dinsdag 19 november 2013

Nog even rust

We zijn weer thuis na vier heerlijke dagen in Noorwegen. Je moet het zelf meemaken om te weten hoe bemoedigend en versterkend het is om met zovelen bij elkaar te zijn en dan opgebouwd te worden met Gods woord. Geen echt nieuwe dingen hoor je natuurlijk, wel wordt het weer nieuw voor je, en je hebt enorm veel zin om je kinderen datgene te geven wat hen toekomt: een hemelse sfeer in huis, ouders die het samen goed hebben en die tijd nemen voor elkaar en hun kinderen.

Zelf waren we daar een dag extra, zodat het niet een weekend was met alleen maar heen en weer geloop en volle programma's, maar ook nog tijd om tot rust te komen en van de natuur te genieten. We logeerden niet op het conferentiecentrum zelf, maar bij vrienden die op 1700 meter afstand (geloof ik) een huis hebben laten bouwen. Wat een bofferds he! We mochten wel meerijden, maar hebben elke keer heerlijk die afstand gewandeld.

Mijn ontstoken kieswortelpunt heeft zich die vier dagen gelukkig koest gehouden. Het lijkt echter wel de bedoeling te zijn dat er toch nog wat mee gedaan wordt, want de laatste nacht moest ik pijnstillers slikken om te kunnen slapen, en de afgelopen nacht thuis was het helemaal te bar. Straks ga ik dus maar naar de tandarts zodat hij de opgehoopte troep weg kan halen. De kies zelf is aardig tot rust gekomen, dus ik hoop van harte dat hij die niet moet openboren. Nadere details zijn onsmakelijk, bovendien nog onzeker, dus die zal ik jullie besparen. André heeft gelukkig mijn dinsdagse overblijfbeurt op de lagere school waargenomen, en ik houd me maar even rustig met de laptop op schoot.

Morgen schrijf ik hopelijk een blogje met een iets minder pijnlijke wang!

2 opmerkingen:

roos zei

succes

met gr

julia zei

Is de pijn nu over? Wat leuk dat jullie in Noorwegen een fijne tijd heb gehad je doet toch weer nieuwe gedachten op .

Julia