dinsdag 26 juli 2011

Een kaarsje

Bij de Achterbergen brandt een kaarsje. Voor alle mensen die betrokken zijn bij het drama in Noorwegen. Nooit eerder had ik behoefte om een kaarsje aan te steken voor iemand anders. Ik vond het een aparte gewoonte, een beetje katholiek misschien - op een of andere manier paste het niet bij ons.

Maar nu er zo'n ramp plaats heeft gevonden in een land dat mij bijzonder lief is, met mensen die ik kan verstaan, en ik probeer te doorgronden hoe dit nou toch mogelijk is, heb ik besloten om een kaarsje aan te doen. Een reminder om voor de betrokkenen te bidden. En een stil, stabiel teken van hoop. Een lichtpuntje.

Tot mijn grote schrik lees ik dat de aanrichter van het bloedbad een computerspel aanraadt (Call of Duty), dat veel klasgenoten van onze Gido (groep 7) ook spelen. Een spel om te leren een missie uit te voeren waarbij veel gemoord wordt. En een spel dat ik niet in huis wil hebben. Maar ook een ander spel wordt genoemd (World of Warcraft), en dat is bij een paar Achterbergen een favoriet spel. Aan tafel hebben we het erover. Of je nu moet verbieden om zulke spellen te spelen. Waar het misgaat als er een schietpartij in het echt van komt. Enzovoort.

Natuurlijk gaat het leven bij de Achterbergen gewoon door intussen, het is zelfs vakantie. Maar het voelt als ongepast om lollige blogjes te schrijven vlak na zo'n drama...

7 opmerkingen:

Ellen zei

Ik dacht vrijdag ook meteen aan jou. Noorwegen .....

Computerspellen: Niet iedereen die deze spellen speelt, wordt een moordenaar.

Maar - en dit is mijn persoonlijke mening- wapens worden gemaakt om mensen te doden. Ze hebben geen ander nut dan mensen (of dieren) te doden.

En ik - ook dit is mijn persoonlijke mening- heb geen recht om over het leven of sterven van andere mensen te beslissen ... ook niet virtueel. Jezus zei, als iemand een vrouw aanziet om haar te begeren, hij in de ogen van God al overspel met haar gepleegd heeft in zijn hart (Matth.5:28)

Nee in de Bijbel staat niks over computerspellen, maar het kijken of het doen-alsof (fantasieën) gaan voor mij in dezelfde richting. Daarom dus geen oorlogsspelletjes hier in huis. Nog eens: Dit is mijn persoonlijke mening.

Christien zei

Ik kan me voorstellen dat je gedachten uitgaan naar Noorwegen. Ook wij moeten er steeds maar weer aan denken. Dat iemand anderhalf uur aan het moorden kan gaan, zomaar, zonder dat er ingegrepen word. Vreselijk!!!

Ik ben het helemaal met Ellen eens; hier ook geen oorlogsspelletjes of schietspelletjes in huis. Onze selectie is best streng.
Auto's van de straat afrijden vinden we ook niet goed, dat doe je in het echt ook niet. En kinderen leven zo gauw in de computerwereld!!

Sterkte joh!

Groetjes van Christien

baasbraal zei

Ja, ook ik heb grote moeite met oorlogsspelletjes... Het vervaagt enorm de grenzen. Toen onze kinderen jong waren, was er zo'n spelletje met ontploffende vulkanen en mensen die dan door een helicopter gered konden worden. Mijn zoon zette een keer zijn helicopter bovenop die mensen en toen hoorde je een geluid als van een scheet. Ik weet dat het bitjes en bytjes zijn, maar zoiets gaat mij door merg en been. Ik denk toch echt dat je verhardt als je zulke spelletjes vaak speelt....

roos zei

Dag Karien

We zijn allemaal katholiek,( als we geloven). jij bedoelt rooms maar dat is niet erg.

Ik ben pkn maar nu hier in Fr.gaan wij naar de rk kerk, elke zondag en dat voelt goed. En altijd ben ik weer blij met alle rituelen die wij niet meer kennen.

Het gaat erom wat ons verbindt, en hoe erg we het vinden wat er is gebeurd.

En hopelijk te voorkomen is .Ik denk dat computer spellen niet goed zijn , maar er ook andere oorzaken zijn die tot dit extreme gedrag leiden!

Met hart groet Roos

Jolanda zei

Ik kan me goed voorstellen dat het voor jou dichterbij komt, door je connecties met Noorwegen. Ik ben ook niet voor een kaarsje, maar ik begrijp hoe jij het gebruikt. Als herinnering om te bidden kan het zeker zijn functie hebben.
Wij hebben geen geweld-spellen op de pc, maar ze doen weleens racespelletjes waar het weleens heftig aan toe gaat... ik ga dat toch eens bespreken. Met het buiten spelen doen ze wel vaak soldaatje en piraatje. Zou je dat dan moeten verbieden? Sommigen doen dat, maar ik heb ook wel gelezen dat dat nuttig kan zijn, leren verdedigen en aanvallen. Bovendien is dat toch alle eeuwen door gedaan. Het is ook anders dan met een computerspel.
Opvoeden stelt ons voor moeilijke vragen. Ik weet niet overal een antwoord op.

yukiko zei

Call of Duty wordt heel af en toe gespeeld, door volwassenen alleen, niet hier in huis, maar wel in de nabije omgeving waarbij mijn kinderen vrij in en uit lopen. Ik vind dat ook niets. WoW doen ze hier niet (ze kennen het niet echt, maar wij spelen nauwelijks computerspellen). Niet dat wij het verbieden, we maken het net als jullie bespreekbaar.

Tecla zei

Een schietspelletje op de computer of boefje/indiaantje/piraatje spelen kan voor 'n kind normaal gesproken geen kwaad. Anders wordt het als iemand bezeten raakt van dergelijke spelletjes en de virtuele wereld als zijn echte wereld ziet. Zeker als zo'n mens ook nog extreme opvattingen heeft.
Mijn kinderen speelden ook allerlei 'schiet'-spelletjes en zijn gewoon leuke, sociale mensen geworden. Hoewel niet christelijk hebben zij (en wij ook) hun/onze naasten lief gelijk onszelf!!