zaterdag 28 april 2012

Vakantie!

Alweer vakantie bij de Achterbergen. Wel twee weken! Ik weet niet of ik zó lang niet blog, maar op een heel laag pitje zet ik het wel alvast.

Een fijne vakantie!

vrijdag 27 april 2012

Dit was de laatste keer...

Met een piepklein beetje weemoed fietste ik vanmorgen het allerlaatste krantenrondje. Mensen, mensen wat is de natuur toch mooi. Ik ga dat wel missen hoor. Konijntjes die door het weiland rennen. Ontluikende bloesem. (Als het 's nachts gevroren heeft, en er is gesproeid boven een boomgaard, ook nog eens een sprookjesachtig gezicht om al die bloesem te zien in een teer laagje ijs - en dan die opkomende zon eroverheen...). 's Winters de verse sneeuw, met sporen van dieren erin. De rust op de weg.

Acht jaar kranten bezorgen levert wel wat ervaring op. Misschien handig om daarvan iets door te geven - voor andere krantenbezorgers én voor mensen die een krantenabonnement hebben:

Voor abonnees: Doe voor de grap eens een krant door uw eigen brievenbus terwijl u met één hand een zware fiets vasthoudt. Krantenbezorgers houden niet zoveel van brievenbussen die zo zwaar open te duwen zijn, dat je dat met twee handen moet doen. Ook niet van brievenbussen met een klepje met een scherp randje aan de binnenkant. Ook niet van brievenbussen waarvoor je de krant eerst nog een keer dubbel moet vouwen - vooral niet op zaterdag. En ook niet van brievenbussen die laag bij de grond zitten - al helemaal niet als de krantenbezorger zwanger is.

En hoe zit het met de bereikbaarheid van uw brievenbus? Staat er een enge hond naast (na onweer trof ik in een tuin altijd een van angst halfgek geworden herdershond aan van nog weer andere mensen - die komt dan tijdens het onweer door de sloot naar hun toe en kan daarna niet meer terug. Doe dan maar eens een krant door de deur...)? Als u uw container aan de weg zet, staat die dan voor uw brievenbus? En als er sneeuw ligt, en u veegt dat netjes aan de kant, maakt u dan geen extra grote hoop precies voor de brievenbus? U moet er toch zeker zelf ook elke dag heen! (je zou het niet geloven maar er is iemand in mijn wijk die dat dus wel doet, waar moet ik de fiets dan laten...)

Over de nieuwjaarsfooien hebben we het maar niet. U weet zelf wel waarmee u de krantenbezorger blij kunt maken. Echt ontzag hadden wij voor dat ene stel dat € 25 kwam brengen voor het bezorgen. Die kreeg dus altijd - in elk geval - de goede krant, op tijd, en droog.

Nu de bezorgers.
Als je een beetje hart hebt voor je abonnees, dan wil je graag dat iedereen de goede krant krijgt, toch? Of anders misschien om geen klachten te krijgen. Zorg daarom dat je zoveel mogelijk abonnees zelf kent. Soms heb je een krantje over, maar je hebt geen idee waar je het hebt overgeslagen. Dan is het veel fijner dat ze jou kunnen bellen. Hebben zij snel hun krant in huis, en jij hebt geen klacht (en een extra fietsritje).
Soms doe je een krant door een deur, om vlak daarna te beseffen dat het de verkeerde was. Geen nood: bij de buren doe je precies andersom. En bij allebei een briefje of ze hem zelf willen omwisselen. Hiervoor moet je ze ook wel kennen, sommige mensen zijn misschien al de deur uit en dan geeft het alleen maar ergernis dat mensen moeten wachten tot hun buren weer thuis zijn om te kunnen wisselen).
Soms heb je gewoon te weinig kranten gekregen. Of zelf meegenomen. Ik had het geluk dat het pakketje kranten elke dag in mijn voortuin werd neergezet. Maar soms niet goed geteld... Dan moet je zelf kiezen waar je niet bezorgt, en dat is lastig. Misschien weet je iemand die de krant toch niet goed leest (dan zie je vaak de krant van de vorige dag nog in de brievenbus zitten). Beter vind ik dit: je kiest twee abonnees uit die dezelfde krant hebben en die naast elkaar wonen. Je schrijft hen allebei een kort briefje waarin je uitlegt dat je een krant tekort komt, en je vraagt hen vriendelijk of ze samen willen doen. Mocht hetzelfde nog een keer gebeuren, dan kies je twee anderen uit. Op die manier is niemand altijd de pineut (zoals degene die op het einde van de fietsroute woont). Zo'n briefje kun je van tevoren uitprinten, zodat je alleen de naam van de krant en de huisnummers hoeft in te vullen.

En nee, voorlopig neem ik zelf geen abonnement op een krant. Ik hoef niet zo nodig te weten of mijn opvolger het goed doet...

donderdag 26 april 2012

Coole kikker

Eindelijk mocht Danny gaan voorzwemmen bij het zwembad. Dan kunnen ze zien of hij al met zijn hoofd onder water durft (watervrij), en krijgt hij afhankelijk daarvan een bruine of groene stip, die op zijn zwembroek genaaid wordt.
Hij had er zo'n zin in. Het regende wel, maar dat gaf niets (het is een buitenbad). En hoewel hij thuis in bad altijd bij het minste spettertje tegen zijn hoofd al gilt, was hij vast van plan te laten zien dat hij alles durfde wat hem werd gevraagd. Dat zou dan de eerste Achterberg zijn...

Eindelijk was hij aan de beurt. Bij het trapje ging het al mis. Danny viel pardoes in het zwembad, helemaal koppie onder. Iedereen schrok: badjuf, badmeester, moeders en vaders aan de kant. Danny ging staan, ging weer onderuit, en krabbelde weer overeind.

Even proesten, even slikken, vooral niet naar mama kijken en al helemaal niet huilen. Gewoon naar de overkant lopen, zoals was gevraagd.

Na de gebruikelijke oefeningen kregen de kinderen van het groepje allemaal een stip. En Danny kreeg een groene! Gelijk naar het tweede niveau dus. Dat hadden de Achterbergen nog niet eerder meegemaakt.
In de auto terug vertel ik hem hoe trots ik op hem ben. Zegt hij: 'ik deed het eigenlijk expres. Dan konden ze zien hoe goed ik ben'.
Ja ja.

Thuis mag hij op de foto. Op z'n coolst natuurlijk.
Mooie badjas he? Een vest van mij.



woensdag 25 april 2012

Droog figuur


Elwin is zo'n droge - origineel in zijn uitingen, zowel wat hij schrijft als wat hij zegt.

Afgelopen vrijdagavond zat hij samen met Gido en mij naar 'Holland's got talent' te kijken. Op een gegeven moment was er een grote dansgroep met in het midden een nogal gezette meneer, die net zo fanatiek meedanste als de anderen (ze waren trouwens steengoed). Zegt Elwin: 'die is nu dus aan het afvallen'.

Even later zien we een aankondiging van een ander programma tussendoor: 'hotter than my daughter', waarvoor je je moeder kunt aanmelden als ze zich op een genante manier veel te jong kleedt. Vraag ik aan de jongens of ze mij ervoor willen aanmelden. Elwin kijkt me uiterst ongelovig aan: 'zie jij eruit als een 18-jarige dan'?

En daar moet ik het maar mee doen.

dinsdag 24 april 2012

Voorjaar bij de Achterbergen


De kersenboom begint te bloeien,
net als de pruimenbomen.

Koeien in het weiland.
Blote voeten in de schoenen.
Zonder jas aan de kinderen uit school halen (met de auto).

En een fietsje in de tuin.

maandag 23 april 2012

Lekker zoete jongetjes


Inmiddels gaat het wel weer gelukkig. We hebben een weekje om ons voor te bereiden op de volgende marathon: de meivakantie. Maar dat gaat vast lukken!

Vandaag een paar foto's van onze twee jongste telgen, die heerlijk zelfstandig pannekoekjes met suiker (en stroop) hebben belegd.

Inderdaad, ze zijn geknipt: acht mannen op één dag!









woensdag 18 april 2012

Even niet

Ja, ik begrijp het: je wilt iets anders lezen dan: nu even niet. Maar ja, de bacteriën hebben me te pakken. En er zit best wel een stukje in mijn hoofd, maar ik zet het er nu nog maar even niet op. Wat ik er wel op zet, is dat ik er niets op zet. En dan ga ik straks lekker naar bed.

maandag 16 april 2012

Een leven met aantrekkingskracht

Wat ben ik blij met het boek dat geschreven is over het leven van Esther Smith! Zij was 'gewoon een van ons' in de gemeente, maar met een overstromende levensinhoud. Zelf wilde ze niet graag in het middelpunt staan, maar als het tot hulp en opbouw van anderen was, dan wilde ze wel vanuit haar leven vertellen. Dat heeft ze gedaan. Hier kun je er iets meer over lezen. In het artikel wordt vermeld dat er gewerkt wordt aan een boek. Dat boek is er natuurlijk al, maar alleen in het Noors. Aan de Nederlandse vertaling wordt gewerkt, als het klaar is, is het via elke boekhandel te bestellen.

Ik kan het echt aanraden! Voor mij is het een boek om mijn leven lang echt te gebruiken. Als hulp voor mij als mens, moeder en echtgenote.

donderdag 12 april 2012

Scheikundig experiment

Alweer een experiment? Jawel, dit keer zo spectaculair, dat we niet kunnen wachten om het te publiceren.

Het doel van dit experiment is te onderzoeken of opgelost zout mee verdampt met water. Dat kun je heel saai doen, door gewoon een kopje zout water op de verwarming te zetten en te wachten tot al het water is verdampt, dit experiment maakt het echt heel leuk!

Neem een kopje warm/heet water en los daar zo veel mogelijk zout in op. Gewoon elke keer een schepje erbij en roeren tot je geen korreltjes meer ziet. Bij ons gingen er ongeveer 10 schepjes zout in. Dan verdeel je het zoute water over twee kopjes, die je op een plek neerzet waar het rustig een dag, of twee dagen, kan blijven staan bij de Achterbergen dus voor de kookboeken want die worden toch niet gebruikt. Volgens voorschrift een klein schoteltje ertussen, maar dat was bij ons niet nodig. Dan hang je een katoenen draad in het zoute water, met elk uiteinde in een kopje. Ga niet staan wachten, want je ziet niets.

De volgende ochtend, als je nietsvermoedend de keuken komt inlopen, zie je dit:


Wauw! het opgeloste zout is met het water mee omhooggetrokken in de katoenen draad (door de capillaire werking, maar dat is weer een ander experiment), vervolgens ging het water verdampen met achterlating van de opgeloste zoutdeeltjes (voor de kenners: Na+ en Cl- ionen), die weer als kristallen aan elkaar zijn gaan zitten. Steeds meer, en nog meer. totdat je er genoeg van krijgt en nog één foto neemt:



Tijd om de kopjes af te wassen.

woensdag 11 april 2012

Chique aankopen moeten doen

Bijna twee jaar geleden kreeg André een cadeaukaart voor zijn jubileum-verjaardag. Met een flink bedrag erop. Echt wel heel erg aardig, zo'n cadeaukaart! Zoiets wil je aan iets bijzonders besteden. En dan blijft het dus liggen.

Totdat de termijn bijna verstreken is. Want deze kaart moest binnen twee jaar ingewisseld zijn voor producten. En wat het nog eens extra bijzonder maakte, de kaart kon niet bij zomaar elke winkel om de hoek ingewisseld worden.

Nadat André onverrichterzake teruggekeerd was van de Praxis (gek he, deze keer had hij niets nodig), mocht ik de kaart hebben. Om er volstrekt overbodige dingen mee te doen. Dus toog ik vanmiddag met dochter en drie zoons naar een hele chique parfumerie in een naburig stadje. Daar kregen we een olifant-in-de-porseleinkast-gevoel. Help, wat doe ik daar? De keus is gewoon veel te groot, het overgrote deel van het assortiment past totaal niet bij de Achterbergen - dus liepen we maar wat rondjes, totdat Chris opeens zei: ik wil een zonnebril! Wat een supergoed idee! Zonnebrillen gaan op een of andere manier snel kapot bij de Achterbergen, ook al houden we ze zorgvuldig in een speciaal vakje in de auto. Dus sloegen we niet een, twee of drie, maar direct zes zonnebrillen in. En toch nog een luchtje. En een sjaal. En een cadeautje.

En nog is het geld van de kaart niet op... help!

dinsdag 10 april 2012

Experiment over vliegen

Deze keer een experiment dat Gido had uitgezocht. Met een foto uit het boek - grappig genoeg net de bladzijde waar twee fouten in staan.

Neem een strook papier van 10 cm breed en 20 cm lang (maar een A4 doet het ook redelijk). Houd het met de korte kant onder je onderlip en blaas over de bovenkant heen.

Wat gebeurt er? Het vel papier komt omhoog!
De lucht die je eroverheen blaast, oefent minder druk op het papier uit, dan de stilstaande lucht die vanaf de onderkant tegen het papier drukt.

Tweede deel: leg een A4 over twee dikke boeken, waar ongeveer 10 cm afstand tussen zit. Blaas onder het papier door. Wat gebeurt er? Het papier gaat omlaag tussen de boeken! De lucht die je eronderdoor blaast oefent minder druk op het papier uit dan de stilstaande lucht boven het papier.

Best wel wonderlijk eigenlijk, dat lucht zo sterk is. Dat zelfs loeizware vliegtuigen opstijgen en in de lucht blijven door gebruik te maken van deze dingen!

vrijdag 6 april 2012

Blogvakantie

't Is Paasvakantie bij de Achterbergen. En daarom blog ik niet (echt). Bevalt me eigenlijk prima zo, een blogje schrijven op schooldagen, niet bloggen als de kinderen allemaal thuis zijn.

donderdag 5 april 2012

Geen handelsgeest

Als de Achterbergjes een handelsgeest bezitten, dan hebben ze het niet van mij.
Vorige week zette ik een advertentie op Marktplaats. We zouden de schuur wel eens even lekker opruimen. De kleine omafiets mocht wel weg, want daar zet je tegenwoordig geen jongen op. Nou kost zo'n fiets nieuw niet echt heel veel, maar ik dacht dat ik er wel zo'n 50 euro voor kon vragen.
Gisteravond belde er een meneer. Hij wilde ongezien wel 40 euro voor de fiets geven, als hij hem vandaag mocht komen halen.
Maar je snapt het al, hij vond hem vies tegenvallen. Op de foto was hij veel mooier dan in het echt. Dat snapte ik wel. Dus zei ik dat hij hem voor 30 euro wel mocht meenemen.
Afijn, om het verhaal niet lang en pijnlijk te maken, de fiets ging voor 20 euro mee...

Lastig hoor, iets verkopen.

woensdag 4 april 2012

Ik stop ermee

Nee, ik heb het niet over het bloggen. De krantenwijk gaat eraan, en dat had ik tot voor kort nou echt niet gedacht. Acht jaar lang heb ik ervan genoten, dat blokje om 's morgens vroeg, lekker even rustig alleen, en ook nog een bronnetje van inkomsten.

Maar ik hoor niet bij degenen die onbeperkte energie hebben. Elke ochtend om half zes opstaan, dat kan ik best. Maar om de dag ook nog een beetje redelijk door te komen, en alles te kunnen doen wat bij het Achterbergse gezin past, daarvoor zou ik echt vroeg moeten gaan slapen 's avonds. En dat lukt niet!

Kortom, de conclusie is getrokken (op 1 april!), de baan is opgezegd en het aftellen naar de laatste keer bezorgen is begonnen (nu nog 20 keer).

En daarna mag ik elke dag heerlijk uitslapen tot half zeven. Toch nog een voordeel.

dinsdag 3 april 2012

Cool broertje

Twee keer acht kilometer genieten van achtste-groepers vandaag. Bart mocht mee want papa moest werken. En wij brachten Gido met vijf klasgenootjes naar het gemeentehuis voor een excursie. Onderweg werd Bart bestookt met opdrachten. Zeg eens: heroïne. Zeg eens: marihuana. Zeg eens: xtc. (Ja ja, groep 8 heeft voorlichting over drugs gehad). Bart zei niets.
Bij het uitstappen hoor ik: Cool broertje heb je, Gido.

Op de terugweg was Bart inmiddels in zijn element. Hij zei alles wat ze wilden. Zeg eens: Ivan. "Ivan". Zeg eens: is. "is". Zeg eens: een dikzak. "Dikzak!". Alle jongens in een deuk natuurlijk. En hierop nog talloze varianten, acht kilometer lang.

Echt een vet cool broertje!

maandag 2 april 2012

Hoera, ik heb een kleinkind!

Winkelen bij IKEA gaat bij de Achterbergen niet zonder een bezoekje aan de koopjeshoek. Deze keer was het bingo voor Bart. In de koopjeshoek lag een pop, zonder kleren, daarom was er 60% van de prijs af. Bart was gelijk verliefd: 'baby!'. Tja, dat kun je hem toch niet weigeren? Alle andere Achterbergse poppen van grote zus - die toch al niet zo'n poppenmoeder was - waren allang opgeruimd. En dus kwamen we thuis met een kersvers, bloot, afgeprijsd kleinkind.

Bart ging direct aan de slag. Pop op haar/zijn buik op de grond, billedoekjes erbij, schone luier (in zijn eigen maat 4) erbij.

Bij mij gingen de radertjes ook draaien. Want de pop was bloot. En IKEA heb je over de hele wereld. Zouden andere bezitters van Lekkamrat ook zin hebben om kleertjes te maken? De toekomst zal het leren. Voorlopig inspiratie te over!