woensdag 30 november 2011

Een feestje!

Groot feest vandaag voor Danny! Hij is alweer zes jaar geworden. Elk jaar weer in de drukke tijd voor sinterklaas, maar omdat het deze keer op woensdag was, mocht hij toch maar direct ook een paar vriendjes uitnodigen. Het werden er drie, en dat was wel zo relaxed!
Van tevoren had ik me niet zo druk gemaakt over wat we zouden doen. Er was boetseermarsepein in huis, en als dat gedaan was, zouden we spelletjes kunnen doen. En niet al te laat weer naar huis.
Maar zoals dat gaat met de jeugd van tegenwoordig: de vriendjes (en Danny!) hadden zo hun eigen wensen en plannen. Ze wilden helemaal niet met marsepein boetseren. Al snel zaten er twee op de trampoline, en de anderen speelden binnen met het Achterbergse speelgoed. Ook goed, dan ging ik wel alleen met marsepein boetseren. Maar zoetjesaan kwam de een na de ander ook gezellig aan tafel zitten, en aan het eind van de middag hadden ze toch allemaal meegedaan.

Lekker ontspannen dus, zo mag het nog wel een keer! En dat ondanks dat Danny gisteren op school nog zo boos op een van de vriendjes was, dat hij hem zei dat hij niet meer op Danny's feestje mocht komen... Je weet wel, dat zeggen die kleuters altijd als ze boos zijn - alleen was Danny even vergeten dat hij dat beter niet kan zeggen vlak nadat er uitnodigingen zijn uitgedeeld... :-)

dinsdag 29 november 2011

Bak- en knutseldag(en)

De Achterbergen hebben het helemaal te pakken van het taart- en cakepop-virus. Gelukkig is Danny morgen jarig, dus konden we even helemaal voluit gaan:


traktatie voor de kinderen uit groep 1 en 2


de juffen krijgen een hartje
met een marsepeinen strikje


en voor thuis hebben we een keer een taart met kleurstof
(hoewel de botercrème in de kom veel groener was dan op de cake)
dino is gemaakt door een ronde cake op een bepaalde manier in stukken te snijden en weer aan elkaar te plakken!

Blij dat het klaar is...

maandag 28 november 2011

Kokostraktatie

Op het vliegveld van Torp hadden we vorige week dankzij de mist ruim de tijd om rond te kijken in de diverse winkeltjes. Er was een grote bak vol met afgeprijsde Noorse boeken (voor 10 kronen per stuk, normaal zo ongeveer 400 kronen). Twee daarvan pasten nog wel in mijn bagage.
Tijdschriften in een andere taal zijn meestal ook erg leuk, daarvan ligt nu ook een gezellig stapeltje onder de salontafel. En in deze tijd voor kerst zitten daar ook nog allemaal leuke recepten bij. Een daarvan sprong er gelijk uit, omdat het een van de weinige glutenvrije recepten uit het boekje was, het zijn dan ook geen koekjes, maar meer een soort cadeautje - kokossnoepjes.

Omdat ze zo supersimpel te maken zijn: een paar ingrediënten mixen, in vormpjes doen en in de koelkast laten opstijven, geef ik hier het recept. Het originele recept staat trouwens ook op internet.

De Achterbergen vonden de helft van de hoeveelheid in het recept ook wel genoeg, daarvoor mengden we 75 g slagroom met 125 g poedersuiker, daarna ging er 90 g geraspte kokos door. Een paar druppeltjes groene kleurstof hadden we toevallig ook in huis (daar maken we morgen een drakentaart mee voor Danny's verjaardag). Alles goed mengen, en in vormpjes drukken, wij gebruikten ijsblokjesvormpjes van siliconen. Hierna in de koelkast zetten tot het voldoende is opgesteven, officieel 5 uur, maar de volgende dag is toch beter. Druk ze voorzichtig uit de vorm, evt. nog versieren met gesmolten chocola. Een schitterend zoet cadeautje - voor je gezin of voor anderen! Wel in de koelkast bewaren natuurlijk, en niet al te lang, maar dat is vast geen probleem!

donderdag 24 november 2011

20-minutengesprek

De lagere-schoolgesprekken hebben de Achterbergen ook weer achter de rug. Over Chris, Danny en Elwin een 10-minutengesprek, met Gido samen een kwartiertje met de juf over het voortgezet onderwijs praten, en vanavond was ik op de school van Frank, waar maar liefst 20 minuten is uitgetrokken per leerling.

Frank is gelukkig lekker losgekomen op zijn nieuwe school. De juffen genieten erg van zijn taalvondsten (zou het in de familie zitten dan?), zoals niet 'goedemorgen' zeggen, maar 'goede vandaag'. En hij kan goed meedoen. Wat in de klas aan hem opvalt, is zijn starheid, dat hij zich in conflictsituaties vastklampt aan een (foutief) idee zonder het los te willen laten. Daar moeten we aan werken, dat hij stukje bij beetje leert om dingen ook los te laten. Al met al denk ik dat we heel blij mogen zijn dat hij daar zit - ook al moet hij een paar uur per dag in een taxi zitten. Maar ook daar leert hij van!

En zijn haar moet worden geknipt.

woensdag 23 november 2011

Het leukste van weggaan ...

is weer thuiskomen! En al helemaal als je naar een echtparenweekend bent geweest waar je duizenden geloofsgenoten hebt gezien, vele daarvan gesproken en een paar daarvan extra goed hebt leren kennen. En het is heel lastig om daar een kort verslagje van te maken...

Waarom is het thuiskomen zo leuk? Wel, omdat we heel veel gehoord hebben waar we in onze eigen dagelijkse praktijk wat aan hebben. We hebben geloof voor de omstandigheden die minder makkelijk zijn, we zijn enorm bemoedigd om gewoon op onze eigen plek trouw te zijn in alle kleine dagelijkse omstandigheden, omdat we gehoord hebben dat God rijkelijk loont. Er is ons gewezen op het belang om tijd te hebben voor de kinderen - niet te veel op onze schouders te nemen buiten het gezin (en dat heb ik best nodig, zo'n vermaning!). We hebben gehoord dat je soms moet strijden als een leeuw (dat had ik eigenlijk al ervaren, maar juist daarom is het ook een bemoediging).

Maar ja, hoe vat je zes uur samenkomst en een langdurend feest met allerlei bijdragen samen in één blogje... en dan het thuiskomen nog!

Of we überhaupt zouden thuiskomen, was zelfs nog de vraag met al die mist. Diverse vluchten waren geannuleerd, en het leek er even op dat ons eigen vliegtuig, dat met veel vertraging eindelijk onderweg was van Amsterdam naar Torp, weer was teruggekeerd naar Amsterdam. Dat kan je zo mooi zien op de website van de KLM, waar de status van al hun vliegtuigen elke tien minuten wordt aangepast. En omdat je op de luchthaven tegenwoordig gewoon internet hebt, kun je dat dan zien. En gewoon rustig afwachten. Gelukkig bleken we gewoon naar Amsterdam te kunnen, al was het dan drie uur later dan gepland.

En het thuiskomen? Jan, die na vier dagen oppassen 's avonds laat nog terug wil naar Stadskanaal, omdat hij dinsdag weer moest werken. Irene, die voor de twee thuisblijfbroertjes iets lekkers had gemaakt. Harry, die heerlijk de tijd had gehad voor de computer. Gido, die bij zijn beste vriend had gelogeerd en drie keer patat had gegeten. Frank, die thuis het rijk bijna voor zich alleen had gehad. Elwin, die vier dagen de piano had gemist, maar gelukkig met zijn vingers op de tafelrand van zijn logeeradres had kunnen spelen. Danny, die het heel leuk had gehad bij zijn klasgenootje, maar onverwachts maandagmiddag uit school mee naar huis ging met Jan en Chris, en dus het hele end heeft moeten rennen. Chris, die alles prima vindt en allang sliep toen we thuiskwamen. En Bart, die een paar dagen bij twee andere peuters en twee oppassen heeft gelogeerd, en zondagavond al thuis was gebracht omdat hij het welletjes vond. En waarover we van de oppassen een lang verslag met foto's hebben gekregen (leuk!).

En nu probeer ik me een slag in de rondte te werken om het huis en de was weer op orde te krijgen. En heb daardoor nog niet zoveel tijd gehad om een blogje te schrijven...

woensdag 16 november 2011

Gido wordt groot

Volgend schooljaar zit de vierde Achterberg niet meer op de lagere school. Helaas voor Irene gaat hij niet naar dezelfde scholengemeenschap als waar zij dan nog zit, bij Gido past veel beter een meer praktijkgericht onderwijs.

Vandaag hadden we samen een gesprek met zijn juf over de schoolkeus. En daarna had ik een gesprekje met Gido in de auto. Over verschillende mensen: sommigen werken graag met hun handen, en anderen werken graag met hun hoofd. En dat je gewoon moet kiezen wat het beste bij je past.

Degene die heeft bedacht dat met je hoofd werken beter is dan met je handen, is een grote flapdrol. Ik ken mensen die met hun handen werken en veel gelukkiger zijn in hun leven, en ook veel meer geld verdienen, dan menig ander die denkt met zijn hersens te werken. Andersom kan ook trouwens.

Voor Gido lijkt deze weg dus het beste te zijn. En hij is daar heel content mee. Binnenkort gaat hij met zijn klas op bezoek bij de school van zijn keuze (grappig genoeg heeft een oom van hem daar ook op gezeten!). En begin volgend jaar gaan we samen ook nog naar de open dag. Leuk!


NB De komende vijf dagen hebben we hier blogpauze, want van vrijdag tot en met maandag zit ik met André in Noorwegen!!

dinsdag 15 november 2011

Wachten op de zon

Vandaag is het dinsdag. En dan heeft Gido trompetles in de stad. In dat krappe half uurtje kunnen de andere Achterbergen mooi af en toe mee om hun spaargeld te besteden.

Frank is tegenwoordig helemaal niet meer zo van de Technisch Lego. En ook niet meer van de Bakugan, Ben10 en dat soort dingen. Nee, Frank heeft ontdekt dat hij het leuk vindt om dingen in elkaar te zetten.

Gelukkig hadden we al lang een catalogus in huis van een speelgoedwinkel, dus Frank heeft goed na kunnen denken over wat hij wilde kopen. Vandaag wist hij het zeker: een bouwpakket waarmee je een helicopter kunt bouwen op een platform, met een zonnepaneeltje waardoor er dan van alles gaat draaien.

Binnen een uur had hij hem al in elkaar gezet. En nu maar wachten tot het paneeltje genoeg zonnekracht heeft verzameld...

maandag 14 november 2011

Overtekenen

Dus daarom moest ik een kleurplaat van een cobra uitprinten.

Elwin wilde hem zelf tekenen.

En dan is het wel zo handig als je een lichtbak hebt.

Of een raam.

vrijdag 11 november 2011

Enge traktatie

Cakepop met marshmallow fondant
Het is zó leuk hè, dat uitproberen. De ideetjes dwarrelen maar door je hoofd en als je dan op internet een recept tegenkomt om zelf rolfondant te maken van marshmallows en poedersuiker, dan probeer je dat toch gewoon even uit? De cakepops, die zwart zijn omdat ze van Oreokoekjes zijn gemaakt (gewoon 225 gram Oreokoekjes heel fijn verkruimelen en mengen met 100 gram roomkaas, op laten stijven in de koelkast of vriezer en er een stokje in duwen dat je eerst even in gesmolten chocola hebt gedipt, hiervan maak je zo'n 18 stuks), lagen al te popelen in de vriezer.

Ik heb nog nooit eerder met fondant gewerkt dus ik weet niet hoe 'normaal' fondant zich gedraagt, maar dit fondant is heel elastisch. Ik rolde het zo dun mogelijk uit (want tja, het is vooral suiker) en heb er met een schone schaar cirkels uit geknipt. Met een klein beetje gesmolten chocola boven op de cakepop plak je het kleedje vast, en dan vouw je het keurig in een paar mooie plooien naar beneden. Met een rietje steek je gaatjes uit voor de ogen. De rondjes blijven wel zitten, maar die kun je er dan met een prikkertje makkelijk uithalen. En opeten natuurlijk.

Leuke opleiding voor computerjongens

Van zijn decaan had Harry de tip gekregen om te gaan kijken bij de opleiding Game artist (oftewel gamedesigner), en hoewel de open avond informatie gaf over zo'n tien opleidingen, stevende hij direct af op het lokaal waar we meer informatie over deze opleiding konden vinden. En ik moet zeggen, het is best leuk. Computerspellen zijn allang niet meer alleen voor de spelletjesindustrie - ook reclamebureaus maken er gebruik van voor de meest uiteenlopende doelen. En er komt geen eind aan de mogelijkheden: wat denk je van een spelletje waarin een kind wordt voorbereid op een of ander medisch onderzoek? The sky is the limit!

Bij de opleiding Gamedesigner leer je om de omgeving van een spelletje te ontwerpen. Een 2D- of 3D-wereld waarin het spel moet plaatsvinden. Het is heel creatief en dat vindt Harry juist zo leuk. De opleiding werkt nauw samen met die van Gamedeveloper, waar de leerlingen het programmeerwerk erachter leren. Zodat de een niet doet wat volgens de ander niet kan. Als je begrijpt wat ik bedoel.

Een van de docenten gaf ons alle informatie die we wilden, plus de tip om met behulp van het gratis te downloaden programma Game Maker alvast wat spelletjes te ontwerpen, zodat Harry zeker weet dat dit is wat hij wil, en zodat hij die spelletjes kan meenemen als hij voor gesprek moet komen na aanmelding. Want je moet wel door een soort commissie.

Eigenlijk wilde Harry toen wel naar huis, maar ik wilde nog graag even verder rondkijken. Zo kregen we een presentatie van de opleiding waar je leert films maken, met allerlei leuke effecten erin. Na die presentatie gingen we toch echt naar huis. Waar we aankwamen toen onze parkeerbon nog geldig was...

Thuis werd direct Game Maker gedownload (leuk om op de Wikipedia het verhaal erachter te lezen!) en Harry kon zich alvast gaan oriënteren. Nou, ik ben benieuwd!

donderdag 10 november 2011

't Kan raar lopen

Eerst kwam er een Achterbergje - drie jaar later kwam de tweede - en het derde Achterbergje werd nog eens een jaar later geboren.

En nu gaat het derde Achterbergje als eerste zich serieus oriënteren op een vervolgopleiding!

Vanavond gaan we samen naar de grote stad, om eens rond te neuzen bij een hele leuke opleiding (denkt hijzelf). Het heeft te maken met computerspellen, altijd leuk natuurlijk. Nou, ik ben benieuwd!

woensdag 9 november 2011

Voorpret

Niet aankomend weekend, maar het weekend daarop gaan André en ik weer samen naar het echtparenweekend in Noorwegen (van onze gemeente). Vier dagen lang met z'n tweeën, terwijl de oudste drie thuis op Chris en Frank passen, en de andere jongens uit logeren gaan.

Voor de gastgezinnen hebben we alvast een leuk en vooral lekker pakketje samengesteld, zo leuk om te doen!

En zo komt het steeds sneller dichterbij (lijkt het wel).

dinsdag 8 november 2011

Lekker bezig

Het lijkt erop dat de Achterbergen zich vastgebeten hebben in een nieuwe hype. Die van de cake pops. Dat is ook zo. Letterlijk dan. Het is namelijk wel zo fijn als je een recept vindt dat beter bij je past dan zo ontzettend veel suiker, hoe lekker dat af en toe ook is. Daarom zijn we vandaag maar meteen overgegaan op het volgende probeersel: verkruimelde Oreo-koekjes met roomkaas. Volgens mij kan het met alle soorten droge of minder droge koekjes, als je maar een deeg krijgt dat lijkt op de PlayDoh van de kinderen. En dat doet het met Oreo. Voor de nieuwsgierigen: de verhouding is 225 g koekjes op 100 g roomkaas. Lekker kneden en balletjes rollen. En door de gesmolten chocola halen. Etcetera.

En als je dan toch aan het boetseren bent, kun je dit ook proberen:

maandag 7 november 2011

Onze eerste cakepops

Het kan haast niemand zijn ontgaan: cupcakes zijn een echte trend geworden in Nederland. Het liefst versierd met rozen of andere mooie dingen van botercrème of fondant. En dat is allemaal leuk en wel, maar iemand moet het wel opeten. En diegene krijgt dan wel een enorme hoeveelheid vet en suiker binnen. Toen Danny vertelde dat hij graag cakejes wilde uitdelen op zijn verjaardag eind november, was ik dan ook blij dat ik deze variant van de cupcake tegenkwam op internet: cakepops! Bolletjes gemaakt van cakekruimels met daardoorheen glazuur, botercrème of een roomkaasmengsel, gedoopt in chocola en versierd met strooisel, marsepein, fondant etc. En hoewel het nog steeds echte suikerbommetjes zijn, zijn ze toch door hun formaat letterlijk en figuurlijk te behappen.

Op internet vind je vele recepten, maar als je wilt weten wat de Achterbergen hebben gedaan (ja, de jongens vinden het heel leuk om mee te helpen!), dan moet je doorlezen. Het is bovendien de makkelijke variant, met een gekochte cake, en als stokjes heb ik in plaats van de dure lolliestokjes van de speciaalzaak gewoon lange houten prikkers gekocht (100 voor 40 cent), en André heeft er eerst de scherpe puntjes afgezaagd, en de stokjes daarna doormidden gezaagd met een fijn zaagje (allemaal tegelijk in zo'n verstekbakje), dus wij hebben er 200.

Voor de frosting (glazuur) heb ik een officieel recept van Martha Stewart gebruikt. Zij is een autoriteit op taartgebied dus zij kan het weten. Doe 200 gram poedersuiker in een kom (jawel, dat is bijna een hele bus). Doe er een eetlepel melk bij (dat is 15 ml/gram), en 30 gram zachte boter, plus een piepklein snufje zout. Zelf deed ik er nog wat druppels citroenaroma bij. Alles mengen, maar wel voorzichtig want het stuift! Dan 250 gram van een gewone hotelcake afsnijden. Deze cake zo klein mogelijk verkruimelen, kan met de hand, maar ook met de staafmixer. De cakekruimels door de frosting kneden tot je een mooi egale klont hebt. Van dit deeg worden balletjes gedraaid, wij hadden er 23 (afgewogen per 20 gram) plus een heel lekker restje. Nu kun je met een prikkertje alvast een gaatje in elk balletje prikken, en dan moeten ze goed koelen om op te stijven. Als je tijd hebt, een nachtje in de koelkast, anders een kwartiertje in de vriezer.

Op de foto zie je dat het buitenlaagje nogal gedropen heeft. Dat doe ik dus niet weer, dus dat recept geef ik er niet bij (ganache). Maar eerst moeten de stokjes er nog in. Hiervoor een klein beetje chocola smelten in de magnetron of boven heet water. De stokjes een klein stukje in de gesmolten chocola dopen en in het koud geworden cakeballetje duwen (tot de helft van het balletje). Op hun kop even laten uitharden (dat kan heel makkelijk in een eierdoos die je hebt bekleed met folie). Zet de cakeballetjes in de koelkast om ze stevig te houden.

Daarna wat meer chocola smelten (als je dat in de magnetron doet, moet je elke 20 seconden even roeren om het goed in de gaten te houden anders verbrandt het). Mijn chocola was niet dun genoeg, dan kan er wat plantaardige olie bij (klinkt gek maar je proeft het niet). Haal ongeveer vijf lollies uit de koelkast. Nu doop je er eentje helemaal onder in de gesmolten chocola, en dan haal je hem er snel weer uit. Het teveel aan chocola loopt er nu af, om dat een beetje te helpen tik je zachtjes op de hand die het stokje vasthoudt. Denk je dat hij klaar is, dan draai je hem om en je prikt het stokje in een blok piepschuim (hadden we niet in huis! wij namen een eierdoos met een brok oude klei onderin, maar we kwamen er later achter dat een doorgesneden aardappel ook fantastisch werkt), en je laat hem verder uitharden. Dan de volgende. Zelf smolt ik niet te veel chocola tegelijk, in een smalle beker om een beetje hoogte te krijgen, maar het kan ook met een grotere hoeveelheid tegelijk die je bijvoorbeeld boven heet water vloeibaar houdt.

Voor het versieren kun je verschillende dingen doen. Het makkelijkst is om de lollie direct na het dopen nog even te dippen in een kommetje met strooisel. Maar met boetseermarsepein (kocht ik bij de C1000) of met fondant kun je natuurlijk ontelbaar veel kanten uit. De versieringen heb ik vastgeplakt met een klein beetje gesmolten chocola.

Overigens kun je op Youtube veel filmpjes vinden over hoe je cakepops maakt!
Onderstaand een probeersel voor de traktatie van Danny. Voor een hele klas wel wat veel werk, dus ik ga ook nog andere dingen proberen. Zoals een negerbaby met een fopspeen. Iemand anders nog ideeën wat je van een bruin bolletje kunt maken?

vrijdag 4 november 2011

In ere hersteld

Deze keukenmachine kregen we twintig jaar geleden als huwelijkscadeau van mijn bazen. We werkten met drie secretaresses voor een groep van zeven artsen, en die artsen stuurden mijn beide collega-secretaresses naar de stad met de opdracht om het duurste cadeau te gaan kopen dat in ons verlanglijstje stond. En dat was de keukenmachine.

Je begrijpt misschien dat ik in die twintig jaar héél zuinig was op de keukenmachine. En hem slechts sporadisch gebruikte. Of misschien begrijp je dat niet. Inmiddels hebben de Achterbergen de keukenmachine herontdekt. Want hij kan veel. Deeg maken voor koekjes of taart, groente raspen, en vandaag kwam ik op het lumineuze idee om de winterwortels voor de hutspot met de patatsnijder te doen. Flits, flits, klaar.

Ergens in mijn achterhoofd was ik er nog steeds niet van doordrongen dat ik voor een groot gezin moet koken. En dat het gebruik van zo'n machine dan echt wel gerechtvaardigd is. Gek he...

donderdag 3 november 2011

Veilig fietsen

Op een of andere manier moeten de Achterbergen elk jaar weer nieuwe fietslampjes kopen. De lampjes van vorig jaar die het deden, zijn weet ik waar, en de lampjes die netjes in de doos met fietslampjes zitten, doen het niet.
Afijn, vandaag zijn er weer heel wat lampjes aangeschaft, zodat de Achterbergen veilig naar school en de voetbaltraining kunnen. En terug. Zonder kans op een boete (want controleren doen ze wel bij de middelbare scholen!). Het is de vraag of het voor de veiligheid zo ontzettend helpt, want als ik in de auto rijd, vind ik vaak dat de fietsen, ook met lampje, vooral van de voorkant niet goed zichtbaar zijn.
Zelf doe ik altijd zo'n reflecterend vestje aan als ik 's morgens de kranten doe. Daarin voel ik me veel veiliger dan met die lampjes op de fiets. Tot nu toe deed ik dat zelfs zonder licht op de fiets (de koplamp die je onderaan ziet, doet het niet meer), maar vandaag heb ik toch maar een fietslamp voor op de krantenmand aangeschaft.

Ziet er luxe uit he?

woensdag 2 november 2011

Dankdag oftewel hoe houd je een wervelwind in bedwang

Vandaag is het dankdag. Dat betekent een kerkdienst voor de lagere-school-Achterbergen. En daar zijn ze niet aan gewend. Chris, die net 4 is geworden, al helemaal niet natuurlijk. Weet je wat, vandaag ga ik eens een keertje wel mee.

Bart kon in De Ark bij de twee andere peutertjes lekker spelen, en ik ging tussen Chris en Danny zitten, die al op de voorste rij waren gepoot - heerlijk in het zicht van iedereen.
Zelf vond ik de dienst helemaal niet saai: een heleboel zingen en kortdurende andere onderdelen en een levendige preek. Chris en Danny dachten er heel anders over. Gelukkig was Danny nog wel (steeds) tot de orde te roepen, maar Chris was een ander verhaal. Het eerste kwartier was een makkie, hij zat vol ontzag alles in zich op te nemen wat hij om zich heen zag. Maar toen hij dat wel gezien had, liet hij zich maar eens op de grond zakken tussen de banken. En ging op het gangpad ernaast liggen. Helaas, dat mocht niet van zijn moeder, dan maar de jassen op de grond trekken, die over de leuning van de bank gehangen waren. En de jassen op het gangpad leggen. En de schooltas van Danny. En de schoenen uitdoen. En de sokken. Etcetera.

Nou ja, hadden de andere klassen een gratis voorstelling.


dinsdag 1 november 2011

Nog een gevoelig lesje

Omkijken tijdens het rijden - niet doen! Helaas moest Elwin aan den lijve ondervinden wat er kan gebeuren als je het toch doet, op de fiets wel te verstaan. Even nadat hij naar een klasgenootje was vertrokken om een toneelstukje in te studeren over een bezoek aan de dokter, kwam hij alweer terug, met een groot gat in zijn kin en een halve voortand lichter.

Dat werd een bezoek aan de dokter 'in real life', om zijn kin te laten lijmen, en daarna door naar de tandarts, om de afgebroken tand te laten aflakken (zodat de breuklijn beschermd is). Later wordt gekeken wat er aan de tand gedaan kan worden.

Inderdaad een gevoelig lesje - ik vind dit veel erger dan een auto in de kreukels!