zondag 27 juli 2014

Vakantiedingen

De Achterbergen hebben ruim een week vakantie, en genieten daar met volle teugen van. Twee zijn er inmiddels op survivalkamp, in de tuin staat het nieuwe zwembad (de filterpomp van de vorige was stuk, en koop maar eens een losse pomp voor een normale prijs - dus nu hebben we een slagje groter (4,5 m doorsnee, heerlijk!) en langzaamaan verschuift het slaap-waakritme van de Achterbergen.

Afgelopen vrijdag gingen wij naar Apenheul. Gespaard met de supermarkt uitzegels. Dus al lang van tevoren geboekt. Wat denk je? Is het de hele week zonnig geweest, lopen we uitgerekend op Apenheul in de regen. En de apen hielden zich schuil. Toch hebben we ervan genoten, want er blijft toch nog genoeg te zien, en plotseling kom je dan toch weer bij een kluitje mensen die om een klein meisje heen staan, met op haar rug toch een aapje. En er zijn daar gelukkig ook een paar binnenverblijven. Het regende trouwens niet de hele tijd, en we hadden twee hele grote paraplu's bij ons (bijna genoeg voor ons achten).

Op de terugweg verkondigde het 8-jarige Achterbergje dat hij zijn naam kinderachtig vond. Hij wilde liever Jed heten. Nou, OK, daar kan ik inkomen, waarom zou je je eigen naam niet mogen kiezen? We hadden het er even over en lieten het vervolgens rusten. Tot gisteravond, toen ik serieus zijn nieuwe naam begon te gebruiken. 'Jed, je mag nu naar de wc gaan, want je gaat zo naar bed'. Hij loopt naar de gang, draait zich om, en zegt: 'Eigenlijk wil ik de naam bewaren voor als ik groot ben'.
Hij hield gelukkig toch nog iets te veel van de naam die wij hem hadden gegeven.

De twee jongste Achterbergjes halen heerlijk veel kattekwaad uit. We moeten ze regelmatig in de buurt gaan zoeken, al weten we inmiddels wel waar ze waarschijnlijk zijn als ze weer eens ontsnapt zijn (op blote voeten en soms in hun onderbroek): bij het kippenhok verderop in de straat. Waar ze met voer strooien, of in het leghok kijken of er eieren zitten. Die ze dan mee naar huis nemen met het verhaal dat ze die eerlijk hebben gekregen. Gelukkig kende ik deze rakkers beter en brachten we alles netjes terug.

Geef mij nog maar vijf van zulke weken!

maandag 14 juli 2014

Buitenlandse oplichters

Vanmorgen ging de telefoon: een lang nummer dat begon met 001. Als je geen familie in Amerika (of is het toch India?) hebt, dan zijn het hoogstwaarschijnlijk oplichters. Bij de Achterbergen wel tenminste.

Ik nam dus op met: 'ja'?
Aan de andere kant hoorde ik een mevrouw in gebrekkig Engels vertellen dat ze van Windows was en dat er iets met mijn computer was. Ik besloot om haar nog wat verder te laten gaan, dus ik zei opnieuw: 'ja'? Vervolgens las ze vrij verstaanbaar (dat toch nog wel) voor dat we samen iets gingen herstellen aan de computer en dat ik hem aan moest zetten.
Ik vroeg of ze zich niet schaamde, waarop de verbinding werd verbroken.

En nu ben ik me op de volgende keer aan het bezinnen. Het zou toch leuk moeten zijn om zulke mensen bij de neus te nemen, al is het alleen maar om ze een hele tijd aan het lijntje te houden, zogenaamd wel willen doen wat ze vragen, maar het niet goed begrijpen, zodat ze eindeloos moeten uitleggen. En dan op het eind een big surprise.

Iemand een goed idee?