vrijdag 11 april 2014

Autisme en korreltjes zout

Afgelopen week gebeurde er hier iets waar ik heel veel van heb geleerd. Omdat het misschien voor anderen ook leerzaam is, zet ik het hier neer:

Onze ASS-er, inmiddels 12 en al ruim een half jaar op het voortgezet onderwijs, zit over het algemeen tegenwoordig heel goed in zijn vel. Uitbarstingen komen een heel stuk minder vaak voor dan vroeger, dat is natuurlijk alleen maar fijn. Toch kan iets piepkleins soms ineens uitgroeien tot een groot probleem, en dat is vooral te wijten aan miscommunicatie en starheid van denken. Op zo'n moment valt er echt niet met hem te praten en wordt het alleen maar moeilijker. De enige optie is dan om hem naar een plek te sturen waar hij kan afkoelen: zijn kamer meestal.
Dat gebeurde dus deze keer ook. Hij was zo boos en verdrietig en ongelukkig, dat ik hem achterna ben gegaan om met hem te praten. Helaas bracht dat helemaal geen oplossing. Er was helemaal niets goed in dit leven, ook op school niet, ook niet in de gemeente. Er was helemaal niemand met wie hij zou willen of kunnen praten, en alles was nutteloos. Nu ik het zo opschrijf, lijkt het lachwekkend misschien, maar op dat moment was het voor ons allebei eigenlijk erg uitzichtsloos.

De volgende dag maakte hij grapjes met zijn broer in de keuken. Ik nam hem even apart en zei: zie je wel, er zijn best leuke dingen in het leven. Hij moest een beetje lachen en zei: ja, maar gisteren wilde ik gewoon alleen maar negatieve dingen zeggen.
O, nu ging mij een lichtje op! Zie je wel dat het beter is om op zo'n moment geen gesprek proberen te voeren! Dat het veel beter is om alles tot rust te laten komen op een rustige plek!

Naar zijn kamer gestuurd worden ervaart hij als een (onterechte natuurlijk!) straf. Het is op zich al een hele toer om hem zover te krijgen dat hij zonder verdere boze woorden naar zijn kamer gaat. Nu hij heeft laten zien dat hij zelfinzicht heeft, kunnen we hopelijk binnenkort een strategie met hem afspreken. Een plek (of bezigheid) zoeken waarmee hij kan afkoelen en afspreken dat er niets gezegd wordt zolang de boze bui nog hangt.

Wie weet, wie weet, is er iemand voor wie dit een nuttig blogje is...

5 opmerkingen:

Anoniem zei

Heel herkenbaar !Zo werkt het hier ook inderdaad, afkoelen en naderhand praten. En dat praten lukt dan de ene keer weer beter dan de andere keer.....
Onze kanjer mag/moet, op het moment van een enorme uitbarsting, tekenen. Een bezigheid waar hij zelf voor gekozen heeft om zo te kunnen verwerken wat er op dat moment aan de hand is.
De voorwaarde is wel dat er niemand tegen hem praat....tuurlijk jongen, als dat is wat jou helpt.... ;-)
Ik denk dus dat je enorm goed bezig bent ! Dikke duim voor het observeren en luisteren naar wat jouw kind nodig heeft in zijn moeilijke momentje !!
Als ouders dat kunnen zijn de kinderen gelukkig.

Anoniem zei

ja , wel herkenbaar, hier hebben we ook zo-n gast :}
hij is 15 en precies hetzelfde ...
sterkte in alles , zowel voor jullie , als zoonlief !

Nicole Claudia Blok zei

Herkenbaar zéker weten. Ook het naar de kamer sturen. Alleen bij het ouder worden vanaf een jaar of 14 kregen wij het advies van de psychologe die Ramon (Syndroom van Asperger) begeleid het advies hem niet meer naar zijn kamer te sturen, omdat hij dat op school en later op zijn werk ook niet kan.

Hij moet dan ter plekke een time-out nemen zonder dat hij de ruimte verlaat waar hij op dat moment is en dat lukt eigenlijk heel goed

Wij moesten er meer aan wennen dan hij, want ongemerkt willen wij het (omdat hij in de buurt is/zit) tóch uitpraten. Terwijl je dat op dat moment gewoon niet moet doen, dat komt later wel.

Steeds kom je een stapje verder en je kind ook, want die leert ook steeds meer over zichzelf en over jullie.

Groetjes, Collie

julia zei

Heel herkenbaar zoon is nu 22 jaar, als het helemaal teveel word loopt hij weg, gaat een rondje om midden in de nacht maakt hem niets uit, toch hou ik daarvan de zorgen . Maar nu krijgt hij begeleiding van Humanitairs ik ben daar blij mee . Hij is te oud om iets van ons aan te nemen .

adelheid zei

Voor mij ook heel herkenbaar. Onze zoon is 14 jaar nu, en hij kiest er zelf voor om naar zijn kamer te gaan. Helemaal rustig komt hij dan na verloop van tijd weer zelf naar beneden. Praten doen we lang niet elke keer, hij wordt er alleen maar verdrietig van, omdat een woede-uitbarsting voor hem een 'boze macht' is waar hij weinig tegen kan doen. We proberen zoveel mogelijk de spanningsbronnen bij hem te verminderen, en op school doen ze daar gelukkig ook veel aan. De meeste spanning ontstaat bij hem op school. En verder krijgt hij antroposofische therapieën, waardoor hij beter in zijn lijf komt te zitten, hij zekerder wordt en meer zelfvertrouwen krijgt. Dat helpt hem enorm!
Ik wens je veel sterkte met de opvoeding van al je kinderen! En bedankt voor het delen...