donderdag 7 februari 2013

Een teer onderwerp

Gisteravond tijdens onze samenkomst werden we verrast met het bericht van een verloving. Geweldig, als twee jonge mensen het met elkaar eens zijn geworden, en hun leven samen met God willen leiden.

Wat in 'onze' gemeente heel normaal is, is denk ik toch ongelooflijk bijzonder, maar ik weet niet goed hoe ik het onder woorden moet brengen. Ik wil niet uit de hoogte overkomen, als een alwetend iemand die zal vertellen hoe het moet. Lees dit dus niet op die manier. Maar ik ben er wel heel dankbaar mee, voor mijzelf (als ik achterom kijk naar de tijd dat ik jong was), en voor onze kinderen. Wij hebben namelijk geen verkeringstijd, geen vriendjes waarmee het aan en uit gaat, of jongeren die een hele serie partners uitproberen tot ze de juiste hebben gevonden. Geen geflirt en stiekem gedoe. En dat is heel erg veilig voor alle opgroeiende jongeren. De meeste van hen hebben een heerlijke tijd waarin ze hun aandacht en energie kunnen geven om bijvoorbeeld te helpen met het kinderwerk. Jongens gaan over het algemeen om met jongens, en meisjes met meisjes, en als er gezamenlijk dingen worden ondernomen, dan is dat in reinheid, zonder bijbedoelingen.

Als iemand eraan toe is om een levenspartner te zoeken, dan is daar de bijbeltekst uit 1 Tess 4: "Want dit wil God, ... dat ieder uwer in heiliging en eerbaarheid zijn vat (= partner) wete te verwerven". Hoe ieder dat doet, is aan henzelf uiteraard, maar het moge duidelijk zijn dat dit niet voor het oog van het publiek gebeurt. Er kan bijvoorbeeld een periode van nadere kennismaking zijn, voordat duidelijk is of het iets wederzijds kan worden. Als de twee het dan met elkaar eens zijn geworden, na korte of langere tijd, dan volgt er een grote stap: een verloving, die binnen de gemeente wordt bekendgemaakt. En gisteren was het dus zover voor twee jonge mensen.

Met dat ik dit schrijf, besef ik hoe mijlenver dit af moet staan van de realiteit van de allermeeste mensen, maar weet je wat? Ik ben diep dankbaar hiervoor. Ik ben zelf niet zo trots op hoe ik het zelf heb gedaan (mijn man is niet in de gemeente opgegroeid, maar we leerden elkaar via het werk kennen en bij ons ging het iets anders dan hierboven omschreven), maar ik ben ZO ONGELOOFLIJK DANKBAAR dat hij wel de enige partner is die ik ooit heb gehad. Dat ik geen herinneringen heb aan vroegere vriendjes of relaties. En dat heb ik wel te danken aan hoe ik ben opgegroeid.
Voor onze kinderen ben ik blij dat ze eerst mogen leren om stabiele individuen te worden, in staat om hun eigen leven te leiden (met God als ze dat willen). Zodat zij, als zij eraan toe zijn, zonder ballast kunnen beginnen aan hun huwelijk.

Ik heb erover getwijfeld of ik de mogelijkheid tot reageren op dit blogje zou uitzetten. Ik laat het toch maar aan, omdat ik niet zoveel reacties verwacht. Behandel - als je graag wilt reageren - dit onderwerp met voorzichtigheid.

18 opmerkingen:

cieltje zei

Toch vraag ik me af of dat "stiekeme gedoe" niet iets is wat aan de ouders/familie ligt. Als de kinderen niet uit mogen komen voor hun gevoelens mbt verliefdheid, als ze problemen verwachten ivm de keuze van hun vriend/vriendin, krijg je juist dán niet dat stiekeme, dat geheime, maar ook dat bange, bang dat het uit komt, bang voor de reacties van ouders/familie. Hier hebben de kinderen altijd de vrijheid gehad om thuis te komen met hun vriend/vriendin. Soms waren er keuzes waar we totaal niet blij mee waren, maar we hebben altijd onze bezwaren kenbaar gemaakt en daar luisterden ze ook naar (niet direct maar na 'n tijdje begonnen ze toch vaak wel in te zien dat Pa en Ma het zo slecht nog niet zagen :) ). Ik ben van mening dat je zo het stiekeme kunt voorkomen.
Wat betreft "verkering", dat is toch gewoon de periode voor de verloving, of zie ik nu iets verkeerds?
Wat betreft de omgang tussen jongens en meisjes, ik heb geleerd, gezien en ervaren dat er hele mooie, hechte en eerlijke vriendschappen ontstaan tussen jongens en meisjes. Vriendschappen zonder andere bedoelingen, gewoon échte vriendschappen, hechte groepen jongens en meisjes die voor elkaar opkomen, die elkaar steunen en elkaar helpen. Ik vind dat juist zo mooi dat dit kan.

Anoniem zei

Goedemiddag, Geweldig om te lezen!Wat een verademing. Ik snap er echt helemaal niets van hoe dat men tegenwoordig met elkaar om gaat.Heb 1 vraag waarom hebbem jullie geen verkerings tijd? En hoelang duurt het gemiddelt voor dat je elkaar leert kennen en je je verloofd. Dit ken ik niet zo.
Alvast bedankt. Groet Calla

Karien zei

Calla, ik heb hier geen onderzoek naar gedaan, en ook heb ik daar geen ervaring mee. Natuurlijk leer je elkaar eerst kennen, maar niet als 'stelletje', voor de buitenwereld duidelijk bij elkaar. Sommigen verloven zich misschien snel, anderen doen er langer over, dit is niet iets waar regeltjes of wetten voor bestaan. Als je oprecht Gods wil zoekt voor je leven, zowel voor jezelf als met elkaar, met inachtneming van wat we uit de bijbel als richtlijnen krijgen, dan worden zulke dingen duidelijk voor je.

Karien zei

Cieltje, ik kan niet voor anderen spreken, alleen voor mijzelf. Ik zal je vertellen dat als een van onze kinderen een vriend(in) wil hebben en vaste verkering, dan hoop ik dat we zo'n goede band hebben, dat ze daar gewoon mee durven komen. Maar je kunt niet Gods wetten negeren en tegelijkertijd doen alsof je met je hele hart in de gemeente bent. Daar ligt toch een grens. Hoe iedereen zijn eigen keuzes maakt, is niet aan mij om over te schrijven. Ik schrijf over hoe ik het ervaar, en over hoe de atmosfeer is als we met z'n allen bij elkaar zijn. En het is niet verboden voor jongens en meisjes om met elkaar om te gaan! Tijdens veel jeugdactiviteiten gebeurt dat ook, maar wel in een geest van reinheid. En ik denk dat dat wat jij beschrijft, dat ze elkaar steunen en voor elkaar opkomen, zeker ook hier van toepassing is.

Dieneke zei

Wat mooi dat de jongeren in zó'n beschermde omgeving op een goede manier met elkaar leren omgaan.
Het huwelijk is zó bijzonder. Het is de afspiegeling van Christus en Zijn Gemeente, dus iets om heel zuinig op te zijn en pas aan te beginnen als de tijd ervoor rijp is!

Anoniem zei

Mooi dat je dit met ons wil delen, en leuk voor mij om te lezen hoe dat zo bij jullie gaat. Ik probeer mijn zoon ook door onze katholieke opvoeding op een respectvolle manier door deze levensfase heen te begeleiden.

Zo gebeurt er niets stiekem, omdat wij erg open zijn. Net zoals bij mijn eigen jeugd, is dat zeer prettig.
Groeten, Babette.

Anoniem zei

dag Karien, mijn man waar ik volgende week 16j meegehuwd ben is niet mijn eerste partner , want ik was al es verloofd maar heb na een relatie van 7j waarvan 5j samenwonen "de heer " aan de deur gezet hij nam het niet zo nauw met het woordje "trouw" en we waren nog niet getrouwd na een periode van verdriet en rouwen want is was 25j ! en klaar om een gezin te hebben en was wel trouw en zwaar teleurgesteld ! kwam ik vier jaar later een gescheiden jongen tegen ook hij was bedrogen en gelukkig hadden we beiden géén kinderen hij was nog niet getrouwd geweest voor de Kerk en mijn geluk kon niet meer op we zijn getrouwd voor God en onze kinderen zijn ook in die Kerk gedoopt ...ons oudste kind is nu bijna 16j en we praten veel ze weet dat ze eerst moet genieten van het leven met vriendinnen en vrienden maar voor die ene is er nog tijd genoeg en als ie jou echt de moeite vind dan wacht ie wel , iedereen mag binnen want zelf moest het stiekem en niet wat niet mag trekt aan en ook als ie binnen mag (niet naar boven hoor !!) dan kennen ze hem vlugger en weten ze rapper nee das niets voor mij ...
lieve groet Jezebelle
PS vandaag de dag beseffen veel mensen niet wat dat wil zeggen "in goede en kwade dagen" zeker als er kinderen zijn , en zal dat gras aan de overkant binnen 20j ook nog zo groen zijn ... denk na mensen wat je weggooit is het soms niet de moeite om te vechten voor elkaar...??? het is een werkwoord :trouwen/huwelijk toch?

ineke (4kids) zei

Ook wij proberen onze kinderen in liefde volgens Gods geboden te leren leven, maar dat valt niet altijd mee. Onze dochter kwam ook al op jonge leeftijd (15 jr) met een vriendje thuis, en ik merkte dat ze op lichamelijk gebied al veel verder gingen als dat goed voor ze was. Gelukkig hebben we dit in gebed voor de Heere God neer kunnen leggen en toen is de verkering uitgegaan, wat wij echt als antwoord op ons gebed ervaarden. Wij hebben er met haar echt heel indringend over gepraat, met de bijbel erbij, maar ze ziet er allemaal niet zoveel kwaad in. Dat vind ik echt jammer, voor ons als ouders dus een aandachtspunt en ook een dagelijks gebedspunt. Het is zoveel beter om te wachten tot ze zelf stabiel in het leven staan voordat er aan een relatie begonnen kan worden. Zelf waren wij 19 jr toen we verkering kregen en 24 jr toen we trouwden. Maar tegenwoordig is het heel normaal dat jongens en meiden zo losvast met elkaar omgaan, ook op zgn. refo-scholen. Je wilt niet weten wat er allemaal in fietsenhokken e.d. gebeurt. Des te meer ben ik me bewust van de verantwoordelijke taak die we hebben in het opvoeden tot Gods eer. Ook jij Gods zegen gewenst met jullie grote gezin, ik lees je stukjes altijd met aandacht. Groetjes!

Wiek zei

Dag Karien, dankjewel voor dit inkijken in jullie wereld maar ook in jouw hart als ik dat zo mag stellen.

baasbraal zei

Het is heel belangrijk dat een jongen en een meisje elkaar goed leren kennen voor ze gaan trouwen, maar als je meteen met sex begint, leer je elkaar niet kennen, elkaars dromen en verlangens in het leven. Bovendien trekt het de verhouding tussen een jongen en een meisje scheef. Een jongen krijgt een goed gevoel over zichzelf, maar het meisje is aan de jongen gebonden daarna. Sex is prachtig als uitdrukking van liefde, maar het hoort echt in het huwelijk thuis. Ik heb wel eens gehoord dat iemand het als volgt uitlegde:" Stel je voor dat je een prachtige taart hebt gebakken, prachtig gegarneerd en die wil je aansnijden op een groot feest.. OK, de taart is klaar, maar om te proberen snij je er een punt uit en eet die vast op....." Bij ons in de Kerk wordt verwacht dat een jongen en meisje rein blijven tot het huwelijk. Natuurlijk wordt dat wel gebroken soms, maar vaak ook niet. Wij trouwen in de Tempel zelfs voor tijd en eeuwigheid, dat betekent dat het huwelijk ook na de dood geldig is. Dank je wel dat je het onderwerp aangesneden hebt.

marijke zei

Wat fijn voor iedereen als blijkt dat je eerste relatie voor altijd blijkt te kunnen zijn.

Maar wel een vraag: Wat gebeurt er als 1 van de twee het niet meer ziet zitten,of het gras elders groener vindt? Er zullen in de gemeente toch ook wel huwelijken zijn waarbij de mensen achteraf gezien beter niet met elkaar hadden kunnen trouwen?

Absoluut geen kritiek hoor, gewoon een vraag.

Karien zei

Hoi Marijke, jij roert eigenlijk een ander onderwerp aan, waar ik niet over had gedacht te schrijven. Maar even heel kort: De allermeeste echtparen krijgen gelukkig voldoende hulp om hun huwelijk goed te houden. Natuurlijk gebeurt het ook dat één van hen besluit om weg te gaan. Dan blijft de achtergeblevene daarna alleen. Kijk anders ook op de website cgn.nl, bijv. dit artikeltje: http://www.brunstad.org/nl/familieleven/het-huwelijk-in-ere-houden

Marijke zei

Ik vind het moeilijk om te reageren, na reacties ook hierboven.
Maar ik vind het een goede zaak als een jongen en een meisje zich eerbaar gedragen, en idd niet zo los als je vaak ziet.
Echter nu ik net alleen ben, na het verlaten van mijn partner, vraag ik me ook af of ik met de Heere wel de goede weg heb gekozen of dat ik de zegen van de Heere niet over mijn huwelijk had.

Karien zei

@Marijke, dank je wel voor het reageren! Ik hoop dat je voor je eigen leven de antwoorden vindt.
Je mag me ook mailen als je dat fijn vindt (karien.achterberg@gmail.com).

Anoniem zei

Ik vind het hetzelfde klinken als ik in romans over de Amish lees. Ik heb er erge bewondering voor om op die manier je levenspartner te vinden. Als ik naar mezelf kijk, was het voor mij niet goedgekomen. Degene met wie ik mijn eerste relatie had, zou niet bij mij gepast hebben als levenspartner. Degene die ik nu heb, past wel bij mij. Wij zijn wel bij elkaar gekomen toen we 18 waren, en getrouwd toen we 20 waren, nog steeds vrij vroeg naar 'wereldse'begrippen. Hoe jij het beschrijft lukt volgens mij vooral als je in zo'n gemeenschap leeft waar dat normaal is, maar dat is ook vooroordeel van mijn kant ben ik bang... Groetjes, Jasmijn

ari-atari zei

Dank je wel, Karien, voor je moed om dit zo in je blog te zetten. En BaasBraal voegt er nog weer wat aan toe. Ik onderschrijf volledig wat jullie zeggen. Er is veel te weinig informatie over het gevolg als jongens en meisjes te snel aan elkaar vast zitten. In die zin is het boekje "het grote verschil" (feitelijk een uittreksel uit iemands afstudeerscriptie, geloof ik, maar in elk geval gratis te downloaden als PDF) een enorme verduidelijking.
Wees geblesst!

Anoniem zei

Wat een mooi stukje Karien, wat een goed fundament voor je huwelijk heb je als je er beiden zo aan mag beginnen.
Ook tijdens je huwelijk blijf je dan beiden je blik gevestigd houden op hoe God het huwelijk ziet en ga je daar beiden voor. Dan ervaar he ook Zijn hulp en zegen in alle omstandigheden en mag je ervaren dat je alleen maar meer naar elkaar toegroeid en de liefde een steeds diepere dimensie krijgt. De site wareliefdewacht staat ook vol met heldere duidelijke stukjes over dit onderwerp.
Wat is reinheid een enorm groot goed om te bewaren en voor te strijden in je leven. Je leven lang. Getrouwd of niet.

Johanna

loesje zei

Dus in de puberteit ook geen onzekerheid door verliefdheid en eventuele verkering en/of afwijzing. Heeft natuurlijk wel z'n voordelen al kan ik me niet goed een voorstelling maken van 'het met elkaar eens worden.'
Vind het interessant dat je hierover schrijft omdat ik het niet ken in mijn familie en vriendenkring. Heb wel Indiase kennissen waar uithuwelijken nog gebruikelijk, maar dat is weer iets heel anders.