dinsdag 9 september 2014

Veel te melden, weinig tijd

Zo gaat dat: gebeurt er erg veel in een paar dagen, heb je geen tijd om dat wereldkundig te maken. En dat hoeft ook helemaal niet. Op veel nieuws zit niemand te wachten. Een opsomming van dagelijkse taken is misschien wel leuk om te geven voor degene die het allemaal voor elkaar heeft gekregen, ik vind het zelf eerlijk gezegd behoorlijk saai.

Dus ga ik niet vertellen over de speurtocht, de zwemles, de controle bij het ziekenhuis, het boeken kaften en al die andere dingen die de afgelopen dagen hebben gevuld.

Wat ik toch wel bijzonder vind, is dat er afgelopen weekend bijna veertig mensen bij ons in de tuin zaten. Ongeveer de helft daarvan waren mijn eigen broers en zussen met aanhang en kinderen, de andere helft waren volle neven/nichten van mij met ook soms aanhang. Het bijzondere is dat ik de meeste van hen nooit eerder heb gezien. En nu dus wel. Wij waren thuis geen familie-familie. Mijn ouders hadden wel contact met hun eigen generatie, maar wij als kinderen zagen de familie alleen bij zeer zeldzame gelegenheden. Waarvan uiteraard bij deze bijzondere gelegenheid herinneringen boven kwamen drijven.

Toch bijzonder, familie. Je hebt er niet voor gekozen, toch 'horen' ze voor altijd op een of andere manier bij je. En is het je eigen keus of en wat je daarmee doet.

Geen opmerkingen: