeggen tegen dit kind...

Tja, grenzen zijn altijd nodig, en dat niet alleen op de kinderleeftijd. Of hoef je nooit 'nee' te zeggen tegen jezelf?

4 opmerkingen:

Mellody zei

Soms en heel vaak. Verschilt per dag...en JA, verschilt ook per kind ;-)
O, en weet je, die kleine ukjes van een jaar of 2... die zeggen zelf graag "nee".

Collie-Collie zei

Elke leeftijd heeft zo z'n fenomenen met "nee" te horen krijgen. De laatste tijd merk ik hoe ouder het kind, hoe meer tekst ik terug krijg bij het woordje "Nee". Of ik krijg het andere uiterste, één lastig en hardnekkig woord/vraag terug: "Waarom?".

Hahaha, maar ik blijf volhouden, nee is nee!

Groetjes, Collie

Joke zei

Onze ervaring is: een peuter die een driftig en heftig Nee! laat horen doet dat ook als hij/zij puber is. Niet altijd gemakkelijk vinden wij, om consequent te blijven, maar wel lonend! En je komt er wel achter als je het een aantal x niet was...En jezelf toespreken: weleens broodnodig!
Leuke blog heb je.
Groetjes Joke

Marianne zei

Oh ja, degene tegen wie ik het vaakst nee moet zeggen, ben ik zelf! En grappig, wat je vertelt over dat ene kind dat nog niet vaak genoeg nee had gehoord. Zo eentje hebben wij ook. En die kan dan heel verdrietig (of gekwetst) reageren inderdaad, als het eens een keertje echt nodig is om een grens aan te geven.