woensdag 26 november 2014

Groot gezin - hoe gaat dat?

Gisteren was er een zeer aardige reactie van iemand, die liet weten dat ze toch wel graag een kijkje wilde nemen in ons grote huishouden. Hoe de was gaat bijvoorbeeld. Nou, dat is toch wel een leuk onderwerp, het grote huishouden bedoel ik. Hoewel ik zelf niet van blogs houd waar opsommingen in staan van wat iemand allemaal gedaan heeft op een dag, dus op zo'n manier zal ik er niet over schrijven.

Voor wie het niet (meer) weet: wij hebben acht zoons en een dochter, allemaal thuiswonend. De oudste is 22, de jongste 4, en we hebben een heerlijk groot huis in een piepklein gehucht in het midden van het land.

Ik ben geen ster in huishouden, zolang ik kinderen had die nog niet naar school gingen, kreeg ik het al helemaal niet voor elkaar, en nu, sinds de jongste naar school is, zwoeg ik mij een weg naar een goed draaiend huishouden. Wat ik veel belangrijker vind, is dat er harmonie is in huis en dat de kinderen allemaal gedijen. Dat ligt als een basis onder ons dagelijks leven, op het stevige fundament van ons geloof in God. Alles wat wij verder doen: bezigheden in en aan het huis, activiteiten ergens anders, moeten passen bij deze basis.

Het eerste dat ik dus zou willen noemen in het kader van 'groot gezin', is de liefde, tijd en aandacht die je aan elk kind afzonderlijk geeft. Hierbij moet ik vaak denken aan iets wat ik heb gelezen: hoe belangrijk het is om de emotionele tank van je kind(eren) te vullen, elke dag. Hoe doe je dat: door liefdevolle aandacht, positief contact en lichamelijk contact. Dat hoeft helemaal geen half uur per kind te zijn: gewoon even een aai over de bol, een arm om de schouder of een knuffel, een klein praatje met oogcontact. Klinkt zo vanzelfsprekend, maar vergis je niet: sommige kinderen krijgen dit niet. Het zijn van die stille, onopvallende pubers bijvoorbeeld, die hun eigen weg gaan. Of het zijn kinderen die alleen maar negatieve aandacht lijken te vragen.

Aandacht en tijd kun je ook geven als je één kind meeneemt bijv. bij het boodschappen doen. In de auto komen vaak de leukste/mooiste gesprekken op gang, en door samen iets te doen, groeit er ook iets moois in het kind en tussen hem en de ouder. Meer kinderen tegelijk meenemen, dat doe ik zelf liever niet. In de auto komen sowieso makkelijk goede gesprekken op gang. Daarom is het ook helemaal niet erg dat je een tijdlang 'taxichauffeur' bent van het gezin, en de een hierheen, de ander daarheen moet brengen. Of weer ophalen.

Onze keuken is apart van de woonkamer, dus tijdens het koken ben ik niet bij de kinderen. Vaak komt een van de jongens dan (gevraagd of ongevraagd) helpen met koken, of gewoon even op de kruk zitten en een praatje maken in de keuken.

4 opmerkingen:

Jedidja zei

Echt een leuk inkijkje! Fijn om te lezen. En herkenbaar. het lijkt me leuk om een aparte keuken te hebben. Bij ons is hij wel verbonden met de achterkamer. Ik kan nog een beetje toezicht houden :)

hetiszoalshetis zei

Leuk hoor,even meekijken, zelf kom ik uit een gezin van 16 ;-)
Helaas was het thuis niet zo leuk maar dat is een heel ander verhaal.

Dorothé zei

Leuk Karien da inkijkje en dat vullen van de tank voor ieder kind op zijn eigen wijze komt uit de boeken van Gary Chapman. Ik moet zeggen dat mijn dat ook zeer geholpen heeft in de communicatie en band met mijn kinderen.

Groetjes,

Dorothé

Sandra MamVanZeven zei

Mooie, rake woorden schrijf je daar.