dinsdag 13 december 2011

Storm - goed voor je?

Vanmorgen, toen ik tijdens het kranten fietsen af en toe best wel hard tegen de wind in moest trappen, kwam het in me op om Irene en Harry naar school te brengen omdat ze op de heenweg wind tegen hebben. Maar ik deed het niet, omdat ik weet dat ze heel wat sterker worden door het zelf te moeten doen. Lichamelijk natuurlijk, maar ook mentaal. En dat is dan gelijk een mooi voorbeeldje van hoe je moet omgaan met storm in de meer diepere dingen van het leven van je kinderen.

Je zou alles wel uit hun handen willen nemen, al hun wegen effenen, zodat hun levens altijd gladjes verlopen. Maar zo is het natuurlijk niet. Sterker nog, je wilt het niet eens. Je weet dat ze juist door die 'stormen' gevormd worden, en dat gun je ze nou juist zo. Mijn moeder probeerde mij vroeger tijdens mijn stormen te troosten met dat er in de bijbel staat 'zij zijn in de oorlog sterk geworden'. Ik snapte er niet zo heel veel van, maar het is mijn leven door wel bij me gebleven. En ik vind het ook helemaal niet zo erg als de levens van mijn kinderen af en toe flink stormachtig verlopen, omdat ik de grote lijn wel zie, en dat is dat ze in die stormen sterk aan het worden zijn. En dat is zo machtig mooi!

Bidden kan natuurlijk altijd. En dat helpt ook.

6 opmerkingen:

Anoniem zei

Ken je het boekje ELk kind heeft een biddende moeder nodig?
Geschreven door Fern Nichols
Een heel bijzonder boek waar ik zelf veel aan heb.

Gr. Dineke

baasbraal zei

Ja, mooi logje.... Ik vind wel dat je on de buurt moet blijven of ze inderdaad sterker worden of dat ze omvergeblazen worden Daarvoor ben je natuurlijk wel hun ouders om ze te helpen sterker te worden en om ze te beschermen waar ze niet sterk genoeg zijn. Zo gaat God ook met ons om, heb ik ervaren. Hij weet precies waar we sterker van worden en helpt ons om niet omver te worden geblazen....

Lisette zei

Wat een mooi blogje!
Jazeker, uit eigen ervaring mag ik volmondig zeggen: Door de storm in mijn leven ben ik sterker geworden!

Anoniem zei

Ik ben het met je eens hoor Karien, maar toch (om de andere kant even te belichten) had het mij wel geholpen vroeger als mijn ouders me af en toe toch iets meer 'gedragen' hadden, denk ik. Ik ben van de stormen in mijn leven eigenlijk niet echt flink of 'hard' geworden, maar eerder ontzettend onzeker! Ik heb nu de (verkeerde) neiging om mijn kinderen heel erg te 'dragen', omdat ik die ruggesteun toch zelf wel erg gemist heb... (hoewel mijn ouders schatten waren, maar in een groot gezin moet je toch veel zelf opknappen). groetjes Geke

Karien zei

@Geke, je hebt ook gelijk. En vandaag heb ik Irene wel een heel eind weggebracht, omdat het nog steeds zo waaide en daarbij flink regende. En ze vroeg erom. En ik had de gelegenheid. Ze hóeven niet per se alles zelf op te knappen.

mama Jesje zei

mooi blogje Karien! bedankt:)