zaterdag 21 mei 2016

Teamplayer

De Achterbergen zijn niet het schoolvoorbeeld van teamspelers. Groepsopdrachten op school zijn altijd lastig - een Achterberg doet de dingen nou eenmaal liever alleen. Daar ben ik zelf geen uitzondering op. Daarom ben ik gisteren ook zo verbaasd geworden over wat ik 's middags heb meegemaakt.

Op mijn werk werd een teamsessie gehouden met een begeleider van buitenaf. Zoals jullie misschien weten, werk ik sinds half maart voor het uitzendbureau bij een grote organisatie. Het is een wasserij waar bedrijfskleding wordt gewassen, en ik werk - heel stoer - op de afdeling waar de vuile kleding wordt gesorteerd en in van die grote waszakken verder wordt gestuurd naar de wasmachines. Hier werken acht mensen, waarvan zeven mannen. En ik. Hoewel ik aan deze kant van de afdeling pas ongeveer een week zit, hoor ik natuurlijk wel bij het team, en zaten we de hele middag in de kantine met deze begeleider.

We kregen onder andere een interessante opdracht. Ons werd verteld dat we als team in de woestijn gestrand waren met een vliegtuig. We wisten onze lokatie niet en uit het uitgebrande vliegtuig waren slechts 15 voorwerpen gered, variërend van zouttabletten tot aan een zaklantaarn en een regenjas. Aan ons de vraag om die voorwerpen ieder voor zich op volgorde van belangrijkheid te zetten. In stilte. Hierna moesten we als team de volgorde van deze 15 voorwerpen bepalen, in 12 minuten. Op zich was dit al heel interessant en ging ik begrijpen dat de begeleider een superinteressant beroep heeft. Hij ging namelijk zitten observeren hoe wij dit als team deden - en kwam later tot verrassend scherpe en rake opmerkingen hierover. Die ik hier trouwens niet zal herhalen.

Nu is het zo, dat er een "officiële" lijst bestaat van de volgorde van belangrijkheid van deze 15 voorwerpen, opgesteld door experts. Deze werd ons gedicteerd, en vervolgens moesten we allemaal gaan uitrekenen hoeveel wijzelf individueel - en hoeveel wij als team - afweken van de rangorde van de experts. Ik weet niet of ik het duidelijk genoeg heb verteld, maar uiteindelijk krijg je dus twee getallen: als team weken wij 62 punten van de officiële lijst af, en individueel was dat een ander getal, voor mij 64. Er waren maar twee personen die onder de 62 zaten, de meesten zaten erboven, sommigen zelfs ver. Wat is hiervan nu de conclusie? De overlevingskansen in de woestijn zijn voor de allermeesten groter als ze als team opereren, omdat we als team een betere score hadden dan de mensen individueel.

En nu ben ik dus (voor het eerst?) echt gemotiveerd om een teamplayer te zijn.

2 opmerkingen:

Dieneke zei

Hoi Karien,
Wat een leuk en eerlijk verhaal.
Erg grappig ook.
Ben benieuwd welke stappen je nu gaat zetten om een teamplayer te worden.

marijke zei

Hoi Karien,

Wat leuk om dit te merken. Grappig dat je bij een baan (die niet echt je eerste keus is) dit leert. En misschien weer kan meenemen naar een volgende werksituatie. In ieder geval weet je dit nu van jezelf.

Succes met alles!!