dinsdag 15 maart 2011

Fantastisch weekend in Noorwegen

Zet meer dan 3600 vrouwen die allemaal hetzelfde doel in hun leven hebben een weekend bij elkaar en je hebt gegarandeerd iets om een heel enthousiast blogje over te schrijven! Of eigenlijk valt het niet te beschrijven. Een sfeer krijg je moeilijk in woorden uitgedrukt. Foto's zouden misschien meer zeggen, maar ja, ik had geen camera meegenomen. Wel jammer hoor, want het was ook schitterend mooi: op sommige plaatsen waar nooit sneeuw geruimd was (in de tuintjes) lag de sneeuw nog wel anderhalve meter hoog. De vrouwenconferentie was voor de eerste keer zo georganiseerd, dat iedereen 'vol pension' had, alle maaltijden werden verzorgd en iedereen bleef bij elkaar. We hoefden geen boodschappen te doen, niet zelf te koken en af te wassen, dus hadden we alle tijd om nieuwe contacten op te doen, te praten en te lachen, een stuk te gaan wandelen enzovoorts.

Al die contacten geven zo'n geweldige ervaring, dat alleen dat al de moeite waard is om voor naar Noorwegen te gaan. En dan nog de conferentie zelf. Een van de dingen die mij erg hebben aangesproken, is de taak die je thuis als moeder en vrouw hebt, of je die vervult als een blaffende hond of als een zorgende herder. Je kunt je vast wel een voorstelling maken van het verschil tussen die twee...
Persoonlijk heb ik er ook heel veel aan gehad wat al op de eerste ochtend werd gezegd over de tijd dat Israël het beloofde land mocht innemen, dat Kaleb, die al best oud was, zelfs vroeg om het stuk land te mogen innemen waar de grote reuzen woonden. Zo'n strijdlust had hij. Op mijn weg komen ook behoorlijk wat grote reuzen voor: moeilijke omstandigheden of de eigenschappen die ik van nature heb om bijvoorbeeld op te treden als een 'blaffende hond'. Dat zijn allemaal reuzen die nog rondlopen in het land wat mij beloofd is, maar God heeft van tevoren al gezegd dat dit land voor mij is, en dat Hij mij alle kracht zal geven om die reuzen te overwinnen. Door die toespraak ben ik enorm versterkt in mijn geloof dat het ook zo gaat in mijn leven. Niets is onmogelijk.
Natuurlijk weet je zulke dingen wel, maar het hélpt zo om het nog eens te horen!

Gisteren gingen we heerlijk relaxed weer terug naar huis, hadden alle tijd om op het vliegveld nog wat cadeautjes te kopen voor thuis (zie foto - een T-shirt voor Harry met de verschillende gezichten van de Noorse eland, van gelukkig tot anoniem), en 's avonds tegen tienen waren we weer thuis. Waar het gelukkig allemaal helemaal goed is gegaan met de mannen.
Zodat we nu alweer stiekem denken aan het volgende jaar...

14 opmerkingen:

Vitalitijd zei

Klinkt leuk! Wat voor conferentie was het precies?

x Sabrina

http://vitalitijd.blogspot.com

Spil van het gezin zei

God zal voor u strijden en gij zult stil zijn.
Laten we Hem zo volgen!

Groeten Jolanda

Karien zei

@Sabrina, het ging uit van de gemeente waar wij bijhoren, je kunt meer informatie vinden op onze website: www.cgn.nl

Anoniem zei

Wat geweldig dat thuis alles goed gegaan is en dat jullie genoten hebben. Was er voor de meisjes een apart programma?

Wat een mooie beeldspraak: die blaffende hond en die zorgende herder.
Ik denk dan wel gelijk aan de hond van de herder, die de schapen bijeen houdt door af en toe toch eens flink te blaffen tegen de schapen die de kudde proberen te verlaten. Een blaffende hond kan dus ook een verzorgende taak hebben!

Wat een prachtig t-shirt, te gek!

Mariam

Karien zei

@Mariam, je hebt gelijk hoor, alle beeldspraak gaat mank, maar deze honden kwamen uit Fil. 3:2, en zo'n hond wil je niet zijn!

roos zei

Fijn dat jullie weer heelhuids terug zijn! Maar krijgt Irene hiervoor vrij? Bij ons op school doen ze heel moeilijk.

Karien zei

@Roos, de school waar Irene op zit heeft gelukkig als regel ingesteld dat alle leerlingen één dag per jaar vrij mogen zonder 'geldige' reden. We hebben via de leerplichtambtenaar trouwens ook wel eens vrij gekregen voor een conferentie vanwege religieuze redenen.
Irene moest deze keer vragen om twee dagen vanwege de vluchttijden, maar omdat ze verder geen verzuim had gehad dit jaar mocht het ook.
Kan inderdaad per school verschillen...

Onder de knotwilg zei

Fijn zeg zo'n conferentie. En dat in zo'n prachtig land! Leuk ook om dan samen met je dochter er naar toe te gaan. Gaat het dan ook allemaal in het Noors, of wordt er Engels gesproken of zo?

På gjensyn! Tineke

Karien zei

@Tineke, de voertaal is wel Noors en de allermeesten verstaan het ook wel. Maar er wordt ook vertaald naar het Nederlands, Duits, Frans, Fins, Turks, Hongaars etc. etc. (volgens mij naar 16 talen!). Zelf houd ik veel van het Noors en probeer er steeds beter in te worden; het is inmiddels ook mijn werk om te vertalen
:-)

Klaas en Margreet zei

Een stukje wat goed toepasbaar is, ook in mijn leven! Fijn dat je het met ons deelt.

groetjes Margreet N.

Onder de knotwilg zei

Hoi Karien,

Leuk dat je een kijkje op m'n blog kwam nemen. Ja, m'n zus woont ook in Noorwegen en wij zijn er anderhalf jaar geleden geweest. Sinds die tijd oefend m'n man Noors, dus hij ging al meteen op je andere blogje kijken :-)

Groetjes Tineke

astridreinders zei

Wat een mooie beeldspraak en helaas ook herkenbaar. En wat jij schrijft geld ook voor mij: natuurlijk weet ik het maar het is goed om er, op deze beeldende wijze, weer eens aan herinnerd te worden.

yukiko zei

Noorwegen is echt mijn favoriete land. Ik heb er mijn hart verloren en ben van plan het ooit nog eens terug te halen ;-)

Vind je het erg moeilijk om je kinderschare 'achter te laten', of ontspant het je juist?

Karien zei

Yukiko, je kinderen achterlaten moet je oefenen... deze keer ging het heel goed, op de heenweg even afkicken en daarna heb ik eerlijk gezegd nauwelijks meer aan ze gedacht!