vrijdag 29 juni 2012

Druk druk

Sjonge jonge wat kan een mens druk zijn! Tussen alle einde-schooljaar-afspraken door hebben de Achterbergen het ook nog in hun hoofd gehaald om een heleboel familieleden uit te nodigen voor een soort high tea. En dat is dus morgen. Op zich weinig rompslomp, want iedereen neemt een buffetgerecht mee, maar ja, er blijft toch nog wel genoeg voor te bereiden over! Gelukkig lijkt het mooi weer te worden.

Intussen is het flink genieten van de Achterbergjes, vooral Bart. Hij praat steeds beter, en zegt voor de 'r' nog steeds de 'w'. Dat levert zulke koddige situaties op! En een echte eigenwijze Achterberg is hij ook al aan het worden. Die niet met zich laat sollen. Zo tikte hij de meneer voor ons bij de kassa op de vingers, die alvast het 'beurtbalkje' voor ons op de lopende band zette. 'Nee, ik wil het doen'.
En in de auto speelt hij het inmiddels klaar om de gordel van het stoeltje los te maken. Staat hij tijdens het rijden ineens vlak achter je: 'hallo mama!'.

Nou, dan ga ik nu maar weer snel verder, er moet nog een hoop gebeuren!

donderdag 28 juni 2012

Rapporten!


papierwerk, papieren, tekeningen, werkjes, volle schriften, en dat alles in veelvoud

woensdag 27 juni 2012

ASS en ouderavond

en nog een vraagje over medicijngebruik


Heb je als ouders van de Achterbergen heel wat oudergesprekken te voeren door het schooljaar heen, bij Frank is het nog eens extra intensief. Dat is helemaal niet erg hoor, het was erg gezellig met de juffen en de opgetrommelde orthopedagoog. Het gesprek begon later dan gepland omdat het vorige gesprek uitliep. Dat konden wij nauwelijks erg vinden, ons gesprek liep nog véél langer uit. En dat terwijl we al een dubbele tijd hadden gepland...

Frank doet het na dit eerste jaar op school best redelijk. De leerstof kan hij goed hebben, deed zelfs rekenen van groep 8 (hij zat in groep 7). Tja, wat wil je, het is een Achterberg!
Wat wel een probleem is, is dat Frank eigenlijk individueel begeleid moet worden. Bij groepsuitleg pikt hij het niet op. Hij luistert gewoon niet en uit verveling gaat hij ook nog eens bijvoorbeeld met potloden door het lokaal gooien. Of op zijn tafel trommelen.
Nou wil de juf een heel eind met hem meegaan, maar zó ver kan ze gewoon niet gaan. En daarom heeft Frank de laatste maanden extra begeleiding gekregen. Elke week een uurtje en daarvan kregen we dan ook netjes een verslagje. Het mooie is dat Frank langzaam maar zeker gaat inzien waar het bij hem fout gaat. Dat 'de deuren dichtgaan' in zijn hoofd bijvoorbeeld. En dat hij in de war raakt, en daardoor niet verder kan. Hij was er echt opgelucht over toen hij dat ontdekte!

Door de bezuinigingen wordt deze begeleidster niet meer betaald, maar ze blijft wel een praktijk binnen de school houden, zodat ouders deze hulp kunnen krijgen voor hun kind, als ze maar betalen. Nou, als dat nodig is, dan doen we dat wel. Als we maar een concreet plan hebben.

Nou, dat plan hebben we. Volgend schooljaar zit Frank namelijk in groep 8. En zoals hij nu is, is hij niet in staat om naar het voortgezet onderwijs te gaan, daar is eenvoudigweg niet de intensieve begeleiding voorhanden die hij nodig heeft. Ook al is het een middelbare school speciaal voor kinderen met autisme. De school heeft een lijstje met vaardigheden die nodig zijn om met succes aan de middelbare school te beginnen,  en dat lijstje wordt nu het doelenlijstje voor Frank. En we kijken wel of dat gaat lukken. Het kan dus nog veel kanten op!

Verder hebben we gesproken over medicijnen. Wij hebben van degene die de diagnose heeft gesteld, nooit een suggestie hiervoor gekregen, en ook verder is het nooit ter sprake gekomen, tot nu dan. Er schijnt medicatie te bestaan waardoor je minder star denkt. En dat is dus het grootste probleem bij Frank, dat starre denken.
En nu wil ik vragen of er mensen zijn die hiermee ervaring hebben en mij daarover willen mailen. Dat kan natuurlijk onderaan dit blog als reactie, maar ook via karien.achterberg@gmail.com.
Alles is welkom, positieve of negatieve ervaringen, bijwerkingen, advies over langdurig of kortdurig gebruik, etc. etc. Heel graag!

Toevoeging voor de duidelijkheid: 

Frank zit nu sinds een jaar op een REC-4 school speciaal voor kinderen met autisme. Er is ook een VMBO-afdeling waar ze leerlingen die meer kunnen ook HAVO-stof kunnen aanbieden.

dinsdag 26 juni 2012

Laatste loodjes

Bij de Achterbergen zijn we duidelijk begonnen aan de laatste loodjes van het schooljaar.
Beweerde ik vorige week nog tegen iemand dat de lagere school niet elke klas een einde-schooljaars-cadeau aan de juf laat geven, ik blijk gewoon nogal kort van geheugen te zijn, want alle Achterbergjes behalve Chris (die bij dezelfde juf blijft), moeten een cadeautje in elkaar knutselen, en een klein bedrag bij de klassenmoeder inleveren. Dan zijn er de oudergesprekken, vanavond een extra lange op de school van Frank. Dat is een hele avond weg. En de fiets van Irene hield het ook nog voor gezien toen ze vandaag haar boeken moest inleveren. Gido moet 25 km de andere kant op oefenen met zijn trompet. Nou, dan snap je vast wel dat er alleen maar tijd is voor een snel-tussendoor-en-geen-foto-jammer-dan blogje.

Gelukkig realiseerde ik mij vandaag dat dit gewoon hoort bij het leven. Ik hoef maar één ding tegelijk, en het allerbelangrijkste is dat ik warmte en liefde uit blijf stralen naar mijn omgeving, zonder in de stress te raken. En dat lukt ook, omdat ik weet waar ik hulp vandaan kan halen!

Ik wens alle laatste-loodjes-gezinnen een ontspannen einde van het schooljaar toe!

maandag 25 juni 2012

Hoe zit het nu

Ik heb de geïnteresseerden inderdaad heel lang laten wachten. Zo hadden we het goede voornemen, om een jaar lang geen suiker te eten. Dat was 2011. En het goede voornemen is gesneuveld. Zo, dat is gezegd. Ik was een eindje op weg met het goede voornemen, toen ik door iemand gewezen werd op een dieet, dat door ene Jesse van der Velde op internet werd gepromoot. Het klonk (en nog steeds klinkt het) heel aannemelijk wat hij allemaal zegt en schrijft. Je kunt je bij hem aanmelden en dan krijg je bijna dagelijks mailtjes met oppeppende informatie en filmpjes. Nou, dat deed ik dus ook.

En zo kwamen we op het taartendieet. Van Jesse van der Velde mag je geen koolhydraten eten (net als bij dr. Frank). Maar volgens hem heb je toch koolhydraten nodig, dus eet je een keer per vijf dagen een koolhydraatrijk diner. Maakt niet uit wat je eet, als het maar beperkt blijft tot één maaltijd. Hier zagen de Achterbergen hun kans. De taart deed zijn intrede als dessert. Lekker!

Maar zoals het bij zovele levenswijzen gaat: het past gewoon niet bij het gezinsritme. En zo verdween alles naar de achtergrond.

En nu dan? Inmiddels ben ik gewoon gezond gaan eten. Geen suiker, geen wit meel, geen tussendoortjes. En dat valt prima in te passen in het gezinsritme hoor!

vrijdag 22 juni 2012

Een sprinkhaan

Voordat ik een oude belofte ga inlossen, moet ik echt laten zien waarmee Elwin deze week uit school kwam. Ze hadden zelf mogen knutselen en hij heeft van afvalmateriaal een sprinkhaan gemaakt, helemaal zelf bedacht.

En dat vind ik nou zó knap!

Twee doppen van dubbelfriss, een paar eierdozen, een rol van keukenpapier en een kartonnen verpakking van fruit. En wat plakband.
En een heleboel creativiteit.

Elwin heeft er geen eens een cijfer voor gekregen. Van mij krijgt hij een 10!


En zo ziet hij er van boven uit:

donderdag 21 juni 2012

Alternatief vervoer

Omdat ik helemaal vergeten was dat André de auto vanmiddag nodig had, waren de Achterbergjes met de auto naar school gebracht, zonder de fietsen mee te nemen. En dus moest er vanmiddag iets anders bedacht worden.

Gelukkig stond er nog alternatief vervoer in de schuur, erg weinig gebruikt maar wel leuk: een bolderkar! Vol goede moed begon ik drie kwartier voordat de school uitging aan een stevige wandeling met Bart in de bolderkar. En dat ging best: 2,5 km tussen de weilanden met koeien en schapen door, mooi weertje erbij.

De terugweg was een avontuur op zich, en jullie hadden ons moeten zien lopen: vijf jongens in verschillend formaat, in en uit de bolderkar, alle tassen erin, tassen er weer uit, Bartje erin, Bartje eruit. Bart heeft uiteindelijk bijna de hele terugweg op zijn blote pootjes gelopen, niet te geloven!

Ik zou bijna zeggen: dat doen we nog een keer, het was gewoon genieten! En dan neem ik mijn camera mee. (Maar of de Achterbergjes nog zo enthousiast zijn bij een tweede keer fietsen vergeten kan ik niet beloven).

woensdag 20 juni 2012

Een oude belofte

Beloftes zijn er om ingelost te worden. Maar wat nu als er niemand is om de belofte aan in te lossen? Alweer een aardig poosje geleden deed ik hier op het blog een belofte. Is er iemand die nog ergens op zit te wachten?

Het punt is natuurlijk dat ik zo m'n redenen heb om te wachten...

dinsdag 19 juni 2012

Glutenvrije kokoskoekjes

Het is heel leuk om lekkere recepten te vinden die van zichzelf al glutenvrij zijn, het is ook heel leuk om een recept op zo'n manier aan te passen aan de glutenvrije variant dat het ook nog lekker is.
Dat is met deze kokoskoekjes heel goed gelukt. Al zeg ik het zelf.

Glutenvrij meel bestaat meestal uit zetmeel, wat meer vocht nodig heeft dan normale bloem. Het is dus belangrijk om hiermee rekening te houden als er een recept wordt aangepast. Verder probeer ik (eerst) recepten uit waar het meel niet zo'n substantiële plaats inneemt.

Afijn, als je superbrosse glutenvrije kokoskoekjes wilt bakken, dan kun je volgend recept gebruiken. Met deze hoeveelheden kregen wij zo'n 14 koekjes, niet al te klein. Natuurlijk is het recept zeer eenvoudig te verdubbelen.

Roer 60 g margarine zacht, voeg 80 g witte basterdsuiker toe en roer flink tot het licht en crèmig is. Klop er een half losgeklopt ei door. Voeg toe: 20 g geraspte kokos en ongeveer 80 g gezeefd glutenvrij meel (Schär) en 1/2 theelepel bakpoeder. Je hebt nu een aardig zacht deeg, waar je balletjes van draait (wij deden er 14), die je door nog eens 20 g geraspte kokos rolt. Leg ze op een bakplaat (met bakpapier). Laat er aardig wat ruimte tussen want ze vloeien nogal uit! Druk de balletjes platter met een bakspaan, en bak ze 10 tot 15 minuten bij 190 graden.


maandag 18 juni 2012

Voor wie zich verwant voelt met Job

Er zullen niet veel mensen zijn die zoveel in hun leven kwijtraken als Job: zijn hele bezit en al zijn kinderen, zelfs zijn gezondheid.
Afgelopen weekend las ik het verhaal van Horatio Spafford (na te lezen in de Engelse Wikipedia). Deze welgestelde advocaat, die leefde rond 1870, had al zijn geld gestoken in onroerend goed. Tot een grote brand een einde maakte aan zijn bezit. Kort daarvoor had hij zijn zoontje verloren aan ziekte, en toen hij twee jaar daarna zijn vrouw met hun vier jonge dochters per schip naar Europa liet gaan (hij was zelf op het laatste moment verhinderd), verging het schip, met alle vier de dochters (2, 5, 9 en 11 jaar). Zijn vrouw werd gered, en zij stuurde hem na aankomst in Engeland een telegram: 'saved alone'.

Horatio nam een volgend schip naar Engeland, men zegt dat hij onderstaand lied schreef nadat hij langs de plek voer waar zijn dochters waren verdronken:

It is well with my soul


When peace, like a river, attendeth my way,
When sorrows like sea billows roll;
Whatever my lot, Thou hast taught me to say,
It is well, it is well with my soul.

(Refrain:) It is well (it is well),
with my soul (with my soul),
It is well, it is well with my soul.

Though Satan should buffet, though trials should come,
Let this blest assurance control,
That Christ hath regarded my helpless estate,
And hath shed His own blood for my soul.
(Refrain)

My sin, oh the bliss of this glorious thought!
My sin, not in part but the whole,
Is nailed to His cross, and I bear it no more,
Praise the Lord, praise the Lord, O my soul!
(Refrain)

And Lord haste the day, when my faith shall be sight,
The clouds be rolled back as a scroll;
The trump shall resound, and the Lord shall descend,
Even so, it is well with my soul.
(Refrain)


Op Youtube zijn heel wat filmpjes geplaatst waar je het lied kunt horen, en soms ook nog het verhaal erbij, kies zelf maar uit via deze link.


André herinnerde mij aan een lied dat in onze bundel staat, en waarvan iemand op onze samenkomst afgelopen woensdag had gezegd dat je dat zo gedachteloos mee kunt zingen: 'wat mij overkomen mag, is mij om 't even'. Nou, dat gaat natuurlijk niet zomaar! Iedereen wil het liefst voorspoed op zijn weg toch? 
Maar waarom zouden we al het andere dat God op onze weg stuurt, niet willen accepteren, ja misschien zelfs wel omarmen? God wil ons niet plagen.
Misschien wil je dit verhaal ook lezen. Dan besef je (hopelijk) dat het een eer is om verwant te zijn met Job!

vrijdag 15 juni 2012

Mevrouw de Vos uit Bodegraven

Hebt u deze mevrouw vandaag in Bodegraven zien lopen? Misschien bent u wel een van die heren die het waagden haar aan te spreken en haar te complimenteren met haar kleding? Of bent u een van die vrouwen die probeerden er op een onopvallende manier achter te komen wie dat toch was? Misschien ben je wel een van de vele kinderen die gewoon langs haar heen liepen zonder haar ook maar een beetje apart te vinden.

Of ben je misschien dat ene schoffie, bij Gido Achterberg uit de klas, die quasi-toevallig naast haar ging staan bij de bakkerskraam op de markt. Je keek haar even vluchtig aan, liep naar de andere kant, keek vanaf die kant even, raapte even later al je moed bij elkaar en vroeg: mevrouw, bent u een vos? De mevrouw zei: hoezo? En toen legde je helemaal uit dat je met school meedeed aan een vossenjacht, en hoe dat dan werkte. Gelukkig had je toch goed gegokt. Grappig dat je helemaal niet zag dat je met de moeder van Gido te maken had...

Hoe dan ook, deze mevrouw zult u niet zo snel meer zien lopen. En al helemaal niet meer in Bodegraven.
De jacht is afgelopen.

donderdag 14 juni 2012

Het begin is er

De Achterbergen hebben eindelijk eens de handen uit de mouwen gestoken in de tuin. Dat mocht ook wel, want afgezien van het keurig gemaaide voetbalveldje ziet het er nogal... euh ... Achterbergs uit.

En nu is de aanhangwagen aardig vol met brandnetel en distel.

Het begin is er, zou André zeggen.

Tja, de Achterbergen wonen nou eenmaal niet in een flat met balkonnetje.

woensdag 13 juni 2012

De vlag kan uit!

Bij de Achterbergen kan vandaag de vlag uit, want Harry is geslaagd voor het VMBO!

Vorige week hadden we al een klein voorproefje van het feestelijke gevoel, omdat we dachten dat de uitslag op die datum was, maar toen het in de rest van Nederland opvallend stil bleef, bonden de Achterbergen snel in.

Grappig genoeg is het de eerste keer dat de vlag met schooltas uitkan, terwijl Harry de derde in het gezin is... Dat maakt het extra Achterbergs, zullen we maar zeggen.

En nu op naar de vervolgopleiding: MBO applicatie/media-ontwikkelaar. Harry blijft dus nog 4 jaar onder ons eigen pannendak, en dat vinden wij wel fijn, want hij is nu nog maar 15...

dinsdag 12 juni 2012

Een elfje

Volgens eigen zeggen is Frank een hulpje van de kerstman geworden. Daar moesten we wel even over doordenken, maar gelukkig was hij niet te beroerd om het uit te leggen: omdat hij nu elf is...

Dat mag allemaal wel zo zijn, maar hij is wel weer de eerste die het mooie getallenrijtje doorbreekt van de Achterbergse leeftijden... Het stond zo leuk: 2, 4, 6, 8, 10 en 12 jaar. En nu is de 10 veranderd in een 11. Ach, in december is alles een cijfertje opgeschoven en blijft het weer zo'n mooi rijtje tot in juni.

Voor Frank zijn we blij dat hij groeit. Groter wordt. Meer gaat begrijpen en langzaam maar zeker ook stappen vooruit doet in het oplossen van moeilijke situaties. En gelukkig hebben we meestal een probleemloze verhouding, zachtheid en onderling vertrouwen. Meestal dan.
Wat is het toch fijn dat we ook vertrouwen mogen hebben dat hij de weg wel zal vinden in zijn leven!

Nu is hij lekker een jaartje 11. Met een grote belangstelling voor Lego, waarvan hij de meeste van zijn cadeaus heeft gekregen. En een DS-spel, dat goed van pas komt tijdens de dagelijkse lange taxiritten.


maandag 11 juni 2012

Pizza voor wie niet van tomaat houdt

Niet alle Achterbergen houden van tomaat, daarom bakten we onze eerste pizzamaaltijd sinds jaren (nieuwe oven!) met andere ingrediënten.
Lekker genoeg om met jullie te delen.

Op dit weblog vond ik een recept voor een ideale pizzabodem. Het geheim zit hem in de rijstijd: 24 uur in de koelkast! En inderdaad, waar het deeg bij de Achterbergen nooit wilde rijzen, lukte het in de koelkast heel goed. Neem gewoon zoveel meel als je nodig hebt voor je eigen gezin, wij deden 800 g bloem, en 1,5 theelepel gedroogde gist.

Hoeveelheden: het oorspronkelijke recept was voor 200 g bloem, je kunt eenvoudig de hoeveelheden weer omrekenen, waarbij het ook afhankelijk is van persoonlijke smaak.

Voor de vulling moet je wat kookwerk doen. Verhit wat olie of boter en laat 8 theelepels kerrie heel even fruiten, doe er dan een paar fijngesnipperde uien bij. Laat de uien zacht worden en licht fruiten. Voeg daarna 400 g roomkaas toe (wij deden heel goedkope), en laat dat smelten.
Zet verder klaar: een blik ananasstukjes (uitgelekt), 400 g kipfilet (vleeswaar) en een zakje pizzakaas.

Omdat wij een pizzasteen hebben, verdeelden we het gerezen deeg in vieren. Natuurlijk kun je er ook een of twee bakplaten mee vullen, rol het gewoon dun uit in de maat die je voorkeur heeft. Bestrijk het deeg met het roomkaasmengsel, verdeel er de ananasstukjes en de kleingesneden kipfilet over en bestrooi alles met pizzakaas.

Bak je gewoon in de oven, dan moet de pizza volgens dit recept 20 minuten bakken bij 200 graden. Op een pizzasteen zijn ze na 7 minuten klaar. Het vraagt wat heen en weer lopen tijdens het eten, maar op deze manier hadden de Achterbergen vier keer een vers stuk pizza. We hebben er met 8 personen (2 volwassenen en 6 kinderen tussen 2 en 12) van gegeten en er was nog over.

's Avonds was ook dat op. Zonder opnieuw te verwarmen.

vrijdag 8 juni 2012

Zuur brood

Herman (zie blog van eergisteren) gaf mij het zetje dat ik nodig had om aan zuurdesembrood te beginnen. Al tijden lag er een uitgeprint recept klaar, maar het leek me gewoon te moeilijk om ermee te beginnen.
Herman heeft mij doen inzien dat het in standhouden van een startdeeg gewoon te maken heeft met het kweken van melkzuurbacteriën, en toen ik een recept vond dat nog minder ingewikkeld was dan het bovenvermelde papiertje, ben ik het gewoon gaan proberen.

Een stuk of vier broden verder heb ik het wel weer gezien. Zuurdesembrood is mij toch te zuur. De hele dag heb ik een zure mond... En dan mag het nog zó gezond zijn, dit gaat me toch te ver. En van de Achterbergen zijn er maar een paar die met me meeëten.

Mocht iemand toch nieuwsgierig zijn naar een recept voor zuurdesembrood dat niet kan mislukken, kijk dan hier.

donderdag 7 juni 2012

Interne verhuizing

Bij de Achterbergen gaan maar liefst vijf jongens vanavond op een andere plek naar bed dan gisteren. Dat zagen we al aankomen vanaf het moment dat er een broertje bij Frank op de grote dinokamer kwam slapen, maar Frank was er toen nog niet aan toe om zijn mooie, zelf bedachte kamer achter te laten.

Nu dus wel. Frank gaat op het kleine kamertje slapen waar Bart eerst sliep, Het bedje van Bart staat nu op de dinokamer, waar Elwin het oude bed van Frank heeft ingenomen. Danny, die voorheen bij Frank sliep, slaapt nu bij Chris op de kasteelkamer, met Chris in het stapelbed. Om de verhuizing compleet te maken, is Chris van het bovenbed naar het onderbed verhuisd om plaats te maken voor Danny.

Op zich viel het enorm mee, deze verhuizing. Alle kasten en de meeste bedden konden blijven staan. En de stapels shirts, broeken, ondergoed, sokken en pyjama's moesten toch een keer helemaal uitgezocht worden. Hetgeen vandaag is geschied.

Nu nog kijken of ze ook allemaal gaan slapen... de eerste avond gaat alvast een beetje moeizaam.

woensdag 6 juni 2012

Een makkelijke logé

Een week of twee geleden kwam Herman mee met Frank. Hij zat in zijn schooltas. Overdag was zijn komst al aangekondigd door middel van een e-mailtje met gebruiksaanwijzing. Want hoewel Herman een makkelijke logé is, een gebruiksaanwijzing heeft hij wel.

Het kwam eigenlijk toch niet zo goed uit, dit logeerpartijtje. Daarom stopten de Achterbergen Herman pardoes in de diepvries. Daarna gingen wij een paar dagen naar Pagedal. Herman had het intussen best goed hoor, hij kan best tegen een beetje kou.

Vorige week haalden we Herman uit de diepvries en lieten hem langzaam op temperatuur komen. Geheel volgens voorschrift gaven we hem pas na een dag of vier wat te eten - heel ongezond eten moet ik zeggen: alleen maar suiker, wit meel en melk. De volgende dagen roerden we hem twee of drie keer per dag goed door. Hij liet allemaal vriendelijke bubbeltjes zien, dat was een goed teken.
Gisteren was alweer dag negen van de logeerpartij. We gaven Herman nog een keer goed te eten, en toen verdeelden we hem over vijf bakjes. Twee bakjes werden weggebracht naar oud-klasgenootjes van Frank, die bij ons in de buurt wonen. Een derde bakje ging naar een broer van mij. Het vierde bakje staat weer in de vriezer, voor als de Achterbergen weer zin krijgen in een nieuwe logeerpartij. En het vijfde bakje? Dat hebben we vandaag goed aangevuld, onder andere met eieren, appels en kaneel. En toen mocht Herman een uur in de oven.

Eenmaal gebakken, bleef Herman niet lang meer heel. De Achterbergen lieten zich hem goed smaken... over niet al te lange tijd zal deze logé via een minder gebruikelijke weg ons huis verlaten.

Totdat we zijn ingevroren gedeelte weer tevoorschijn halen. En dat misschien weer laten groeien... of gewoon ook bakken.

dinsdag 5 juni 2012

Krachtig gezegd

Gisteren las ik iets wat me raakte. In het boek waar ik het al eerder over had, over Esther Smith. Het ging over bezorgdheid.

Er staat: 'weest in geen ding bezorgd'. Als een gebod. Dat is dus gewoon iets wat je moet opvolgen. Nou, gewoon... soms moet je misschien een keiharde strijd in jezelf aangaan om die bezorgdheid kwijt te raken. Maar dat is wèl de bedoeling!
Het was fijn om te lezen hoe Esther het deed. Dat ze 's nachts door bleef bidden tot ze erdoor was. En dat ze dan door kon gaan. Wat een bemoediging!

In Ef. 6 staat dat wij de wapenrusting van God kunnen aandoen om stand te houden. Het woord van God wordt daar genoemd als een zwaard. Wat ben ik blij met zulke zwaarden: 'weest in geen ding bezorgd'! Stel je voor dat je je nooit meer zorgen hoeft te maken! (het helpt bovendien niets).

En wat een geloofservaringen doe je op als je dit woord serieus neemt! Dat gun je iedereen toch?

maandag 4 juni 2012

Koekjes bakken niet altijd een feest

Het was even geen feest bij de Achterbergen. Danny was gewoon te moe. 's Avonds wil hij niet op tijd gaan slapen, 's morgens staat hij samen met Frank op (half 7). Dan is het op een keer gewoon op.

Wat doe je dan? Juist, afleiden. Dus alweer koekjes bakken. Het begon leuk. Maar toen het deeg niet wilde wat Danny wilde, was het al snel gedaan met het feest. Een dikke boze huilbui, de zoveelste.

André legde Danny maar even, onder luid protest van meneer, in bed. Waarna het heerlijk rustig werd beneden. Wel anderhalf uur heeft hij bijgetankt.

Daarna kwam hij stilletjes beneden, voegde zich bij de anderen op de bank... en werd alweer boos. Omdat wij de koekjes hadden afgebakken....

Volgende keer beter? En niet vergeten om gewoon voldoende slaap te nemen Danny!

vrijdag 1 juni 2012

Aardappelspiesjes uit de oven

Alweer een recept. Ik kwam het tegen bij het opruimen en dan is het besluit gauw genomen om het eens uit te proberen.

Snijd rauwe aardappels in dunne schijfjes, rijg ze aan spiesjes (wij deden 2 kilo, en dat paste precies in twee ovenschalen/braadsleden). Leg ze in een ovenschaal, bestrijk ze met (olijf)olie, bestrooi ze met kruiden naar wens (paprikapoeder, kerrie, cayennepeper, zwarte peper, gemberpoeder) en zet ze 30 minuten in de oven bij 200 graden.

Doordat de schijfjes los van elkaar in de oven zitten, wordt alles gelijkmatig gaar. Dat is ideaal. Doordat de schijfjes los van elkaar uit de oven komen, koelen ze ook weer snel af. Dat is niet ideaal. Hoe het ook zij, hiermee maak je in elk geval goede sier. Leuk voor een keer.

Of misschien toch nog een keertje.