dinsdag 10 januari 2012

Die lieve Frank

Frank had een superritme voor de kerstvakantie. Om even over half zeven sprong hij altijd goedgemutst uit bed, ging om 7 uur met het busje mee, en wilde 's avonds graag later naar bed dan half negen (maar dat mocht niet). Hij speelde het ook nooit klaar om uit te slapen als hij vrij had, hij was gewoon vroeg wakker.

In de vakantie ging Frank om 9 uur naar bed, omdat het vakantie was. En tot mijn verbazing sliep hij 's morgens ineens tot half 9! Tegen het eind van de vakantie begon ik hierover met Frank te praten. Wat het zou kunnen betekenen voor zijn bedtijd als hij kennelijk toch zoveel slaap nodig heeft en hij om half 7 op moet staan... Nu is de school weer begonnen en Frank moet om 8 uur naar bed. Dat gaat al lastig, maar we proberen hem er op tijd in te laten liggen. Want op school gaat het ook niet al te best en ik vermoed dat slaaptekort ook zo z'n invloed daarop heeft.

Vanavond hoorde ik om kwart over 8 gestommel boven mijn hoofd, in Franks kamer. Terwijl we allang gezongen hadden en hem naar boven gestuurd. Ik dus op hoge poten naar boven, zit hij op z'n knieën op de grond, midden in zijn kamer. Ik: Frank, wat doe je daar? Hij (z'n schouders ophalend, alsof het heel gewoon was): ik was aan het bidden.

Dan smelt je toch!

2 opmerkingen:

Lisette zei

Ja dan kun je niet boos zijn he?!
Wat mooi dat hij dat uit zichzelf deed/doet!
Niets zo mooi als een eerlijk kindergebed.

Anoniem zei

Wat ontroerend, tranen in mijn ogen en brok in mijn keel!
Geef die lieve Frank maar een extra kus.
Mariam