maandag 18 maart 2013

....

Wat is het leven toch ... ik kan het woord niet vinden. Intensief komt er dichtbij. Helemaal nu de Achterbergen de afgelopen week twee sterfgevallen van redelijk dichtbij mee hebben gemaakt. Het ene plotseling, een leraar van de middelbare school, waardoor het hele weekprogramma voor een van de oudere Achterbergen wordt omgegooid. En het andere zagen we al wel aankomen. Extra heftig omdat het de moeder betreft van drie jonge kinderen, klasgenoten van de Achterbergjes. Jaren lang ziek geweest, met bewonderenswaardige moed zo lang mogelijk doorgaand. 

Wat is het dan toch fijn als je "niet bent als degenen die geen hoop hebben". Dat je weet dat het wordt gewaardeerd als je voor de achterblijvenden bidt. Dat ze ontvankelijk zijn voor troost vanuit Gods woord. 
De Achterbergen weten waarvoor ze zullen (blijven) bidden!

2 opmerkingen:

Aritha zei

Dat is intensief ja. Het raakt ons als volwassenen maar bij kinderen gaat het soms nog wat dieper. Ik weet dat ik als kind dan bang was om ook één van mijn ouders te verliezen.

Blijven bidden!

Sandra zei

Lieve Karin,

Hier ook 2 sterfgevallen van dichtbij. Eén in de familie en één jonge vader. Voor kinderen in de puberteit is het nog erger vind ik. Zij zijn er meer door van slag dan jongeren kinderen. Kleuters bv. weten nog niet zo goed wat 'dood' zijn betekent.

Groetjes,

Sandraaaaa