vrijdag 30 september 2011

Bericht uit het noorden

Vandaag eindelijk even contact met Jan gehad. Hij heeft het op Pagedal zo goed, dat hij helemaal geen tijd heeft om zich met het thuisfront te bemoeien. Of om zijn telefoon te checken, of zo. Nou, dat vind ik een goed teken. Gelukkig gedijt hij daar. En thuis geniet ik mee.

donderdag 29 september 2011

Ik wist het wel!

Geen van de Achterbergen heeft ooit een peuterspeelzaal bezocht. Teveel gedoe, in zo'n klein dorp. Het 'nadeel' ervan was wel, dat ze altijd heel erg moesten wennen als ze eindelijk 4 waren en naar school mochten. Langzaamaan, eerst de ochtenden, en als ze er zelf om vroegen, mochten ze ook 's middags naar school.

Met Chris wist ik het nog zo net niet. Al vanaf dat hij zich kan voortbewegen, heeft hij een onuitputtelijke voorraad energie lijkt het wel. En omdat hij gisteren zo vrolijk zijn halve schooldag had gevierd, plus de hele middag geen tekenen van oververmoeidheid vertoonde, besloten we, met toestemming van zijn juf, dat hij vandaag dan maar gelijk de hele dag naar school mocht. Inclusief overblijven.

Ik wist niet wat me overkwam! Een hele (school)dag rust in huis, met Bart om het niet saai te maken. Vol overgave stortten wij ons op het opruimen (zeg maar gerust uitmesten) van de kasteelslaapkamer, wat heerlijk dat dit zomaar weer kan!

En Chris? Alles was prima gegaan (zei de juf). Thuis ook. Zelfs na het avondeten gaf hij nog blijk van een teveel aan energie - een feest om hem bezig te zien. Je zou echt niet zeggen dat hij nou net z'n eerste, hele, schooldag achter de rug heeft.

Je zou je bijna af gaan vragen wat ze de hele dag doen op die school...!

woensdag 28 september 2011

Er is er een jarig!

Dat kun je wel zien, dat is Chris! Vier jaar geleden kwam hij op het door mij gewenste tijdstip ter wereld (vóór zes uur 's ochtends, want dan moest de krantenwijk gedaan worden en zou het Achterbergse huis beetje bij beetje tot leven komen, en ik lag in de woonkamer te bevallen), een klein dropje waarover in de afgelopen jaren al menig blogje is geschreven.
Met een mand met zijn traktatie ging hij zelfverzekerd naar school. Hij mocht naast de juf zitten, mocht een verjaardagsmuts maar die bliefde meneertje niet. Daarom heeft juf maar een soort verjaardagsmedaille gemaakt voor om zijn nek (ook leuk!). En hij zwaaide me direct uit, met andere woorden: mama ga maar gauw weg, ik red me wel.

Een paar cadeautjes heeft hij al gekregen: een nieuwe schooltas en een brandweer-ladderwagen van Duplo, en de rest krijgt hij voor het avondeten, als alle Achterbergen (behalve Jan) thuis zijn.

Een verjaardag tussen de bedrijven door, maar wel feestelijk hoor. Zelfs in de tuin hangt een slinger, vanmiddag door Danny ontdekt toen hij van de glijbaan wilde gaan: 'een vliegenslinger gemaakt van spinnenweb'. Nou, knap gemaakt hè?

dinsdag 27 september 2011

Liefste zus

Ik bracht Danny naar bed. Hè, wat ligt dat bed van hem toch lekker, ik wilde wel dat ik daar kon slapen. Maar ik dacht toch dat papa dat niet zo leuk zou vinden. Van Danny mag ik rustig bij hem slapen hoor. 'Maar ik ben toch met papa getrouwd, en niet met jou'.

Zegt hij, héél verontwaardigd: 'nee, natuurlijk niet! Ik trouw met Irene! Ik gaf haar toch een patatje van mij toen zij niets meer had...'

maandag 26 september 2011

Ondinges

De Achterbergen krijgen nogal eens een ongevraagd cadeautje bij de boodschappen. Dat is altijd leuk: vooral als het om iets lekkers gaat natuurlijk! Vorige week zat er iets heel anders in het krat: een elektrisch zeeppompje van Dettol. Superhandig natuurlijk: met je vuile handen hoef je geen pompje in te drukken want er komt vanzelf zeep uit - met een mooi elektrisch pompgeluidje: zzzzzz - als je je hand voor het venstertje houdt. En in de juiste hoeveelheid ook nog.
Dat je daarnaast ook nog met je vuile handen aan de kraan moet zitten, ja dáár kunnen ze bij Dettol natuurlijk niets aan veranderen!

Met frisse moed zette ik het ding in elkaar en hij kreeg z'n plek op het aanrecht. Want om zoiets nou weg te gooien... de batterijen zaten er zelfs al bij. Plus een waardebon (5e navulling gratis bij aankoop van 4).

Maar toen begon het. Opletten wat je op het aanrecht zet, en vooral waar! Want als er iets voor het venstertje stond, kreeg het er - zzzzzz - van langs. Een beker kreeg een klodder zeep (zzzzz). Precies in de goede hoeveelheid, dat wel.

En wat dacht je van de kom met glutenvrij pannekoekenbeslag, die ik eventjes kwijt moest? Zzzzzz..... arrrrrrgh!

vrijdag 23 september 2011

Alweer taartendag

Bij de Achterbergen is het vandaag weer taartendag. Je weet wel: van het elke vijf dagen taart dieet (meer informatie volgt echt nog, heb nog een poosje geduld!). Deze keer had Frank het recept uitgezocht: een chocoladetaart met koffiecrème. OK, ik vol goede moed aan de slag met het recept uit een van mijn beste kookboeken. De twee helften van de taart (boven- en onderhelft) worden apart gebakken, maar bij de eerste helft leek het recept mij al niet zo geslaagd: er zat 50 gram bloem in en 250 ml melk, dat werd heel erg dun! Met een blind vertrouwen in de kwaliteit van het recept zette ik de springvorm in het oventje - om het er na een minuut of vijf weer razendsnel uit te halen, plus de opvangbak onder uit de oven, waarop in razend tempo het nóg dunner geworden beslag druppelde... Even later stond de rest van het beslag weer in de oven, maar nu een stuk dikker gemaakt met extra meel. De tweede helft lukte een stuk beter, want ja - ik ben gelukkig een ezel getuige het spreekwoord :-)

Een gelijkwaardig recept is vast wel op internet te vinden - een cake (onderste helft met cacao, bovenste helft gewoon), met daartussen en erbovenop botercrème waar een schep opgeloste oploskoffie doorheen zit. Of het lekker is? Geen idee, hij is nog heel. Bart en Chris vonden het in elk geval heerlijk om de kom van de koffiecrème uit te likken.

Voor Irene heb ik een klein glutenvrij cakeje gebakken, met daarop wat van de koffiecrème. Dat cakeje gaat supersnel in de magnetron, misschien is er iemand die het recept wil hebben? Maak 38 gram boter zacht in de magnetron, roer er een ei door, en 25 gram suiker en daarna 20 gram glutenvrij meel. In tegenstelling tot onze grote taart moet dit beslag nogal vloeibaar zijn, evt. wat melk toevoegen. Twee papieren cakevormpjes voor eenderde (of iets meer) vullen met het beslag, en dan één minuutje in de magnetron, klaar! Echt waar. De bovenkant moet nog iets vochtig zijn, het cakeje gaart nog na. Na het afkoelen de bovenkant decoreren, dan ziet hij er ook nog mooi uit!

donderdag 22 september 2011

Kokoskoekjes

OK, hier het recept. Altijd leuk om een recept te vinden dat van zichzelf al glutenvrij is! Het komt overigens uit een nummer van Tip Culinair uit 2000.

Klop 2 eiwitten stijf met een snufje zout. Roer er lepel voor lepel 50 gram lichtbruine basterdsuiker door, zodat een taai mengsel ontstaat. Schep daarna 100 gram geraspte gedroogde kokos en 100 gram grofgehakte pure chocola erdoor. Verwarm de oven op 160 graden. Verdeel een paar ouwelvellen (van de snoepwinkel!) over een bakplaat en schep hoopjes deeg op de ouwel. Je kunt er 30 kleine koekjes van maken, maar ze zijn echt lekkerder als ze wat groter zijn! De koekjes netjes aanduwen en 20 minuten bakken. Na het afkoelen de ouwel rondom wegscheuren of -knippen.

NB Onze kokos is zelfgeraspt en daarom wat groffer dan kant-en-klare kokos - dat is de koekjes dan ook wel aan te zien.

woensdag 21 september 2011

Lekker experiment

De Achterbergen schrikken niet terug voor lekkere experimenten. Deze week waren we bij de k van kokosrasp. Voor een (glutenvrij!) recept van kokoskoekjes was kokosrasp nodig, dus toog ik naar onze favoriete supermarkt, alwaar het huismerk geraspte kokos uit het assortiment gehaald bleek te zijn, en ik was aangewezen op het duurdere Conimex, 0,82 euro voor een zakje van bijna 100 gram. Bij de groenteman zag ik echte kokosnoten liggen, en toen kwam ik op het idee om te proberen zelf kokosrasp te maken.

Wat dacht je? Is dat lonend?

Natuurlijk is het sowieso leuk om zoiets uit te proberen, een hele kokosnoot kostte 0,75 euro, dus daar vielen we ons geen buil aan. Er kwam een heel glas kokosmelk uit, dat heb ik opgedronken (schijnt supergoed voor je te zijn). Het was leuk om hem kapot te gooien, dat hebben we ook alvast binnen. En toen ik een schaaltje mooi wit kokosvlees had van zo'n 320 gram, dacht ik dat we goed op weg waren.

Denk jij dat ook?

Het is nog best een karweitje om alles te raspen, en daarna helemaal om er gedroogde rasp van te maken (in de oven, en dan nog best wel lang), en ik popelde om de gedroogde rasp op de keukenweegschaal te leggen.

En? Wat denk je?

80 gram! Dat was alles...

Nou ja, in elk geval zit hier géén sulfiet door (en bij Conimex wel).

En het was genoeg om een stuk of vijftien heerlijke kokoskoekjes te bakken. Met chocola. Glutenvrij.

Volgende keer toch maar gewoon een zakje kopen.

dinsdag 20 september 2011

Hij ook al?!

En wat doet Bart nou zoal als Chris op school zit? Daar kwamen we vandaag achter. Vanmorgen was ik heerlijk rustig bezig met het Achterbergse huishouden, toen ineens vanuit de woonkamer alarmerende piepjes klonken. En daar zat meneertje, als een rechtgeaarde Achterberg achter de computer.

En hij is nog geen twee!

Gelukkig kan hij nog niet met de muis en het toetsenbord omgaan, alleen maar zoals van een peutertje verwacht kan worden. Zodat er piepjes klinken dus. Maar zijn bedoeling was duidelijk: 'kuikentje!'. Waarmee wordt bedoeld het filmpje op Youtube van 'ik ben een kuikentje'. En nog een paar leuke filmpjes van kinderliedjes: 'hoofd, schouder, knie en teen', 'deze vuist op deze vuist' en zo. Leuke filmpjes vind ik. En Bart ook.

't Is wel genieten hoor, zo'n klein mannetje even helemaal voor jezelf. Natuurlijk doet hij ook andere dingen dan computeren: meehelpen met het huishouden. En dat gaat best fijn, zo met z'n tweeën!

maandag 19 september 2011

Eens een kabouter, altijd een kabouter

Ja hoor, de kabouter dreutelt weer door het huis. "Ik heb kouwe haren". Ja, da's een aannemelijke verklaring. Zo grappig dat het dan precies net die ene muts moet zijn. Al wil hij er dan niet zo heel graag mee op de foto - dit kaboutertje trok z'n muts helemaal over z'n gezicht. Gelukkig wilde hij voor de foto nog wel even zijn ware gezicht laten zien.

Ja ja, twee jaar geleden schreef ik er ook al over. En vorig jaar ook. Hij kan nog niet lezen bij mijn weten, dus waar hij zijn inspiratie vandaan haalt... misschien ergens in zijn biologisch jaarritme?

vrijdag 16 september 2011

Dubbelzijdig weekend

De laatste tijd schrijf ik niet meer zoveel over de gemeente, niet dat daar niets gebeurt, o heden nee, alle weekenden zitten bijna te vol, maar meer omdat ik alleen op doordeweekse dagen ben gaan bloggen. En daarom hebben jullie dat allemaal gemist: de seizoenssluiting en -opening, het zomerfeest op Pagedal, het kinderweekend waarbij drie van de Achterbergen mochten zijn, etc. etc. Maar nu wil ik toch wel wat kwijt, en dan nog wel nog voordat het weekend is begonnen. Morgen, nadat Elwin zijn B-diploma heeft gehaald, vertrekken we met z'n allen naar Pagedal, maar zondag komen we met ééntje minder terug. De eerste Achterberg blijft op Pagedal om daar mee te gaan werken in het zogenaamde A-team. En daar ben ik heel erg blij mee. Aan de ene kant dan.
Aan de andere kant zullen we hem missen. De jongens zullen hem ook missen, elk om een verschillende reden.

En wat denk je van onze Bart? Zou hij Jan nog herkennen de volgende keer dat we op Pagedal komen....?

NB Er zijn al een paar vragen om meer informatie over dit A-team gekomen. Hiervoor heb ik een linkje gemaakt naar een paar artikelen op de website van de gemeente die hier o.m. over gaan. Zo'n A-team is op meerdere plaatsen in de wereld, bijvoorbeeld in Noorwegen, waar het YEP wordt genoemd. Een van deze artikelen gaat hierover, de andere gaan meer over andere evenementen op Pagedal, waar wij bij elkaar komen.

Wat er niet in staat, is wat die A-teamers nou precies doen in zo'n jaar behalve op reis gaan. Nou, dat weet ik zelf niet precies (toen ik die leeftijd had, bestond dit nog niet)... in elk geval verzetten ze een hoop werk aan het terrein, leren veel mensen kennen en hebben het ongelooflijk leuk met elkaar. Dit alles onder supervisie van mensen aan wie wij onze jongeren graag toevertrouwen. Ik zou bijna zeggen: wat wil je nog meer?

donderdag 15 september 2011

Carrière achtste Achterbergje gestart

Eindelijk is het zover. Het achtste Achterbergje mag wennen op school. Er is lang naar uitgekeken (door hemzelf dan), en nu is het echt zo ver. Van diep in slaap schiet hij naar uiterst wakker als ik zachtjes vertel dat hij nu naar school mag. Vol van voorpret zoekt hij iets te eten en te drinken uit voor in zijn leenschooltas (tja, hij is nog niet jarig, en met zoveel personen moet je ook wel iets te geven hebben allemaal!), waarop zijn naam al prijkt naast die van twee oudere broers. 
In de klas wordt hij ineens verlegen. Gelukkig mag hij naast Danny zitten. Die zijn taak heel serieus opvat. (Chris, je moet wel recht op je stoel zitten, met je rug tegen de rugleuning. Chris, je móet een werkje doen, ook als je het niet wilt). En Chris zwaait me dapper uit, zonder één traan te laten.

Aan het eind van de ochtend halen André en ik hem samen op. Ik praat nog even met de juf, die me vertelt dat Chris het niet zo makkelijk vond op school. Hij wilde niet op zijn stoeltje zitten, maar liever op de grond onder de tafel liggen. En een werkje maken - daar had hij niet zo'n zin in. Hoe vaak heb ik ze ook al geprobeerd op deze spring-in't-veld voor te bereiden? Ze wist niet of hij volgende week dinsdag wel weer zoveel zin zou hebben om naar school te gaan.

Chris weet het ook nog niet.

Gelukkig hebben de Achterbergen al wat ervaring - het zal best goed komen met je carrière, Chris!

woensdag 14 september 2011

Taartendieet????

Gido vandaag tegen een van zijn vriendjes:
"wij eten elke vijf dagen taart".

Het vriendje zou dat ook wel willen...!

"want mijn moeder is op dieet".

Vriendje kan dit duidelijk niet met elkaar rijmen.

"En ze is in twee weken 3,5 kilo afgevallen".

Zo, dat kan hij in zijn zak steken.

Of het waar is? Daarover later meer. Eerst nog een poosje ervaring opdoen. Lekker!!

dinsdag 13 september 2011

Oranjegezind


Zo te zien zijn de Achterbergen oranjegezind...


dat viel me toevallig even op bij het bekijken van de foto's


wat zijn ze lief hè?

hoewel niet allemaal even tevreden

maandag 12 september 2011

Wij zijn rijk!

De Achterbergen hebben hun rijkdom zomaar in de achtertuin liggen.

Niet alles tegelijk, maar elke dag een beetje.

En dat halen we dan snel binnen.

Want deze rijkdom moet eerst drogen.

Er liggen al minstens duizend walnoten te drogen.

En dat is nog maar het begin... help waar moeten we het laten?

vrijdag 9 september 2011

Dom, dommer

De Achterbergen hebben sinds bijna een jaar een nieuwe piano. Een heel bijzondere (digitale), die heel veel kan. Op een display zie je wat je instelt, en zo kan 'ie veel. Heel veel! Echt leuk om mee te spelen en om op te spelen. Zo dachten ook de Achterbergjes. Dachten we. Na een poosje moest je je bukken om te kunnen lezen wat op het display stond. Niet zo handig, maar het lukte nog. Toch maar wat beter opletten wat de Achterbergjes met de piano uitspoken...
Na nog een poosje was het display helaas helemaal niet meer leesbaar. Je kon nog wel gewoon pianospelen, maar het was toch wel een beetje saai. En deze keer wisten we zeker dat er geen Achterbergje op de piano had staan dansen. Daarom belden we vrijmoedig de winkel waar we hem gekocht hadden, met het hele verhaal. Typisch een garantiekwestie. De piano moest naar Korea. Of zo. We hoefden hem niet zelf te brengen, nee hoor, iemand zou hem bij ons komen ophalen.
De afspraak werd gemaakt, en de piano werd gehaald op een tijdstip dat ik niet thuis was. André wel trouwens.
Toen ik daarna wel thuis kwam, stond de piano er nog gewoon. Hé, is die meneer niet geweest? Ja hoor, hij is wel geweest. Maar hij hoefde de piano helemaal niet mee te nemen.

Er blijkt een knopje aan de achterkant van de piano te zitten waarmee je het display kunt 'hoog' en 'laag' zetten, en dat knopje stond zó maar ineens helemaal op 'laag'..... Toch een Achterbergje dus. En ik voelde me ..... dom.

Toch maar fijn dat 'ie het weer gewoon doet!

donderdag 8 september 2011

Testje

Even een testje om te kijken wat er gebeurt. Sinds gisteren staat het fotootje dat ik bij het logje plaatste, ook (vaag) in het bloghoofd. Nu heb ik een nieuwe foto erop gezet, maar het fotootje van Gido staat er nog steeds. Bij jullie ook? Wat ik nu probeer, is of het verdwijnt bij het plaatsen van een nieuw bericht. Je weet tenslotte maar nooit. Ook tips zijn uiteraard welkom!
Nee, het staat er nog steeds... Gido die naar het gat in zijn hand kijkt... Help!

Even een update nav de reacties: het fotootje staat er alleen als het hele blog wordt weergegeven,  op de hoofdpagina dus, en niet als er slechts één blogje is geopend.

Nou, dat is snel opgelost! De vraag heb ik ook gepost op het forum van Blogger, waarna een zeer behulpzaam persoon mij heeft geattendeerd op het feit dat de code van de foto twee keer in het html-bericht stond. Digibeet als ik ben heb ik geprobeerd de ene te verwijderen, maar toen miste er ergens een haakje of zo, want hij deed het niet meer. Toen heb ik alles maar verwijderd van de foto's en de foto opnieuw geplaatst. En zo word je toch een beetje digibeter... of eigenlijk juist minder digibeet natuurlijk!

woensdag 7 september 2011

Echt waar, jij hebt het ook!

Iedereen heeft het, echt waar. Wil je weten wat dan? Maak een rolletje van een A4-tje, het liefst een nota, en kijk met je ene oog erdoor. Je andere oog houd je ook open, want we willen nergens onze ogen voor sluiten. Houd dan je hand tegen het rolletje aan en dan zie je wat jij ook hebt!

En je huisgenoten ook.

En toch durf ik te beweren dat ik de uitzondering op de regel ben.

dinsdag 6 september 2011

Chrisje huilt, Chrisje lacht

Eigenlijk zou hier een filmpje moeten staan, want het was té leuk. Misschien kan ik het wel proberen weer te geven wat er aan tafel gebeurde: tijdens het verdelen van het toetje (frambozenpudding) bleef Chris maar verkondigen dat hij er drie wilde. Geconcentreerd verdeelde ik de twee (verschillende) soorten pudding over 9 schaaltjes, en luisterde wel naar hem, maar toch niet. En toen kreeg hij zijn schaaltje met 'maar twee' (stukjes pudding). Dikke tranen, want 'ik wil er drie'.

OK, geef maar hier je schaaltje, en het ene stukje werd nog eens doormidden gehakt.

Waarop Chris spontaan in lachen uitbarstte.

Een kinderhand is inderdaad gauw gevuld!

maandag 5 september 2011

Schapen scheren

Bij de Achterbergen worden sinds een tijdje dappere pogingen ondernomen om wat gezelschapsspelletjes te doen. De kast zit vol spelletjes, dat is geen probleem, maar meestal ontbreekt het aan zin, of aan tijd, bij degenen die in aanmerking komen.

Hoewel er dus niet zo erg vaak een spelletje op tafel komt, zijn we ook de beroerdste niet om af en toe een nieuw spelletje aan te schaffen. Inmiddels hebben de Achterbergen de Lego-spelletjes ontdekt: eerst worden de spel-onderdelen uit Legosteentjes opgebouwd, daarna kan het spel gespeeld worden. Waarbij de spelbeschrijving elke keer aanstuurt op je eigen creativiteit, om zelf nieuwe regels te bedenken. Dat is bij de Achterbergen geen overbodige luxe. De eerste keer dat we ons nieuwste spelletje speelden - Shave the Sheep - kwamen er dikke tranen aan te pas en nam ik me heilig voor om toch met een aantal Achterbergjes wat vaker een spelletje te doen, zodat de huid wat dikker wordt en het vermogen om te nuanceren iets groter.

De spelregels werden iets aangepast, en zo werd het schapenscheerdersspelletje toch nog een populair spelletje. Het duurt niet lang, de onpartijdige dobbelsteen plus de Achterbergse spelregels maken verlies makkelijker te slikken, en de schaapjes zijn lief.

Maar winnen blijft toch het leukste!

vrijdag 2 september 2011

Sokkenmandje

Elk rechtgeaard gezin heeft uiteraard een sokkenmandje. Met enkele sokken wel te verstaan. En dan in de zin van: alleen - niet dubbel, je weet wel. Ach, elke moeder weet zoiets.
Waar blijven ze toch, die sokken? Sommige zijn van sloddervossen, van wie je wel kunt begrijpen dat er sokken in kiertjes of onder de kast terechtkomen. Maar er missen ook sokken van keurig nette Achterbergen. In de stille hoop dat de andere helft van het sokkenpaar nog opduikt, wacht de ene helft, samen met al zijn lotgenoten, in het mandje op betere tijden.

Gisteravond snapte ik ineens waar die sokken blijven! Ik was een bed aan het opmaken met een hoeslaken dat heel lang in de kast had gelegen. En in dat hoeslaken voelde ik iets - een sok!

Helaas had hij geen dubbelganger in het mandje....

donderdag 1 september 2011

Nog twee Achterbergen

Nog twee Achterbergen. De een bijna 6, de ander bijna 4.
Vanmiddag wisten ze even geen raad met hun vrije tijd, en toen gingen we een eindje fietsen. De een op het kleine fietsje met zijwielen (geen gezicht, hij is er eigenlijk al veel te groot voor, maar ja, sommige Achterbergen leren niet zo vroeg fietsen), de ander op zijn loopfietsje.
Waarop hij zijn broer met een vaart inhaalde.

Heen ging het de straat uit, waar twee paarden in een weiland staan.
Terug werd van fietsje geruild. De een nu op het loopfietsje, de ander nu op het fietsje met zijwieltjes.
Waarop hij zijn broer met een vaart inhaalde.

Begrijpelijk dat de ene Achterberg zich wel eens voorbijgestreefd voelt door zijn jongere broer. En dat hij dat probeert te compenseren door af en toe eens lekker de baas over hem te spelen.

Weet je wat nou zo grappig is? Ze zijn precies even lief!